Του Γιώργου Μητραλιά
Το
πολιτικό τοπίο που αφήνουν πίσω τους τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών
μπορεί να συνοψιστεί σε μια λέξη: Ερείπια! Μοναδική όαση το
ελληνοϊσπανικό δίδυμο ΣΥΡΙΖΑ- PODEMOS + η μικρότερης εμβέλειας αλλά
ιστορική επιτυχία της βελγικής πέραν της σοσιαλδημοκρατίας αριστεράς που
με άξονα το PTB (Βελγικό Κόμμα Εργασίας) εκλέγει βουλευτές και μπαίνει
μετά από δεκαετίες στο Κοινοβούλιο. Το συμπέρασμα δεν είναι δύσκολο. Από
εδώ και πέρα, οποιαδήποτε πρωτοβουλία και κίνηση είτε για την
ανοικοδόμηση της ευρωπαϊκής αριστεράς είτε για τη συντονισμένη
κινητοποίηση ενάντια στις πολιτικές λιτότητας ή στο φασισμό πρέπει
υποχρεωτικά να εκπορεύεται αλλά και να στηρίζεται σε αυτό τον
ελληνοϊσπανικό άξονα ΣΥΡΙΖΑ- PODEMOS…
Ιδού
λοιπόν ένας παραπάνω λόγος που πρέπει να μας κάνει να θέλουμε να
γνωρίσουμε το Podemos, να μάθουμε τι είναι και τι θέλει αυτό που δίκαια
ήδη παρουσιάζεται ως το φαινόμενο και συνάμα η μεγάλη ελπίδα της
ισπανικής αλλά και ευρωπαϊκής κινηματικής αριστεράς.
Πολιτική
έκφραση του κινήματος των Αγανακτισμένων -που πρόφτασε γρήγορα να
ριζώσει και να γεννήσει τις μεγάλες πλημμυρίδες (Mareas) για την
εκπαίδευση (Πράσινη), την Υγεία (Λευκή), τους ανέργους (Κόκκινη), τις
Δημόσιες Υπηρεσίες (Πορτοκαλιά), τις γυναίκες (Βιολετιά), κ.α.-, το
κίνημα των Podemos αναδείχτηκε στη μεγάλη έκπληξη των ευρωεκλογών και με
το 8% των ψήφων είναι τώρα το τέταρτο κόμμα της χώρας (τρίτο στη
Μαδρίτη και σε άλλες μεγάλες πόλεις). Έχοντας καταρτίσει το
ευρωψηφοδέλτιό του μετά από ανοιχτές ψηφοφορίες στις οποίες ψήφισαν
33.165 ακτιβιστές των κοινωνικών κινημάτων, το Podemos έκανε μια
εντυπωσιακή προεκλογική εκστρατεία (που κόστισε μόλις 130.000 ευρώ)
βασιζόμενο στην εθελοντική εργασία των «λεσχών» βάσης του που
λειτουργούν ήδη σε πάνω από 400 πόλεις, κωμοπόλεις και χωριά του
Ισπανικού Κράτους.
