Αναδημοσιεύουμε από : ΒΑΒΥΛΩΝΙΑ
του Μπάμπη Βλάχου*
Πέρασαν
κιόλας πολλοί μήνες που παρακολουθούμε απλώς –αυτό είναι το επίτευγμα
του δυτικού ψηφοφόρου: να είναι αποφασιστικά απών– τα «δράματα» και την
πολιτική «προσαρμογή» ενός σαραντάχρονου τυχοδιώκτη τέως ιεραπόστολου με
τη νόμιμη, δεν λέμε, παρέα του. Και η οποία… αντιπροσωπεύει υποτίθεται,
και μάλιστα σε κρίσιμες στιγμές, την ελληνική κοινωνία. Αυτό είναι και
το σοβαρότερο πρόβλημα των σύγχρονων κοινωνιών: το τι εστί κράτος, το
πολίτευμα – η υποτιθέμενη δημοκρατία. Δεν το λέμε γιατί αμφισβητείται το
αποτέλεσμα (και η στο όριο του γελοίου «δημοκρατικότητα» τέτοιου
είδους) εκλογών, ιδίως όταν από καραμπόλα προκύπτει εκείνο το ιστορικά
γενναίο 61,3%. Αλλά το να εργαλειοποιείς στο όνομα του «λαού», έναν κατά
κοινή ομολογία προκάτ αλλά και βαθιά αντιλαϊκό π λ έ ο ν θεσμό του
τωρινού κυρίαρχου πολιτισμού, μόνο μια «Κυβερνώσα (και απαίδευτη)
…αριστερά» μπορούσε αδιαμαρτύρητα να το πετύχει.
Δύο παρατηρήσεις λοιπόν, θα βγαίνουν κι άλλα ντοκουμέντα όσο περνά ο καιρός, σχετικές με το ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ του ARTE για τις περιβόητες διαπραγματεύσεις του πρώτου επταμήνου του 2015 που προηγήθηκαν. (δείτε ολόκληρο το ντοκιμαντέρ του ARTE με ελληνικούς υπότιτλους εδώ)
Κατ’
αρχήν, επιβεβαιώνεται ότι Ο ΤΡΟΜΟΣ του Grexit –τώρα την επικαιρότητα θα
ρυθμίζει ο ριζικά άμεσος, αυτός των τζιχαντιστών–, παρά τα λεγόμενα
δεξιά κι αριστερά, δεν ξέρουμε ή μάλλον δεν θα μάθουμε ακριβώς ποτέ σε
ποιον υπήρξε καθοριστικότερος. Στους «δανειστές» ή στην ελληνική
κυβέρνηση; Η οποία σίγουρα τον διαπραγματεύτηκε λάθος και που σίγουρα
κάποιος εντέλει εκβιάστηκε, πανικοβλήθηκε και άρχισε τα χάπια (αν και,
εκτός απ’ την προσωπική του ατζέντα –οι ξένοι έτσι λειτουργούν, στην
επιβάλλουν– υπάρχει κι ο γεωπολιτικός παράγοντας, συχνά φοβερότερος του
οικονομικού), αλλαξοπίστησε και έστριψε τελείως το τιμόνι την πλέον
ακατάλληλη αλλά κρίσιμη στιγμή… Ή μάλλον, όπως είπε τις προάλλες κι ο
κύριος Γιούνκερ, «Και έτσι, καταλήξαμε σε μια συμφωνία Φόβου».
