5 Μαϊου 2014
Γράφω αμήχανος. Ακόμη δεν ξέρουμε πόσoι είναι οι
μετανάστες-θύματα του νέου ναυαγίου. Και, εξίσου ανησυχητικό, η ελληνική
κοινή γνώμη αρχίζει να εθίζεται στην κοινοτοπία του θανάτου. Όπως
μαθαίνει για τα παιδιά που πεθαίνουν από την πείνα στην Αφρική, τους
νεκρούς από τις εκρήξεις στο Πακιστάν και το Ιράκ, τους νεκρούς παντού
εκεί όπου ο απρόσμενος θάνατος είναι κομμάτι της καθημερινότητας. Εκεί
που το δυστύχημα παύει να είναι είδηση.
Η Ελλάδα πάει να μπει για τα καλά πλέον στον χάρτη των κρατών όπου ο
θάνατος δεν εκπλήσσει. Ξεθωριάζει σαν είδηση. Δεν θυμώνει. Δεν
ανησυχεί. Δεν στενοχωρεί. Δεν κινητοποιεί. Ο θάνατος των μεταναστών,
αυτός ο θάνατος, γίνεται ρουτίνα. Δεν χρειάζονται καν δολοφονίες, όπως
είχε ζητήσει ο κ. Θανάσης Πλεύρης… Η «φύση» κάνει από μόνη της τη
δουλειά της, όταν οι ελληνικές αρχές με κάθε μέσο και κάθε κόστος
επαναπροωθούν και σπρώχνουν τους ανθρώπους πίσω, με απόλυτη επίγνωση της
επικινδυνότητας αυτής της πρακτικής. Αυτό, νομικά, ονομάζεται
ενδεχόμενος δόλος: «Η πρόθεση του δράστη όταν αυτός προβλέπει το
ενδεχόμενο αποτέλεσμα της πράξης του, δεν το επιδιώκει αλλά το
αποδέχεται ή ελπίζει απλώς ότι δε θα συμβεί»…
