Αναδημοσιεύουμε από το: avantgarde - ΚΟΚΚΙΝΗ ΟΡΧΗΣΤΡΑ ΑΘΗΝΑΣ 6.6.2012
Του Κ. Μαραγκού
Τι σημαίνει πολιτική μάχη;
Στην αριστερά υπάρχει μια τρομερή αδυναμία διάκρισης της προπαγάνδας
από την πολιτική μάχη. Πολλοί νομίζουν ότι το να αραδιάζουν ένα τσούρμο
από πολιτικές θέσεις ή συνθήματα, τους κάνει πιο αριστερούς ή πιο
επαναστάτες από κάποιους άλλους. Βεβαίως έχει την αξία του να έχει
κανείς πολιτικές θέσεις και ιδεολογικές αρχές. Όλα αυτά είναι αναγκαία
για να αποκτήσει μια ταυτότητα. Να τοποθετηθεί στην πολιτική κλίμακα,
από την άκρα αριστερά μέχρι την άκρα δεξιά. Αυτό είναι το πιο εύκολο
πράγμα στον κόσμο και ειδικά όταν ζει κανείς σε μια -έστω και
κουτσουρεμένη- αστική δημοκρατία. Από κει και πέρα όμως αρχίζουν τα
δύσκολα. Τι αξία έχουν αυτές οι θέσεις, όταν δεν μπορούν να βρουν ένα
δρόμο για να πραγματοποιηθούν; Όταν παραμένουν στο επίπεδο ενός
διακηρυκτικού λόγου; Όταν αδυνατούν να επηρεάσουν την πραγματική ζωή;
Αυτό είναι κάτι που πρέπει να σκεφτεί όποιος ασχολείται με τα κοινά και
δεν το κάνει μόνο για να σώσει την ψυχή του στη μεταθάνατο ζωή.
Πολιτική δεν είναι να παίζουμε την κασέτα με τις αρχές μας και τους
απώτερους στόχους μας. Πολιτική είναι ανοίγουμε δρόμο για να
πραγματοποιηθούν αυτοί οι στόχοι. Πολιτική είναι ένα σύνολο μέτρων, μια
γέφυρα που οδηγεί στο στόχο. Μέτρα που διαμορφώνουν ένα ευνοϊκό
συσχετισμό δύναμης για να δώσουμε τη μάχη, για να οργανώσουμε καλύτερα
τις δυνάμεις μας, για να στριμώξουμε τον αντίπαλο, προκείμενου να του
επιβληθούμε. Είναι μια σειρά τακτικών κινήσεων ενταγμένα σε μια
στρατηγική. Στο πλαίσιο αυτό κανείς μπορεί να κάνει υποχωρήσεις,
συμμαχίες, μέτωπα εκεί που πιστεύει ότι κάτι τέτοιο θα ευνοούσε το δικό
του σχέδιο. Για παράδειγμα δεν υπάρχει αριστερός που να μην υποστηρίζει
τον αγώνα των παλαιστινίων για την εθνική τους αυτοδιάθεση, ακόμα κι αν
το όραμά μας είναι ένας κόσμος χωρίς σύνορα. Γιατί μέχρι να γίνει αυτό
δεν μπορούμε να ανεχτούμε να ζει ένας λάος κάτω από την μπότα ενός
άλλου. Επίσης δεν θα υπήρχε αριστερός ανεξάρτητα από την κριτική που
κάνει στον Τσάβες που δεν θα υποστήριζε τη νίκη της Βενεζουέλας σε
περίπτωση που θα δεχόταν επίθεση από τις ΗΠΑ. Ή που δεν θα υποστήριζε
μια απεργία με το επιχείρημα ότι στην ηγεσία της βρίσκονται
γραφειοκράτες συνδικαλιστές. Την ώρα της μάχης δεν μπορεί κανείς να μένει ουδέτερος.
Κάθε ουδετερότητα είναι έμμεση υποστήριξη στον κυρίαρχο. Όταν πέφτουν
βόμβες στη Βαγδάτη, ή όταν μπουκάρουν τα τανκς στη Γάζα όποιος θεωρεί
ότι το πρωτεύων θέμα είναι η καταπίεση των γυναικών στο μουσουλμανικό
κόσμο, απλά παίρνει θέση υπέρ των ιμπεριαλιστών. Την ώρα της μάχης επαναστατική πολιτική είναι να πάρεις θέση στο σωστό οδόφραγμα χωρίς όρους. Μετά τη μάχη μπορούμε να λύσουμε τις διαφορές μας.
Μια αντιπαράθεση δεν διεξάγεται με τους όρους και τις προϋποθέσεις
που θα επιθυμούσε ο καθένας. Πολλές φορές τα πράγματα παίρνουν το δρόμο
τους, χωρίς να μας ρωτάνε αν είμαστε έτοιμοι να ανταποκριθούμε. Ή να
περάσουν από ένα δρόμο που δεν είχαμε φανταστεί. Ποιος θα μπορούσε να
προβλέψει όχι πριν από 6 μήνες, αλλά και πριν από μια βδομάδα (από την 6η
Μάη) ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα έπαιρνε 17% και στις 17 Ιούνη θα διεκδικούσε 30%
και τη δυνατότητα να συγκροτήσει κυβέρνηση; Αυτό είναι ένα στοιχείο που
από μόνο του ανατρέπει όλες τις προηγούμενες ισορροπίες και επιβάλει
νέους σχεδιασμούς σε όλα τα επιτελεία. Κι όμως για την υπόλοιπη
αριστερά, φαίνεται ότι δεν έχει αλλάξει τίποτα που να επιβάλλει μια
διαφορετική τακτική.
Το ερώτημα λοιπόν είναι συγκεκριμένο και κανείς δεν μπορεί να
συνεχίζει να παριστάνει τον τουρίστα σαν να μην συμβαίνει τίποτα: Είναι η
17η Ιούνη μια μάχη που πρέπει κάποιοι να ηττηθούν ή απλώς δεν μας
ενδιαφέρει όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα; Όταν λέμε να ηττηθούν δεν
εννοούμε να δεχτούν πλήγμα ή να “κοντύνουν” που λεει και η Παπαρήγα.
Ούτε απλά για να ξινίσει η μούρη τους όταν θα δουν την αριστερά
ενισχυμένη που λέγαμε και εμείς, ούτε να απονομιμοποιηθεί η πολιτική
τους που λένε οι επίγονοι του Αλτουσέρ που τους απασχολούν δεόντως οι
ΙΜΚ (Ιδεολογικοί Μηχανισμοί του Κράτους). Εδώ δεν μιλάμε για όλα αυτά. Εδώ μιλάμε για την ήττα τους.
Εδώ και τώρα, όχι απλά για όσους στήριξαν το μνημόνιο, αλλά κάτι πολύ
περισσότερο, για όσους διαχειρίζονται εδώ και 38 χρόνια τις υποθέσεις
της άρχουσας τάξης, και που γύρω τους συγκροτείται το αστικό μπλοκ
εξουσίας. Αυτό έχει καμία σημασία για την αριστερά όλων των ειδών, ναι ή
όχι;
Ξεκάθαρα πράγματα. Άσχετα με τις παλινωδίες του Σύριζα και των
στελεχών του, άσχετα αν θέλουν να κάνουν ομελέτα χωρίς να σπάσουν αυγά,
άσχετα αν νομίζουν ή κάνουν ότι νομίζουν ή θέλουν να νομίζουν ότι θα
εφαρμόσουν έστω και το 1/10 του προγράμματός του εντός της ΕΕ ή εντός
του καπιταλισμού. Αυτό θα το συζητήσουμε αργότερα. Το θέμα δεν είναι τι
έχει στο πίσω μέρος του μυαλού του ο καθένας, το θέμα είναι πάνω σε τι
προσδοκίες ανέρχεται, τι ταξικές προσδοκίες αντανακλά η εκρηκτική άνοδος
του ΣΥΡΙΖΑ, και τι σημαίνει η συντριβή του αστικού μπλοκ εξουσίας για
την συνέχεια όχι απλά της αστικής αντεπανάστασης, αλλά για την επιβίωση
του ίδιου του καπιταλιστικού συστήματος.
