῾Ο ῾Ιερέας τῆς Σπιναλόγκας

Το τελευταίο διάστημα γίνεται πολύς λόγος για το νησί της Σπιναλόγκα, με αφορμή το βιβλίο με τίτλο «Το νησί», της αγγλίδαςVictoria Hislop, το οποίο έγινε σήριαλ στην ελληνική τηλεόραση.

Ένα από τα ιστορικά στοιχεία που πληροφορούμαστε είναι ότι οι χανσενικοί που κατοικούσαν στη Σπιναλόγκα ήταν οργισμένοι με τον Θεό, για το λόγο ότι η ασθένειά τους ήταν μια μεγάλη και αφόρητη δοκιμασία. Ένας Γεραπετρίτης παπάς τόλμησε να τους επισκεφθεί κάποτε και να λειτουργήσει στον Άγιο Παντελεήμονα, που υπήρχε και ρήμαζε στο νησί, συντροφιά με τους νέους του κατοίκους. Λένε πως στην πρώτη Θ. Λειτουργία δεν πάτησε ψυχή.
Οι λεπροί άκουγαν πεισμωμένοι από τα κελιά τους την ψαλμωδία, κι άλλοτε την σκέπαζαν με τα βογκητά τους κι άλλοτε με τις κατάρες τους. Ο ιερέας όμως ξαναπήγε. Στην δεύτερη τούτη επίσκεψη ένας από τους ασθενείς πρόβαλε θαρρετά στο κατώφλι του ναού.

- Παπά, θα κάτσω στην Λειτουργία σου μ' έναν όρο όμως. Στο τέλος θα με κοινωνήσεις. Κι αν ο Θεός σου είναι τόσο παντοδύναμος, εσύ μετά θα κάμεις την κατάλυση και δεν θα φοβηθείς τη λέπρα μου. 

Ο ιερέας έγνευσε συγκαταβατικά. Στα κοντινά κελιά ακούστηκε η κουβέντα κι άρχισαν να μαζεύονται διάφοροι στο πλάι του ναού, εκεί που ήταν ένα μικρό χάλασμα, με λιγοστή θέα στο ιερό. Παραμόνευσαν οι χανσενικοί στο τέλος της Λειτουργίας κι είδαν τον παπά δακρυσμένο και γονατιστό στην Ιερή Πρόθεση να κάνει την κατάλυση.

Πέρασε μήνας. Οι χανσενικοί τον περίμεναν. Πίστευαν πως θα ’ρθει τούτη τη φορά ως ασθενής κι όχι ως ιερέας. Όμως ο παπάς επέστρεψε υγιής και ροδαλός κι άρχισε με ηθικό αναπτερωμένο να χτυπά την καμπάνα του παλιού ναΐσκου.

Έκτοτε και για δέκα τουλάχιστον χρόνια η Σπιναλόγκα είχε τον ιερέα της. Οι χανσενικοί αναστύλωσαν μόνοι τους της εκκλησία και συνάμα αναστύλωσαν και την πίστη τους. Κοινωνούσαν τακτικά και πάντα κρυφοκοίταζαν τον παπά τους την ώρα της κατάλυσης, για να βεβαιωθούν πως το "θαύμα της Σπιναλόγκα" συνέβαινε ξανά και ξανά.

To 1957, με την ανακάλυψη των αντιβιοτικών και την ίαση των λεπρών, το λεπροκομείο έκλεισε και το νησί ερημώθηκε. Μόνο ο ιερέας έμεινε στο νησί ως το 1962, για να μνημονεύει τους λεπρούς μέχρι 5 χρόνια μετά το θάνατό τους.

Ιδού, λοιπόν, ένας σύγχρονος αθόρυβος ήρωας, που δεν τιμήθηκε για το έργο του από κανέναν, και που -αν προσέξατε- δεν παραθέσαμε το όνομά του γιατί απλά δεν το γνωρίζουμε! Όσο κι αν έψαξα δεν μπόρεσα να το βρω. Το γνωρίζει όμως -σίγουρα- ο Θεός! Κι αυτό μας αρκεί!

  Πηγή:http://www.faneromenihol.gr

Πέθανε στή χωματερή τῆς κοινωνίας

Ο ΑΣΤΕΓΟΣ ΠΟΥ ΕΙΧΕ ΒΡΕΙ ΚΑΤΑΛΥΜΑ ΣΕ ΚΑΔΟ ΑΠΟΡΡΙΜΜΑΤΩΝ ΠΑΡΑΣΥΡΘΗΚΕ ΣΤΟ ΜΥΛΟ ΤΟΥ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑΡΙΚΟΥ
Της ΑΡΓΥΡΩΣ Κ. ΜΩΡΟΥ

Μέσα από έναν κάδο απορριμμάτων -σαν αυτούς όπου πετάμε καθημερινά τα σκουπίδια μας- αποκαλύφθηκε τα ξημερώματα της Κυριακής ένα ανθρώπινο δράμα. Για μια ζωή αδέσποτη, που έμελλε να λήξει όσο άδοξα υπήρξε... με το «γύρισμα» του κάδου αυτού στο απορριμματοφόρο!
 
Κανείς δεν γνωρίζει πώς βρέθηκε μέσα στον κάδο των σκουπιδιών. Αν τον χρησιμοποίησε ως πρόχειρο κατάλυμα για να προστατευθεί από το τσουχτερό κρύο. «Προφανώς κοιμόταν», αναφέρει και η επίσημη ανακοίνωση της Αστυνομίας. Ισως γι' αυτό

῾Η ἀγάπη τ’ οὐρανοῦ εἶναι κοντά σας! (ἀληθινό περιστατικό)

Στα Ιωάννινα, κοντά στο ναό των Άγιων Αναργύρων του Κάστρου, ήταν το μικρό Φθισιατρείο με τους ετοιμοθάνατους φυματικούς. Στα χρονιά 1938-1940 μετά τη Θεία Λειτουργία, ο π. Βενέδικτος Πετράκης πήγαινε κάθε Τετάρτη κι όποτε άλλοτε χρειαζόταν και κοινωνούσε τους αρρώστους.
Διηγείται ο κ. Μπάστας: «Ο νέος του ιερού άναψε τη λαμπάδα.
- Πάτερ, είμαστε έτοιμοι.
Ο λειτουργός δεν έδωσε απάντηση. Σήκωσε στα χέρια το άγιο Ποτήριο. Είχε τοποθετήσει μέσα την άγια λαβίδα και το ΄χε σκεπάσει με το άγιο κάλυμμα.
Βγήκε απ΄ την αριστερή θύρα του ιερού. Ο νέος με τη λαμπάδα αναμμένη προπορευόταν.

Βαδίσαμε κάπου τριάντα-σαράντα μέτρα. Ένα σπίτι με μισομαυρισμένους τοίχους μας περίμενε με μισάνοιχτη την πόρτα του. Ένα απ’ τα παιδιά έτρεξε και την άνοιξε διάπλατα.
Ο λειτουργός με τα τίμια Δώρα προχώρησε. Από κοντά του κι εμείς.
Μόλις μπήκα μέσα, ανατρίχιασα. Πού βρισκόμουν; Γύρω-γύρω κρεβάτια στο μεγάλο θάλαμο.
Και πάνω στα κρεβάτια… Τί μορφές ήταν εκείνες; Μάτια κλειστά ή μάτια που γυάλιζαν. Σκελετοί
μοναχοί. Πεθαμένοι που ’χαν γυρίσει απ’ τον άδη.
-Αγαπητά μου παιδιά, ακούστηκε κρυστάλλινη η φωνή. Σας φέρνω το φως, σας φέρνω την ελπίδα, σας φέρνω τη χαρά. Κοιτάξτε με, τον Χριστό μας σας φέρνω. Η αγάπη τ’ ουρανού είναι κοντά σας. Ο δημιουργός του κόσμου θα ’ρθεί στη καρδιά σας. Σταθείτε μ’ ευλάβεια, μ’ ευγνωμοσύνη κι αγάπη.
«Σώμα Χριστού μεταλάβετε, πηγής αθανάτου γεύσασθε».
Η θεία Κοινωνία είναι το φάρμακο της ζωής και της αθανασίας. Όλοι έχετε εξομολογηθεί, όλοι να κοινωνήσετε.
Άχνα δεν έβγαινε. Είχαν θερμανθεί οι καρδιές. Ο πόνος τις είχε προετοιμάσει.
-Πρώτος θα κοινωνήσει ο Θανάσης, είπε ο ιερέας.
Πλησίασε προς το ακρινό κρεβάτι. Πλησιάσαμε κι εμείς. Ένα πτώμα βρισκόταν ριγμένο εκεί. Δυο σβησμένα μάτια κοίταζαν χωρίς τίποτε να μπορούν να εκφράσουν.
-«Μεταδίδοταί σοι το τίμιον και πανάγιον Σώμα και Αίμα του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού, εις άφεσίν σου αμαρτιών και εις ζωήν αιώνιον».
Κινήθηκαν τ’ ακίνητα μάτια. Ζωήρεψαν. Έλαμψαν. Κοίτα, δυο στάλες κυλάνε πάνω στο πρόσωπο που μοιάζει με μαυρισμένο φούρνο. Η αγία λαβίδα φθάνει στα χείλη. Αλλά τα χείλη δεν κινούνται. Είναι νεκρωμένα τα χείλη.
-”Άνοιξε το στόμα, Θανάση. Ο Χριστός μας είναι, ο Θεός μας. Έρχεται να σου κάνει συντροφιά στο μεγάλο ταξίδι. Άνοιξε το στόμα, αδελφέ μου.
Άδικα ο π. Βενέδικτος παρακαλεί. Η άγια λαβίδα δεν θα προχωρήσει. Ο θείος μαργαρίτης μένει στα χείλη του ετοιμοθάνατου. Καταλαβαίνει ο Θανάσης, αλλά δεν μπορεί να βοηθήσει. Και τώρα, τί θα γίνει;
Ο ιερέας δεν δυσκολεύεται, δεν διστάζει. Παίρνει με τη λαβίδα απ’ το στόμα του φθισικού τη θεία Κοινωνία και τη φέρνει στα δικά του χείλη. Με ευλάβεια την καταλύει.
Οι γιατροί τρομάζουν και φωνάζουν:
-Μα, είναι στα καλά του αυτός ο παπάς ή τρελάθηκε; Πάει αυτός! Θα του έλθει αμέσως καλπάζουσα φυματίωση!
Ο π. Βενέδικτος έλεγε: “Η ζωή δεν μεταδίδει θάνατο!”.
Αλλά τί είναι τούτο; Είναι η απόδειξη. Είναι η πίστη. Οι φθισικοί είχαν ακούσει το λόγο του τον πατρικό. Όσο να ‘ναι όμως ο λόγος αφήνει κενά για την αμφιβολία. Η πράξη όμως; Η μεγάλη πίστη; Αυτή πείθει. Αυτή επιβάλλεται. Αυτή πετυχαίνει κατακτήσεις για τον Χριστό.
- Αυτός είναι παπάς!
-Πιστεύει με άληθινή πίστη ο παπάς.
-Δε φοβάται ο παπάς.
-Ο Χριστός είναι Θεός όταν δίνει τέτοια καρδιά στους παπάδες του…
Ανεβαίνουν οι ψίθυροι. Ανασαίνει ο θάλαμος τον ανασαμό της ζωντανής πίστεως. Η κατάνυξη, η ευλάβεια, βασιλεύουν σ’ όλες τις καρδιές.
Τούτοι οι βαριά άρρωστοι έχουν νικήσει πια το φόβο του θανάτου.
Πιστεύουν με ζωντανή, με καυτερή πίστη. Έχουν πίστη «ως κόκκον σινάπεως».

πηγή: «Η Αγάπη στο εκτελεστικό απόσπασμα»
 VatopaidiFriend 

hristospanagia3.blogspot.com 
 http://anavaseis.blogspot.com

Σχολιασμός τοῦ παραπτώματος τοῦ ἱερέως πού κοινώνησε μέ ὄστια

 

Κατὰ καιροὺς μάλιστα ἔχουν ἀναφερθεῖ περιπτώσεις ποὺ αὐτὸ δοκιμάζεται ὡς μιὰ συνήθεια «ἀλληλοκατανοήσεως» σὲ περιοχὲς τῆς Ἑλλάδος, ὅπου συμβιώνουν ὀρθόδοξες καὶ ρ/καθολικὲς κοινότητες.

ΓΙΑ ΧΑΡΗ…ΜΙΑΣ ΟΣΤΙΑΣ

Σχόλιον «Χ.Β.»: Ἡ ἐπιβολὴ μιᾶς ἐκκλησιαστικῆς ποινῆς εἶναι πάντοτε μιὰ δυσάρεστη ὑπόθεση. Καὶ γιὰ τὸν «δικαστή», καὶ γιὰ τὸν «τιμωρούμενο» καὶ γιὰ τοὺς καλοπροαιρέτους «ὑπολοίπους».
Μακάρι νὰ μὴ εἶχε συμβεῖ αὐτὴ ἡ παράβαση. Τουλάχιστον εὐτυχῶς ποὺ ἀκόμη δὲν ἔγινε γνωστὸ τὸ ὄνομα τοῦ συγκεκριμένου κληρικοῦ. Τὸ δυσάρεστο ὅμως εἶναι τὸ συγκεκριμένο στραβοπάτημα, ποὺ δὲν τὸ δικαιολογεῖ καμιὰ δικαιολογία. Εἶναι ἀπορίας ἄξιον πῶς ἔφθασε καὶ μὲ ποιές σκέψεις καὶ μὲ ποιές προσδοκίες ὁ ἐν λόγῳ ἱερεὺς στὴν «μετάληψη» τῆς ὄστιας τῶν Ρωμαιοκαθολικῶν. Ποιά ἰδέα πρυτάνευσε μέσα του, ὥστε νὰ προβεῖ σὲ δημόσιο χῶρο σὲ τέτοιο κανονικὸ -ὁμολογιακὸ παράπτωμα ἀπεμπολήσεως τῆς ὀρθοδόξου αὐτοσυνειδησίας καὶ ὁμολογίας;  Δύο πειρασμικὰ ἐνδεχόμενα ὑπάρχουν. Τὸ ἕνα: ἡ ἀφελὴς ἀντίληψη, πὼς μὲ τέτοιου εἴδους  πειράματα ὑπηρετεῖται τὸ οἰκουμενιστικὸ ἰδεολόγημα τῆς ψευδοενώσεως, ἐνισχυμένη μὲ μιὰ συναισθηματικὴ ἔξαρση τῆς στιγμῆς. Τὸ δεύτερο (πολὺ «τραβηγμένο»): ἡ ἐντεταλμένη δοκιμασία τῶν ὀρθοδόξων ἀντανακλαστικῶν καὶ ἴσως ἡ πρόκληση ἐνδοορθοδόξων τριβῶν.
Ἐδῶ βεβαίως χρειάζεται μιὰ ἐπισήμανση. Τὸ κανονικὸ αὐτὸ ἔγκλημα κατὰ τῆς Θείας Κοινωνίας, μὲ τὴν καταφρόνησή Της, δὲν συνιστᾶ ἀποκλειστικὸ προνόμιο τοῦ ἐν λογῳ κληρικοῦ. Εἶναι δυστυχῶς σύμπτωμα μιᾶς διαδεδομένης ἀντιλήψεως σὲ πολλοὺς «χριστιανούς». Κατὰ καιροὺς μάλιστα ἔχουν ἀναφερθεῖ περιπτώσεις ποὺ αὐτὸ δοκιμάζεται ὡς μιὰ συνήθεια «ἀλληλοκατανοήσεως» σὲ περιοχὲς τῆς Ἑλλάδος, ὅπου συμβιώνουν ὀρθόδοξες καὶ ρ/καθολικὲς κοινότητες.

Πηγή: http://christianvivliografia.wordpress.com

ΟΧΙ ΘΕΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΧΩΡΙΣ ΚΑΘΑΡΗ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ !

Γυρίζω, και τί να δω; (ΓΕΡΩΝ ΙΑΚΩΒΟΣ ΤΣΑΛΙΚΗΣ). ΟΧΙ ΘΕΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΧΩΡΙΣ ΚΑΘΑΡΗ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ (ΑΓΙΟΣ ΚΟΣΜΑΣ Ο ΑΙΤΩΛΟΣ)

Ο μακαριστός ηγούμενος του όσιου Δαβίδ, γέροντας Ιάκωβος Τσαλίκης (+1991), ζούσε θαυμαστές εμπειρίες σ’ όλες τις ιερές ακολουθίες, μα ιδιαίτερα την ώρα της θείας λειτουργίας.

Όταν λειτουργούσε, έλαμπε από καθαρότητα και μεγαλοπρέπεια. Συχνά, στη μεγάλη είσοδο ή στην αγία πρόθεση, τον έβλεπαν να μην πατάει στο έδαφος, αλλά να στέκεται και να βαδίζει στον αέρα. Πολλές φορές αντίκριζε πάνω στην αγία τράπεζα αγγέλους και αρχαγγέλους να κρατούν το Σώμα του Κυρίου.

«Οι άνθρωποι», έλεγε, «είναι τυφλοί και δεν βλέπουν τι γίνεται μέσα στο ναό, στη διάρκεια της θείας λειτουργίας.

Κάποτε λειτουργούσα, αλλά δυσκολευόμουν να ξεκινήσω για τη μεγάλη είσοδο, από τα θαυμαστά που έβλεπαν τα μάτια μου. Ο ψάλτης έλεγε και ξανάλεγε: «Ως τον Βασιλέα των όλων υποδεξόμενοι».

Ξαφνικά, νιώθω να με σπρώχνει κάποιος από τον ώμο και να με οδηγεί στην αγία πρόθεση. Νόμισα πως ήταν ο ψάλτης. Απόρησα, πως τόλμησε ο ευλογημένος να κάνει τέτοιαν ασέβεια -να μπει από την ωραία πύλη και να με σπρώξει. Γυρίζω, και τί να δω! Μια τεράστια φτερούγα, που είχε περάσει ο αρχάγγελος στον ώμο μου, με οδηγούσε να προχωρήσω για τη μεγάλη είσοδο…

Τί γίνεται στο ιερό την ώρα της λειτουργίας! Στο χερουβικό άγγελοι ανεβοκατεβαίνουν, και συχνά αισθάνομαι τις φτερούγες τους να χτυπούν πάνω στους ώμους μου… Μερικές φορές δεν μπορώ ν’ αντέξω και κάθομαι στη καρέκλα. Οι άλλοι ιερείς νομίζουν πως κάτι έπαθα, δεν νιώθουν όμως αυτά που βλέπω και ακούω. Τί φτερούγισμα, παιδί μου, οι άγγελοι! Και μόλις ο ιερέας πει το «Δι’ ευχών», φεύγουν οι ουράνιες δυνάμεις. Τότε μέσα στο ναό απλώνεται απόλυτη ησυχία!».

«Απόψε παιδί μου», αποκάλυψε κάποτε σ’ ένα μοναχό, «συλλειτουργούσα με αγίους και αγγέλους σε θυσιαστήρια που δεν περιγράφονται. Σαν πεθάνω, να πεις πως κάποιος γέροντας συλλειτουργούσε κάθε νύχτα και συζούσε με την Αγία Τριάδα».

Όταν τελούσε την προσκομιδή ο π. Ιάκωβος, συχνά έβλεπε την πνευματική κατάσταση των κεκοιμημένων που μνημόνευε.

«Κάθε φορά που προσκομίζω», έλεγε, «βλέπω τις ψυχές που περνούν από μπροστά μου και με παρακαλούν να τις μνημονεύσω. Και να θέλω να τις ξεχάσω δεν μπορώ. Την ώρα που ο ιερέας βγάζει μερίδες και μνημονεύει τα ονόματα στην αγία πρόθεση, κατεβαίνει άγγελος Κυρίου, παίρνει τη μνημόνευση και την πηγαίνει στο θρόνο του Δεσπότη Χριστού σαν προσευχή γι’ αυτούς που μνημονεύθηκαν. Σκεφτείτε λοιπόν πόσο αξίζει να σας μνημονεύουν στην αγία πρόθεση».

Κάποια φορά ό γέροντας λησμόνησε να μνημονεύσει στη προσκομιδή τη μητέρα του, κι εκείνη εμφανίστηκε και του είπε με παράπονο:

-Πάτερ Ιάκωβε, δεν με μνημόνευσες σήμερα.

-Πώς δεν σε μνημόνευσα, μητέρα; Κάθε μέρα σε μνημονεύω, βγάζω μάλιστα για σένα τη καλύτερη μερίδα.

-Όχι, παιδί μου, σήμερα με ξέχασες, και η ψυχή μου δεν αναπαύεται όσο τις άλλες ημέρες.

Κάτι ανάλογο του συνέβη και με τον αρχιεπίσκοπο Κύπρου Μακάριο. Ο π. Ιάκωβος, τελειώνοντας μια φορά την προσκομιδή, ξεκίνησε για την αγία τράπεζα. Βλέπει τότε τον μακαριστό αρχιεπίσκοπο να στέκεται δεξιά του, με τις παλάμες τη μια μέσα στην άλλη, όπως συνηθίζουν οι ιερείς να μεταλαβαίνουν το δεσποτικό Σώμα, σαν να ζητούσε κι εκείνος τη δική του μερίδα.

 («Ένας άγιος Γέροντας, ο μακαριστός π.Ιάκωβος». Εκδ. Ι. Μ.Οσίου Δαβίδ, Ροβιές Ευβοίας.)

 Βάνουμε φωτιά και καιγόμαστε

Τα Άχραντα Μυστήρια τον καλό τον φωτίζουν και τον κάμνουν ωσάν Άγγελο ομοίως και τον αμαρτωλό πάλι τον σκοτίζουν και τον κάμνουν σαν τον Διάβολο. Ανίσως και ημείς θέλομεν να ωφεληθούμε από τα  Άχραντα Μυστήρια ωσάν τους ένδεκα Αποστόλους τους καλούς, και να μη βλαφθούμε σαν τον Ιούδα τον κακό, να εξομολογούμεθα καθαρά και να κοινωνούμε με φόβο και τρόμο και ευλάβεια, και τότε θα φωτισθούμε. Εάν δε και παγαίνομε ανεξομολόγητοι, μολυσμένοι με αμαρτίες και τολμούμε να μεταλαμβάνουμε τα Άχραντα Μυστήρια, βάνουμε φωτιά και καιγόμαστε.

(Αγ. Κοσμάς ο Αιτωλός)

http://vatopaidi.wordpress.com/2010/04/16/

http://childrenistologio.blogspot.com