Οι εκλογές αυτές δεν έγιναν για να απομακρυνθούν οι διαφωνούντες με την υποταγή στους Δανειστές από τονΣΥΡΙΖΑ (όπως σχεδόν άφησε να εννοηθεί η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ και νόμιζε και η ηγεσία της ΛΑΕ, η τελευταία γιατί έχει ως συναισθηματικό-διανοητικό της ορίζοντα και αποφασιστικό κριτήριο τον κλειστό «κόσμο» του «Κόμματος», της «Αριστεράς», αλλά και είναι υπερβαλλόντως προσανατολισμένη στην αναπαραγωγή του μηχανισμού που διαθέτει).

Αυτό ήταν ασφαλώς μία από τις επιδιώξεις, αλλά δευτερεύουσα. Οι εκλογές έγιναν κυρίως για να νομιμοποιηθεί πολιτικά το πραξικόπημα που συνιστούσε και συνιστά η ανατροπή της συντριπτικής λαϊκής ετυμηγορίας της 5ης Ιουλίου, δηλαδή η απόρριψητου καθεστώτος μνημονιακής καταστροφής και υποδούλωσης.

Μας το επιβεβαίωσε άλλωστε, αλλά μόνο μετά τις εκλογές, σε ένα άρθρο του ο εξάδελφος του Πρωθυπουργού, ο Γιώργος Τσίπρας, ερμηνεύοντας το εκλογικό αποτέλεσμα ως νομιμοποίηση του μνημονίου. (Είναι πολύ θλιβερό να βλέπει κανείς αξιόλογους κατά τα άλλα νέους ανθρώπους να υιοθετούν τον κυνισμό ως άξονα της συμπεριφοράς τους τόσο νωρίς στη ζωή τους!)

Με τις εκλογές επιτεύχθηκε, αλλά μόνο εν μέρει αυτός ο στόχος. ‘Αλλωστε, όλα σχεδόν τα κόμματα έχασαν σε ψήφους (ο ΣΥΡΙΖΑ περίπου το 15% της εκλογικής του δύναμης του Ιανουαρίου 2015).

Το ποσοστό της αποχής και του λευκού φτάνει σχεδόν το 50%, ποσοστό ρεκόρ για τη μεταπολεμική Ελλάδα (μεγαλύτερο και από αυτό των εκλογών του 1946, όταν η πολύ ισχυρή τότε Αριστερά είχε καλέσει σε αποχή). Το μεγαλύτερο τμήμα της αύξησής της, εν σχέσει με τον Ιανουάριο, οφείλεται στην αποστροφή των Ελλήνων πολιτών προς το σύνολο του πολιτικού συστήματος και τη διαρκή εξαπάτησή τους από αυτό, με αποκορύφωμα την ανατροπή της εντολής της 5ης Ιουλίου.

Σε αυτό το ποσοστό πρέπει οπωσδήποτε να προστεθεί και το ποσοστό Λεβέντη, επίσης ψήφος αποστροφής και απόρριψης του πολιτικού κόσμου. Η Βουλή που προέκυψε είναι για πολλούς λόγους ελάχιστα αντιπροσωπευτική της αυθεντικής λαϊκής βούλησης.