Του Στέλιου Ελληνιάδη
Προσπερνώντας την Αργολίδα και
μπαίνοντας στην Κυνουρία με τις όμορφες παραλίες αριστερά, παρατηρώ
δεξιά στις πλαγιές, τα νεόχτιστα με τις πέτρες, τα παρτέρια, τα
μπαλκόνια και τις ταράτσες με τα δέντρα και τα λουλούδια, ολόκληρα
συγκροτήματα σύγχρονων κατοικιών που χτίστηκαν τα χρόνια που στηνόταν
από τοκογλύφους και πολιτικούς η μεγάλη παγίδα, όχι μόνο για τους
εργάτες και υπαλλήλους, αλλά και γι’ όλους αυτούς που πίστεψαν στην
ανάπτυξη κι αντί να στείλουν τα λεφτά τους στην Ελβετία στραγγίζοντας
τον τόπο από ρευστό, σχεδίασαν και έχτισαν σπίτια με σύγχρονες
προδιαγραφές.
Ούτε αυτοί είδαν τη φάκα. Κι έτσι,
όσοι επένδυσαν και πήραν δάνεια για να χτίσουν ή να αγοράσουν την
πάτησαν άσχημα. Και τώρα; Ούτε τα όμορφα άδεια σπίτια, ούτε οι μεγάλες
ταμπέλες, ούτε οι συνεχείς αγγελίες στις εφημερίδες, ούτε τα μεσιτικά
γραφεία μπορούν να προσελκύσουν αγοραστές. Οι Έλληνες δεν έχουν και οι
ξένοι «επενδυτές» περιμένουν να πέσουν οι τιμές στον πάτο για να τα
αρπάξουν με πενταροδεκάρες. Τώρα, οι επιχειρηματίες κατασκευαστές
γονατίζουν από τα χρέη και οι αγοραστές που έχασαν μεγάλο μέρος από τα
εισοδήματά τους, στενάζουν κάτω από το βάρος των απλήρωτων δόσεων των
δανείων. Κάθε ωραίο σπίτι ψυχοπλακώνει σαν τάφος τους ιδιοκτήτες του.
