Θάλεια Δραγώνα: " Μέ ἀπειλοῦσαν σκοτεινές δυνάμεις τοῦ παρακράτους μέ μηνύματα ὅτι θά βρεθῶ μιά ἡμέρα σέ ἕνα χαντάκι"

«Ελληνόφρονες» εναντίον Δραγώνα

Σχόλιο ᾿Οδυσσέως:  Δημοσιεύουμε σημερινό ἀφιέρωμα τοῦ Βήματος γιά τήν κ. Θάλεια Δραγώνα λόγῳ τοῦ πληροφοριακοῦ του περιεχομένου. Κατά τ᾿ ἄλλα δέν συμφωνοῦμε μέ τίς ἑρμηνεῖες πού προσπαθεῖ νά περάσει ἡ πιό πάνω ἐφημερίδα.

 

Οι προτάσεις για αλλαγές στη διδασκαλία της Ιστορίας προκάλεσαν αντιδράσεις από ΛΑΟΣ, Εκκλησία, αλλά και από πανεπιστημιακούς

ΜΑΡΝΥ ΠΑΠΑΜΑΤΘΑΙΟΥ | Κυριακή 31 Οκτωβρίου 2010

ΛΑΪΚΟΣ Ορθόδοξος Συναγερμός (ΛΑΟΣ)- υπουργείο Παιδείας:2- 0. Αφού έστειλε «στο σπίτι της» την ιστορικό και συγγραφέα του περίφημου βιβλίου της Ιστορίας της Στ΄ τάξης του Δημοτικού κυρία Μαρία Ρεπούση, ο πολιτικός χώρος που εκπροσωπεί το κόμμα του κ. Γ.
Καρατζαφέρη κατάφερε να διώξει από το υπουργείο Παιδείας και την ακτιβίστρια πανεπιστημιακό κυρία Θάλεια Δραγώνα, η οποία αποτέλεσε το πρόσωπο-«κλειδί» πίσω από τις αλλαγές στο πρόγραμμα των σχολείων. Και αυτό γιατί συνδέθηκε ιδεολογικά με την πρόταση καθηγητών να σταματήσουν να διδάσκονται η Ιστορία και τα Θρησκευτικά ως υποχρεωτικά μαθήματα στις δύο τελευταίες τάξεις του Λυκείου. « Μου κάνει εντύπωση
πού ξετρυπώνουν όλους αυτούς τους χαρακτήρες » δηλώνει χαρακτηριστικά ο κ. Καρατζαφέρης μιλώντας στο «Βήμα». « Κανείς ελληνόφρων δεν υπάρχει σ΄ αυτό το υπουργείο; Πρόκειται για άτομα με μια δική τους αντίληψη για τα πράγματα.Εγώ το δήλωσα ευθέως. Εάν υπάρχουν διαθέσεις λεηλασίας της ελληνικής ιστορίαςεμείς θα αντιδράσουμε » συνεχίζει χαρακτηριστικά ο πρόεδρος του ΛΑΟΣ.
Η κυρία Δραγώνα δεν είχε την τύχη της συναδέλφου και φίλης της κυρίας Ρεπούση, την οποία και υπερασπίστηκε γενναία και μέχρι τέλους η τότε υπουργός Παιδείας κυρία Μαριέττα Γιαννάκου με τα επακόλουθα αποτελέσματα για τη δημόσια εικόνα και την πολιτική της καριέρα. Αντιθέτως, αποτέλεσε μια αιρετική φιγούρα που έμοιαζε να «βαραίνει» τη νυν υπουργό Παιδείας κυρία Αννα Διαμαντοπούλου σε περίοδο μάλιστα φορτισμένη από την προεκλογική αντιπαράθεση.

«Ηρθα στο υπουργείο με όραμα»
« Δεν θέλω να μακροημερεύσω ως πολιτικός. Εγώ απλώς ήθελα να αλλάξω τον κόσμο και τον τρόπο που βλέπουμε κάποια πράγματα. Γιατί ήρθα στο υπουργείο Παιδείας με όραμα » φέρεται να δήλωνε τις προηγούμενες ημέρες η κυρία Δραγώνα σε στενό της συνεργάτη στο κτίριο του Αμαρουσίου. « Θα γυρίσω στη Θράκη όπου έχω προσφέρει εκπαιδευτικό έργο στις μουσουλμανικές μειονότητες και θέλω να συνεχίσω να προσφέρω » έλεγε.

Οι ίδιες προτάσεις για τις αλλαγές στα σχολεία προκάλεσαν όμως οργή και στην Ιεραρχία της Εκκλησίας φέρνοντας αναστάτωση στους φοιτητές των θεολογικών σχολών και στους θεολόγους όλης της χώρας. Ο κύκλος των αντιδράσεων έκλεισε με τους πανεπιστημιακούς των θεωρητικών σπουδών και τους εκπροσώπους των επιστημονικών τους ενώσεων που ξεσηκώθηκαν καταγγέλλοντας ότι συρρικνώνεται το επιστημονικό τους αντικείμενο.

«Από την πρώτη εβδομάδα που ανέλαβα τη θέση μου στο υπουργείο Παιδείας μου είπαν ότι έχω στοχοποιηθεί μέχρι τέλους » φέρεται να δήλωσε η κυρία Δραγώνα σε φίλους και συνεργάτες της τις προηγούμενες ημέρες εξηγώντας την απόφασή της να παραιτηθεί. « Θέλει δύναμη για να αντιμετωπίσει κάποιος την ανθρωποφαγία και εγώ δεν άντεχα άλλο αυτές οι σκοτεινές ομάδες του παρακράτους από πάνω μουνα μου στέλνουν διαρκώς μηνύματα ότι θα βρεθώ μια ημέρα σε ένα χαντάκι » έλεγε χαρακτηριστικά.

« Τα φαινόμενα αυτά πρέπει να αντιμετωπιστούν με μια σταθερή δημοκρατική στάση και να κυνηγηθούνόχι να αδιαφορούμε γι΄ αυτά » υπογράμμιζαν συνεργάτες της που συζητούσαν όλη την προηγούμενη εβδομάδα μαζί της.

Τελικά, η κυρία Δραγώνα, πρόσωπο με πλούσια δράση στον χώρο των μειονοτικών σχολείων, πανεπιστημιακός με προοδευτικό προφίλ που έτρεχε στους καταυλισμούς των Τσιγγάνων για να τους πείσει να μπουν στα σχολεία, αποφάσισε ότι δεν αντέχει άλλο τον «πόλεμο» πολιτικών κομμάτων, μερίδας του Τύπου, αλλά και μεμονωμένων ακροδεξιών ομάδων που της έστελναν ηλεκτρονικά μηνύματα με τις φράσεις «Θα πεθάνεις», «Θα μετανιώσεις», «Θα σε θάψουμε». Οπως λένε άνθρωποι του περιβάλλοντός της δεν ήταν μια ή δυο οι φορές που χτύπησε το τηλέφωνο στο σπίτι της τους τελευταίους μήνες τα ξημερώματα και άκουσε τις φωνές αγνώστων να απειλούν την ίδια και την οικογένειά της.

Η κυρία Δραγώνα ακολούθησε για λίγους μήνες τη συμβουλή φίλων της στην κυβέρνηση, «Μη διαβάζεις τις εφημερίδες», όταν δεχόταν επιθέσεις για τα θέματα των παρεμβάσεών της στη μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης. Οταν όμως το θέμα της Ιστορίας επανήλθε στο προσκήνιο, ο κόμπος έφτασε στο χτένι...

Το παρασκήνιο της παραίτησης

Η πρώην Γραμματέας Διαπολιτισμικής Εκπαίδευσης του υπουργείου Παιδείας υπέβαλε τελικά την παραίτησή της στην υπουργό Παιδείας κυρία Αννα Διαμαντοπούλου, η οποία και την έκανε δεκτή. Το παρασκήνιο αναφέρει ότι η κυρία Δραγώνα υποστήριζε επίμονα τις προτάσεις ομάδας καθηγητών, εν όψει των αλλαγών στα σχολεία, που χαρακτήριζαν ως υποχρεωτικά μαθήματα στις δύο τελευταίες τάξεις του Λυκείου μόνο τη Λογοτεχνία, τη Γυμναστική και τα Αγγλικά. Η Ιστορία, σύμφωνα με την ίδια πρόταση, θα διδασκόταν εντατικά μόνο στους μαθητές που θα επέλεγαν τη Θεωρητική κατεύθυνση, όπως άλλοι θα επέλεγαν τα Μαθηματικά, τη Φυσική, τη Βιολογία ή όποιο μάθημα θα τους έδινε την κατάλληλη υποδομή στην επιστημονική κατεύθυνση που επιθυμούσαν να επιλέξουν. Το ίδιο και τα Θρησκευτικά.

Το θέμα βέβαια έφτασε στη Βουλή, η υπουργός Παιδείας το διέψευσε, ενώ ανέφερε (όπως άλλωστε ήταν γνωστό) ότι πρόκειται μόνο για μια από τις προτάσεις που «κυκλοφορούν» στο υπουργείο Παιδείας εν όψει των αλλαγών στο Λύκειο. Οπως λένε στελέχη του υπουργείου Παιδείας που είναι σε θέση να ξέρουν, εκπαιδευτικοί προσπαθούσαν να «διαρρεύσουν» προς διάφορες κατευθύνσεις τις προηγούμενες εβδομάδες την πρόταση αυτή με στόχο να πετύχουν την αποδοχή της και από την ηγεσία του.

Για την κυρία Δραγώνα ωστόσο η έκταση που πήρε το θέμα, τα δημοσιεύματα, αλλά και οι επιθέσεις αποδείχθηκαν αρκετά για να την ωθήσουν σε έξοδο από το υπουργείο Παιδείας. Πληροφορίες μάλιστα αναφέρουν ότι η ψυχολογική πίεση που της ασκήθηκε λόγω της κατάστασης που διαμορφώθηκε γύρω από το θέμα την οδήγησαν ένα πρωινό από το γραφείο της στο νοσοκομείο, καθώς διαπίστωσε ότι έχει υψηλή πίεση.

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗ ΘΡΑΚΗ
Η κυρία Δραγώνα δεν είναι «χθεσινή».

Εχει συνεργαστεί στα θέματα της εκπαίδευσης της μειονότητας στη Θράκη με έξι υπουργούς Παιδείας,τρεις επί Νέας Δημοκρατίας και τρεις επί ΠαΣοΚ,είναι πρωτοβάθμια καθηγήτρια εδώ και μια δεκαπενταετία και σίγουρα- όπως λένε και άνθρωποι από το περιβάλλον της- δεν ήθελε να υποτιμήσει τη διδασκαλία της Ιστορίας,αλλά να την εντάξει σε ένα διαφορετικό πλαίσιο,με λιγότερο φόρτο στις τελευταίες τάξεις του Λυκείου εν όψει εξετάσεων.«Δεν είμαι ιστορικός αλλά κοινωνικός επιστήμονας και πιστεύω και θα πιστεύω πάντα ότι η Ιστορία είναι η μητέρα των κοινωνικών επιστημών» δήλωνε η ίδια πρόσφατα.

Ανθρωποι που ξέρουν την κυρία Δραγώνα αναφέρουν ότι ήταν πάντα η πολιτικός που ανεξαρτήτως θέσεως έτρεχε στα απομακρυσμένα μουσουλμανικά χωριά της Ροδόπης όπου τα παιδιά δεν ήξεραν εν έτος 1999 τι θα πει ηλεκτρισμός και μετέφερε εκπαιδευτικά βοηθήματα.Επί χρόνια έχει εργαστεί πάνω στα ζητήματα ένταξης μειονοτήτων στην εκπαίδευση.

Είναι χωρισμένη,με μια κόρη 37 ετών που είναι νηπιαγωγός και έχει δύο εγγόνια.Είναι σύντροφος του πανεπιστημιακούΝίκου Μουζέληκαι όπως λένε όλοι όσοι την ξέρουν «έχει μια εξαιρετική προσωπική ζωή».Αξιζαν οι επιθέσεις και η πίεση των προηγούμενων μηνών; Το επόμενο διάστημα θα δείξει.

Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=46&ct=32&artId=320991&dt=31/10/2010#ixzz13vvQf1pW

ΓΟΝΕΙΣ, ΝΑ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΜΑΣ!

ΤΑ ΜΑΓΑΡΙΣΜΕΝΑ ΤΟΥΣ ΒΙΒΛΙΑ

 

"Νέοι ἱερεῖς, ἄνθρωποι μὲ ζῆλο, μὲ διάθεση προσφορᾶς καὶ θυσίας, ποὺ φόρεσαν τὸ βαρύτατο ράσο, γιὰ νὰ διακονήσουν φιλότιμα τὸ λαὸ ποὺ τοὺς ἐμπιστεύτηκε ἡ Ἐκκλησία, πικραίνονται ἀπὸ τὴν ἐχθρότητα, τὴν καχυποψία καὶ τὴν ἄδικη σπίλωση τῆς ἱερωσύνης" (Δημ. Νατσιός)

Σχόλιο ᾿Οδυσσέως: ῞Οπως βλέπουμε κι ἀπό τίς κατά καιρούς σχετικές  ἀναρτήσεις πού φιλοξενοῦμε, ἡ Παιδεία μας ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΚΑΛΑ. ῾Η  ὀρθόδοξη συνείδηση τῶν παιδιῶν μας "βιάζεται" ἀπό ἄτομα ἀνίκανα νά δώσουν στά νέα παιδιά ὅραμα καί ἰδανικά. Οἱ σχεδιαστές τῶν ἐκπαιδευτικῶν τερατουργημάτων ΑΣΕΛΓΟΥΝ στά παιδιά μας. ῞Εως πότε θά τούς ἀνεχόμαστε. Μήπως ἡ ἀνοχή εἶναι συνενοχή; Μήπως ἡ ἀδιαφορία μας θά μᾶς ἔρθει αὔριο μπούμεραγκ; Οἱ καιροί οὐ μενετοί..

Ἡ γάτα τοῦ παπᾶ
Τοῦ Δημήτρη Νατσιοῦ
Δασκάλου (Κιλκίς)
«Χαρὰ ποὺ τό ᾽χουν τὰ βουνὰ
ποὺ βλέπουν διάκους μὲ σπαθιὰ
παπάδες μὲ ντουφέκια» (Δημοτικὸ)
«Ἡ Ὀρθοδοξία, ὅπως παρουσιάζεται στὰ μάτια τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ, εἶναι θρησκεία ἐθνική, συνυφασμένη ἀξεδιάλυτα μὲ τὰ ἤθη καὶ τὸν ὁμαδικό του χαρακτήρα, μὲ τὸ κλίμα καὶ μὲ τὸ ἄρωμα τοῦ τόπου, μὲ τὰ τοπία του μὲ τὴν οἰκογενειακή του ζωὴ καὶ μὲ τὰ γυρίσματα. Ἡ ὀργάνωσή της εἶναι δημοκρατική, ἡ γλώσσα της θερμή, ἡ ἠθική της ἀνθρώπινη, ταιριαγμένη μὲ τὴν ἑλληνικὴ νοοτροπία, τὰ σύμβολά της οἰκεῖα καὶ ἀναντικατάστατα στὴ λαϊκὴ συνείδηση. Οἱ μεγάλες γιορτές της, ὁ Εὐαγγελισμός, τὸ Πάσχα, ὁ Δεκαπενταύγουστος, τὰ Χριστούγεννα καὶ τὰ Δωδεκάμερα καὶ ἄλλες, εἶναι κάθε χρόνο οἱ μεγάλες μέρες τῆς Ἑλλάδας, οἱ μέρες ὅπου τὸ ἐθνικὸ σύνολο αἰσθάνεται περισσότερο ἀπὸ κάθε ἄλλην ὥρα τὴν ἑνότητά του, τὴν ἀλληλεγγύη του, τὴν ἀμοιβαία ἀγάπη τῶν μελῶν του. Αὐτὴ ἡ θαλπωρή, αὐτὰ τὰ ζεστὰ πνευματικὰ κύματα ποὺ μεταδίδονται ἀκατάπαυστα, σ᾽ ὅλην τὴν Ἑλλάδα, ἀπὸ τοὺς ὀρθόδοξους ναοὺς κι ἀπὸ τὶς βυζαντινές τους ἀκολουθίες, ἀποτελοῦν στοιχεῖο συστατικό, ἐκ τῶν ὧν οὐκ ἄνευ, τῆς ἑλληνικῆς ζωῆς. Γιὰ τοῦτο καὶ δὲν μπορεῖ νὰ νοηθεῖ στὴν Ἑλλάδα χωρισμὸς Ἐκκλησίας καὶ Πολιτείας, οὔτε καὶ ὑπῆρξε ἐδῶ ποτὲ ἀντικληρικὸ πολιτικὸ κίνημα, ὅπως συνέβη ἀλλοῦ. Ἐπικρίνουμε συχνὰ τὴν Ἐκκλησία – κάποτε μάλιστα μὲ μεγάλη δριμύτητα – ἀλλὰ τὴν ἐπικρίνουμε ἀπὸ μέσα, σὰν μέλη της ποὺ ἀπαιτοῦμε ἀπ’ αὐτὴν νὰ γίνει καλύτερη. Δὲν τὴν πολεμοῦμε σὰν νὰ εἶναι ἕνα ξένο σῶμα, ἀπὸ τὸ ὁποῖο ζητοῦμε νὰ χωριστοῦμε». (Γ. Θεοτοκᾶς, «Πνευματικὴ πορεία», ἔκδ. «Ἑστία», σελ. 134).
Τὸ θέμα μου δὲν εἶναι ὁ πολυσυζητημένος χωρισμὸς Ἐκκλησίας καὶ κράτους. Γιὰ τὸν λαὸ ἐξ ἄλλου τέτοιο θέμα δὲν ὑπάρχει. Ὑπάρχει μόνο στὸ μυαλὸ τῶν γνωστῶν ἐκκλησιομάχων, ποὺ ἀδυνατοῦν νὰ κατανοήσουν ὅτι πίστη, Ἐκκλησία καὶ πατρίδα εἶναι «σάρκα μία». Ὄντως, ὅπως ὀμορφότατα γράφει ὁ μεγάλος Θεοτοκᾶς, δὲν ὑπῆρξε ποτὲ στὴν ἱστορία τοῦ Γένους μας, κίνημα ἀντικληρικό, αὐτὰ εἶναι φράγκικα πράγματα. «Τὸ ράσο στάθηκε ἡ ἐθνικὴ σημαία τῆς Ἑλλάδας στὰ χρόνια της σκλαβιᾶς» (Μυριβήλης), ἁπλοὶ καὶ ταπεινοὶ παπάδες καὶ καλόγεροι ἀνακαινίζουν, ἀναπαύουν καὶ στηρίζουν πνευματικὰ τὸ λαό μας κάτω ἀπὸ τὸ πετραχήλι τους. Καὶ ἴσως ποτὲ στὴν ἱστορία τὸ ἔργο τοῦ κληρικοῦ νὰ ἦταν δυσκολότερο ἀπ’ ὅσο εἶναι σήμερα.
Νέοι ἱερεῖς, ἄνθρωποι μὲ ζῆλο, μὲ διάθεση προσφορᾶς καὶ θυσίας, ποὺ φόρεσαν τὸ βαρύτατο ράσο, γιὰ νὰ διακονήσουν φιλότιμα τὸ λαὸ ποὺ τοὺς ἐμπιστεύτηκε ἡ Ἐκκλησία, πικραίνονται ἀπὸ τὴν ἐχθρότητα, τὴν καχυποψία καὶ τὴν ἄδικη σπίλωση τῆς ἱερωσύνης. Τέλος πάντων, αὐτὴ εἶναι ἡ ἐποχή μας, homo homini lupus, ὁ ἄνθρωπος γιὰ τὸν ἄνθρωπο, λύκος.
Κι ἂν δὲν ὑπῆρξε ἀντικληρικὸ λαϊκὸ κίνημα στὴν πατρίδα μας, ὕπουλα, λάθρα παρεισέφρησε στὰ σχολικὰ βιβλία γλώσσα. Παράδειγμα. Στὸ «Ἀνθολόγιο» Γ΄ καὶ Δ΄ Δημοτικοῦ, σέλ. 143-144, διαβάζουμε ἐκτενὲς κείμενο τοῦ Π. Καλιότσου, μὲ τίτλο «Ἕνας ἀλλιώτικος ποδοσφαιρικὸς ἀγώνας». Τὸ «ἀλλιώτικο» εἶναι οἱ δύο τερματοφύλακες τῶν δύο παιδικῶν ὁμάδων. Ἕνας παπὰς καὶ ἕνας δάσκαλος. Τὰ παιδιὰ προτείνουν στὸν παπὰ νὰ παίξει. «Κακὸ εἶναι;». Ἀπαντᾶ ὁ πάπα – Μιχάλης: «Διόλου κακό! Ἀπεναντίας μάλιστα, ποὺ εἶναι μία ὡραία γυμναστική. Τὸ εὐλογημένο παιχνίδι, ὅπως εἶναι φυσικὰ καὶ τὸ ποδόσφαιρο, ὄχι μόνο τὸ ἐπιτρέπει ἀλλὰ καὶ τὸ συνιστᾶ ὁ Πανάγαθος…Ἂς μὴν εἶχε ὁ κόσμος τέτοιες προκαταλήψεις καὶ θὰ σοῦ ‘λεγα ἐγώ. Κάθε μέρα θὰ ἔπαιζα».
Παίζει τελικά, ἀλλὰ ἐπειδὴ «κατέφυγε σὲ ζαβολιὲς» μαλώνει, διαπληκτίζεται μὲ τὸν δάσκαλο, οὐρλιάζει ὀργισμένος «πίσω καὶ σ’ ἔφαγα», τὸν κατηγορεῖ ἡ ἀντίπαλη ὁμάδα τοῦ δασκάλου «ὅτι εἶναι πουλημένος», χαχανίζουν τὰ παιδιὰ ποὺ τὸν βλέπουν νὰ ὠρύεται καὶ νὰ «γίνεται ρεζίλι» καὶ λοιπὰ φαιδρὰ καὶ τελείως ἐξωπραγματικά.
Πλήρης ἀπαξίωση τῆς ἱερωσύνης, μέσῳ νοσηρῆς φαντασίας ποὺ ἐπιγράφεται ὡς λογοτεχνία. Ὅλα αὐτὰ σὲ 9χρονα μὲ ἀνομολόγητο σκοπό, τὴν κατασυκοφάντηση τοῦ κλήρου, τὴν πρόωρη ἐνστάλαξη τῆς ἀσέβειας πρὸς τὴν Ἐκκλησία. (Σ’ ὅλα αὐτὰ τὰ νεοταξικὰ καὶ ἀντισυνταγματικὰ ἔντυπα χλευάζονται καὶ γελοιοποιοῦνται κυρίως παπάδες καὶ δάσκαλοι. Προφανῶς γιατί εἶναι τὰ δύο λειτουργήματα ποὺ μποροῦν, ἐφ’ ὅσον ἐκπροσωποῦνται ἀπὸ ἀξίους, μὲ «ψυχὴ καὶ Χριστὸ» λειτουργούς, νὰ ἀφυπνίσουν καὶ νὰ ἁρματώσουν πνευματικὰ τὸν λαό μας).
Στὰ «Κείμενα Νεοελληνικῆς Λογοτεχνίας» Α΄ Γυμνασίου, σελ. 222- 226, ἐμπεριέχεται κείμενο τοῦ Γρ. Ξενόπουλου μὲ τίτλο «Ἡ γάτα τοῦ παπᾶ». Τί εἶχε συμβεῖ; Τὴν Κυριακή, τὴν αὐγή, πρὶν ἀπὸ τὴ Λειτουργία πηγαίνει στὸ σπίτι τοῦ πάπα- Ζήσιμου ὁ Χρῆστος ὁ κλαμπανάρος (κωδωνοκρούστης) καὶ ἐκεῖ διαμείβεται ὁ ἑξῆς διάλογος:
«Πάλε τὰ ἴδια, παπά μου!»
«Ε;»
«Ἡ γάτα, πανάθεμά τη!»
«Ὤ, συμφορά μου!… Στὸ ἴδιο μέρος;»
« Ὄχι, στὴν Ἁγία Πρόθεση..»
Μία γάτα μπῆκε στὴν ἐκκλησία καὶ ἔκανε τὶς ἀκαθαρσίες της, ποῦ; Στὴν Ἁγία Πρόθεση, ἐκεῖ ποὺ τοποθετοῦνται τὰ Τίμια Δῶρα γιὰ τὸ μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας (Τὸ εἶχε ξανακάνει). Ὁ παπὰς στὸ τέλος συγχωρεῖ τὴ γάτα. Θὰ ὑποθέσει κάποιος τί παπὰς εἶναι αὐτός, ποὺ δὲν μπορεῖ νὰ προστατεύσει τὸ ναὸ ἀπὸ ζῶα ποὺ τὸν μαγαρίζουν. (Ποῦ ἀκούστηκε τέτοιο πράγμα, γάτες νὰ μπαίνουν στὸ Ἅγιο Βῆμα. Κι ἂν συνέβη κάποτε καὶ τὸ ἀπαθανάτισε ἡ πένα τοῦ Ξενόπουλου, ἔπρεπε νὰ περάσει σὲ σχολικὸ βιβλίο;). Ἀλλοῦ ὅμως εἶναι τὸ πανούργευμα τῶν συγγραφέων. Ἐπιλέγουν ἀπὸ τὸν Ξενόπουλο, σπουδαῖο κατὰ τὰ ἄλλα συγγραφέα, ἕνα ἀπὸ τὰ ἀτυχέστερα κείμενά του καὶ μάλιστα προσβλητικότατο καὶ βλάσφημο γιὰ τὴν Ὀρθόδοξη Πίστη. Καὶ τὸν παπὰ συκοφαντοῦν καὶ τὸν Ξενόπουλο ἀπομειώνουν. «Καὶ τοῦτο ποιεῖν κἀκεῖνο μὴ ἀφιέναι».
(Τὸ ἴδιο συμβαίνει μὲ κείμενα τοῦ Παπαδιαμάντη. Στὴ «Νεοελληνικὴ Γλώσσα» Α΄ Γυμνασίου, ὁ ἀσκητικὸς καὶ ὀλιγοδεὴς Παπαδιαμάντης ἐμφανίζεται κοιλιόδουλος γλεντοκόπος. Σελ. 70). Νὰ μὴν λησμονήσω, μιὰ καὶ εἶμαι στὶς ἐσωτερικὲς σελίδες τοῦ σχολικοῦ ἔντυπου, νὰ μεταφέρω κι ἕνα πρωτότυπο ὁρισμὸ τῆς Ἑλλάδας.
Στὴ σελ. 124 διαβάζει ὁ 13χρονος μαθητὴς ὅτι «…ἡ Ἑλλάδα ἦταν μία γυναίκα τόσο προκλητικὴ σεξουαλικὰ ποὺ ἔπρεπε νὰ τὴν ἐρωτευτῶ σωματικὰ καὶ ἀπελπισμένα…». Μάλιστα. Ἀντικείμενο σεξουαλικοῦ πόθου ἡ πατρίδα μας. (Εἴπαμε «στὸν τόπο ποὺ κρεμοῦσαν οἱ καπεταναῖοι τ’ ἅρματα κρεμοῦν οἱ γύφτοι τὰ νταούλια»). Καὶ στὸ ἴδιο βιβλίο, σελ. 239, κείμενο τῆς Λιλῆς Ζωγράφου, μὲ τίτλο «Στρίγγλα καὶ καλλονή», οἱ μαθητὲς διαβάζουν ὅτι: «Ἡ ἐλεημοσύνη εἶναι ἐκδήλωση ἐγωισμοῦ. Σοῦ τὴν ἀναγνωρίζουν οἱ ἄλλοι καὶ σὲ ἐπαινοῦν γιὰ ὅσα προσφέρεις. Τὸ ν’ ἀγαπᾶς ὅμως ἕνα ἀνυπεράσπιστο ζῶο εἶναι…ἡ πιὸ τέλεια μορφὴ ἀγάπης». (Ὅποιος διάβασε τὸ «Ἀντιγνώση, τὰ δεκανίκια τοῦ καπιταλισμοῦ» τῆς μακαρίτισσας Λ. Ζωγράφου, ξέρει γιὰ τί εἴδους συγγραφὴ μιλᾶμε).
Ἐπίλογος: τὰ βιβλία αὐτὰ εἶναι ἀντισυνταγματικά. «Ἡ παιδεία ἀποτελεῖ βασικὴ ἀποστολὴ τοῦ κράτους καὶ ἔχει σκοπὸ τὴν ἠθική, πνευματική, ἐπαγγελματικὴ καὶ φυσικὴ ἀγωγὴ τῶν Ἑλλήνων, τὴν ἀνάπτυξη τῆς ἐθνικῆς καὶ θρησκευτικῆς συνείδησης καὶ τὴ διάπλασή τους σὲ ἐλεύθερους καὶ ὑπεύθυνους πολίτες». (ἄρθρο 16, πάρ.2). Τὰ κείμενα ποὺ παρέθεσα συμβαδίζουν μὲ τὶς συνταγματικὲς ἐπιταγές; Ἀναπτύσσουν τὴν ἐθνικὴ καὶ θρησκευτικὴ συνείδηση; Μήπως ἀντίθετα τὶς καταρρακώνουν;
(Δὲν θὰ ἡσυχάσω. Θὰ συνεχίσω νὰ γράφω γιὰ τὶς μαγαρισιὲς τῶν «βιβλίων». Γονεῖς, δάσκαλοι καὶ «ὅσοι ζωντανοί», πρέπει νὰ ἀντιδράσουν δυναμικὰ γιὰ νὰ σταματήσει τὸ κακό).

ΠΗΓΗ: «ΑΝΤΙΒΑΡΟ», 28.09.10

ΣΧΟΛΙΟΝ «ΧΡΙΣΤ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Ποιός μπορεῖ νὰ ἡσυχάσει, ἀγαπητέ Δημήτρη; Μόνον ὅσοι -ἰδιαιτέρως «ἄνθρωποι τῆς Ἐκκλησίας» ἔχουν διαλέξει ἀπὸ χρόνια πολλά, ποὺ «τὰ προζύμια πιανόντουσαν», ἀλλὰ κάνανε πὼς δὲν βλέπανε καὶ δὲν ἀκούγανε- ὅσοι λοιπὸν ἔχουν διαλέξει τὸν ἐφησυχασμὸ καὶ τὴν σιωπὴ σὰν ἕνα καλὸ τρόπο ζωῆς.
Καὶ τώρα ποὺ ἡ γάτα μπῆκε μέσα στὶς ὑπάρξεις μας, στὰ σπίτια μας καὶ στὰ παιδιά μας, ποιός θὰ βρεθεῖ νὰ τὴν…σκίσει; Ποιός θὰ ἀναχαιτίσει ὅλο αὐτὸ τὸν βόθρο ποὺ ἐκβράζεται ἀπὸ χρόνια (οὔτε σήμερα, οὔτε χθὲς) πάνω στὰ παιδιά καὶ τοὺς σακατεύει ὅ, τι ἐλληνικό, ὅ,τι ὡραῖο, ὅ,τι εὐγενές, ὅ,τι χριστιανικό ἔχει ἔμφυτο ἡ ψυχή τους; Πῶς θὰ ἐμποδιστεῖ ὅλη αὐτὴ ἡ ἀντικοινωνικότητα καὶ ἀντισυνταγματικότητα καὶ ἀπανθρωπία, ποὺ ρέει ὕπουλα;

Γράφε. Ἤδη βάπτεται κάλαμος…

 http://christianvivliografia.wordpress.com