ΤΟΥ ΠΕΤΡΟΥ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ
Η σύγκρουση
την οποία μόνο αιθεροβάμονες φαντάζονταν ότι θα μπορούσε να αποτραπεί
βρίσκεται μπροστά μας. Ύστερα από το δυναμικό ξεκίνημα της νέας
κυβέρνησης με την «απόλυση» της τρόικα και μια δέσμη εξαγγελιών που, εάν εφαρμοστούν, θα σημάνουν το ξήλωμα του Μνημονίου, ήρθε η απολύτως προβλέψιμη απάντηση του ευρωσυστήματος.
Το
βαρύτερο όπλο που επιστρατεύθηκε, μέχρι στιγμής, εναντίον της Ελλάδας
ήταν η απειλή στραγγαλισμού των ελληνικών τραπεζών από τον Μάριο Ντράγκι. Μια ξεκάθαρα μονομερής ενέργεια,
πριν καλά- καλά ξεκινήσουν οι διαπραγματεύσεις, με προφανή στόχο τον
εκβιασμό της Ελλάδας ενόψει των τριών κρίσιμων κάβων που έχουμε μπροστά
μας: των προγραμματικών δηλώσεων του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα, του έκτακτου Eurogroup της 11ης Φεβρουαρίου και της συνόδου κορυφής
της Ε.Ε. στις 12 Φεβρουαρίου. Ακολούθησε η ιταμή παρέμβαση
Ντάισελμπλουμ να φέρει ακόμη πιο κοντά, στις 16 αντί για τις 28
Φεβρουαρίου, το τελεσίγραφο για την «παράταση του προγράμματος», δηλαδή
του Μνημονίου, υπό την απειλή της άμεσης διακοπής της χρηματοδότησης.
Τα διδάγματα από τις περιπέτειες των τελευταίων ημερών είναι προφανή. Η συμφιλιωτική γλώσσα και τα σήματα υποχωρητικότητας που
εξέπεμψαν ορισμένα κορυφαία στελέχη της κυβέρνησης στο εξωτερικό για το
ζήτημα του χρέους, τις ιδιωτικοποιήσεις και την αποδοχή μεγάλου μέρους
των λεγόμενων «μεταρρυθμίσεων» δεν απέφεραν τίποτα το
ουσιαστικό, πέρα από κάποιες διπλωματικές αβρότητες της Γαλλίας και της
Ιταλίας. Η αυταπάτη για τον «καλό» Ντράγκι που θα πάρει κάποιες
αποστάσεις από την «κακή» Μέρκελ αποδείχθηκε αντικατοπτρισμός της
ερήμου. Οι κυβερνήσεις της υπαρκτής Ε.Ε. είτε λειτουργούν ως μπράβοι
της Μέρκελ εναντίον της Ελλάδας, είτε καταπίνουν φοβισμένες τις
αντιρρήσεις τους. Οι Ηνωμένες Πολιτείες, με την
ξεκάθαρη τοποθέτηση του πρεσβευτή τους στην Αθήνα, στάθηκαν την κρίσιμη
στιγμή στο πλευρό του Βερολίνου, ενισχύοντας την πίεση στην Ελλάδα.
