Πηγή: dromosanoixtos.gr
Του Προκόπη Μπίχτα
«Υπερπληθυσμό» ονομάζουν
τις στρατιές των ανέργων
και των φτωχών και τίποτα άλλο.
Η θεωρία του «υπερπληθυσμού» διατυπώθηκε το 1798 από τον αποτυχημένο οικονομολόγο-παπά Τόμας Ρόμπερτ Μάλθους στο βιβλίο του «Πραγματεία για την Πληθυσμιακή Αρχή» και αποσκοπούσε στο να δικαιολογήσει τα εγκλήματα και τους πολέμους της αποικιοκρατίας. Το «επιχείρημα» ήταν ότι αυτά, όπως και οι επιδημίες, είναι απαραίτητα για να διατηρηθεί η ισορροπία μεταξύ της παραγωγικής ικανότητας της παγκόσμιας οικονομίας - ιδιαίτερα της παραγωγής τροφίμων - και του αριθμού του γήινου πληθυσμού. Αρχή της θεωρίας του ήταν ότι «η παραγωγικότητα της εργασίας αυξάνεται αριθμητικά, ενώ ο πληθυσμός της γης αυξάνεται γεωμετρικά. Αυτό, ως συνεπής παπάς, το απέδιδε στην «ανθρώπινη φύση και τη ροπή του ανθρώπου να ακολουθεί τα γενετήσια ένστικτά του»!! Παρά το ότι ο αστός οικονομολόγος Ρικάρντο και άλλοι κατατρόπωσαν τα «επιχειρήματα» του παπα-Μάλθους, η θεωρία του επιβιώνει και κατά καιρούς επανέρχεται στο προσκήνιο, επειδή βολεύει την κυρίαρχη τάξη και, κυρίως, την ιμπεριαλιστική μερίδα της. Σήμερα, καθώς έχουν δημιουργηθεί νέοι κλάδοι στην παραγωγή και νέα συμφέροντα, τα «επιχειρήματα» έχουν πληθύνει, αλλά το μοτίβο παραμένει το ίδιο: «φταίνε αυτοί, επειδή υπάρχουν».
Στην πραγματικότητα η θεωρία του «υπερπληθυσμού» επιστρατεύεται όποτε το «περίσσευμα του εργατικού δυναμικού» ή αλλοιώς η αύξηση του εφεδρικού βιομηχανικού στρατού ή αλλοιώς ο αριθμός των ανέργων υπερβαίνει τα όρια της αντοχής του συστήματος και τείνει να γίνει απειλητικός γι' αυτό. Σε έκθεση του Οργανισμού για την Τροφή και την Γεωργία του ΟΗΕ, με τίτλο «Η Κατάσταση της Διατροφικής Ανασφάλειας στον Κόσμο», τονίζεται ότι το επισιτιστικό πρόβλημα θέτει όχι μόνο ανθρωπιστικά ερωτήματα, αλλά και σοβαρές γεωπολιτικές απειλές. Τη χρονιά αυτή μάθαμε επίσης ότι η διατροφική ασφάλεια συνδέεται επίσης με την ειρήνη και τη σταθερότητα στον κόσμο. Παρατηρήσαμε εξεγέρσεις σε 20 χώρες με αφορμή το πρόβλημα της πείνας (1).
