ΕΝΑ ΘΑΥΜΑ ΤΟΥ ΑΓ. ΑΡΣΕΝΙΟΥ ΤΟΥ ΚΑΠΠΑΔΟΚΟΥ

Ἕνα θαῦμα τοῦ Ἁγίου Ἀρσενίου τοῦ Καππαδόκου,
ὅπως τὸ διασώζει ὁ βιογράφος του π. Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης

Τὸ ἐξώφυλλο τῆς πρώτης (“συλλεκτικῆς”) ἐκδόσεως τοῦ Βίου τοῦ Ἁγ. Ἀρσενίου

Φαρασιῶτες ἀπὸ τὴν Δράμα καὶ ἐγκατεστημένοι στὴν Θεσσαλονίκη διηγήθηκαν ὅτι δύο Σέχοι (ἀρχηγοὶ μουσουλμανικῶν φυλῶν καὶ μάγοι) ἀπὸ τὸ Χατζὴ-Πεχτὲς εἶχαν ἐπισκεφθῆ τὸν Πατέρα Ἀρσένιο. Ὁ Πατὴρ τοὺς δέχθηκε καὶ τοὺς ἔφτιαξε καὶ καφέ. Οἱ Σέχοι ὅµως ἄρχισαν τὶς ἀνόητες καὶ ζαλισµένες ἐρωτήσεις, ποὺ ἔφερναν µόνον πονοκέφαλο. Ὁ Πατήρ, γιὰ νὰ τοὺς ξεφορτωθῆ, τοὺς εἶπε:
- Δὲν µπορῶ νὰ σᾶς ἀκούω, γιατί πονάει τὸ κεφάλι µου.

Ἐκεῖνοι ὅµως δὲν κατάλαβαν καὶ εἶπε ὁ ἕνας στὸν Πατέρα Ἀρσένιο:
- Πάπας Ἐφέντης, θὰ σοῦ φτιάξουµε ἕνα µοῦσχα (χαϊμαλὶ) καί, ἅµα τὸ φορέσης, σ᾽ ὅλη σου τὴν ζωή, δὲν θὰ σὲ πονέση τὸ κεφάλι σου.
Ὁ Πατὴρ τοὺς ἀπάντησε τότε αὐστηρά:
- Ἔχω µεγαλύτερη δύναµη ἀπὸ τὴν δική σας καὶ µπορῶ νὰ σᾶς κάνω µὲ τὴν δύναµη τοῦ Χριστοῦ νὰ µὴν κουνηθῆτε καθόλου ἀπὸ τὸν τόπο ποὺ κάθεσθε.
Τοὺς ἄφησε ἀµέσως τότε καὶ πῆγε δίπλα στὸ κελλί του. Ὅταν εἶχαν ἀποτελειώσει τὸν καφέ τους οἱ Σέχοι καὶ θέλησαν νὰ φύγουν, µἐ κανέναν τρόπο δὲν µποροῦσαν νὰ κουνηθοῦν ἀπὸ τὸν τόπο ποὺ κάθονταν, διότι ἔνιωθαν νὰ εἶναι δεµένοι µἐ ἕνα ἀόρατο δέσιµο. Ἀναγκάσθηκαν τότε νὰ φωνάξουν τὸν Πατέρα Ἀρσένιο, γιὰ νὰ τοὺς λύση. Ὁ Πατὴρ πῆγε ἀµέσως, ἀλλὰ δὲν τοὺς µίλησε· µόνο νόηµα τοὺς ἔκανε νὰ φύγουν, καὶ ἔτσι µπόρεσαν νὰ ξεκοκκαλώσουν ἀπὸ τὸν τόπο τους. Οἱ Σέχοι κατάλαβαν τὸ σφάλµά τους καὶ ζήτησαν συγχώρεση ἀπὸ τὸν Πατέρα καὶ τοῦ εἶπαν φεύγοντας:
- Πάπας Ἐφέντης, συγχώρα µας· ἡ δύναµή σου εἶναι μεγάλη, γιατί τὴν παίρνεις ἀπὸ τὴν μεγάλη σου πίστη. Ἐμεῖς μὲ τὸν Σατανᾶ δουλεύουμε.

Π(αϊσίου) Μοναχοῦ, Ὁ Πατὴρ (Ἅγιος) Ἀρσένιος ὁ Καππαδόκης,
ἔκδ. Ἱ. Ἡσυχαστ. Μοναζουσῶν “Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης ὁ Θεολόγος”,
Σουρωτὴ Θεσσαλονίκης, 1975, σελ. 86-87

ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

῞Ενα ἀπίστευτο θαῦμα- ῞Αγιος ᾿Αρσένιος Καππαδόκης: Πῶς τὸν ἔσωσε ἡ Παναγία ἀπὸ βέβαιο θάνατο!

Μία Γυναῖκα, τὸν κατέβασε κάτω καὶ τὸν ἄφησε. Εἶχε νιώσει τὸν ἑαυτὸ του, ὅπως ἔλεγε, ἐκείνη τὴν ὥρα, σὰν νὰ ἦταν μωρὸ παιδὶ στὴν ἀγκαλιὰ τῆς μητέρας του.


Ἐπάνω σ᾿ ἔναν βράχο μέσα σὲ μιὰ σπηλιὰ ἦταν ἕνα ᾿Εξωκκλῆσι τῆς Παναγίας ( σὸ Κάντσι). Οἱ Φαρασιῶτες εἶχαν προεκτείνει πρὸς τὰ ἔξω τοῦ βράχου σανιδένιο ἐξώστη γιὰ εὐρυχωρία. Γιὰ νὰ φθάσουν μέχρι ἐκεῖ, ἔπρεπε νὰ ἀνεβοῦν σαράντα σκαλοπάτια σκαλιστὰ στὸν βράχο καὶ ἄλλα ἑκατὸν εἴκοσι, ποὺ εἶχαν φτιαχμένα μὲ σανίδες. Σ΄ αὐτὸ λοιπὸν τὸ ἐξωκκλῆσι εἶχε πάει να λειτουργήσει ὁ π. Ἀρσένιος καὶ ὁ Πρόδρομος, ὡς συνήθως. Ὅταν τελείωσε ἡ θεία λειτουργία, ὁ πατὴρ βγῆκε λίγο στὸν ἐξώστη. Ἐκεῖ ποὺ ἀκουμποῦσε, ξεκαρφώθηκε μιὰ σανίδα καὶ ὁ πατὴρ ἔπεσε κάτω στὸν γκρεμό. ῞Ενας γεωργός, ποὺ τὸν εἶδε ἀπὸ ἀπέναντι νὰ πέφτει, ἄφησε τὰ βόδια του στὸν ζυγὸ καὶ ἔτρεξε γιὰ νὰ συμμαζέψει τὸ σκορπισμένο του κορμί, ὅπως νομίζε. Ὁ Πρόδρομος δὲν εἶχε καταλάβει τίποτε, γιατὶ ἦταν μέσα στὸν ναὸ καὶ τὸν συγύριζε. ΄Ὅταν λοιπὸν ἔφτασε ὁ γεωργὸς ἐκεῖ κοντὰ στὸν γκρεμὸ κάτω, εἶδε τὸ κορμὶ τοῦ πατρὸς Ἀρσενίου ὁλόκληρο ἀλλὰ ἀκίνητο, καὶ πῆγε νὰ τὸ πιάσει. Ὁ πατὴρ ὅμως, εἶπε στὸν γεωργό: «μὴ μ᾿ ἐγγίζεις, δέν ἔχω τίποτα». Ἔμενε ἀκίνητος ὁ πατήρ, ὄχι γιατὶ εἶχε χτυπήσει, ἀλλὰ ἀπὸ μεγάλη συγκίνηση, διότι τὴν ὥρα ποὺ ἔπεφτε κάτω στὸν γκρεμό, τὸν πῆρε στὴν ἀγκαλιὰ της Μία Γυναῖκα, τὸν κατέβασε κάτω καὶ τὸν ἄφησε. Εἶχε νιώσει τὸν ἑαυτὸ του, ὅπως ἔλεγε, ἐκείνη τὴν ὥρα, σὰν νὰ ἦταν μωρὸ παιδὶ στὴν ἀγκαλιὰ τῆς μητέρας του. Σηκώθηκε λοιπόν, μετὰ ἀπὸ τὴν συγκίνηση ἐκείνη καὶ ἀνέβηκε ἀπὸ τὸν γκρεμὸ καὶ τὰ ἑκατὸν ἑξήντα σκαλοπάτια, ποὺ μόνον αὐτὰ συμπλήρωναν πενήντα μέτρα ὕψος, καὶ πῆγε ξανὰ στὸ ἐξωκκλῆσι τῆς Παναγίας καὶ διηγήθηκε ὃ,τι ἔγινε στὸν Πρόδρομο, ὁ ὁποῖος ἦταν ἀφοσιωμένος στὸ συγύρισμα τοῦ Ναοῦ καὶ δὲν εἶχε καταλάβει ἀκόμη τίποτε. Ὁ γεωργὸς ἐπίσης πῆγε μετὰ στὰ Φάρασα καὶ τὸ ὡμολογοῦσε.


᾿Από τό βιβλίο ῾Ο πατήρ ᾿Αρσένιος Καππαδόκης, σελ. 82, 83, 1975