Καθώς
μας χωρίζουν μόνο λίγες μέρες από την επίσημη συγκρότηση και παρουσίαση
της επιτροπής λογιστικού ελέγχου του ελληνικού δημόσιου χρέους,
νομίζουμε ότι είναι χρήσιμο να προσφύγουμε στις υπηρεσίες του καθηγητή
Ερίκ Τουσέν που μαζί με τον Νταμιεν Μιγιέ, υπογράφουν το παρακάτω
σημαντικό κείμενο με τον εύγλωττο τίτλο «Ελλάδα: Το απόλυτο σύμβολο του
παράνομου χρέους». Ένα κείμενο που θα μπορούσε κάλλιστα να αποτελέσει
εισαγωγικό σημείωμα στις εργασίες αυτής της επιτροπής λογιστικού
ελέγχου, στην οποία θα μετέχει εξάλλου ο ίδιος ο Ερίκ Τουσέν...
Γ. Μητραλιάς
Ελλάδα: Το Απόλυτο Σύμβολο του Παράνομου Χρέους*
των Damien Millet και Eric Toussaint
Το
ελληνικό δημόσιο χρέος ήρθε στην επικαιρότητα τη στιγμή που οι
ιθύνοντες της χώρας αποδέχτηκαν τη θεραπεία λιτότητας που απαίτησαν το
ΔΝΤ και η Ευρωπαϊκή Ένωση, πράγμα που πυροδότησε σημαντικούς κοινωνικούς
αγώνες καθ’ όλη τη διάρκεια του 2010. Από πού προέκυψε όμως αυτό το
ελληνικό χρέος; Όσον αφορά το χρέος που επιβαρύνει τον ιδιωτικό τομέα, η
αύξησή του είναι πρόσφατη: μια πρώτη αύξηση ακολουθεί την είσοδο της
Ελλάδας στην Ευρωζώνη το 2001, μια δεύτερη έκρηξη του χρέους εκδηλώνεται
μετά το 2007, όταν η οικονομική βοήθεια που δόθηκε στις τράπεζες από
την Ομοσπονδιακή Τράπεζα Αποθεμάτων των Η.Π.Α., από τις ευρωπαϊκές
κυβερνήσεις και από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (Ε.Κ.Τ.)
χρησιμοποιήθηκε μερικώς από τους τραπεζίτες για χρηματοδότηση προς την
Ελλάδα και άλλες χώρες, όπως η Ισπανία ή η Πορτογαλία. Όσο για το
δημόσιο χρέος, η ανάπτυξή του ήταν παλαιότερη. Πέρα από το χρέος που
κληρονομήθηκε από τη δικτατορία των συνταγματαρχών, η προσφυγή σε
δανεισμό από τη δεκαετία του 1990 και μετά χρησίμευσε στην κάλυψη της
τρύπας που είχε ανοίξει στα δημοσιονομικά με τη μείωση της φορολογίας
στις επιχειρήσεις και στα υψηλά εισοδήματα. Άλλωστε, εδώ και δεκαετίες,
πολλαπλά δάνεια είχαν επιτρέψει την χρηματοδότηση αγοράς στρατιωτικού
υλικού κυρίως από τη Γαλλία, τη Γερμανία και τις ΗΠΑ. Δεν πρέπει ακόμα
να ξεχνάμε την εξωπραγματική χρέωση του Δημοσίου για τη διοργάνωση των
Ολυμπιακών Αγώνων του 2004. Τα γρανάζια του δημόσιου χρέους λιπάνθηκαν
και από τα λαδώματα των μεγάλων πολυεθνικών εταιριών, με στόχο την
αποκόμιση συμβολαίων: η Siemens αποτελεί ένα εμβληματικό παράδειγμα.
Να
λοιπόν γιατί η νομιμότητα και η νομιμοποίηση των χρεών πρέπει να
τίθενται κάτω από αυστηρό έλεγχο, στα χνάρια της δουλειάς που έγινε από
την Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου του δημόσιου χρέους του Ισημερινού κατά
τα έτη 2007-2008. Όσα χρέη χαρακτηρίζονται από ανομίες, απέχθεια και
παραβάσεις, θα πρέπει να ανακηρυχθούν άκυρα και η Ελλάδα να μπορεί να
αρνηθεί την αποπληρωμή τους, απαιτώντας συνάμα την παραπομπή στη
δικαιοσύνη εκείνων που τα σύναψαν.
Ενθαρρυντικά
σημάδια προερχόμενα από την Ελλάδα καταδεικνύουν πως η αμφισβήτηση του
χρέους έχει γίνει κεντρικό θέμα συζήτησης και πως η ανάγκη δημιουργίας
Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου εξελίσσεται με ένα τρόπο πολύ ενδιαφέροντα.
