Πηγή : tvxs.gr 06 Οκτ. 2017
Βλάσης Αγτζίδης*
«Ταυτότητα φύλου νοείται ο εσωτερικός και προσωπικός τρόπος με τον
οποίον το ίδιο το πρόσωπο βιώνει το φύλο του, ανεξάρτητα από το φύλο που
καταχωρίστηκε κατά τη γέννησή του με βάση τα βιολογικά του
χαρακτηριστικά». (από το νομοσχέδιο του υπουργείου Δικαιοσύνης για
τη «νομική αναγνώριση της ταυτότητας φύλου»)
Πόσο συμβατή με μια
τέτοια ατομιστική αντίληψη μπορεί να είναι η Αριστερά; Η οποία από πάντα
είχε μια ευρύτερη κοινωνική προσέγγιση -που ερχόταν σε σύγκρουση με την
κυρίαρχη καπιταλιστική εγωιστική αντίληψη- και διακρινόταν από μια
οικολογική ευαισθησία, που δεν αποδεχόταν την κυριαρχία πάνω στη φύση
και την εν τέλει καταστροφή της.
Πώς είναι δυνατόν να αποδίδεται
νομικά και επίσημα από ένα ευνομούμενο κράτος το δικαίωμα να
χαρακτηρίζεται π.χ. μια γυναίκα ως «άνδρας», ενώ φέρει όλα της τα
βιολογικά όργανα, μόνο και μόνο επειδή η ίδια έχει επιλέξει αυτόν τον
αυτοπροσδιορισμό; Γιατί δεν αρκούσαν οι κατηγορίες «διεμφυλικός άνδρας»
και «διεμφυλική γυναίκα» για να προσδιορίσουν τις διαφορετικές
σεξουαλικές επιλογές και έπρεπε το κράτος να αποδόσει τη νομική
δυνατότητα σε ένα βιολογικό άνδρα να καταγραφεί ως «γυναίκα» και
αντιστρόφως;
Το σύμπλεγμα του νομοθέτη
Το
βασικό πρόβλημα του νομοθέτη στο συγκεκριμένο παράδειγμα είναι η
ιδεοληπτική αποδοχή της πλέον εγωιστικής αντίληψης που επικράτησε στις
λεγόμενες "σπουδές φύλου", στις gender studies. Μια αντίληψη που θεωρεί
ότι το αρσενικό και το θηλυκό είναι εξ ολοκλήρου κοινωνικές κατασκευές.
Ότι δεν έχει σημασία ότι το αγοράκι γεννιέται με πέος και το κοριτσάκι
με αιδοίο. Θεωρεί ότι αυτά αποτελούν τυχαιότητες ασήμαντες και ότι την
κύρια κατεύθυνση τη δίνει η πολιτιστική διεργασία η οποία οδηγεί σε
συγκεκριμένες ταυτοτικές κατασκευές.
