Αναδημοσιεύουμε από : info-war
20.7.2015
Βλέπω μια κατήφεια γύρω μου και δεν καταλαβαίνω γιατί. Ωραία, η
κυβέρνηση Τσίπρα προωθεί ένα τρίτο μνημόνιο, η σκληρότητα του οποίου
έχει δοκιμαστεί μόνο σε χώρες υπό στρατιωτική κατοχή. Και αυτό ενώ η
ίδια κυβέρνηση έχει μόλις προδώσει τη δημοκρατική βούληση της
πλειοψηφίας του ελληνικού λαού.
Γιατί, τι ακριβώς περιμένατε; Ότι ένας πρωθυπουργός που συγχέει στο
μυαλό του το διεθνισμό με την Ευρωπαϊκή Ένωση των τραπεζών θα μπορούσε
να διαπραγματευτεί κάτι καλύτερο – εάν δηλαδή το Βερολίνο δεν ήθελε να
του πετάξει ένα ξεροκόμματο;
Γιατι να τα καταφέρει; Επειδή στα νεανικά του χρόνια φορούσε μπλούζες
με τον Τσε Γκεβάρα και έβγαλε το γιο του Ερνέστο; Ας σοβαρευτούμε.
Αυτή η μάχη ήταν εκ προοιμίου χαμένη – είτε δεχθούμε το καλό σενάριο,
ότι η κυβέρνηση πήγε απροετοίμαστη είτε το κακό, ότι εξυπηρετεί
συμφέροντα οικονομικών κύκλων που έχουν συνδέσει την επιβίωσή τους με
την ευρωζώνη.
Αυτή η πρώτη μεγάλη μάχη όμως δεν δόθηκε ανάμεσα στην κυβέρνηση και
τους Ευρωπαίους ηγέτες αλλά ανάμεσα στον ελληνικό λαό και τους γύπες των
αγορών. Και κατά μια έννοια ήταν νικηφόρα.
Κανένας λαός δεν έχει ψηφίσει με το όπλο των κλειστών τραπεζών στον
κρόταφο και τελικά να αμφισβητήσει με 62% τους επίδοξους δολοφόνους του.
Κανένας λαός δεν απειλήθηκε τις τελευταίες δεκαετίες με ολοκληρωτική
καταστροφή, από τους κορυφαίους αξιωματούχους της Ε.Ε, και να προτιμήσει
τη αξιοπρέπεια απέναντι στην υποταγή.
