Γέροντας ᾿Ιάκωβος Τσαλίκης: “῾Ο μικρός Δαβίδ καί τό Γιακωβάκι”

Σάββατο πρωί, μετά την Θεία Λειτουργία, καθόμαστε στο Αρχονταρίκι με τον Γέροντα και άλλους προσκυνητές. Τα άλλα μέλη της ομάδος μας είχαν ξεκινήσει με τα πόδια για την σκήτη του Οσίου Δαβίδ. Διαδρομή μιας περίπου ώρας σε δασικό χωματόδρομο, μέσα σε θαυμάσια δασική έκταση και θέα προς τον Β. Ευβοϊκό και ένα ψηλό βουνό με πυκνό και καταπράσινο πευκοδάσος. Και ενδιάμεσα ένα μικρό, αλλά γραφικό ρυάκι.
Έξω στην αυλή του Μοναστηρίου μερικά μικρά παιδιά, ηλικίας 5-8 ετών, έπαιζαν, έτρεχαν και μάλωναν: «Άντε ρε Δαβίδ, ζαβολιάρη. Θα το πούμε στη μάνα σου, δεν θα σε ξαναπαίξομε». «Εσύ είσαι ζαβολιάρης βρε Γιακωβάκι, πού μου πήρες και την μπάλα μου. Θαρρείς πώς θα σου την χαρίσω».
Εγώ άκουγα από μέσα. Τότε μου εγεννήθη η περιέργεια και ρώτησα τον π. Ιάκωβο: «Γέροντα, ποιά είναι αυτά τα μικρά παιδιά, ο Δαβίδ και το Γιακωβάκι και πώς τα ονόμασαν έτσι;» Κι εκείνος μου διηγήθηκε το εξής: Σε μια πόλη της Ευβοίας ζούσε ένα ανδρόγυνο, πού ήταν και οι δύο εκπαιδευτικοί. Καλοί άνθρωποι και ευσεβείς χριστιανοί. Είχαν και οικονομική ευχέρεια, αλλά δέκα χρόνια παντρεμένοι, δεν απέκτησαν παιδί. Πήγαν σε γιατρούς-γυναικολόγους της Αθήνας, σε μαμές και πρακτικές νοσοκόμες, αλλά τίποτε. Παιδί δεν έκαναν, και το είχαν μεγάλο καημό. Τότε κάποιος ευσεβής Χριστιανός, φίλος της Μονής, τους είπε: Δεν πάτε και στον Όσιο Δαβίδ να σταυρώσει ο Γέροντας την κ. Μαρία με την Τιμία Κάρα του Οσίου, ίσως μείνει έγκυος, όπως συνέβη σε άλλες παρόμοιες περιπτώσεις. Πράγματι ήρθε η κ. Μαρία, προσευχήθηκε, παρακάλεσε τον Όσιο Δαβίδ με δάκρυα να της δώσει ένα παιδάκι και υπεσχέθη ότι εάν γεννήσει αγόρι θα του δώσει το όνομα του (Οσίου). Σε λίγο καιρό έμεινε έγκυος η κ. Μαρία, γέννησε ένα αγοράκι και το έβγαλαν Δαβίδ. Κι έρχονται κάθε τόσο να ευχαριστήσουν τον Όσιο.
Και το Γιακωβάκι πατέρα Ιάκωβε τί είναι;
Παρόμοια περίπτωση είναι και το Γιακωβάκι!!

Έχοντας υπόψη μου τις δηλώσεις αυτές του Γέροντα και τα γεγονότα τα οποία τις επιβεβαίωναν, συνέστησα σε ένα συγγενικό μου πρόσωπο, εξ αγχιστείας, του οποίου η αδελφή είναι εκπαιδευτικός. Κι αυτή παντρεμένη με εκπαιδευτικό από 10ετίας, χωρίς μέχρι τότε να αποκτήσουν παιδί, να κάνει ο,τι και η μητέρα του Δαβίδ και του μικρού Γιάκωβου. Να παρακαλέσουν δηλαδή τον Όσιο Δαβίδ να τους βοηθήσει, αφού προηγουμένως εξαντλήσουν όλα τα μέσα της ιατρικής επιστήμης. Μου απάντησε, πώς δεν άφησαν φημισμένο καθηγητή-γυναικολόγο που να μην ζητήσουν την βοήθεια του, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Γι’ αυτό στη συνέχεια έκαναν προσκύνημα στον όσιο Δαβίδ και ζήτησαν την βοήθειά του και την βοήθεια του νέου Ηγουμένου πατρός Κυρίλλου. Αυτό προ 10ετίας. Και σήμερα το ανδρόγυνο των καθηγητών έχει τρία παιδιά, τον Παν. 8 ετών, την Ελ. και τον Β. 5 ετών (δίδυμα). Είναι δε μια πανευτυχής χριστιανική οικογένεια. Έτσι είχε δίκιο ο Γέροντας Ιάκωβος, όταν έλεγε ότι η Θεία Χάρις τα άσθενή θεραπεύει και τα ελλείποντα αναπληροί.
πηγή: “Ο πατήρ Ιάκωβος Τσαλίκης όπως τον γνώρισα” Δημητρίου Άλεξ. Τζούμα /ΑΠΟΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΟΝΗ ΒΑΤΟΠΕΔΙΟΥ
10 Μαΐου, 2011 — vatopaidifriend2  

Γέροντας ΙΑΚΩΒΟΣ(+ 1991): ΣΥΛΛΕΙΤΟΥΡΓΟΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΓΓΕΛΟΥΣ

Σχόλιο ᾿Οδυσσέως: ῞Οποιος εἶχε τήν εὐλογία ἀπό τόν Θεό νά γνωρίσει τόν μακαριστό Γέροντα ᾿Ιάκωβο Τσαλίκη, δέν μπορεῖ νά τόν ξεχάσει. ῏Ηταν πραγματικά  ἕνας ἔνσαρκος ἄγγελος. Πατοῦσε στή γῆ, ἀλλά ταυτόχρονα βρισκόταν στόν οὐρανό, ἐπικοινωνοῦσε μέ τούς ἀγγέλους τοῦ Θεοῦ καί μέ τούς ἁγίους. ῾Η προσευχή του εἶχε μεγάλη παρρησία ἐνώπιον τοῦ θρόνου τοῦ Θεοῦ. Καί σήμερα, πιστεύουμε ἀκράδαντα, ἄν τό ἐπικαλούμαστε μέ πίστη καί θέρμη καρδίας, θά ἀνταποκριθεῖ στά δίκαια αἰτήματά μας. ῾Η πατρίδα μας τόν ἔχει τόσο ἀνάγκη. ῞Αγιε τοῦ Θεοῦ πρέσβευε ὑπέρ ἡμῶν....

Ὁ ἠγούµενος  τῆς Ἱερᾶς Μονῆς τοῦ Ὁσίου Δαβὶδ τοῦ ἐν  Εὐβοίᾳ, ἀξιώθηκε ἀπὸ τὸν Θεὸ γιὰ τὴν ὁσιακὴ καὶ  µαρτυρική του ζωὴ πολλὰ χαρίσµατα. Ὁλόκληρος ὁ βίος του ἦταν µιὰ συνεχὴς µυσταγωγία, µὲ ἀποκορύφωµα τὴν θεία λειτουργία. Τὴν ὥρα ἐκείνη, ὅπως ὁ ἴδιος διηγόταν «ἄγγελοι γέµιζαν τὸν ἱερὸ χῶρο», δοξολογοῦσαν τὸν Θεό, λειτουργοῦσαν µαζί του ! Ἔβλεπε τὰ νεανικά τους πρόσωπα, ἔνιωθε τὰ φτερὰ τους ν᾽ ἀγγίζουν ἐπάνω του. «Ἄχ, πάτερ µου, ἔλεγε σὲ κάποιον ὑποτακτικό του, ἂν βλέπατε τί γίνεται τὴν ὥρα τοῦ Χερουβικοῦ, ὅταν ὁ ἱερέας διαβάζει τὴν εὐχή, θὰ φεύγατε ὅλοι. Ἄγγελοι ἀνεβαίνουν καὶ κατεβαίνουν καὶ συχνὰ αἰσθάνοµαι τὶς φτεροῦγες τους νὰ χτυπᾶνε στοὺς ὤµους µου! Πολλὲς φορὲς ἐπίσης εἶδε Ἀγγέλους καὶ ἀρχαγγέλους στὴν ἁγία Τράπεζα, νὰ κρατᾶνε τὸ σῶµα τοῦ Κυρίου».

Τὸ 1961 ὁ π. Ἰάκωβος, µαζὶ µὲ τὸν τότε ἠγούµενο Νικόδηµο, ἀποφάσισαν νὰ χτίσουν ἕνα ἐκκλησάκι  πρὸς τιμὴν τῶν ἀρχαγγέλωv Μιχαὴλ καὶ Γαβριήλ. Ὁ ἡγούμενος διάλεξε τὸν τόπο καὶ ὁριοθέτησε τὴν περιοχή.
Τὴν ἴδια νύχτα ἐμφανίζεται στὸν π. Ἰάκωβο ἕνας ψηλὸς ἀξιωματικὸς μὲ χρυσὸ σπαθί, ξανθὸς καὶ ὡραῖος, καὶ τοῦ λέει:
- Εἶμαι ὁ ἀρχάγγελος Μιχαήλ. Δὲν ἐπιθυμῶ νὰ χτιστεῖ ὁ ναός μου ἐκεῖ ποὺ σημαδέψατε, ἀλλὰ ἐδῶ ποὺ θὰ σᾶς δείξω.
Κι ἀμέσως ἔσκυψε καὶ μετέφερε τὰ πασσαλάκια τοῦ ἡγουμένου σ᾽ ἄλλη περιοχή, ὅπου τὰ βρῆκε τὸ πρωὶ ὁ π. Ἰάκωβος.
Τὸ παρεκκλήσι θὰ χτιζότανμε λάσπη καὶ ἄχυρα, γιατί δὲν ὑπῆρχαν ἄλλα ὑλικά. Τὴν ἄλλη νύχτα ἐμφανίζονται δύο ἀξιωματικοὶ μὲ χρυσὰ σπαθιὰ στὸν π. Ἰάκωβο καὶ τοῦ λένε:
- Εἴμαστε οἱ ἀρχάγγελoι Μιχαὴλ καὶ Γαβριήλ. Νὰ πεῖς στὸν γέροντά σου, ὅτι δὲν ἐπιθυμοῦμε νὰ χτιστεῖ τὸ σπίτι μας μὲ λάσπη καὶ ἄχυρα, ἀλλὰ μὲ ἄμμο, ἀσβέστη καὶ ξύλα. Στὴν σκεπὴ νὰ βάλετε κεραμίδια.
- Αὐτὰ τὰ ὑλικά, δικαιολογήθηκε ὁ π. Ἰάκωβος, δὲν ὑπάρχουν ἐδῶ ψηλὰ στὸ βουνό. Δρόμος καλὸς γιὰ νὰ μεταφερθοῦν δὲν ὑπάρχει καὶ ἡ φτώχεια εἶναι  μεγάλη.
– Μὴ στενοχωριέσαι, ἐπέμειναν οἱ ἀρχάγγελοι.
Θὰ φροντίσουμε γιὰ ὅλα ἐμεῖς. Τὴ νύχτα θὰ βρέξει καὶ τὸ ρέμα θὰ κατεβάσει πολλὴ ἄμμο. Τὰ ὑπόλοιπα ὑλικὰ θὰ τὰ δωρίσουν εὐσεβεῖς χριστιανοί.
Πραγματικά, ἔγιναν ὅλα ὅπως τὰ εἶχαν πεῖ οἱ ἀρχάγγελοι.

ΠΗΓΗ: Στυλ. Παπαδοπούλου, Ὁ μακαριστὸς π. Ἰάκωβος Τσαλίκης, ἔκδ. Πατέρων Ἱ. Μονῆς Ὁσ. Δαβίδ, Ἀθῆναι 1992.
Στοιχειοθεσία: «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ»

Διδαχές ἀπό τόν Γέροντα ᾿Ιάκωβο Τσαλίκη

 -    Έλεγε ο πατήρ Ιάκωβος « Η χάρη των Αγίων μας ακόμη και πάνω στα ξύλα των αγίων εικόνων υπάρχει. Κάποτε στην Μικρά Ασία ένας Τούρκος κτηνοτρόφος προσπάθησε με το τσεκούρι του να σχίσει παλιό ξύλο εικόνας. Με την πρώτη τσεκουριά το ξύλο άρχισε να αιμορραγεί. Ο τούρκος τότε πανικόβλητος παρέδωσε την εικόνα στους χριστιανούς διηγούμενος το θαύμα.»
    - Άλλοτε πάλι σε λιτανεία της εικόνας της Παναγίας ο Γέροντας είδε την εικόνα ζωντανή την Παναγιά να σηκώνει το χέρι της και να τον ευλογεί.
    -Τόνιζε ο Γέροντας ότι μεγάλη σημασία στην πνευματική εξέλιξη των απογόνων έχει η πνευματική κατάσταση και η βιωτή των γονιών.
    - Έλεγε ο Γέροντας «Μια φορά που λειτουργούσα δεν μπορούσα να κάνω Μεγάλη Είσοδο από αυτά που έβλεπα. Οπότε ξαφνικά νιώθω να με σπρώχνει κάποιος από τον ώμο και να με οδηγεί στην Αγία Πρόθεση. Ήταν ο Αρχάγγελος.»
    - Όταν ο Γέροντας κοινωνούσε τους πιστούς και έβλεπε τα πρόσωπά τους, άλλα πρόσωπα έβλεπε με μορφές ζωών και άλλα να λάμπουν σαν τον ήλιο. Ενώ όταν προσκόμιζε έβλεπε τις ψυχές που περνούσαν από μπροστά του και τον παρακαλούσαν να τις μνημονεύσει.
    -Στους γονείς που ρωτούσαν τι κάνουν τα παιδιά τους όταν δεν ακούνε έλεγε: «προσευχή θα κάνετε με πίστη θα τα νουθετήσετε και όσο μπορείτε με την αγάπη και με τον καλό τον τρόπο. Όχι με αυστηρότητα.»
    -Αναφερόμενος ο Γέροντας στο θέμα της νηστείας έλεγε: « Η νηστεία είναι η πρώτη εντολή του Θεού και ο Χριστός μας ακόμη νήστεψε. Εμένα δεν με έβλαψε η νηστεία μέχρι σήμερα που είμαι 70
χρονών. Και τα δαιμόνια και οι αρρώστιες και όλα τα πάθη με τη νηστεία και με την προσευχή αποβάλλονται.»
    - Ένας άνθρωπος ρώτησε «Εφόσον ο πατήρ Ιάκωβος αγαπά Τον Θεό γιατί ο Θεός επέτρεψε και πήγε στο νοσοκομείο και του έκαναν σοβαρές εγχειρήσεις;» Ο Γέροντας απάντησε: «Επέτρεψε ο Θεός για να ταπεινωθώ».
    - Συχνά ο Γέροντας έλεγε «Δεν πρέπει παιδιά μου να έχει κανείς αμφιβολίες ούτε δυσπιστίες. Να έχετε πίστη Θεού ως κόκκον σινάπεως και ότι ζητήσετε ο Θεός θα σας το δώσει. Πάντα η προσευχή στηρίζει. Να μη φοβόμαστε. Ει ο Θεός μεθ’ ημών, ουδείς καθ’ ημών».
    - «Χωρίς την ψυχήν μας καθαρήν, δεν έχουμε κανένα όφελος από τη Θεία Κοινωνία. Για αυτό να μη διστάζετε, να μην ντρέπεστε και να εξομολογείσθε. Ότι και αν έχετε κάνει, την πιο μεγάλη αμαρτία, ο πνευματικός έχει την εξουσία από το Χριστό και από τους Αποστόλους με το πετραχήλι του να τη συγχωρήσει.»
   - «Η στενοχώρια είναι η πιο μεγάλη αρρώστια, να τη διώχνετε.»
    - «Στην Εκκλησία βρίσκουμε την υγεία, την παρηγοριά, την ελπίδα και τη σωτηρία της ψυχής μας».


agiosarsenios.com 
 http://anavaseis.blogspot.com

Δέν μπορεῖ ἕνας πνευματικός νά λύσει τόν κανόνα πού ἔβαλε ἕνας ἄλλος πνευματικός -Γέροντας ᾿Ιάκωβος Τσαλίκης

«Οἱ κανόνες πρέπει νά ἐφαρμόζονται»

_   Εἶπε ὁ Γέροντας (᾿Ιάκωβος Τσαλίκης): Δέν ἐπιτρέπεται ὁ ἕνας πνευματικός ν᾿ ἀλλάζει τόν κανόνα τοῦ ἄλλου πνευματικοῦ. ῏Ηρθε σέ μένα μιά γριά καί ἐξομολογήθηκε, καί τῆς ἔβαλα κανόνα νά μή κοινωνήσει γιά τρία χρόνια. ῾Ο ἱερέας καί πνευματικός τῆς ἐνορίας της ρώτησε τή γιαγιά γιατί δέν κοινωνάει. Αὐτή τοῦ ἀπάντησε:

  Μ᾿ ἔβαλε «κανόνα» ὁ πατήρ ᾿Ιάκωβος, νά μήν κοινωνήσω γιά τρία χρόνια.

 -Γιατί σοῦ ἔβαλε τέτοιο κανόνα; τή ρώτησε.

Κι ὅταν ἡ γιαγιά εἶπε τήν αἰτία, τῆς ἀπαντάει ὁ ἐφημέριος:

  -῎Οχι, γιαγιά, μή στενοχωριέσαι, ὁ πατήρ ᾿Ιάκωβος εἶναι ἀγράμματος καλόγερος, τί ξέρει ἀπ’ αὐτά, ἐγώ εἶμαι μορφωμένος καί σοῦ λύνω τόν κανόνα. Νά ἔρθεις τήν Κυριακή νά σέ κοινωνήσω.

   ῞Όταν ἡ γιαγιά πῆγε τήν Κυριακή νά κοινωνήσει, ἔνοιωσε στό στόμα της τήν ἁγία λαβίδα ἄδεια καί κρύα. ῞Ένα «χλιαράκι» (κουταλάκι) ἄδειο καί κρύο, ὅπως εἶπε, οὔτε κατάλαβε γεύση Θείας Κοινωνίας στό στόμα της κι αὐτό τῆς ἔκανε μεγάλη ἐντύπωση.῞Όταν ἐπαναλήφθηκε τό ἴδιο γεγονός ἄλλες δύο Κυριακές, ἀνησύχησε καί ξανανέβηκε στό Μοναστῆρι καί μοῦ ἐξομολογήθηκε τό γεγονός.

   Τότε τῆς εἶπα:

   «-Παιδί μου, ὁ κανόνας δέν λύνεται. Πρέπει νά κάνεις τόν κανόνα πού σοῦ ἔβαλα. Οἱ κανόνες πρέπει να ἐφαρμόζονται»

᾿Από τό  βιβλίο: «῞Ενας ἅγιος Γέροντας, ὁ μακαριστός π. ΙΑΚΩΒΟΣ, σελ.  78, ΕΚΔΟΣΗ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΤΗΣ Ι. ΜΟΝΗΣ ΟΣΙΟΥ ΔΑΒΙΔ ΓΕΡΟΝΤΟΣ, ΛΙΜΝΗ ΕΥΒΟΙΑΣ 1996

ΟΧΙ ΘΕΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΧΩΡΙΣ ΚΑΘΑΡΗ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ !

Γυρίζω, και τί να δω; (ΓΕΡΩΝ ΙΑΚΩΒΟΣ ΤΣΑΛΙΚΗΣ). ΟΧΙ ΘΕΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΧΩΡΙΣ ΚΑΘΑΡΗ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ (ΑΓΙΟΣ ΚΟΣΜΑΣ Ο ΑΙΤΩΛΟΣ)

Ο μακαριστός ηγούμενος του όσιου Δαβίδ, γέροντας Ιάκωβος Τσαλίκης (+1991), ζούσε θαυμαστές εμπειρίες σ’ όλες τις ιερές ακολουθίες, μα ιδιαίτερα την ώρα της θείας λειτουργίας.

Όταν λειτουργούσε, έλαμπε από καθαρότητα και μεγαλοπρέπεια. Συχνά, στη μεγάλη είσοδο ή στην αγία πρόθεση, τον έβλεπαν να μην πατάει στο έδαφος, αλλά να στέκεται και να βαδίζει στον αέρα. Πολλές φορές αντίκριζε πάνω στην αγία τράπεζα αγγέλους και αρχαγγέλους να κρατούν το Σώμα του Κυρίου.

«Οι άνθρωποι», έλεγε, «είναι τυφλοί και δεν βλέπουν τι γίνεται μέσα στο ναό, στη διάρκεια της θείας λειτουργίας.

Κάποτε λειτουργούσα, αλλά δυσκολευόμουν να ξεκινήσω για τη μεγάλη είσοδο, από τα θαυμαστά που έβλεπαν τα μάτια μου. Ο ψάλτης έλεγε και ξανάλεγε: «Ως τον Βασιλέα των όλων υποδεξόμενοι».

Ξαφνικά, νιώθω να με σπρώχνει κάποιος από τον ώμο και να με οδηγεί στην αγία πρόθεση. Νόμισα πως ήταν ο ψάλτης. Απόρησα, πως τόλμησε ο ευλογημένος να κάνει τέτοιαν ασέβεια -να μπει από την ωραία πύλη και να με σπρώξει. Γυρίζω, και τί να δω! Μια τεράστια φτερούγα, που είχε περάσει ο αρχάγγελος στον ώμο μου, με οδηγούσε να προχωρήσω για τη μεγάλη είσοδο…

Τί γίνεται στο ιερό την ώρα της λειτουργίας! Στο χερουβικό άγγελοι ανεβοκατεβαίνουν, και συχνά αισθάνομαι τις φτερούγες τους να χτυπούν πάνω στους ώμους μου… Μερικές φορές δεν μπορώ ν’ αντέξω και κάθομαι στη καρέκλα. Οι άλλοι ιερείς νομίζουν πως κάτι έπαθα, δεν νιώθουν όμως αυτά που βλέπω και ακούω. Τί φτερούγισμα, παιδί μου, οι άγγελοι! Και μόλις ο ιερέας πει το «Δι’ ευχών», φεύγουν οι ουράνιες δυνάμεις. Τότε μέσα στο ναό απλώνεται απόλυτη ησυχία!».

«Απόψε παιδί μου», αποκάλυψε κάποτε σ’ ένα μοναχό, «συλλειτουργούσα με αγίους και αγγέλους σε θυσιαστήρια που δεν περιγράφονται. Σαν πεθάνω, να πεις πως κάποιος γέροντας συλλειτουργούσε κάθε νύχτα και συζούσε με την Αγία Τριάδα».

Όταν τελούσε την προσκομιδή ο π. Ιάκωβος, συχνά έβλεπε την πνευματική κατάσταση των κεκοιμημένων που μνημόνευε.

«Κάθε φορά που προσκομίζω», έλεγε, «βλέπω τις ψυχές που περνούν από μπροστά μου και με παρακαλούν να τις μνημονεύσω. Και να θέλω να τις ξεχάσω δεν μπορώ. Την ώρα που ο ιερέας βγάζει μερίδες και μνημονεύει τα ονόματα στην αγία πρόθεση, κατεβαίνει άγγελος Κυρίου, παίρνει τη μνημόνευση και την πηγαίνει στο θρόνο του Δεσπότη Χριστού σαν προσευχή γι’ αυτούς που μνημονεύθηκαν. Σκεφτείτε λοιπόν πόσο αξίζει να σας μνημονεύουν στην αγία πρόθεση».

Κάποια φορά ό γέροντας λησμόνησε να μνημονεύσει στη προσκομιδή τη μητέρα του, κι εκείνη εμφανίστηκε και του είπε με παράπονο:

-Πάτερ Ιάκωβε, δεν με μνημόνευσες σήμερα.

-Πώς δεν σε μνημόνευσα, μητέρα; Κάθε μέρα σε μνημονεύω, βγάζω μάλιστα για σένα τη καλύτερη μερίδα.

-Όχι, παιδί μου, σήμερα με ξέχασες, και η ψυχή μου δεν αναπαύεται όσο τις άλλες ημέρες.

Κάτι ανάλογο του συνέβη και με τον αρχιεπίσκοπο Κύπρου Μακάριο. Ο π. Ιάκωβος, τελειώνοντας μια φορά την προσκομιδή, ξεκίνησε για την αγία τράπεζα. Βλέπει τότε τον μακαριστό αρχιεπίσκοπο να στέκεται δεξιά του, με τις παλάμες τη μια μέσα στην άλλη, όπως συνηθίζουν οι ιερείς να μεταλαβαίνουν το δεσποτικό Σώμα, σαν να ζητούσε κι εκείνος τη δική του μερίδα.

 («Ένας άγιος Γέροντας, ο μακαριστός π.Ιάκωβος». Εκδ. Ι. Μ.Οσίου Δαβίδ, Ροβιές Ευβοίας.)

 Βάνουμε φωτιά και καιγόμαστε

Τα Άχραντα Μυστήρια τον καλό τον φωτίζουν και τον κάμνουν ωσάν Άγγελο ομοίως και τον αμαρτωλό πάλι τον σκοτίζουν και τον κάμνουν σαν τον Διάβολο. Ανίσως και ημείς θέλομεν να ωφεληθούμε από τα  Άχραντα Μυστήρια ωσάν τους ένδεκα Αποστόλους τους καλούς, και να μη βλαφθούμε σαν τον Ιούδα τον κακό, να εξομολογούμεθα καθαρά και να κοινωνούμε με φόβο και τρόμο και ευλάβεια, και τότε θα φωτισθούμε. Εάν δε και παγαίνομε ανεξομολόγητοι, μολυσμένοι με αμαρτίες και τολμούμε να μεταλαμβάνουμε τα Άχραντα Μυστήρια, βάνουμε φωτιά και καιγόμαστε.

(Αγ. Κοσμάς ο Αιτωλός)

http://vatopaidi.wordpress.com/2010/04/16/

http://childrenistologio.blogspot.com

Γέροντας ᾿Ιάκωβος Τσαλίκης:῾Η ἀναγκαιότης τῆς νηστείας (ψηφιοσκόπιο)

π. Δημήτριος Τζοῦμας:῾ Ο πατήρ ᾿Ιάκωβος Τσαλίκης ὅπως τόν γνώρισα

Η πρώτη γνωριμία μου με τον Γέροντα

Ήτανε θέρος του 1981. Μόλις είχα μπει στον Άρειο Πάγο. Και κάθε υπηρεσιακή μεταβολή-προαγωγή του Δικαστικού Λειτουργού έχει δυσκολίες, μέχρι να γνωρίσει τις συνθήκες εργασίας της νέας του θέσεως και προσαρμοσθεί.
Τότε, μια ευσεβής και ευγενική χριστιανή πού έμενε στην Χαλκίδα -όπου είχα υπηρετήσει ως Πρόεδρος Πρωτοδικών την διετία 1971-1973- και ήτο γνωστή του πατρός Ιακώβου, η κ. Δήμητρα Κ., μου ετηλεφώνησε και μου είπε: «Κύριε Πρόεδρε, ο Ηγούμενος της Ιεράς Μονής του Οσίου Δαβίδ π. Ιάκωβος Τσαλίκης επιθυμεί να σας γνωρίσει και ζητήσει την συμβουλή σας επί ενός σοβαρού νομικού ζητήματος της Μονής πού τον απασχολεί».

Ο π. Ιάκωβος εν μέσω 5 Αρεοπαγιτών, ενός Προέδρου Εφετών και του κ. Τάσου Καββαδία, συζύγου της κ. Δήμητρας Κ. εξ αριστερών προς τα δεξιά: 1) Στέφανος Γαβράς, Αντιπρόεδρος του Αρείου Πάγου, 2) Κωνστ. Παπαδόπουλος, Αντιπρόεδρος του Αρείου Πάγου ε.τ., 3) Γεώργ. Αντωνόπουλος, Αρεοπαγίτης ε.τ., 4) Εμ. Εμμανουηλίδης, Αρεοπαγίτης ε.τ., 5) Δημ. Τζούμα, Αρεοπαγίτης (προ της χειροτονίας του), 6) Βασίλ. Λαμπρόπουλος, Πρόεδρος Εφετών και 7) Τάσος Καββαδίας.

Απήντησα στην κ. Δήμητρα Κ., ότι κι εγώ επιθυμούσα πολύ να γνωρίσω τον πατέρα Ιάκωβο και νά ζητήσω την ευλογία Του, αλλά λυπάμαι, γιατί, λόγω πολλών υπηρεσιακών υποχρεώσεων και επιβαρύνσεων, αυτή την εποχή δεν έχω χρόνο ούτε για ένα απλό προσκύνημα στη Μονή.

Είναι γεγονός, ότι εκείνο τον καιρό, είχα βρει στην Υπηρεσιακή μου θυρίδα στον Άρειο Πάγο 72 δικογραφίες Εργατικού Δικαίου πού μου εξησφάλιζαν σοβαρή απασχόληση για αρκετούς μήνες, εκτός της «έγνοιας» πού δημιουργούσαν. Θα μπορούσαμε όμως να συζητήσομε την περίπτωση του προσκυνήματος στη Μονή μετά ένα έτος, δηλαδή το θέρος του 1982, οπότε θα έχω προσαρμοσθεί στα νέα μου καθήκοντα και θα έχουν χαλαρώσει τα υπηρεσιακά πράγματα.
Πέρασε, πράγματι, ένας χρόνος, χωρίς καμμιά από την πλευρά του π. Ιακώβου όχληση.
Αρχές Σεπτεμβρίου 1982, όμως, με πήρε τηλέφωνο η κ. Δήμητρα Κ. και μου υπενθύμισε την υπόσχεσή μου, προσθέτοντας ότι ο π. Ιάκωβος μας περιμένει πάντοτε.
Της απήντησα ότι είμεθα έτοιμοι, για το προσκύνημα, με την σύζυγό μου. Εκείνη θα ήτο με τον σύζυγο της τον κ. Τάσο, πού θα οδηγούσε και το Ι.Χ. αυτοκίνητό τους.
Έτσι, στις 8 Σεπτεμβρίου 1982, πολύ πρωΐ, ξεκινήσαμε τα δύο ανδρόγυνα για τον Όσιο Δαβίδ.
Θυμάμαι ότι ήταν 8 Σεπτεμβρίου, γιατί εκείνη την ημέρα γιόρταζε η Παναγία η Λιμνιά, έξω από την Λίμνη, επάνω στο δρόμο Στροφυλιάς-Λίμνης, κατεβαίνοντας δεξιά. Και έξω από το γραφικό εξωκκλήσι, σε μία θαυμάσια τοποθεσία, πού σήμερα έχουν χαλάσει και αλλοιώσει με δημόσια έργα, έβραζαν 3-4 μεγάλα καζάνια με κρέατα, για το νυχτερινό πανηγύρι.
Συνεχίσαμε το ταξίδι μας και μετά τρεις και πλέον ώρες, από την πρωϊνή εκκίνηση, φθάσαμε στον Όσιο Δαβίδ.
Η διαδρομή στην Βόρεια Εύβοια ήταν θαυμάσια, μέσα σε καταπράσινα δάση από πεύκα και πλατάνια.
Η Εύβοια φημίζεται διά τους πολλούς Αγίους της, τον πλούτο και τις σπάνιες φυσικές ομορφιές της. Μόνο ο δρόμος από τις Ροβιές μέχρι το Μοναστήρι, 12 περίπου χιλιόμετρα, ήταν τότε δασικός-χωματόδρομος και κουραστικός.
Κατά τις 10 περίπου η ώρα φθάσαμε στο Μοναστήρι. Ήταν στην παλαιά του μορφή. Οι τρεις πτέρυγες Δυτική, Νοτία και Ανατολική δοκιμασμένες από τα χρόνια και τα κελλιά παλαιά. Τώρα το Μοναστήρι και από πλευράς κτιριακής έχει πάρει άλλη όψη και άλλες διαστάσεις.
Ο Γέροντας μας περίμενε στην αυλή. Υψηλός, λεπτός, ευγενικός, επιβλητικός. Γεμάτος αγάπη, απλότητα, καλωσύνη και ταπείνωση.
Τα ράσα του όχι καινούργια, αλλά πολύ καθαρά και περιποιημένα. Η γενειάδα του λευκή και μακρυά. Δεν έφυγε ούτε στιγμή από κοντά μας.
Έλεγε από τότε συχνά το «Με συγχωρείτε», αλλά όχι ξεκάρφωτα και αταίριαστα.

Εξ αριστερών προς τα δεξιά διακρίνονται οι δικαστικοί λειτουργοί, πνευματικά παιδιά του Γέροντα, Εμμ. Χαριτάκης, Εμμ. Εμμανουηλίδης, Ματθαίος Μακρινός, Δημ. Λινός, Δημ. Τζούμας, Χρ. Παπαθανασίου. Καθήμενος: Σταμ. Δημόπουλος, ιατρός.

Μας ξενάγησε στη Μονή, στο Καθολικό, προσκυνήσαμε την Τιμία Κάρα του Οσίου Δαβίδ, μας σταύρωσε, μας διάβασε μία ευχή και στην 1 μ.μ. καθήσαμε στην Τράπεζα.
Το φαγητό Μοναστηριακό, αλλά επιμελημένο και νόστιμο.
Με έβαλε να καθήσω στην αριστερή γωνία του στενόμακρου τραπεζίου, δίπλα του, θέση πού κράτησε σε όλη την γνωριμία μας, μέχρι της κοιμήσεώς του. Στην δεξιά πλευρά του, εκάθηντο οι Πατέρες της Μονής. Καίτοι ήταν άνθρωπος της ουσίας, δεν αγνοούσε τον τύπο.
Μετά το γεύμα, μείναμε οι δυο μας στο αρχονταρίκι και μου εξέθεσε το ζήτημα πού πάντοτε τον απασχολούσε και παρέμενε άλυτο. Αφορούσε δε επιδιωκόμενη υπό ιδιωτών πώληση ενός μεγάλου ελαιοκτήματος της Μονής στη θάλασσα, κάτι πού ο Γέροντας δεν ήθελε ούτε κάν να ακούσει. «Εγώ, κύριε Δημήτρη μου», έλεγε ζωηρά «τα δικά μου κτήματα τα διέθεσα-εχάρισα σε συγγενείς και φίλους, αλλά τα κτήματα της Μονής έχω ιερή υποχρέωση να τα διαφυλάξω, γιατί θα μου ζητήσει τον λόγο ο Όσιος Δαβίδ».
Είχε μία ηύξημένη ευαισθησία και υπευθυνότητα σ΄αυτά τα θέματα. Ιδίως της διαχειρίσεως περιουσιακών στοιχείων της Μονής.
Καθήσαμε στο Μοναστήρι τέσσερις περίπου ώρες. Και πλην μιας ώρας πού μείναμε στα κελλιά μας για να ξεκουραστούμε, ο Γέροντας δεν μας άφησε ποτέ μόνους. Μας συντρόφευε με την παρουσία και τις ενδιαφέρουσες πνευματικές διηγήσεις του. Απομακρύνθηκε μόλις ξεκίνησε το αυτοκίνητο μας, το όποιο ευλόγησε-εσταύρωσε, ξεκινώντας, τρεις φορές.
Οι εντυπώσεις από το Μοναστήρι και τον Γέροντα ήταν άριστες, ενθουσιαστικές, συγκινητικές. Ο Γέροντας με την ευγένεια, την απλότητα, την καλωσύνη και την αγάπη του μας είχε σκλαβώσει. Καθώς και με τις σύντομες και πολύ ενδιαφέρουσες πνευματικές εμπειρίες και διηγήσεις του.
Είχε ήδη δημιουργηθεί μεταξύ μας, τουλάχιστον από την ιδική μας πλευρά, ένας ισχυρός πνευματικός δεσμός σεβασμού, εκτίμησης και αγάπης πού σε τραβούσε προς το Μοναστήρι και τον Γέροντα. Αυτοί οι Γέροντες του 20ού αιώνα (Ιάκωβος, Πορφύριος, Παΐσιος και τόσοι άλλοι), είχαν κάτι το πνευματικό πού σε προσείλκυε, σε καθήλωνε και δεν σου έκανε καρδιά να τους αφήσεις, όταν τους συναντούσες και σου μιλο΄θσαν.
Και πράγματι, σε όσους συναδέλφους στον Άρειο Πάγο, συγγενείς και φίλους διηγήθηκα τις εντυπώσεις μου, όλοι διετύπωσαν-εξέφρασαν την επιθυμία να γνωρίσουν τον π. Ιάκωβο.
Σκεπτόμενος το ζήτημα του π. Ιακώβου ενήργησα ως εξής: Μετά από λίγες ήμερες έστειλα στον τότε Αρχιεπίσκοπο Αθηνών κυρό Σεραφείμ, τον οποίον εγνώριζα απλώς-τυπικώς, μία επισκεπτήριο κάρτα, στήν οποία του έγραφα: «Μακαριότατε Πάτερ… ασπαζόμενος, μετά του προσήκοντος σεβασμού, την δεξιάν Σας, επικαλούμαι το ενδιαφέρον και την πατρική Σας αγάπη υπέρ της Ιεράς Μονής του Οσίου Δαβίδ-Γέροντα στην Λίμνη της Ευβοίας και του αξίου Ηγουμένου αυτής π. Ιακώβου Τσαλίκη, διά το ζήτημα πού τους απασχολεί. Διότι επιτελούν αξιόλογο πνευματικό έργο στην Εύβοια και την ευρύτερη περιοχή».
Την κάρτα αυτή, σε ειδικό φάκελλο, παρέδωσα στον φίλο και συνάδελφο μου κ. Νικόλαο Γιαννόπουλο, μετέπειτα Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, με την παράκληση να την παραδώσει στον Αρχιεπίσκοπο Σεραφείμ, με τον οποίον συνεδέετο πνευματικά και φιλικά από την Άρτα, στην οποίαν είχαν υπηρετήσει προ ετών, ο μέν ως Μητροπολίτης Άρτης, ο δε ως Πρόεδρος Πρωτοδικών. Συναντώντο δε συχνά, τις Κυριακές, στο Μητροπολιτικό Ναό και μετά την Θεία Λειτουργία έπιναν καφέ στο Μέγαρο της Αρχιεπισκοπής, επί της οδού Αγίας Φιλοθέης 21.
Στην πρώτη μας συνάντηση με τον κ. Γιαννόπουλο τον ρώτησα για τον φάκελλο και μου απάντησε ότι τον παρέδωσε στον ίδιο τον Αρχιεπίσκοπο από τον οποίον απάντηση μέν δεν έλαβα, όμως το ζήτημα της Μονής τακτοποιήθηκε, γιατί ουδείς ζητούσε πλέον από τον Γέροντα Ιάκωβο να πωλήσει το κτήμα της Ιεράς Μονής. Έπειτα από καιρό, έλαβα από τον Μακαριστό Αρχιεπίσκοπο την κατωτέρω ευχετήριο επιστολή του, άσχετη με το ζήτημα-ελαιόκτημα της Μονής του Οσίου Δαβίδ.

Το «Χριστός Ανέστη» μετ΄εγκαρδίων ευχαριστιών διά τας πολύτιμους ευχάς σας απευθύνοντες, πατρικώς αντεπευχόμεθα, όπως ο εκ τάφου ανατείλας τω κόσμω Χριστός ο Θεός, θάλπη τας καρδίας σας διά του ανεσπέρου φωτός Της Αναστάσεως και της καινής ζωής. Ο Αθηνών Σεραφείμ.

Τις ανωτέρω ενέργειες μου προς τον Αρχιεπίσκοπον Αθηνών κατέστησα γνωστές στον π. Ιάκωβο, ο οποίος εξεδήλωνε, παντοιοτρόπως, τις ευχαριστίες και την μεγάλη ευγνωμοσύνη του.
Πηγή: Δημητρίου Αλεξ. Τζούμα, Πρωτοπρεσβυτέρου – Αρεοπαγίτου ε.τ., Ο πατήρ Ιάκωβος Τσαλίκης, Ηγούμενος της Ιεράς Μονής Οσίου Δαβίδ Ευβοίας, όπως τον γνώρισα, σελ. 111-222, έκδοσις β΄, Αθήναι 2008
ΠΗΓΗ: http://vatopaidi.wordpress.com

Γέροντας ᾿Ιάκωβος Τσαλίκης:ὁμιλεῖ στήν τράπεζα... (video)