Δημοσιεύθηκε στο Δρόμο της Αριστεράς, Φύλλο 394 - 10/2/2018
Στέλιος Ελληνιάδης - 14 Φεβρουαρίου 2018
Ήταν ένα πλήθος ανάλογο των
μεγαλύτερων συγκεντρώσεων στο Σύνταγμα. Σε αντίθεση, όμως, με όποιο
άλλο, το πιο αξιοσημείωτο ήταν ότι ήταν ένα πλήθος ακέφαλο, όπως ήταν το
πλήθος της πρώτης συγκέντρωσης των «αγανακτισμένων» στην ίδια πλατεία.
Δεν κατέβηκε για να υμνήσει κανέναν. Αντιθέτως, κατέβηκε με ένα ισχυρό
αίσθημα απαξίωσης όλων των πολιτικών φορέων και των στελεχών τους. Και
σ’ αυτό πρωτοτύπησε.
Κανένα από τα κόμματα δεν μπορεί να το διεκδικήσει, ούτε κανένας
άλλος φορέας. Όπως και στο συλλαλητήριο της Θεσσαλονίκης, ο κοσμάκης
κατέβηκε να διατρανώσει την αντίθεσή του στη συμφωνία για το όνομα της
γειτονικής μας χώρας∙ γι’ αυτό και το σύνθημα που είχε τη μεγαλύτερη
ανταπόκριση ήταν «Η Μακεδονία είναι ελληνική». Οι επιτόπιες μετρήσεις
της ΚΑΠΑ Research που δημοσιεύτηκαν στο Βήμα επιβεβαιώνουν τις
εκτιμήσεις των αυτοπτών. Το 87% των ερωτηθέντων απάντησαν ότι ο βασικός
λόγος συμμετοχής στο συλλαλητήριο ήταν η έκφραση της αντίθεσης στις
εξελίξεις στο «σκοπιανό». Οι πολίτες που πήραν μέρος δεν άλλαξαν γνώμη
για το όνομα «Μακεδονία» από τα συλλαλητήρια του 1992, ενώ τα στελέχη
που προέρχονται από ΠΑΣΟΚ, Ν.Δ. και ΣΥΝ άλλαξαν. Γιατί άραγε; Μπήκε πιο
βαθιά ο αμερικανικός δάκτυλος;
Τα μεγάλα πολιτικά κόμματα απουσίαζαν από το Σύνταγμα. Και δεν τα
αναζητούσε ο κόσμος. Ούτε γνώριζε τους οργανωτές και τους ομιλητές ούτε
ενδιαφέρθηκε να τους μάθει. Όσους ρώτησα, κάθε ηλικίας, δεν ήξεραν
κανένα. Ο μόνος που έγινε αντιληπτός με το όνομά του ήταν ο Μίκης
Θεοδωράκης και οι γύρω μας τραγουδούσαν τα τραγούδια του που παίζονταν
στη διαπασών το ένα μετά το άλλο, ολόκληρα, από τις κόρνες που ήταν
τοποθετημένες σε όλες τις κολόνες, από τη Φιλελλήνων και την Αμαλίας
μέχρι τη Βασιλίσσης Σοφίας και την Πανεπιστημίου. Δηλαδή, άνθρωποι απ’
όλο το πολιτικό φάσμα, ίσως πιο αντιπροσωπευτικοί του «λαού» από τους
«αγανακτισμένους» που είχαν μεγαλύτερη κλίση προς τα Αριστερά. Σύμφωνα
με την ΚR, ο καταμερισμός, σε επίπεδο πολιτικής τοποθέτησης, ήταν
περίπου 54% Κέντρο και Δεξιά και 36% Κέντρο και Αριστερά, με πιο ισχυρό
στο σύνολο το Κέντρο, συν ένα 10% που δεν έδωσε συγκεκριμένη πολιτική
επιλογή. Κοινό σημείο της πλειονότητας αυτού του πολύμορφου πλήθους,
πέρα από το «μακεδονικό», ήταν το ΟΧΙ στο δημοψήφισμα του Ιουλίου 2015
που ψηφίστηκε από το 52% των παρόντων στο συλλαλητήριο, σύμφωνα με την
έρευνα της ΚR, έναντι του 24% που ψήφισε ΝΑΙ (οι υπόλοιποι δήλωσαν ότι
δεν ψήφισαν ή έριξαν λευκό και άκυρο).
