Του Δημήτρη Α. Σεβαστάκη
Στην
κρίσιμη στιγμή του οικονομικού πολέμου, αυτό που «βγαίνει», που
προκύπτει από την ευρωπαϊκή εμπειρία, δεν είναι το κράτος δικαίου, είναι
η ωμότητα μιας αγράμματης και κοντόφθαλμης πιάτσας
Η
επιλεγμένη, μεθοδευμένη και απολύτως ευκρινής οικονομική καταστροφή της
μικρής χώρας, της Κύπρου, έχει ένα πολιτικό και συναισθηματικό
ισοδύναμο. Διαμορφώνει μια διπλή ζώνη αδιάκριτου μίσους. Μισεί κανείς
ένα μεγάλο νοηματικό και λογικό απόθεμα - την ευρωπαϊκή αναφορά. Αλλά
συγχρόνως μισεί και την εξέγερση, αφού του διευρύνει την ήδη μεγάλη
προσωπική αποσταθεροποίηση.
Eνώ το πρόβλημα το παράγει ο ευσεβιστικός, πειρατικός,
βορειοευρωπαϊκός καπιταλισμός, έτσι όπως συμπυκνώνεται από τη Μέρκελ, η
ελληνική πρόσληψη όταν δεν οδηγεί στο απογοητευμένο θαυμασμό, ενοχοποιεί
είτε την Ευρώπη ως όλον, είτε την εξεγερτική «αναίδεια» των Κυπρίων.
