᾿Αρχ. Μᾶρκος Μανώλης:Μια ζωή πλάι στούς κατατρεγμένους

Ελευθεροτυπία, Δευτέρα 31 Μαΐου 2010

«Είναι φυλακή». «Αναμορφωτήριο εννοείτε», απάντησα. «Οχι, είναι κανονική φυλακή και εκεί κρατούνται παιδιά», επέμεινε ο ιερέας Μανώλης Μάρκος, αναφερόμενος στο Ειδικό Κατάστημα Κράτησης Νέων Αυλώνα.

Και ήταν η μοναδική φορά που είδα τη γαλήνια έκφρασή του να αλλάζει και να υψώνει τον τόνο της φωνής του. Οχι από θυμό, αλλά από αγανάκτηση και πόνο.
Γιατί ο ιερωμένος στεναχωριόταν που παιδιά βρίσκονταν σε μια φυλακή. Γιατί για εκείνον ήταν νέοι άνθρωποι που παρασύρθηκαν, είτε γιατί δεν είχαν κανέναν να ενδιαφερθεί για εκείνα, είτε από επιπολαιότητα λόγω του νεαρού της ηλικίας τους.
Γι' αυτό και κάθε Τετάρτη, επί 25 χρόνια, επισκεπτόταν τα παιδιά στη φυλακή στον Αυλώνα μαζί με τους ενορίτες του, που τον συνόδευαν και κάθε φορά τους πήγαιναν ρούχα, τρόφιμα, βιβλία και ό,τι άλλο είχαν ανάγκη. Σε συνεχή επικοινωνία ήταν και με τις οικογένειες τους. Δίπλα τους ήταν και μετά, όταν αποφυλακίζονταν, για να τα βοηθήσει να κάνουν μια νέα αρχή.
«Κάθε φορά που θα πηγαίνουμε στην εκκλησία της φυλακής θα ανάβουμε ένα κεράκι για τον πατέρα Μάρκο, θα τον σκεφτόμαστε και θα προσευχόμαστε γι' αυτόν, επειδή τον αγαπούσαμε και θα τον θυμόμαστε για πάντα. Ηταν ξεχωριστός άνθρωπος που νοιαζόταν για μας, είχε μεγάλη καρδιά που μας χώραγε όλους», έγραψε 20χρονος κρατούμενος για τον πατέρα Μανώλη Μάρκο που «έφυγε» στις 16 Απριλίου στα 73 του χρόνια.
Πράγματι είχε μεγάλη καρδιά ο «Αγιος των φυλακισμένων», όπως τον αποκαλούσαν. Ηταν δίπλα σε κάθε άνθρωπο που είχε την ανάγκή του -σε αρρώστους σε νοσοκομεία, σε άπορους, σε ορφανά παιδιά. Κοιμόταν μόλις 2 ώρες το 24ωρο για να προλάβει να βοηθήσει όσο το δυνατόν περισσότερους συνανθρώπους του. «Δεν υπήρχε ώρα για τον πατέρα Μάρκο, είτε ήταν 3 τα ξημερώματα, είτε 11 το πρωί, το ίδιο και το αυτό, όποτε και να ζητούσες τη βοήθεια του, έτρεχε για να βοηθήσει, να προσφέρει ό,τι μπορεί», μας λέει ο πατήρ Δανιήλ. Κατέρρευσε στις 28 Μαρτίου, Κυριακή των Βαΐων, λίγο πριν το πέρας της Θείας λειτουργίας.
«Είχε αφιερώσει τη ζωή του στους κατατρεγμένους», μας λέει μια κυρία που βρέθηκε στο μνημόσυνο την περασμένη Κυριακή στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου στον Διόνυσο μαζί με τον 11χρονο γιο της, που έκανε μαθήματα ζωγραφικής στο Αρχονταρίκι της εκκλησίας του Αγίου Γεωργίου, όπου εφημέρευε ο πατήρ Μάρκος. Εκεί παραδίδονταν και μαθήματα βυζαντινής μουσικής, αγιογραφίας -όλα αφιλοκερδώς- και όλα με πρωτοβουλία του πατρός Μάρκου.
«Η επικοινωνία μαζί του ήταν δώρο από τον Θεό, τον έστειλε ο Θεός να βοηθήσει τους συνανθρώπους του, σου μετέδιδε την ηρεμία του, όταν έφευγες από κοντά του ένιωθες γαλήνιος», μας λέει μια άλλη κυρία. Ανθρωποι όλων των ηλικιών, από κάθε γωνιά της Ελλάδας, αλλά και από το εξωτερικό, μια και η δράση του ξεπερνούσε τα σύνορα της χώρας μας, βρέθηκαν στο μνημόσυνο για να τον αποχαιρετήσουν.
«Ο Θεός τον ήθελε κοντά του, τον πήρε και τον έβαλε στον Παράδεισο για να φωτίζει και να προσέχει από ψηλά εμάς, τους γονείς μας και τους αγαπημένους μας ανθρώπους», γράφει ο 20χρονος κρατούμενος.
Σε επίσκεψή μου στη φυλακή στον Αυλώνα, ο διευθυντής του δημοτικού σχολείου στη φυλακή Νίκος Αρμένης μού είχε πει: «Δεν υπάρχουν πολλοί σαν τον πατέρα Μάρκο, είναι μετρημένοι στα δάκτυλα».
Ας ελπίσουμε ότι θα βρεθεί ένας εξίσου φωτισμένος άνθρωπος που θα καλύψει το κενό του και να συνεχίσει το έργο του. Εμείς θα τον θυμόμαστε πάντα.

ΝΑΥΣΙΚΑ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΙΔΗ

῾Ο μοναχός Μωϋσῆς γιά τόν π. Μᾶρκον Μανώλην

π. Μωϋσῆς Ἁγιορείτης:
«ΣΠΑΝΙΕΣ ΑΡΕΤΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗΝ ΜΑΣ ΚΟΣΜΟΥΣΑΝ ΤΟΝ π. ΜΑΡΚΟΝ»

Ἀγαπητοί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί τῆς Π.Ο.Ε., Χριστός Ἀνέστη!
Θά ἤθελα μέ τήν ταπεινή μου αὐτή γραφή νά ἐκφράσω τά θερμά μου συλλυπητηρία γιά τήν προς Κύριον ἐκδημία τοῦ μακαριστοῦ, προσφιλοῦς, σεβαστοῦ, ἀγαπητοῦ, σεμνοῦ καί ταπεινοῦ πατρός Μάρκου Μανώλη. Γνωριζόμεθα ἀπό ἐτῶν καί αἰσθανόμεθα πάντοτε τον ἔνθεο ζῆλο του, τή θυσιαστική του διακονία γιά τήν Ἐκκλησία, τή συνεχῆ συμπαράστασή του ὑπερ τῶν διαφόρων καί πολλῶν ἀδυνάτων, τή θαρρετή και πρόθυμη ὀρθόδοξη ὁμολογία του, τόν ἐνάρετο βίο του. Ἀγάπησε τή μακαριζόμενη ἀφάνεια, τήν "ἔνδοξη ἀδοξία" κατά τόν Ἅγιο Γρηγόριο τόν Θεολόγο, τή διακριτική εὔλαλη σιωπή και τήν προσεγμένη καί ἀθόρυβη ὁμιλία. Σπάνιες ἀρετές γιά τήν ἐποχή μας, ὅπως ἡ γνήσια ταπείνωση, ἡ φλογερή ἀγάπη, ἡ σπουδαία διάκριση, ἡ παραδοσιακότητα κι ἡ ἐκκλησιαστικότητα, τόν κοσμοῦσαν......
Εἶχε ὁ μακαριστός καθαρό βίωμα καί φωτεινό παράδειγμα. Ὁ συνεχής καί συνεπής πόνος του γιά τήν ὑπεράσπιση τοῦ ὀρθοδόξου φρονήματος, τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ ἤθους, τή διάδοση τοῦ ἀνόθευτου εὐαγγελικοῦ κηρύγματος, τῶν σοβαρῶν ἐθνικῶν θεμάτων και τῆς ἀμέριστης φιλανθρωπίας, τον κατέστησαν ἐκλεκτό κληρικό τῆς Ἐκκλησίας μας, ἄριστο λειτουργό, διακριτικό πνευματικό πατέρα, φιλόστοργο, φιλάνθρωπο, φιλάδελφο καί φιλότεκνο ἱερωμένο. Ὁ Κύριος νά τόν ἀναπαύει ἐν χώρᾳ ζώντων. Τόν μνημονεύουμε στά δίπτυχα τῆς προσκομιδῆς ὑπέρ ἀναπαύσεως τῆς μακαρίας ψυχῆς του. Ὁ Κύριος νά σᾶς παραμυθεῖ κι ἐνισχύει στό ἔργο σας πλούσια.
Μετ᾽ εὐχῶν
ἐλάχιστος μοναχός
Μωϋσῆς Ἁγιορείτης

 

Πηγή: http://thriskeftika.blogspot.com 

Μητροπολίτης Ηλείας Γερμανός, «Ο Αρχιμανδρίτης Μάρκος Μανώλης

πηγή: Ορθόδοξος Τύπος, 21/5/2010

Ὁ Ἀρχιμανδρίτης Μᾶρκος Μανώλης

Τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Ἠλείας κ. Γερμανοῦ
Τόν ἀείμνηστο Ἀρχιμ. Μᾶρκο Μανώλη ἐγνώρισα πρό 30 καί πλέον ἐτῶν, ὅταν ἡ ταπεινότης μου ὑπηρετοῦσε ὡς Γραμματέας τῆς Ἱ. Συνόδου καί ἐκεῖνος ἦτο νέος Ἀδελφός τῆς Ἱ. Μονῆς Ἀσωμάτων Πετράκη. Τότε πού ῾Ηγούμενος ἦτο ὁ μακαριστός Ἀρχιμ. Χαράλαμπος Βασιλόπουλος. Ἐκεῖ κάθε πρωΐ συναντώμεθα καί ἀνταλλάσσαμε χαιρετισμό• ἐκεῖ συμμετείχαμε στίς πρωϊνές ἱερές Ἀκολουθίες, ἀλλά καί πολλάκις συμψάλαμε.
Δραστήριος καί ἀεικίνητος ἦτο ἀπό τότε ὁ π. Μᾶρκος, ἀλλά πάντα ἤρεμος καί γαλήνιος. Ζοῦσε και ἐξεδήλωνε τήν βαθιά του πίστι καί εὐσέβεια πρός τόν Τριαδικό Θεό καί τήνἘκκλησία μας, ἀλλά και δέν ἔκρυβε τήν μοναχική του ἀφιέρωσι καί τήν ἀσκητική ζωή του. Ἔκτοτε, ὡς Ἐπίσκοπος πλέον, παρακολουθοῦσα μακρόθεν τις δραστηριότητές του, κυρίως ἀπό τήν Ἐφημερίδα "Ὀρθόδοξος Τύπος"......
Πρό δεκαετίας ὅμως συνεδέθηκα περισσότερον μαζί του, ὅταν ὁ ἐξάδελφός μου Ἀριστείδης
Παρασκευόπουλος, δικηγόρος Ἀθηνῶν, ἐγκατεστάθη οἰκογενειακῶς στόν Διόνυσο καί ἡ ζωντανή χριστιανική του οἰκογένεια συνεδέθη ἐνοριακῶς μαζί του. Τότε καί ἡ ταπεινότης μου ἐγνώρισε καλύτερα καί ἀπό κοντά τον π. Μᾶρκο, ἀφοῦ πολλάκις συλλειτουργήσαμε καί ἐτελέσαμε μαζί μυστήρια καί ἄλλες Ἱερές Ἀκολουθίες στόν Ἱερόν Ναόν τοῦ Ἁγίου Γεωργίου Διονύσου, τοῦ ὁποίου ἦτο ἱερατικῶς Προϊστάμενος.
Ὑπῆρξε πράγματι ὁ καλός ποιμήν τοῦ εὐαγγελίου, πού ἐγνώριζε κατ᾽ ὄνομα τούς ἐνορίτες του, πού ἕναν ἕναν καί κατά τίς ἰδιαιτερότητές του τόν διακονοῦσε καί προσπαθοῦσε, ὅσο μποροῦσε, νά καλύπτη τίς ὑλικές καί τίς πνευματικές τους ἀνάγκες. Ὅταν δέ ἐκάλυπτε αὐτές, μαζί τους ἐξήρχετο τῶν ὁρίων τῆς ἐνορίας του διά εὐρύτερες ἱεραποστολικές καί φιλανθρωπικές δράσεις, ὡς ἦσαν οἱ Φυλακές Αὐλῶνος καί ὁ "Ὀρθόδοξος Τύπος". Ὁ Ἀρχιμ. Μᾶρκος Μανώλης ὑπῆρξε ὄντως "ὁ ποιμήν ὁ καλός", πού "τήν ψυχήν αὐτοῦ τίθησιν ὑπέρ τῶν προβάτων" κατά τήν διδασκαλία τοῦ Πρώτου καί Μεγάλου Ποιμένα Κυρίου καί Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ (Ἰωάννου Ι´ 11–17). Διά τοῦτο καί ὁ Θεάνθρωπος, πορευόμενος στήν Ἱερουσαλήμ τήν Κυριακή τῶν Βαΐων, ἐπῆρε μαζί Του τόν π. Μᾶρκον διά την Ἄνω Ἱερουσαλήμ, ἀφοῦ εἶχε τελειώσει τήν θεία Λειτουργία, εἶχε κοινωνήσει τούς ἐνορίτες του καί ἐναπέθεσε τό ἅγιον Ποτήριον εἰς τήν Ἁγίαν Τράπεζαν. Ἐκεῖ, μπροστά της ἔπεσε, διά νά μεταφερθῆ στό Νοσοκομεῖον καί νά κοιμηθῆ ἐν Κυρίῳ τήν ἀνάπαυσι τοῦ δικαίου τήν 16ην Ἀπριλίου.
Ἡ ἱερατικὴ Διακονία τοῦ ἀειμνήστου π. Μάρκου ὑπῆρξε Χριστοκεντρική καί ὄντως πολύ χρήσιμη διά τήν ἐνορία του καί την Ἐκκλησία μας γενικώτερα. Μάλιστα γιά τίς ἡμέρες μας, πού κυριαρχοῦν ἡ ἐγωπάθεια, ἡ ἀδιαφορία διά τούς ἄλλους καί ἡ ψυχρότητα τῆς ἀγάπης πρός τόν συνάνθρωπον. Ὅμως, ἔτσι ἐπέτρεψεν ὁ Κύριος• νά μεταστῆ ὁ π. Μᾶρκος στήν οὐράνια βασιλεία τοῦ Θεοῦ καί στά πνευματικά του παιδιά καί σ᾽ ὅλους μας ν᾽ ἀφήση το παράδειγμά του πρός μίμησιν. Ἄς εἶναι ἡ μνήμη του αἰωνία.

 

Πηγη:http://thriskeftika.blogspot.com/ 

᾿Από τή δράση τοῦ π. Μάρκου Μανώλη ὡς λαϊκοῦ και κληρικοῦ

Τοῦ κ. ᾿Αντωνίου Εὐαγ. ᾿Αντωνίου

Κύριε Διευθυντά,

δεν θα φιλολογήσω, διότι υπάρχουν άριστοι θεολόγοι και φιλόλογοι, πού λαλούν λόγον αγαθόν. Έλάλησαν ήδη και θα μέλπουν συνεχώς θαυμαστά. Δια τον μακαριστόν Αρχιμανδρίτη Μάρκον Μανώλην σημειώνω ελάχιστα ψήγματα από προσωπική μου εμπειρία.

Γεννήθηκε και μεγάλωσε ως τα μαθητικά του χρόνια σε δύσκολη εποχή Κατοχής και «Εμφυλίου».

Ό μακαριστός πατέρας του Κωνσταντίνος Μανώλης, σε επίσκεψη του εις το σπίτι μου, μεταξύ των πολλών θαυμαστών, μας είπε δια τον γιο του Χαράλαμπο και το εξής:

Διατηρούσε στη γειτονιά του «γαλακτοπωλείο». Ό Χαράλαμπος πωλούσε σε σπίτια το γάλα με το ποδήλατο του. Κάποτε άδειασε γάλα από ένα μεγάλο δοχείο σε δύο μικρότερα και στο τέλος στο μεγάλο δοχείο έβαλε ελαχιστότατο νερό και το έριξε σε ένα από τα μικρά.

Ό Χαράλαμπος παρετήρησε διακριτικά τι έγινε. Ό πατέρας είπε στο γιο. να φόρτωση στο ποδήλατο το γάλα και να φυγή για να το δώσει στα σπίτια. Ό Χαράλαμπος με σταθερή και ήμερη φωνή του είπε: Εγώ δεν θα πάω να πωλήσω στους ασθενείς αυτό το γάλα. 'Αν υπάρχει άλλο, το πάω αυτό όχι.

Αυτό ήτο ένα πολύ μεγάλο μάθημα για εμένα από το παιδί μου. είπε ο κυρ Κώστας.

Ό μακαριστός Μάρκος ητο ιεροδιάκονος περίπου είκοσι χρόνια, στην Ί. Μονή Αγίου Παντελεήμονος Πεντέλης, κοντά στον άγιο Ηγούμενο Γέροντα Σίμωνα Αρβανίτη.

Συγχρόνως συνεργάζετο και με τον δεύτερο μεγάλο Γέροντα, μακαριστό Χαράλαμπο Βασιλόπουλο, τον γίγαντα της Ορθοδοξίας, στην «Πανελλήνια "Ορθόδοξη Ένωση» (Π.Ο.Ε.) και στον «Ορθόδοξο Τύπο»,

Ό Γέρων μακαριστός Σίμων μεταξύ άλλων θαυμαστών, μου είχε ειπεί; «Ό π. Μάρκος είναι το τέλειο παράδειγμα της υπακοής. Στην υπακοή δεν μπορεί να τον φθάσει κανείς».

Γνωρίζω προσωπικώς, από πρώτο χέρι: πολλά εξαιρετικά περιστατικά για τον μακαριστό Γέροντα Μάρκο. Ένα άπ' αυτά είναι το έξης Ό αγέρωχος Γέροντας, μακαριστός Σίμων, κατά τα τελευταία του χρόνια είχε τυφλωθεί. Συνέχιζε, όμως, να τελεί τις ιερές Ακολουθίες ως και την Θείαν Λειτουργίαν, με την βοήθεια βεβαίως κάποιου Μοναχού. Κατά την Θείαν Λειτουργίαν, όμως. βοηθός του ακοίμητος ήτο ο Ιεροδιάκονος και αργότερα Ιερομόναχος π. Μάρκος Μανώλης, ο όποιος εις τον πρώτο βαθμό ιεροσύνη(; είχε μείνει περίπου είκοσι (20) έτη. Αιτία ήτο ότι είχε εκδηλωθεί κατά της προσεγγίσεως του Πατριάρχου Αθηναγόρου, προς τον Πάπα, {Συλλείτουργα και λοιπά, χωρίς καμία υποχώρηση του δευτέρου από τα σφάλματα και τις αιρέσεις του).

Εις μίαν Θείαν Λειτουργίαν εις την Ίεράν Μονήν Αγίου Παντελεήμονος Πεντέλης, την οποίαν τελούσε ο τυφλός μακαριστός Γέρων Σίμων, βοηθούμενος υπό του π. Μάρκου, μετά την Θείαν Κοινωνία, κατά το τέλος και κατά λάθος, σήκωσε το φιαλίδιο (μπουκαλάκι) του νάματος και κτύπησε επί του Αγίου Ποτηριού και όλο το κάτω μέρος του φιαλιδίου έπεσε εντός αυτού. Ό Γέρων Σίμων δεν αντελήφθη τι συνέβη, διότι παρενέβη ακαριαία ο π. Μάρκος, έλαβε το σπασμένο φιαλίδιο από το χέρι του Γέροντα, επήρε και το Άγιο Ποτήριο μετά σπασμένα γυαλιά μέσα, δεν είπε τίποτε στον Γέροντα, να μη ταραχθεί, και με την ιερά Λαβίδα κάμνοντας τον σταυρόν του. έσπασε τα μεγάλα κομμάτια τα εντός του Ποτηριού γυαλιά και ξανακάνοντας τον σταυρό του, κατέλυσε, κατάπιε, όλο το περιεχόμενο (υπόλοιπο Θείας Κοινωνίας) και γυαλιών!

Ό Μοναχός, πού έβλεπε τα εντός του ιερού γενόμενα ανατρίχιασε, χωρίς να προφέρει λέξη. Παρακολουθούσε, όμως. διακριτικά τον η Μάρκο περιμένοντας το μαρτύριο του .Δεν συνέβη, όμως. τίποτε. Έθαύμαοε το γεγονός, χωρίς ν' αναφέρει κάτι σχετικό.

Εις την Π.Ο.Ε. και «Ορθόδοξο Τύπο» συνεργάσθηκα επί δεκαετίες εις το Διοικητικό Συμβούλιο. Ο μακαριστός π. Χαράλαμπος Βασιλόπουλος με είχε καταστήσει υπεύθυνο εις το Παράρτημα της Π.Ο.Ε. εις την Αγία Μαύρα Ηλιουπόλεως.

Ηρχετο ο π. Μάρκος τακτικά και ομιλούσε ή παρακολουθούσε τους εκάστοτε ομιλητές. Ως Ιερομόναχος και Πνευματικός, εξομολογούσε εις τον Ιερόν Ναόν τής Άγιας Μαύρας Ηλιουπόλεως, μέχρι το τέλος της ζωής του, Ητο τότε το Παράρτημα της Π.Ο.Ε. πλησίον αυτού του Ί. Ναού.

Σε μία ομιλία του, εις το τέλος είπε:

«Επειδή εσείς οι λαϊκοί δεν είσθε θεολόγοι, για να μένετε ακλόνητοι στην Ορθόδοξη Πίστη σας και γιο να μη ταλαντεύεστε από Ιεχωβάδες και άλλους αιρετικούς, θα έχετε στο νου σας τρία μόνο πράγματα και θα αποστομώνετε τους πάντας. Ή Ορθοδοξία εκτός των άλλων έχει ως τον Αγιασμό, το Αγιον Φως και τον Τυμπανιαίων. Καμία άλλη πίστης ή δόγμα δεν τα έχει αυτά.

1. Ό Αγιασμός, τελούμενος από οιονδήποτε Ορθόδοξο ιερέα δεν χαλάει ποτέ. Ενώ Όλων των άλλων ο Αγιασμός αλλοιώνεται και βρωμάει.

2. Το Αγιον Φως, στα Ιεροσόλυμα εμφανίζεται μόνον στον Όρθόδοξον Πατριάρχη και

3. Ό Τυμπανιαίος, πού κατά την εκταφή του είναι άλιωτος, φουσκωμένος, τύμπανο, δεν διαλύεται, διότι ήτο καταραμένος από ιερέα η Αρχιερέα. Λειώνει, διαλύεται, μόνον αμέσως μετά την συγχωρητική ευχή υπό του ίδιου ιερέως ή οποιαδήποτε Ορθόδοξου Αρχιερέως. Αυτά δεν συμβαίνουν Σε καμία άλλη πίστη .

Ο μακαριστός Γερών Μάρκος ήτο από τα ιδρυτικά μέλη της Π.Ε.ΦΙ.Π. -(Πανελλήνιος- Ένωσις Φίλων Πολυτέκνων), από το 1969.

Από της ιδρύσεως της υπήρξε μέλος του Δ.Σ, και δεν έλειψε από τις συνεδριάσεις, έστω και αν μερικές φορές προσήρχετο πολύ καθυστερημένα, λόγω σοβαρών του ασχολιών. Ζητούσε, όμως, να ενημερωθεί εφ' όλων των θεμάτων και κρατούσε σημειώσεις. Προσέφερε τον εαυτό του ολόκληρο με απίστευτη αγάπη για την Π.Ε.ΦΙ.Π., ήρεμα, εύστοχα και μεθοδικά. Στήριζε την Π.Ε.ΦΙ.Π. παντοιοτρόπως μέχρι την τελευταία του πνοή. Πολλές πολύτεκνες μητέρες άπορες, λόγω της πολυετούς μου θητείας, ομολογούσαν ότι ο π Μάρκος τους έδιδε ότι χρήματα είχε χωρίς μέτρημα. Αυτό έγινετο μέχρι της τελευταίας εισαγωγής του Εις το Νοσοκομείον.

Θεωρώ βαρύ το χρέος μου να αποτίσω Φόρον τιμής ως Πρόεδρος της Π.Ε.ΦΙ,Π. επί σαράντα περίπου χρόνια, Εις τον μακαριστό Αρχιμανδρίτη Γέροντα Μάρκον Μανώλην,

Ό Γέρων Μάρκος, ήτο πιστός -ακλόνητος τηρητής του τριπτύχου Νηστεία - Αγρυπνία - Προσευχή. Υπήρξε λατρευτικός, λειτουργικός, πνευματικός, ταπεινός.

Χωρείς υπερβολή θεωρώ ότι εμιμήθη επιτυχώς δύο μεγάλους Αγίους της Εκκλησίας μας: Τον Αγ. Μάρκον Ευγενικό τον Εφέσου, του οποίου επαξίως έφερε το όνομα, τόσο δια τους αγώνας του υπέρ της Ορθοδοξίας, όσο και δια τα δεινοπαθήματα του. Τον Αγ. Νικόλαο Πλανάν, δια την απλότητα του και την Λατρεία του.

Χαρά. μεγάλη γίνεται Εις τον Ουρανό. Υποδέχονται τον Γέροντα Μάρκον, Σίμων ο Ιερομόναχος, Χαράλαμπος ο Καθηγούμενος Ιεράς Μονής Πετράκη, Γαβριήλ, Χαράλαμπος, Θεόκλητος Δίονυσιάτες και πλήθος Αγιορειτών και άλλων άγιων Πατέρων, Ό πολύς Φώτης Κόντσγλου, οι θεολόγοι Διονύσιος Μπατιστάτος, Νικόλαος Χαρίσης και νέφος άγιων ψυχών Κληρικών και Λαϊκών.

Πάτερ Γέροντα Μάρκε, από τάς αγκάλες του Κυρίου μας πρέσβευε και υπέρ ημών των αμαρτωλών. Αμήν.

Εφημερίδα «Ορθόδοξος Τύπος»- Άπαντα Ορθοδοξίας
http://aktines.blogspot.com

Ἐπιμνημόσυνος ὁμιλία διὰ τὸν π. Μᾶρκον Μανώλην εἰς τὴν Π.Ο.Ε., ὑπὸ τοῦ π. Σαράντη Σαράντου

Μέσα σὲ κλίμα βαθείας συγκίνη-
σης καὶ ὑπὸ τὴν ἄγρυπνη σκέπη καὶ
προστασία τοῦ μεταστάντος εἰς
τὰς αἰωνίους Μονάς, πνευματικοῦ
μας πατρὸς καὶ σοφοῦ πηδαλιού-
χου τῆς Π.Ο.Ε., π. Μάρκου Μανώ-
λη, τὴν Δευτέρα 20/4/2010, στὴν
αἴθουσα τῆς Π.Ο.Ε. (Κάνιγγος 10),
ἕνας ἐκ τῶν στενωτάτων συνερ-
γατῶν του, ὁ πανοσιολογιώτατος
ὑπερασπιστὴς τῆς Ἁγιοπατερικῆς
παράδοσης, π. Σαράντης Σαράντος,
ὡμίλησε γιὰ τὸν βίο καὶ τὸ ἔργο τοῦ
ὁσίου Γέροντος.
Ὅπως ἀνεμένετο, στὴν αἴθουσα
τῆς Π.Ο.Ε. ὑπῆρξε μία ἄνευ προ-
ηγουμένου προσέλευση πνευμα-
τικῶν παιδιῶν τοῦ π. Μάρκου καὶ
φίλων τῆς Π.Ο.Ε..
Ἐν ἀρχῆ ἐτελέσθη τρισάγιο ὑπὲρ
ἀναπαύσεως τοῦ Γέροντός μας καὶ
κατόπιν, ὁ π. Σαράντης ἐξῆρε τὴν
προσωπικότητα καὶ τὴν πνευματικὴ
ἀκτινοβολία τοῦ Γέροντος, τεκμη-
ριώνοντας τὴν θέση του, μέσα ἀπὸ
πλῆθος ἁγιοπατερικῶν χωρίων, ποὺ
ἀναδεικνύουν τὶς ἀπαραίτητες
προϋποθέσεις καὶ ποιότητες, ποὺ
ἀπαιτοῦνται πρὸς ἐκπλήρωση τοῦ
ὑψηλοῦ προορισμοῦ ἑνὸς πρεσβυ-
τέρου – πνευματικοῦ πατέρα.
«Ἡ ἱερωσύνη εἶναι τέχνη τεχνῶν
καὶ ἐπιστήμη ἐπιστημῶν», ἐτόνισε
ὁ ὁμιλητής, διότι ἡ ἰατρικὴ τῶν
ψυχῶν ἀπαιτεῖ ἀσυγκρίτως ἀνώτε-
ρα, πνευματικά, προσόντα ἀπὸ τὴν
σωματικὴ ἰατρική.
Ὁ νεαρὸς διάκονος ὁφείλει νὰ
ἀσκηθεῖ καὶ νὰ δοκιμασθεῖ ἐπὶ
μακρὸν προκειμένου νὰ ὑποτάξει
καὶ νὰ ἐλέγξει τὸ μεταπτωτικὸ σαρ-
κικό του φρόνημα ὥστε μετέπειτα,
ὡς πρεσβύτερος νὰ εἶναι ἱκανὸς νὰ
ἀκούει, νὰ διαγιγνώσκει, νὰ νουθε-
τεῖ καὶ νὰ καθοδηγεῖ μὲ διάκριση τὰ
πνευματικά του παιδιὰ καὶ κυρίως,
νὰ ἐγχαράξει στὶς καρδιές τους τὴν
θέρμη καὶ τὴν ἀγωνιστικότητα τῆς
κτήσεως τῆς ἀρετῆς, πρᾶγμα τὸ
ὁποῖο ὁ π. Μᾶρκος τὸ ἔπραξε ἐπὶ 26
ὁλόκληρα ἔτη ὡς ἱερεύς.
Τὸ ἀνύστακτο καὶ ἀκατάβλητο
τῆς ἀσκητικῆς καὶ ποιμαντικῆς
βιοτῆς τοῦ κεκοιμημένου συντεί-
νουν στὸ γεγονὸς ὅτι ὁ π. Μᾶρκος
πληροῦσε ὅλα τὰ προαπαιτούμενα
καὶ γι᾽ αὐτὸ ἀνεδείχθη ἕνας ἄρι-
στος ποιμήν, παραστάτης τῆς Μυ-
στικῆς Τράπεζας, ἐξαγνιστὴς τοῦ
λαοῦ καὶ μονίμως πυρπολημένος
ἀπὸ τὴν Θείαν Χάριν, διότι, πῶς
ἐξηγεῖται ἀλλιῶς, τὸ τεράστιο καὶ
ἐκτὸς ἀνθρωπίνης λογικῆς, πνευ-
ματικό του ἔργο.
Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος Παλαμᾶς,
τοὺς φλογεροὺς καὶ ζώντες τὴν
Θείαν Χάριν ποιμένες τοῦ λαοῦ,
τοὺς ἀποκαλοῦσε ἠχηροὺς κώδω-
νες, ποὺ προειδοποιοῦσαν, τὸ ποί-
μνιο καὶ ταυτόχρονα ἀποδίωκαν τὰ
πάθη καὶ τοὺς δαίμονες, ποὺ ἐπε-
δίωκαν νὰ κατακυριεύσουν ἀνθρώ-
πινες ψυχές. Ἕνας τέτοιος ἐκκω-
φαντικὸς κώδων ἦταν καὶ ὁ π.
Μᾶρκος, ὁ ὁποῖος μὲ τὴν μνημει-
ώδη διάκριση, πραότητα καὶ νηφα-
λιότητά του, μαζὶ μὲ τὸ ἀταλάντευ-
το ἁγιοπατερικό του φρόνημα
ἔκρουε τὸν κώδωνα τοῦ κινδύνου
τῶν παθῶν καὶ τῶν αἱρέσεων καὶ πα-
ρακινοῦσε στὴν ἐπαναφορὰ στὴν
ὀρθοδοξία καὶ ὀρθοπραξία…».
Ἂς μιμηθοῦμε κι ἐμεῖς, τὴν πρα-
ότητα, τὴν διάκριση καὶ τὸ λακω-
νικὸ τοῦ χαρακτήρος του, τὰ ὁποῖα,
μαζὶ μὲ τὴν ἀσκητικότητα καὶ τὴν
θυσιαστικότητά του νὰ γίνουν οἱ
ὁδηγοὶ καὶ στὴν δική μας, γήϊνη,
προσωπικὴ βιοτή.
Χ.Δ.Μ.(᾿Ορθόδοξος Τύπος, 23-04-2010)

ΕΚΟΙΜΗΘΗ ΑΛΛΑ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ ΑΓΡΥΠΝΟΣ Ο ΜΟΝΟΜΑΧΟΣ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ π. ΜΑΡΚΟΣ ΜΑΝΩΛΗΣ! Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου Βασιλείου Ε. Βολουδάκη

Εἶχε προικισθεῖ μέ τό χάρισμα τῆς ἐκκλησιαστικῆς δημοσιογραφίας

 

Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ Ὀρθοδοξία θρηνεῖ ἀπὸ τὸ βράδυ τῆς Παρασκευῆς 16 Ἀπριλίου 2010 τὸν Μονομάχο τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεώς μας, Γέροντα Ἀρχιμανδρίτην π. Μᾶρκον Μανώλην. Θρηνεῖ, ὄχι γιὰ τὴν μετὰ θάνατον πορεία τοῦ γενναίου ἀγωνιστοῦ —αὐτὴ εἶναι ἔνδοξη καὶ ἔγινε ἐμφανὴς ἀπὸ τὴν πρώτη στιγμὴ στὸ χαριτόβρυτο σκήνωμα του—ἀλλὰ θρηνεῖ γιὰ τὴν περαιτέρω πορεία τῆς ἐπὶ γῆς Ὀρθοδοξίας, τῆς ὁποίας ὁ κύριοςκαὶ κεντρικὸς στύλος, ὁ ὁρατὸς ἀπὸ τὴν στρατευομένη Ἐκκλησία, ἔπεσε! Ἀπαιτοῦνται πολλὲς προϋποθέσεις καὶ ἰδιαίτερη πνευματικὴ ἐμπειρία γιὰ νὰ ἀποτιμηθοῦν, ὅσο εἶναι ἐφικτὸ ἀνθρωπίνως, ἡ προσωπικότητα καὶ ἡ ἀνεκτίμητη ἐκκλησιαστικὴ προσφορὰ τοῦ νέου «Ἄτλαντος τῆς Ὀρθοδοξίας» π. Μάρκου.

Ὡστόσο, ἔχουμε χρέος νὰ διακηρύξουμε ἀπὸ σήμερα ὅτι ἡ ἐκδημία του δὲν εἶναι ἁπλῶς ἐκδημία ἑνὸς ἁγίου κληρικοῦ μὲ τὶς ἀρετὲς στὸ ἔπακρο λελαμπρυσμένες, ἀλλὰ ἐκδημία ἁγίου , ποὺ εἶχε σφραγισθεῖ ἀπὸ τὸν Θεὸν —αὐτὸς μόνος— μὲ τὸ πρωτοφανὲς χάρισμα τῆς ἐκκλησιαστικῆς δημοσιογραφίας, τὸ ὁποῖο ἐνεργοῦσε στὸ πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας, μέσω τοῦ «Ὀρθοδόξου Τύπου». Ἕνα χάρισμα, ποὺ τὸν εἶχε καταστήσει εἰρηνάρχην πιστῶν, οἰακοστρόφον τῆς στρατευομένης Ἐκκλησίας, καὶ ἀκοίμητον ὀφθαλμόν Της.

Ὁ π. Μᾶρκος ἦταν ὁ ΒΛΕΠΩΝ. Δὲν εἶχε ἁπλῶς πνευματικὴ διάκριση γιὰ τὰ πρόσωπα καὶ τὶς περιστάσεις τῆς ποιμαντικῆς του διακονίας, οὔτε ἦταν ἁπλῶς ἐπιφορτισμένος νὰ παρακολουθῆ καὶ νὰ κατευθύνη τὴν πνευματικὴ ζωὴ τῶν ἀνθρώπων, ποὺ κατέ φευγαν σε αὐτόν, ἀλλά, κατ΄ ἐξοχήν, διέκρινε τοὺς καιροὺς καὶ τὶς μέλλουσες ἐξελίξεις, πολὺ πρὶν αὐτὲς πραγματοποιηθοῦν.

Εἶχες τὴν βεβαιότητα κοντά του ὅτι γιὰ κάθε του πράξη καὶ ἐνέργεια ἐλάμβανε συνεχῶς ὁδηγίες ἀπὸ Τὸν «βλέποντα τὰς τῶν ἀνθρώπων καρδίας», ἰδιαιτέρως δὲ γιὰ τὴν «γραμμὴ» καὶ τὰ γραφόμενα στὸν «Ο.Τ.», ἀφοῦ τὰ γεγονότα συνεχῶς τὸν δικαίωναν καὶ οἱ ἐπιδιώξεις τῶν ἀνθρώπων, ποὺ ἐλέγχοντο μέσω τοῦ «Ο.Τ.», ἐγίνοντο σὲ σύντομο διάστημα προφανεῖς καὶ στοὺς πλέον ἀνυποψίαστους.

Μέσω τοῦ «Ο.Τ.» δὲν καθοδηγοῦσε μόνο τὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, ἀλλὰ τὴν Οἰκουμενικὴ Ὀρθοδοξία. Καὶ αὐτὸ τὸ ἔπραττε ἀφανῶς, προκρίνοντας κάθε φορά τὰ κείμενα καὶ τὰ ἄρθρα

ἐκείνων ποὺ εἶχαν συλλάβει σωστά τά συγκεκριμένα γεγονότα καὶ θέματα. Για αὐτό ἄφηνε πολλὲς φορὲς ἀδημοσίευτα καὶ καλογραμμένα κείμενα διακεκριμένων προσώπων, ὅταν αὐτὰ ἦσαν ὑποκειμενικὲς ἐκτιμήσεις καὶ ὄχι καρπὸς μετὰ λόγου γνώσεως.

Δὲν ὁδηγοῦσε τὸν «Ο.Τ.» ἁπλῶς, ἀλλὰ ἀκριβῶς. Αὐτὴ ἡ «ἀκρίβεια», δὲν ἐπιτυγχάνεται μόνο μὲ θεολογικὲς γνώσεις καὶ χάρισμα λόγου καὶ γραφῆς ἀλλὰ μὲ πνευματικὴ ΟΡΑΣΗ, ποὺ ἐκτείνεται σὲ ὅλη τὴν Οἰκουμένη.

Για αὐτὸ ἡ ἐκδημία τοῦ π. Μάρκου δὲν ἀφήνει μόνο ἕνα δυσαναπλήρωτο κενὸ, ἀλλὰ ἀφήνει χωρὶς ΒΛΕΠΟΝΤΑ πηδαλιοῦχο τὴν στρατευομένη Ὀρθοδοξία καὶ ἔκθετη σὲ πολλοὺς κινδύνους.

Αὐτά δὲν εἶναι ἐκτιμήσεις συναισθηματικὲς καὶ φανταστικές οὔτε ἀποτέλεσμα ψυχικῆς φορτίσεως λόγω τῆς μεταστάσεώς τουστὰ «ὑπερκόσμια σκηνώματα». Εἶναι καρπὸς 42 ἐτῶν γνωριμίας μὲ τὸν π. Μᾶρκον, κατὰ τὰ ὁποῖα εἶδα, οἶδα καὶ ἐπίστευσα.

Μαρτυροῦν καὶ βεβαιώνουν τὸν λόγο μου αὐτὰ, πού προεῖπα στὶς 23 Νοεμβρίου 2009 στὴν αἴθουσα τῆς Π.Ο.Ε. κατὰ τὴν ὁμιλία μου ἐπι εὐκαιρία τῶν 50 ἐτῶν ἀπὸ τῆς ἱδρύσεώς της καὶ δημοσιεύθηκαν κατόπιν στὸν «Ο.Τ.».Τὰ ἐπαναλαμβάνω:

«Ξεχωρίζει ὅμως ἡ Π.Ο.Ε. γιατί δίπλα στὸ Πρόσωπο τοῦ π. Χαραλάμπους ὑπῆρχε ἀπʼ ἀρχῆς καὶ τὸ Πρόσωπο τοῦ Μαθητού του.

Πρόσωπο Μαθητοῦ, πού ὁ π. Χαράλαμπος τὸ ἔνοιωθε πολλὲς φορὲς καὶ σὰν πρόσωπο Διδασκάλου του, τὸ Πρόσωπο τοῦ π. Μάρκου. Ἔτσι ἐξηγεῖται καὶ τὸ γιατί μετὰ τὴν κοίμηση τοῦ π. Χαραλάμπους ὁ « Ὀρθ. Τύπος» δὲν ἔχασε κανένα ἀπὸ τὰ χαρακτηριστικά του, ἀλλὰ παραμένει ἀταλάντευτα οἰακοστρόφος τῆς Ἐκκλησίας. Εἶμαι ὅμως ὑποχρεωμένος νὰ σᾶς λυπήσω λέγοντάς σας πώς δὲν ἔχουμε ἄλλον π. Μᾶρκον!».

Μόνη μας παρηγορία ἔμεινε πλέον ἡ βεβαιότητα ὅτι ὁ π. Μάρκος, θὰ ἐξακολουθήση νὰ παραμένη καὶ μετὰ τὴν κοίμησή του ΑΓΡΥΠΝΟΣ!

 
«Ορθόδοξος Τύπος» 23/04/2010

Διαδίκτυο:http://aktines.blogspot.com

Πατήρ Μᾶρκος Μανώλης: "ἡ ἤρεμη καί μαχητική φωνή τῆς ᾿Ορθοδοξίας"

 Σκιαγράφηση ἑνός ἀληθινοῦ πνευματικοῦ πατρός

Την  16^ην Απριλίου  2010  εκοιμήθη  ο  ακούραστος  εργάτης  των  εντολών  του  Κυρίου,   ο γνωστός ιερομόναχος Πατήρ Μάρκος  Μανώλης, εφημέριος  στους  Ι. Ναούς  Αγ. Γεωργίου & Αγ. Διονυσίου  Διονύσου,  ο οποίος  αφιέρωσε  την ζωήν  του στην  διακονίαν του πλησίον και στην  αδιάλειπτον έκδοσιν της ανεξάρτητης και  μαχητικής  εφημερίδος  "Ορθόδοξος Τύπος".

Ο μακαριστός  Γέροντας  υπήρξε  υπόδειγμα  ποιμενάρχη  διδάσκοντας  με  το  παράδειγμα  του  βίου  του,  ο οποίος  ήταν  καθ’ ολοκληρίαν  στην  υπηρεσία  του Κυρίου  και του πλησίον του,  διακονώντας με  πλήρη αυταπάρνηση μέχρι τέλους  στο βωμό  της γνήσιας ορθοδόξου  πίστεως,  για  την  οποία  δεν  υπέκυψε  ποτέ  σε  κανενός  είδους  συμβιβασμών  ή  συναλλαγών,  πράγμα  εξαιρετικά  σπάνιο  ειδικά  στους  καιρούς  που  διανύουμε.

Η  ταπεινοφροσύνη, η  πραότητα  και  η  αγάπη  που  εξέπεμπε  η  χαρισματική  προσωπικότητά  του  δημιουργούσε  στον  πλησίον  του  μία  ευχάριστη  αύρα  αναπαύσεως  που  αιχμαλώτιζε  τον  συνομιλητή  του.

Αυτό  είχε  ως  αποτέλεσμα,  κατά  τη  διάρκεια  των πολυάριθμων εξομολογήσεων που έκανε καθημερινά  σε  όλο το  λεκανοπέδιο της  Αττικής, και  όχι  μόνον, να  σχηματίζονται  μεγάλες  ουρές  από  τα  πνευματικά  του  τέκνα,  που περίμεναν υπομονετικά τη  σειρά τους  για  να  καταθέσουν  στο  πετραχήλι  του  τα  βάρη  τους  και να  ακούσουν  τις σοφές νουθεσίες του.

Ο  Γέροντας  είχε  την  ικανότητα  να  περνά  τα  μηνύματά  του  ακόμη και με  τη  σιωπή  του, τη  γαλήνια  του  ματιά, το διακριτικό  του χαμόγελο  με  ένα τρόπο  που σε  έκανε να  νιώθεις ότι είχες απέναντί  σου μία Άγια  μορφή,  έναν  πραγματικό  εκπρόσωπο  του  Κυρίου  επί  της  γής  και  για  αυτό  το  λόγο  δεν  ήθελες  να  τον  αποχωριστείς.

Και  ο  ίδιος  δεν  το  ήθελε  αλλά  το  βαρύτατο  καθημερινό  του  πρόγραμμα  τον  ανάγκαζε  να  κατανέμει  τον  εαυτό  του  έτσι  ώστε  να  καλύπτει  όσο  το  δυνατόν καλύτερα  τις πολυάριθμες υποχρεώσεις που φορτωνόταν  οικιοθελώς.

Παρόλα  αυτά  ήταν  πάντα  διαθέσιμος  σε  όποιον  τον  είχε  ανάγκη  ή  τον  ζητούσε  χωρίς  ποτέ  να  αρνηθεί  τον  εαυτόν  του  σε  κανέναν, όποιος  και  αν  ήταν  αυτός.

Για  το  πολυσχιδές  έργο  του  θα  μπορούσαν  να  γραφούν  πάρα  πολλά,  διότι ήταν  και  πλουσιότατο  και  μακράς  διάρκειας.

Το  πλέον  σημαντικό  ίσως  έργο  του θα  πρέπει  να  ήταν  η  βαθειά  και  ειλικρινής  του  σχέσις  με  τα  πολυάριθμα  πνευματικά  του  τέκνα  και  η  στήριξη  που  τους  παρείχε,  μία  πνευματική  σχέσις  που αναδείχθηκε περίτρανα κατά  τη  διάρκεια  της κηδείας του μέσα  από  το  κλάμα  και  τους  λυγμούς  του  πλήθους  των  πιστών  που  συνέρευσαν  να  προσκυνήσουν  το  σκήνωμά  του  και  να   παρακολουθήσουν   την  εξόδιο  ακολουθία  του  στον  Ι. Ναό  του  Αγίου  Γεωργίου  στο  Διόνυσο.

Ήταν  η  πλέον  αδιάψευστη  μαρτυρία  των  αποτελεσμάτων  της  αδιάκοπης  και  επίπονης  εργασίας  του  στις  ψυχές  των  πνευματικών  του  τέκνων.

Η  συνεχής  και  διακριτική  του  φροντίδα  για  την  κατανυκτική  και  επιμελημένη  εκτέλεση  των  Θείων  Ακολουθιών  στις  οποίες  ιερουργούσε  καθημερινά, πλήν  εκτάκτων  περιστατικών, είχαν  καθοριστική  συμβολή  στην  αλλοίωση  των  πιστών  χριστιανών  που  τις  παρακολουθούσαν,  πλημμυρίζοντας  όλους  τους  Ι. Ναούς  στους  οποίους  τελούσε  τη  Θ. Λειτουργία.

Εξαιρετικής  σημασίας  είναι  και  το  έργο  του  όπως  και  οι  αγώνες  του  στην  μαχητική  χριστιανική  εφημερίδα  ΄΄ Ορθόδοξος  Τύπος ΄΄ της  οποίας  είχε  την  ευθύνη  της  πνευματικής  καθοδήγησης  και  τη  γενικότερη  επιμέλεια  της  έκδοσής  της  και  για  την  οποία  ξενυχτούσε  για  πάρα  πολλά  χρόνια,  προκειμένου να  επιτελείται  αδιάλειπτα  η  τόσο  σημαντική  της  αποστολή.

Οι  επισκέψεις  του  στις  φυλακές  της  Αυλώνας, στο  νοσοκομείο  του  ΚΑΤ  κάθε  εβδομάδα  όπως  και  σε  πλήθος  ορφανοτροφείων, ιδρυμάτων  και  κατοικιών  ήταν  ανάσα  ελπίδας  για  όλους  εκείνους  που  τον  περίμεναν,   για να  ακουμπήσουν επάνω του τις ανησυχίες, τους  προβληματισμούς τους  και  όλα  τους  τα  βάσανα   γιατί όλοι  ήξεραν  ότι μπορούσαν να  ακουμπήσουν επάνω του.

Τελευταία  περιέλαβε  στο  βαρύ  του  πρόγραμμα  με  μεγάλη  προθυμία  και το  Μετόχι  του Σινά  στην  Τραγάνα,  το  οποίο επισκεπτόταν  κάθε  εβδομάδα  παρέχοντας  την πολύτιμη  πνευματική  του στήριξη και καθοδήγηση.

Αυτόν  λοιπόν  τον  σύγχρονο  Άγιο  κάποιοι  ανεγκέφαλοι  πολιτικάντηδες ( από  τους  πολλούς  δυστυχώς  που  διαθέτει  ο  τόπος )  ήθελαν  να  τον  θάψουν  αρχικά   στα  βουνά  του  Διονύσου  και  κατόπιν  των  αντιδράσεων  που  προκλήθηκαν,  δίπλα στα αποχωρητήρια  του Ι. Ναού  του Αγίου Γεωργίου ( ένας  χώρος που πρέπει  να  τους  παραχωρηθεί  γιατί  τους  αρμόζει).

Τελικά  ύστερα  από  τη  δυναμική  και  ανυποχώρητη  παρέμβαση των πιστών,  ο τάφος αυτού του ταπεινού  γίγαντα της Ορθοδοξίας  έγινε εκεί  ακριβώς που του ταίριαζε. Δίπλα από την είσοδο  του Ι. Ναού  του Αγίου Γεωργίου  Διονύσου,  όπου  υπηρέτησε  επί  δεκαετίες  και στο μέρος όπου  περίμεναν υπομονετικά τα  πνευματικά  του τέκνα,  πριν  εισέλθουν στο εξομολογητήριο.

Ήταν  πραγματικά  μία  καθαρή  νίκη  του  Θεού  επί  του  διαβόλου,  ο οποίος  έκανε τα  πάντα για να  προκαλέσει  εντάσεις  και  προβλήματα,  μέσω  των οργάνων του,  στην  όλη διαδικασία  του ενταφιασμού ενός  Γέροντα  ο  οποίος  τον πολέμησε  με  απαράμιλλο  ζήλο  και επιμονή μέχρι της εκδημίας  του.

Τελικά  δεν  του  πέρασε. Τα  όργανά  του  αποδοκιμάστηκαν  εντονότατα  από  το  εξαγριωμένο  πλήθος  φωνάζοντάς  τους  << ΑΙΣΧΟΣ>>  για  τις  απαράδεκτες  υπόγειες  μεθοδεύσεις  τους.

Σε  αντιδιαστολή,  ήταν  ιδιαίτερα συγκινητική η παρουσία  ορισμένων Ιερέων  που  ήλθαν  να  προσκυνήσουν  με  συντριβή  το  νεκρό  και  να  τελέσουν  τρισάγιο.

Τέλος  δεν  μπορεί  να  μην  αναφερθεί  η  διακριτική  και  υποδειγματική  παρουσία  του  Σεβασμιωτάτου  Μητροπολίτη  Πειραιώς  Σεραφείμ  ο  οποίος  ήλθε  να  τιμήσει  πραγματικά  το  νεκρό, αναδεικνύοντας  για μία ακόμη φορά  το  πνευματικό  του ανάστημα  με  την  συμπεριφορά και  τις  κινήσεις  που  πρέπει  να  διακρίνουν  τους  Αρχιερείς της Ορθοδοξίας.

Ο  Μακαριστός  Γέροντας  αφήνει στα πνευματικά  του τέκνα ισχυρές παρακαταθήκες για να  συνεχίσουν  την πορεία  τους  στο δρόμο που τους  άνοιξε. Αρκεί να  αναλογίζονται σε  κάθε  κομβική τους  ενέργεια  το  πως θα  ενεργούσε ο Γέροντας, τι  θα  τους  συμβούλευε  να  πράξουν.

Ο  Γέροντας  τον  αγώνα  τον  καλόν  αγωνίστηκε, την  πίστην  τετήρηκε  και  απόκειται  εις  αυτόν  υπό  του  Κυρίου  ο  της  δικαιοσύνης  στέφανος.

Θα  διαθέτει  συνεπώς  την  παρρησία  να  μεσιτεύει  προς  τον  Κύριον  για  όσους  επικαλούνται  τη  βοήθειά του.

Πηγή:http://www.romfea.gr

῾Η μορφή τοῦ παπα-Μάρκου ...πάντα ταίριαζε.

Π.Μάρκος Μανώλης /1937-2010

Η Θεία Λειτουργία έχει τελειώσει και ο κόσμος περιχαρής εξέρχεται από τον ναό! Χαιρετά ο ένας τον άλλον με τον πασχαλιάτικο γνωστό χαιρετισμό και μόνον ο Θωμάς μένει γονατισμένος και με την ίδια έκσταση προσευχής κοιτώντας με περιπάθεια τον λάμποντα ολόχρυσο Σταυρόν επάνω από την Ωραία Πύλη. Ο ασπρομάλλης ιερεύς στέκεται στην Ωραία Πύλη και κρατά στο δεξί του χέρι την ολόχρυση εικόνα της Αναστάσεως, που πριν από λίγο ασπάσθηκαν οι χριστιανοί για να ευχαριστήσουν τον Λυτρωτή των αμαρτωλών.

Τα μάτια του πέφτουν επάνω στον Θωμά. Αρκετά λεπτά ο ένας κοιτά τον άλλον! Η στιγμή είναι άκρως συγκλονιστική. Είναι αφάνταστα μεγαλειώδης γι' αυτήν την ψυχήν την πληγωμένη και πλανημένη που χρόνια τώρα ήταν κυλισμένη στον βούρκο και την καλούσε τώρα ο Χριστός.

Άλλωστε γιατί ήλθε στον κόσμον; Τον κόσμον αυτόν που είναι γεμάτος πάθη, μίση και κακότητες; Τι άλλο ήλθε να βρει παρά τους «Θωμάδες» αυτούς όλων των εποχών που κύλησαν στην ζωήν και έπεσαν κατάχαμα και λέρωσαν το ένδυμα της ψυχής τους;

Πόσον θερμά και γλυκά φωνάζει ο μεγαλοφωνότατος Ησαΐας σε κάθε αμαρτωλό που γλιστρά και πέφτει: «Λούσασθε και καθαροί γίγνεσθαι, αφέλετε τας πονηρίας από των ψυχών υμών απέναντι των οφθαλμών μου». Αλλά και ο μεγάλος Φλωρεντινός φιλόσοφος Τζιοβάνι Παπίνι δίκαιο έχει όταν γράφει στον «Βίον του Χριστού»:

«Από την σοφία του Σταυρού πηγάζουν οι περγαμηνές και οι ανώτερες σπουδές κάθε ανθρώπου! Ακόμη και οι ακαδημίες και τα ινστιτούτα. Ο Σταυρός του Κυρίου, πάντα παραμένει για κάθε αμαρτωλό πηγή αστείρευτη προς κάθαρση ψυχής, αγιασμού, σοφίας και απολυτρώσεως»...

Ο ιερεύς τώρα με υψωμένο τον Τίμιον Σταυρόν, με αργό αλλά σταθερό βήμα εξέρχεται του ιερού Βήματος και πλησιάζει τον γονατισμένο Θωμά που τώρα συγκλονίζεται ολόκληρος από ένα δυνατό κλάμα με αναφιλητά που αντιλαλούν με αίσθησιν μέσα στον ναό...

Ο ιερεύς που θυμίζει τον μεγαλόπρεπο Μωϋσή πλησιάζει με το ένα χέρι του, τον ώμο του Θωμά και τον κτυπά ανάλαφρα και πατρικά του λέγει:

«Τόμα, Χριστός Βοσκρές» (Θωμά! Χριστός, Ανέστη).

Ο Θωμάς γυρίζει τα βουρκωμένα μάτια του αργά-αργά και φοβισμένα , λές από ντροπή, προς τον λειτουργό του Υψίστου και ενώ τον πνίγουν τα δάκρυα απαντά:

«Πάππα, Βοΐστινο Βοσκρές». (Πάτερ, Αληθώς Ανέστη).

Ο ιερεύς παίρνει θάρρος και βγάζοντας ένα ανακουφιστικό αναστεναγμό λέγει με τρυφεράδα στον Θωμά: «Παιδί μου θέλεις να προσκύνησης τον Τίμιον Σταυρόν και την Ανάστασιν του Σωτήρος μας; Επάνω στον Σταυρόν σταυρώθηκε ο Κύριος μας για να ξεπλύνει με το πανάχραντο Αίμα Του κάθε αμαρτία ανθρώπων».

Ο Θωμάς, στο άκουσμα των λόγων του ιερέως έκαμε μια κίνηση φόβου προς τα πίσω σαν κάτι ήθελε να αποφύγει ενώ από το στόμα του έβγαιναν τρεμουλιαστές λέξεις: «Όχι! Όχι, πάτερ μου! Δεν τολμώ, δεν είμαι άξιος με τα λερωμένα χείλη μου να εγγίζω τον πεντακάθαρο Σταυρόν του Κυρίου μας!»...

Ο ιερεύς δεν κρατήθηκε και πνίγηκε στο κλάμα ενώ με πατρική στοργή φέρνει τον Σταυρόν στα χείλη του Θωμά που κάμει τώρα το σημείον Του επί του στήθους του και τον ασπάζεται λαχταριστά πολλές φορές! «Ο Θεός παιδί μου, λέγει ψιθυριστά, μόλις ακουόμενος ο ιερεύς, ας σου χαρίσει την ίαση της ψυχής σου. Αμήν».

Δακρύζοντας και ξαναδακρύζοντας …διαβάζοντας και ξαναδιαβάζοντας αυτήν την συγκλονιστική ιστορία ζωής και ανάστασης …την ιστορία του Λυκοθωμά του φονιά που έγινε άγιος ..του νεκρού που αναστήθηκε ,και δη το συγκεκριμένο απόσπασμα ..πάντα προσπαθώ να πλάσω στην ψυχή μου τις μορφές των δυο τους εκείνη την συγκλονιστική στιγμή του λυτρωτικού τους συναπαντήματος …ο γλυκύτατος πλέον Θωμάς με τα κλαμμένα μάτια και την ολοκάθαρη αγγελική ψυχή και ο φιλεύσπλαχνος ασπρομάλλης ιερέας ..επίγεια εικόνα του Θεού Πατέρα…Αληθινά η μορφή του Μακαριστού πλέον π.Μάρκου Μανώλη ,του ...Αγίου των Φυλακισμένων ,ταίριαζε πάντα απόλυτα …στην μορφή του καθρεφτιζόταν και θα καθρεφτίζεται αενάως η καλοσύνη και η μακροθυμία του Χριστού μας για όλα του τα πλάσματα ..ανεξαιρέτως !!! Καλό ταξίδι Γέροντα …

ΑΦΙΕΡΩΜΑ

Η άσπρη γενειάδα του και τα ράσα του μπορεί να μην ταιριάζουν με τα στενά κελιά των φυλακών, εκείνος όμως δεν διστάζει να φτάσει μέχρις εκεί προκειμένου να επιτελέσει το θεάρεστο έργο του σώζοντας ανθρώπινες ψυχές. Διαβόητοι κακοποιοί τον θεωρούν τον πιο κοντινό τους άνθρωπο, τον εμπιστεύονται, του ανοίγουν την καρδιά τους, του εκμυστηρεύονται τους προβληματισμούς τους και επιζητούν να πάρουν άφεση αμαρτιών. Ο πατήρ Μάρκος, τα τελευταία 25 χρόνια στάθηκε στο πλευρό εκατοντάδων ανήλικων εγκλεισμένων και έχει γίνει ο προσωπικός εξομολόγος μερικών από τους ανθρώπους που με τις αποτρόπαιες πράξεις τους συγκλόνισαν το πανελλήνιο....

Ηταν το 1985, όταν o π. Μάρκος , ξεκίνησε να επισκέπτεται σωφρονιστικά ιδρύματα και να αναπτύσσει στενή επικοινωνία με έγκλειστους. Η αρχή έγινε από τις στρατιωτικές φυλακές Αυλώνας, όπου ο πατέρας Μάρκος περνούσε ατελείωτες ώρες εξομολογώντας και δίνοντας συμβουλές σε νεαρούς στρατιώτες που είχαν παραστρατήσει. Εκεί συνάντησε για πρώτη φορά το «θεριό των Βαλκανίων», τον Κώστα Πάσσαρη, με τον οποίο ανέπτυξε μια πιο προσωπική σχέση. Στο πρόσωπο του ιερέα ο νεαρός τότε κακοποιός είδε τον άνθρωπο στον οποίο μπορούσε να εκμυστηρευτεί τα πάντα. Του μίλησε για τα μελλοντικά σχέδιά του, ενώ παράλληλα του ζήτησε τη βοήθειά του. Οι δρόμοι τους χάθηκαν για αρκετά χρόνια, μέχρι τη στιγμή που συναντήθηκαν και πάλι, ύστερα από παράκληση του διαβόητου κακοποιού, αυτήν τη φορά στη φυλακή της Ρουμανίας.

Εκτός από τον Πάσσαρη, έπειτα από περίπου δέκα χρόνια παρουσίας στα σωφρονιστικά καταστήματα της Ελλάδας, ο πατήρ Μάρκος ήρθε τετ α τετ και με δύo ανθρώπους που οι πράξεις τους προκάλεσαν ανατριχίλα στο πανελλήνιο, τα μέλη των σατανιστών της Παλλήνης Ασημάκη Κατσούλα και Μανώλη Δημητροκάλη...

Το «θεριό των Βαλκανίων» στον δρόμο του Θεού

Ο Κώστας Πάσσαρης, το αιματοβαμμένο βιογραφικό του οποίου περιλαμβάνει μεταξύ άλλων στυγνές δολοφονίες, αιματηρές ληστείες, ναρκωτικά και βιασμούς, ήταν ένας από τους έγκλειστους στρατευμένους που είχαν την τύχη να γνωρίσουν και να ανοίξουν την καρδιά τους στον πατέρα Μάρκο. Το 1995, σε ηλικία μόλις είκοσι ετών, ο Κώστας Πάσσαρης, που εκείνη την περίοδο υπηρετούσε τη θητεία του στην Κομοτηνή, συνελήφθη από άνδρες της Στρατονομίας κατηγορούμενος για τον βιασμό μιας ηλικιωμένης αλλά και για κλοπές. Λίγες ημέρες αργότερα, το «θεριό των Βαλκανίων» πέρασε τις πύλες των στρατιωτικών φυλακών Αυλώνα. Εκεί σημειώνεται η πρώτη επαφή του αδίστακτου κακοποιού με τον χριστιανισμό, καθώς συναντάει τον πατέρα Μάρκο, ακούει με προσοχή τα χριστιανικά διδάγματα και ουσιαστικά κάνει το πρώτο βήμα που τον οδήγησε στη σημερινή του επιθυμία να απαρνηθεί τα εγκόσμια -όταν και εφόσον αποφυλακιστεί- και να γίνει μοναχός στο Αγιον Ορος.

Ο ιερωμένος θυμάται: «Από τις πρώτες μας επαφές στην Αυλώνα, μου έκανε πολύ αληθινές εξομολογήσεις και δήλωνε μετανιωμένος. Μάλιστα, θυμάμαι που μου είχε πει μία φορά ότι ευχαριστεί τον Θεό που τον βοήθησε και δεν έφτασε στο έγκλημα. Ωστόσο, ύστερα από λίγο καιρό άλλαξαν όλα. Εχει ένα αγγελικό πρόσωπο και δεν μπορούσα να φανταστώ ποτέ ότι θα έφτανε μέχρις εκεί. Ομως, η αλήθεια είναι πως ο Κώστας μια ζωή έδινε μάχες με τον ίδιο του τον εαυτό».

Εναν χρόνο μετά τον εγκλεισμό του, ο Κώστας Πάσσαρης δραπέτευσε από τις φυλακές Αυλώνα και για μία ακόμη φορά παρασύρθηκε από τους «δαίμονές» του, αυτούς που τον βασάνιζαν από μωρό, καθώς ποτέ δεν έζησε χαρούμενες οικογενειακές στιγμές. Τα χρόνια πέρασαν και οι δρόμοι των δύο ανδρών χώρισαν, αφού από το 2001 μέχρι και σήμερα ο Κώστας Πάσσαρης βρίσκεται έγκλειστος στις περίφημες φυλακές υψίστης ασφαλείας Γκέρλας στη Ρουμανία καταδικασμένος για τις παράνομες πράξεις του σε δις ισόβια.

Ολα αυτά μέχρι πέρυσι το καλοκαίρι, όταν ο πατέρας Μάρκος επισκέφτηκε ξανά ύστερα από χρόνια τον διαβόητο κακοποιό στις φυλακές της Ρουμανίας. Η συνάντηση αυτή ήταν αποτέλεσμα της επιθυμίας του Πάσσαρη, που ζήτησε από την Αριστέα Κατσούλη -τη γυναίκα που όλα αυτά τα χρόνια βρίσκεται κοντά του κι έχει σχέση με την ενορία- να μεσολαβήσει προκειμένου να πραγματοποιηθεί.

Ο πατέρας Μάρκος μας εξομολογείται πως ο Πάσσαρης «ήταν πολύ ειλικρινής και ταπεινός. Η αλήθεια είναι πως χάρηκε πολύ που με είδε ξανά. Ο Κώστας είναι χαρισματικό παιδί και αν η ζωή δεν τον είχε οδηγήσει εκεί που είναι τώρα, θα μπορούσε να είναι ακόμη και καθηγητής πανεπιστημίου. Μου ζήταγε πάντα βιβλία και τα ρουφούσε σαν σφουγγάρι».

Το περασμένο Πάσχα, ο διαβόητος εντός και εκτός ελληνικών συνόρων κακοποιός εξέφρασε την επιθυμία του στον αρχιμανδρίτη Γερβάσιο ζητώντας του να μονάσει. Αυτήν τη σκέψη του την εξομολογήθηκε στον πατέρα Μάρκο, κάτι που , τον χαροποίησε ιδιαίτερα. «Μακάρι ο Θεός να τον αξιώσει και να καταφέρει να πραγματοποιήσει αυτό που επιθυμεί. Θα είναι μία αληθινή μετάνοια. Ετσι και αλλιώς η μόνη του έννοια είναι να ζήσει αληθινά στον δρόμο του Θεού».

Σύμφωνα με όσα δηλώνει ο ιερέας, τα τελευταία χρόνια ο Κώστας Πάσσαρης έχει αλλάξει πολύ. Τον ενοχλούν οι φωνές και αγριεύει όταν οι πάνοπλοι φρουροί των φυλακών Γκέρλας μιλάνε άσχημα στους συγκρατούμενούς του. Μάλιστα, ο πατέρας Μάρκος μας αποκάλυψε πως ο Πάσσαρης του εξομολογήθηκε ότι δεν είναι ένοχος και δεν έχει σχέση με όλα αυτά για τα οποία τον έχουν κατηγορήσει στη Ρουμανία. «Εγώ τον πιστεύω. Μου είπε ότι δεν ήθελε φασαρίες και πως όταν τον συνέλαβαν τους είπε “φορτώστε τα πάνω μου να τελειώνουμε αλλά να ξέρετε ότι δεν ευθύνομαι για όλα εγώ”».

Οι σατανιστές της Παλλήνης

Παραμονές Πρωτοχρονιάς του 1994 και η Ελλάδα συγκλονίζεται από την αποκάλυψη μίας από τις πιο σκοτεινές υποθέσεις που απασχόλησαν ποτέ τη χώρα, την εξάρθρωση των σατανιστών της Παλλήνης. Τα ονόματα Ασημάκης Κατσούλας, Μανώλης Δημητροκάλης και Δήμητρα Μαργέτη μένουν ανεξίτηλα χαραγμένα στις μνήμες των Ελλήνων και το άκουσμά τους προκαλεί τρόμο και ανατριχίλα. Τον Αύγουστο του 1992, οι τρεις νέοι ξεκίνησαν την παράνομη δράση τους αποπλανώντας νεαρά κορίτσια, πολλές φορές ακόμη και ανήλικα. Στη συνέχεια, τις παρέσυραν σε ομαδικά σεξουαλικά όργια και τελετές μαύρης μαγείας, ενώ δύο από τις ανυποψίαστες γυναίκες βρήκαν τραγικό θάνατο στα χέρια της σατανικής τριάδας.

Μετά την καταδίκη τους οι δύο άντρες της ομάδας οδηγήθηκαν στις φυλακές Κορυδαλλού. Ο πατέρας Μάρκος, που τότε τους είχε επισκεφτεί στο σωφρονιστικό κατάστημα για να τους γνωρίσει από κοντά και να μιλήσει μαζί τους, θυμάται: «Οταν τους πήγαν στις φυλακές, όλοι οι κρατούμενοι ήθελαν να πέσουν να τους φάνε. Πρώτα συνάντησα τον Δημητροκάλη. Ο Μανώλης από μικρός πίστευε πάρα πολύ στον Θεό. Δυστυχώς αργότερα έμπλεξε με κακές παρέες που τον παρασύρανε και άκουγε κι αυτή την πολύ σκληρή και άγρια μουσική, τη heavy metal. Ολα αυτά τον ώθησαν στο να κάνει στροφή 360 μοιρών. Οταν όμως μπήκε στη φυλακή, όλα άλλαξαν και πάλι μέσα του και θυμήθηκε τον παλιό του εαυτό. Ζήταγε συνεχώς να εξομολογηθεί και μάλιστα παρακινούσε και τους υπόλοιπους κρατουμένους να έρχονται σε μένα».

Ο πατέρας Μάρκος μας οδηγεί και στην κοντινή εκκλησία του Αγίου Γεωργίου στον Διόνυσο και βγάζει από το Ιερό μία μεγάλη εικόνα της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. «Αυτή μας της έχει χαρίσει ο Μανώλης. Παίρνει ξύλα και κολλάει πάνω τους εικόνες. Θυμάμαι πως μου ζήταγε συνεχώς θρησκευτικά βιβλία για να διαβάζει».

Οπως μας αποκαλύπτει ο ιερέας, όταν έφτασε η στιγμή να συναντήσει από κοντά τον αρχηγό και τελετάρχη της σατανικής ομάδας των τριών, τον 23χρονο τότε Ασημάκη Κατσούλα, ήταν λίγο διστακτικός. «Να φανταστείτε πήγα πρώτα από τον ψυχολόγο που τον παρακολουθούσε για να τον ρωτήσω πώς θα έπρεπε να τον αντιμετωπίσω και ο ίδιος ο ψυχολόγος του μου είπε πως όταν πάει στο κελί του Κατσούλα κάνει την προσευχή του πρώτα».

Τελικά, σύμφωνα με όσα μας αποκαλύπτει ο πατέρας Μάρκος, η επικοινωνία τους ήταν άριστη. «Πρόκειται για ένα πολύ ερευνητικό και έξυπνο παιδί. Οταν μας ζήτησε βιβλία, αποφασίσαμε να του δώσουμε τις εξομολογήσεις του Αγίου Αυγουστίνου που ήταν πιο φιλοσοφικό από άλλα θρησκευτικά βιβλία και τελικά πράξαμε σωστά, γιατί του άρεσε πολύ».

Ο πατέρας Μάρκος έχει ακόμη (έστω και αραιές) επαφές μαζί τους. Υποστηρίζει πως πρόκειται για παιδιά που είχαν παρασυρθεί, αν και σε όλη τους τη ζωή -ακόμα και μετά την αποκάλυψη των φρικιαστικών πράξεών τους- είχαν τη στήριξη και τη συμπαράσταση της οικογένειάς τους.

Κοντά στους νέους

Τα τελευταία χρόνια, ο πατέρας Μάρκος έρχεται σε επαφή με ανήλικους παραβάτες ηλικίας από 14-15 έως και το πολύ μέχρι 21 ετών, αφού οι φυλακές Αυλώνας μετατράπηκαν από στρατιωτικές σε φυλακές ανηλίκων. Μας εξομολογείται πως τα παιδιά πάντα τον περιμένουν με χαρά και συμπληρώνει: «Χαίρονται και μόνο που βλέπουν ότι υπάρχει κάποιος που νοιάζεται γι’ αυτούς. Μερικές φορές δεν χρειάζεται ούτε να τους μιλήσουμε. Η παρουσία μας και μόνο τους κάνει καλό».

Οπως μας λέει ο ιερέας, τα παιδιά έχουν ανάγκη επικοινωνίας και είναι πολύ ευχάριστο το γεγονός ότι μέχρι στιγμής δεν έχει συναντήσει «αγρίμια». «Ολοι θα μπορούσαμε να έχουμε κάνει άσχημες πράξεις, όμως όλα αιτιολογούνται, καθώς τα περισσότερα παιδιά που έχω γνωρίσει προέρχονταν από προβληματικές οικογένειες και έδειχναν την αντίδρασή τους μέσα από την παρανομία».

Τα παιδιά στις φυλακές είναι μόνα τους και χωρίς να τους το επιβάλλει κανείς νηστεύουν τις Αγιες Ημέρες του Πάσχα, ενώ δεν είναι λίγοι οι αλλοδαποί που έχουν βαφτιστεί και ζητάνε θρησκευτικά βιβλία μεταφρασμένα στη γλώσσα τους για να διαβάσουν.

«Προσπαθούμε να τους βοηθήσουμε και να τους στηρίξουμε γιατί ζητάνε τη μετάνοια. Δεν πρέπει να παραμελούμε τους συνανθρώπους μας και πόσω μάλλον τα νεαρά παιδιά που έχουν ανάγκη τη φροντίδα και την αγάπη περισσότερο απ’ όλους μας» ...».

Μπορεί να έίχε συνομιλήσει επί ώρες με κάποιους από τους πιο διάσημους και στυγερούς εγκληματίες της χώρας μας, όμως δεν φάνηκε στιγμή να τους ξεχωρίζει από άλλους έγκλειστους που έχει γνωρίσει τα είκοσι χρόνια που επισκέπτεται τις φυλακές της χώρας. Πίσω από τα μάτια όλων είδε το ίδιο πράγμα... παιδιά που η ζωή τα έβγαλε σε λάθους δρόμους είτε από ανάγκη είτε επειδή παρασύρθηκαν, είτε επειδή κάποιος τα αμέλησε όταν είχαν την ανάγκη του.

ΕΛΕΑΝΑ - ΖΩΗ ΡΟΥΣΟΥ(εφημ.Esspreso)

Αναρτήθηκε από ΦΙΛΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ στις Δευτέρα, Απρίλιος 19, 2010  

Πηγή:http://sotiriapsixis.blogspot.com

Τί ἔγραψαν τά πνευματικά παιδιά τοῦ μακαριστοῦ π. Μάρκου Μανώλη γιά τήν κοίμηση τοῦ πνευματικοῦ τους πατρός

 

 

Εκοιμήθη ο π. Μάρκος Μανώλης του Ορθοδόξου Τύπου

από angieholi » Παρ Απρ 16, 2010 10:15 pm

Με μεγάλη μου λύπη, ως ένα από τα πνευματικοπαίδια του... γράφω την είδηση της κοιμήσεως του Αρχιμανδρίτη Μάρκου Μανώλη, πνευματικού προϊστάμενου του Ορθοδόξου Τύπου.
Ο π. Μάρκος από την Κυριακή των Βαϊων και λίγο πριν το πέρας της Θείας λειτουργίας , κατέρρευσε και μεταφέρθηκε εσπεσμένα στο 401 Νοσοκομείο, όπου παρέμεινε όλες αυτές τις μέρες.
Όλα τα πνευματικοπαίδια του ξεκίνησαν ένα αγώνα προσευχών που έφτασε ως τα περατα της Γης... Άγιον Όρος, Άγιους Τόπους μέχρι και τον π. Εφραίμ στην Αριζόνα.
Οι γιατροί έκαναν παραπάνω από ότι ήταν ανθρωπίνως δυνατόν, όμως τα σχέδια του Θεού ήταν διαφορετικά...
Αργά σήμερα το απόγευμα ο π. Μάρκος παρέδωσε την αγιασμένη του ψυχή, στους Αγγέλους...

Δεν υπάρχουν λόγια για να περιγράψουν τον π. Μάρκο... Όσοι τον έχουν γνωρίσει ξέρουν....
Ένα μικρό δείγμα για όσους δεν τον ξέρουν.... http://thriskeftika.blogspot.com/2010/0 ... _9242.html

Αιωνία του η μνήμη....
Ας έχουμε την ευχή του.... Το κενό που αφήνει πίσω του είναι πολύ μεγάλο.....

Σας ευχαριστώ...

Φώς στους μοναχούς είναι οι Άγγελοι... και φώς στους κοσμικούς οι Μοναχοί...

angieholi

Κορυφαίος Αποστολέας

Δημοσιεύσεις: 1030

Εγγραφή: Τρί Μάιος 05, 2009 8:25 pm

Τοποθεσία: Αγγελική@Αθήνα

• Αποστολή ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προς τον/την angieholi

Κορυφή

---

Re: Εκοιμήθη ο π. Μάρκος Μανώλης του Ορθοδόξου Τύπου

από fotios » Παρ Απρ 16, 2010 10:32 pm

Θεός συγχωρέσει και αναπαύσει τον π. Μάρκο!
Καλό Παράδεισο!!!
Αιωνία η μνήμη!

fotios

Κορυφαίος Αποστολέας

Δημοσιεύσεις: 497

Εγγραφή: Κυρ Μάιος 06, 2007 8:00 am

Κορυφή

---

Re: Εκοιμήθη ο π. Μάρκος Μανώλης του Ορθοδόξου Τύπου

από smarti » Παρ Απρ 16, 2010 10:37 pm

Αιωνία του η μνήμη. Καλόν Παράδεισο!
Αγγελική εύχομαι ο πόνος που νιώθεις, να τον γιατρέψει γρήγορα ο Κύριος.
Την ευχή του γέροντα να έχουμε.

Τί ἔγραψαν τά πνευματικά παιδιά τοῦ μακαριστοῦ π. Μάρκου Μανώλη γιά τήν κοίμηση τοῦ πνευματικοῦ τους πατρός

 

 

Εκοιμήθη ο π. Μάρκος Μανώλης του Ορθοδόξου Τύπου

από angieholi » Παρ Απρ 16, 2010 10:15 pm

Με μεγάλη μου λύπη, ως ένα από τα πνευματικοπαίδια του... γράφω την είδηση της κοιμήσεως του Αρχιμανδρίτη Μάρκου Μανώλη, πνευματικού προϊστάμενου του Ορθοδόξου Τύπου.
Ο π. Μάρκος από την Κυριακή των Βαϊων και λίγο πριν το πέρας της Θείας λειτουργίας , κατέρρευσε και μεταφέρθηκε εσπεσμένα στο 401 Νοσοκομείο, όπου παρέμεινε όλες αυτές τις μέρες.
Όλα τα πνευματικοπαίδια του ξεκίνησαν ένα αγώνα προσευχών που έφτασε ως τα περατα της Γης... Άγιον Όρος, Άγιους Τόπους μέχρι και τον π. Εφραίμ στην Αριζόνα.
Οι γιατροί έκαναν παραπάνω από ότι ήταν ανθρωπίνως δυνατόν, όμως τα σχέδια του Θεού ήταν διαφορετικά...
Αργά σήμερα το απόγευμα ο π. Μάρκος παρέδωσε την αγιασμένη του ψυχή, στους Αγγέλους...

Δεν υπάρχουν λόγια για να περιγράψουν τον π. Μάρκο... Όσοι τον έχουν γνωρίσει ξέρουν....
Ένα μικρό δείγμα για όσους δεν τον ξέρουν.... http://thriskeftika.blogspot.com/2010/0 ... _9242.html

Αιωνία του η μνήμη....
Ας έχουμε την ευχή του.... Το κενό που αφήνει πίσω του είναι πολύ μεγάλο.....

Σας ευχαριστώ...

Φώς στους μοναχούς είναι οι Άγγελοι... και φώς στους κοσμικούς οι Μοναχοί...

angieholi

Κορυφαίος Αποστολέας

 

Δημοσιεύσεις: 1030

Εγγραφή: Τρί Μάιος 05, 2009 8:25 pm

Τοποθεσία: Αγγελική@Αθήνα

• Αποστολή ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προς τον/την angieholi

Κορυφή

---

Re: Εκοιμήθη ο π. Μάρκος Μανώλης του Ορθοδόξου Τύπου

από fotios » Παρ Απρ 16, 2010 10:32 pm

Θεός συγχωρέσει και αναπαύσει τον π. Μάρκο!
Καλό Παράδεισο!!!
Αιωνία η μνήμη!

fotios

Κορυφαίος Αποστολέας

 

Δημοσιεύσεις: 497

Εγγραφή: Κυρ Μάιος 06, 2007 8:00 am

Κορυφή

---

Re: Εκοιμήθη ο π. Μάρκος Μανώλης του Ορθοδόξου Τύπου

από smarti » Παρ Απρ 16, 2010 10:37 pm

Αιωνία του η μνήμη. Καλόν Παράδεισο!
Αγγελική εύχομαι ο πόνος που νιώθεις, να τον γιατρέψει γρήγορα ο Κύριος.
Την ευχή του γέροντα να έχουμε.


 http://www.agiooros.net/