Γέροντας Παΐσιος: «Βλέπω τί µᾶς περιµένει, γι᾿ αὐτό πονάω»

ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ
"ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ"
ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Η γεννιά της αδιαφορίας

Βλέπω τι µας περιµένει, γι' αυτό πονάω.(σελ. 38-40)

Περνούν τά χρόνια καί τι δύσκολα χρόνια! ∆εν τελείωσαν τά θέµατα. Βράζει το καζάνι. Αν δεν είναι λίγο δυναµωµένος κανείς, πώς θα µπόρεση να αντιµετώπιση µιά δύσκολη κατάσταση; Ό Θεός δεν έκανε ανεπρόκοπους ανθρώπους. Πρέπει να καλλιεργήσουµε το φιλότιµο. Αλήθεια, Θεός φυλάξοι, αν γίνει ένα τράνταγµα, πόσοι θα σταλθούν όρθιοι;
Πριν από τον πόλεµο τού '40, στην Κόνιτσα, εκεί πού είχα το µαραγκούδαδικο ήταν ή αγορά καί έφερναν οι χωρικοί καλαµπόκι, σιτάρι κ.λπ. Μερικοί πλούσιοι - τι πλούσιοι, αυτοί δηλαδή πού έπαιρναν κάποιους τόκους από τις Τράπεζες, όταν πήγαιναν οι καηµένοι οι χωρικοί το καλαµπόκι στην αγορά, για να το πουλήσουν, αυτοί το κλωτσούσαν µε το πόδι καί ρωτούσαν πόσο έχει.
Όταν ήρθε ό πόλεµος καί αναγκάσθηκαν να τά πουλήσουν όλα, «καληµέρα» έλεγε ό ένας, «έχεις καλαµπόκι;» ρωτούσε ό άλλος.
Γι' αυτό τώρα να ευχαριστείτε τον Θεό για όλα. Κοιτάξτε να ανδρωθείτε. Σφιχτήτε λιγάκι. Βλέπω τι µας περιµένει, γι' αυτό πονάω. Μην αφήνετε τον εαυτό σας χαλαρό. Ξέρετε τι τραβάνε άλλου οι Χριστιανοί [1]; Στην Ρωσία µέσα στα κάτεργα. Τι δυσκολίες! Που πνευµατικά βιβλία! Αφήστε την Αλβανία. ∆υστυχία! ∆εν έχουν να φάνε. Ούτε Εκκλησίες άφησαν ούτε µοναστήρια. Τά ονόµατα τους τά άλλαξαν καί αυτά, γιατί δεν ήθελαν να ακούγονται χριστιανικά ονόµατα. Καί στην Αµερική ακόµη, οι Ορθόδοξοι είναι λίγοι, σκορπισµένοι σε διάφορα µέρη, καί ξέρετε τι τραβάνε; Να µην υπάρχει ορθόδοξη κοινότητα, να πηγαίνουν µε το τραίνο ώρες µακριά, για να εκκλησιασθούν, να έρχονται στο Άγιον Όρος να συµβουλευθούν για ένα θέµα! Είναι µεγάλη αχαριστία αυτό το χαλαρό πνεύµα πού υπάρχει στην Ελλάδα.
Πόσους Άγιους θα παρουσίαση ό Θεός στα κράτη πού υπήρχε κοµµουνισµός! Μάρτυρες! Εκείνοι είχαν αποφασίσει τον θάνατο. Είχαν µεγάλες θέσεις καί δεν συµφωνούσαν µε τους νόµους, όταν ήταν
αντίθετοι µε τον νόµο του Θεού. «∆εν συµφωνώ- σκοτώστε µε, κλείστε µε φυλακή», έλεγαν, για να µην παρασυρθούν καί οι άλλοι. Εδώ πολλοί, χωρίς να ζορίζονται, δείχνουν τέτοια αδιαφορία! Λίγο αν περνούσαν µιά δυσκολία, έναν πόλεµο ή δύσκολα χρόνια, θα ήταν διαφορετικά. Γιατί τώρα είναι σαν να µη συµβαίνει τίποτε. Είναι - πώς να το πει κανείς; - σαν ένας να έρχεται από την Αυστραλία µε το αεροπλάνο την άνοιξη στην Ελλάδα καί να φεύγει από 'δω το φθινόπωρο για την Αυστραλία, οπότε φθάνει εκεί πάλι άνοιξη. Από άνοιξη σε άνοιξη, καί χειµώνα δεν βλέπει· δεν ξέρει ούτε τι γίνεται τον χειµώνα ούτε από κακοκαιρίες ούτε τίποτε.

-Γέροντα, πώς µπορούµε να βοηθήσουµε έναν άνθρωπο αδιάφορο;

- Να του βάλουµε την καλή ανησυχία, να τον προβληµατίσουµε, για να θέληση ό ίδιος να βοηθηθεί. Με το ζόρι δεν γίνεται. Πρέπει να διψάει ό άλλος, για να του δώσεις να πιει νερό. ∆ώσε σε έναν πού δεν έχει όρεξη, να φάει µέ τό ζόρι· θα το κάνη εµετό. Όταν ό άλλος δεν θέλει, δεν µπορώ να του στερήσω την ελευθερία, το αυτεξούσιο.

1 Ειπώθηκε τον Μάιο του 1987.
 http://anavaseis.blogspot.com

᾿Ωμὴ ἀπαξίωση τοῦ χριστιανικοῦ πληρώματος ἀπό τόν ᾿Αλεξανδρουπόλεως ῎Ανθιμο.

Καπνικαρέα, ὑδατογραφία. 

Συγγνώμη γιά τό μαῦρο χρῶμα, ἀλλά εἶναι τό μόνο πού μπορεῖ νά ἀποδώσει τήν ΘΛΙΨΗ μας γιά τό ἀτόπημα τοῦ Σεβασμιωτάτου ᾿Αλεξανδρουπόλεως κ. ᾿Ανθίμου.

ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΜΑ ΦΕΡΡΩΝ

Τὰ πρόσφατα γεγονότα εὐρείας δημοσιότητας, τὰ ὁποῖα ἔλαβαν χώρα στὸν Ἱ. Ναὸ τῆς Παναγίας Κοσμοσώτειρας Φερῶν (βλ. σχετ. δελτίο Τύπου Ἱ. Μ. Ἀλεξ/πόλεως: http://www.imalex.gr/22CDE87D.el.aspx, http://orthodox-watch.blogspot.com/2010/09/special-olympics_09.html καὶ http://thriskeftika.blogspot.com/2010/09/blog-post_1591.html) ἔρχονται μὲ ἐξαιρετικῶς ἀπογοητευτικὸ τρόπο νὰ ἐπιβεβαιώσουν ὄχι ἁπλῶς τὴν ἀπροσεξία ἢ τὴν ἀνοχὴ ἢ τὴν σιωπηρὴ προσχώρηση ἀρκετῶν ἐκκλησιαστικῶν ἰθυνόντων στὸ κλίμα ἢ στὸ πνεῦμα τῆς Νέας Ἐποχῆς, τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ τοῦ Συγκρητισμοῦ, ἀλλὰ τὴν ἐνσυνείδητη ἐπιλογή τους ΝΑ ΜΗ ΛΥΠΟΥΝΤΑΙ τοὺς ἀδελφούς τους, τὸ ποίμνιό τους, τὶς συνειδήσεις τῶν χριστιανῶν. Φαίνεται πὼς μπροστὰ στὴν πιθανολογουμένη ὑπόσχεση ἀναποδείκτων καὶ ἀπροσδιόριστης ποιότητος ἀνταλλαγμάτων ἢ ὑπὸ τὴν πίεση ἀγνώστου ἀπειλῆς παραχωροῦν ζωτικὸ χῶρο πνευματικῆς δικαιοδοσίας ἀλλὰ καὶ ὁμολογιακῆς εὐκρινείας καὶ ἀδιαφοροῦν ΣΥΣΤΗΜΑΤΙΚΑ καὶ ΕΝΣΥΝΕΙΔΗΤΑ γιὰ τὸ ἂν θὰ ἐπιβαρυνθοῦν οἱ συνειδήσεις τῶν ἀδελφῶν τους (ἂν ὑπάρχουν καὶ τέτοιοι πλέον!). Πολὺ ἁπλά, δὲν τοὺς νοιάζει καθόλου ἡ ταραχὴ καὶ ἡ συνειδησιακὴ δοκιμασία ποὺ ὑφίστανται οἱ πιστοί. Ἀλλιῶς δὲν εἶναι εὐχερὴς ἡ ἐξεύρεση μιᾶς κάποιας πειστικῆς ἐξηγήσεως γιὰ τὴν ἀπρόσμενη σκηνοθεσία τῶν Φερρῶν. Ἕνας ἐπίσκοπος ἐνδεδυμένος ΜΑΝΔΥΑ νὰ παραλαμβάνει ἐντὸς τοῦ ΑΓΙΟΥ ΒΗΜΑΤΟΣ ἀπὸ τὰ χέρια ἑνὸς παιδιοῦ (μὲ στολὴ ἱερόπαιδος) μιὰ φλόγα προερχομένη ἀπὸ τὸ ΥΠΕΔΑΦΟΣ (Κρύπτη) τοῦ Ναοῦ καὶ ἐν συνεχείᾳ νὰ ἐξέρχεται ἀπὸ τὴν ΩΡΑΙΑ ΠΥΛΗ ΣΥΝΟΔΕΥΟΜΕΝΟΣ ΑΠΟ ΓΥΝΑΙΚΑ -«ΙΕΡΕΙΑ» (!) στὴν ὁποία ἔχει ἤδη παραδώσει τὴν «φλόγα» γιὰ νὰ ἀκολουθήσει, ἐκτὸς Ναοῦ πλέον μιὰ ἀρχαιοελληνικῆς ἐμπνεύσεως τελετή.

Ὁ καλόπιστος μιὰ ἐπιλογὴ ἔχει: Νὰ τσιμπηθεῖ, γιὰ νὰ ξυπνήσει καὶ νὰ τελειώσει ὁ ἐφιάλτης. Ἂν ὅμως δὲν πρόκειται γιὰ ἕνα κακὸ ἐνύπνιο, τότε πρόκειται γιὰ μιὰ προϊοῦσα καὶ ὠμὴ ἀπαξίωση τοῦ χριστιανικοῦ πληρώματος καὶ ἀδίστακτη ἐπίδειξη ΑΣΠΛΑΓΧΝΙΑΣ, ΑΝΑΛΓΗΣΙΑΣ καὶ ΑΛΥΠΗΣΙΑΣ πρὸς τοὺς ἀδελφοὺς χριστιανούς.

Οὐ μὴ φάγω κρέα εἰς τὸν αἰῶνα, ἵνα μὴ τὸν ἀδελφόν μου σκανδαλίσω. (Α´ Κορ. η´ 13). Αὐτὰ βεβαίως πήγανε πιὰ περίπατο !

 

ΠΗΓΗ:ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

Τούς σκότωσαν γιατί ἦταν χριστιανοί

07.08.10

Μεταξύ τῶν ἐκτελεσθέντων ἀπό στασιαστές τῶν Ταλιμπάν στό βόρειο Ἀφγανιστάν εἶναι ἕξι Ἀμερικανοί γιατροί, μία Βρετανίδα καί μία Γερμανίδα, ὅπως ἀνακοίνωσε σήμερα ὁ ἐπί κεφαλῆς τῆς ΜΚΟ, «Διεθνής Ἀποστολή Ἀρωγῆς», γιά τήν ὁποίαν ἐργάζονταν.

Τήν εὐθύνη γιά τήν ἐκτέλεση ἀνέλαβαν οἰ Ταλιμπάν, που μάχονται κατά της κυβέρνησης στην Καμπούλ και της ξένης παρουσίας στο Αφγανιστάν, τονίζοντας πως τα μέλη της οργάνωσης ἦταν στήν οὐσία «χριστιανοί ἱεραπόστολοι πού μετέφεραν μαζί τους βίβλους».

Πηγή: www.newsbeast.gr

῞Αγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς, Προσοχή στό ὀράματα τοῦ Οικουμενισμοῦ!

Επιστολή του αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς στον συνταξιούχο Π.Ν. για ένα όραμα

Είχατε ένα ασυνήθιστο όραμα στην Εκκλησία κατά τη διάρκεια της προσευχής. Είδατε πως ο Χριστός βγήκε απ' το ιερό και στάθηκε. Ύστερα βγήκε κάποιος σαν Εβραίος ραβίνος, και στάθηκε εξ αριστερών του Χριστού. Τελικά βγήκε πάλι κάποιος με τη μαντήλα στο κεφάλι, και στάθηκε εκ δεξιών του Χριστού. Τότε και οι δυο τους από τις πλευρές έδωσαν τα χέρια στον Χριστό και έκαναν χειραψία μαζί Του. Τέτοιο όραμα είχατε. Ενώ σαν ερμηνεία του δήθεν ερμηνευτή ανακοινώνετε το εξής: ο Θεός θέλει να συμφιλιωθούν όλες οι θρησκείες και να δημιουργηθεί μία πίστη στον κόσμο!

Ο καθένας που είναι μυημένος στα μυστήρια της Βασιλείας του Θεού μπορεί να σάς πεί ότι και το όραμα είναι ψευδές και η ερμηνεία είναι ψευδής. Το φάντασμα που είδατε μπροστά σας δεν είναι από τον Θεό αλλά από εκείνον που πάντα σηκώνει τα κέρατά του εναντίον της πίστης του Χριστού. Το Πάτερ ημών τελειώνει με την προσευχή στον Θεό να μας απαλλάξει από αυτόν, «αλλά ρύσαι ημάς από του πονηρού». Άνθρωπε του Θεού, ποιος μπορεί να κάνει χειραψία με τον Χριστό; Ποιος μπορεί να σταθεί δίπλα στον Θεό; Μά δεν έχει πεί ο Χριστός στους Εβραίους: «Ιδού αφίεται υμίν ο οίκος ημών έρημος» (Ματθ. 23, 38; Η προφητεία εκπληρώθηκε.

Οι Εβραίοι δεν έχουν ούτε θυσίες ούτε ιερωσύνη. Και τα δύο πέρασαν στους βαπτισμένους εκείνη τη στιγμή, όταν το καταπέτασμα του ναού σκίστηκε «από άνωθεν έως κάτω». Ούτε οι μουσουλμάνοι έχουν θυσίες η ιερωσύνη. Μήπως δεν έχει πεί στους Εβραίους ο Εβραίος Παύλος, απόστολος του Θεού: «Τέλος γαρ νόμου Χριστός » (Ρωμ. 10,4); Και ακόμα : «Αναιρεί (ο Χριστός) το πρώτον ίνα το δεύτερον στήση» (Εβρ. 10,9); Πως, λοιπόν, εκείνο που έχει ερημώσει, που είναι τετελεσμένο, που είναι πεταμένο και έχει αντικατασταθεί με άλλο, καινούργιο, μπορεί να εξισώνεται, και να κάνει χειραψία με τη ζωντανή πίστη του Χριστού; Αλλά και ο ίδιος ο Μωάμεθ, παρόλο που δεν υποφέρει τους χριστιανούς, αναγνωρίζει και βάζει στο Κοράνι, ότι ο Ιησούς, υιος της Μαρίας θα κρίνει τον κόσμο, αναλόγως του ιδίου του Μωάμεθ. Τι εξίσωση και ισοπέδωση τότε!

Από που τέτοιο όραμα, ρωτάτε. Από εκείνον που βάζει σε πειρασμούς. Επιθεωρήστε τη ζωή σας και θα καταλάβετε. Στις μέρες μας πολύ ακούγεται -από τους ολιγόπιστους, βέβαια- περί της συμφιλίωσης και εξίσωσης όλων των θρησκειών. Και εσείς παραδοθήκατε σε τούτες τις σκέψεις και τις επιθυμίες. Σάς δόθηκε, το δικό σας υποκειμενικό όραμα να το δείτε σαν να είναι αντικειμενικό. Κι εσείς το χαίρεστε, σαν έλεος του Θεού. Εγώ δεν θα έλεγα ότι τούτο είναι έλεος, πιθανότερα είναι η προειδοποίηση.

Μπερδέψατε τις έννοιες. Άλλο πράγμα είναι η κοινωνική και πολιτική ειρήνη και άλλο η συμφιλίωση των θρησκειών. Και άλλο πράγμα είναι η εξίσωση στα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις των πολιτών και άλλο η ισοπέδωση των θρησκειών. Στους χριστιανούς έχει αυστηρά διαταχθεί η ελεημοσύνη προς όλους τους ανθρώπους, χωρίς διαφορά στην πίστη, αλλά ταυτόχρονα και η αυστηρή τήρηση της αλήθειας του Χριστού. Ως χριστιανός εσείς μπορείτε να θυσιάσετε για τους αλλοθρήσκους και την περιουσία και τη ζωή σας, αλλά με τίποτα την αλήθεια του Χριστού, αφού εκείνο είναι, ενώ αυτό όχι, δική σας ιδιοκτησία. Εδώ βρίσκεται ο λίθος προσκόμματός σας, σε τούτη τη μη διαφοροποίηση. Από τούτη την μη διαφοροποίηση ήρθε και η σύγχυση στην ψυχή.

Στην πραγματικότητα εσείς δεν είδατε ούτε τον Χριστό ούτε τον Μωάμεθ είδατε μόνο την δική σας ψυχή.

Ο Θεός ας σπεύσει σε βοήθειά σας

(Από το βιβλίο: «Δρόμος δίχως Θεό δεν αντέχεται...» - ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΙΚΕΣ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ Α΄ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ, εκδόσεις «Εν πλώ», 2009, σελ. 313-315)

Αναρτήθηκε από Ενοριακό ιστο-Λόγιο

Οἱ ψευτοχριστιανοί καί οἱ ταπεινοί χριστιανοί τῆς πίστεως-Φώτη Κόντογλου

Λογισμοί Αμαρτωλού-Φ.Κόντογλου

Όταν μιλήσεις στους ψευτοχριστιανούς για σκληρή άσκηση στο κορμί και στο πνεύμα για την αγάπη του Χριστού, θυμώνουνε, σε λένε φακίρη, ειδωλολάτρη, βάρβαρο. Αν θέλεις να δοκιμάσεις την πίστη ενός χριστιανού, μίλησέ του για τον ασκητισμό. Ο πιστός θα νοιώσει κατάνυξη, ο χλιαρός, δηλαδή ο ψεύτικος, ο άπιστος, θα διαμαρτυρηθεί. Τί αν λέγει ο Χρι­στός: «Μακάριοι όσοι αφήσανε τα πάντα και μ' ακολουθήσανε», ή «Η βασιλεία του Θεού βιάζεται και οι βιασταί αρπάζουσιν αυτήν», και πως «θλίψιν έξετε», και πως «στενή και τεθλιμμένη η οδός η απάγουσα εις την ζωήν»; Εμείς θέλουμε να είμαστε Χριστιανοί χωρίς Χριστό, δηλ. χωρίς θλίψη πνευματική, χωρίς να σηκώνουμε τον σκληρό σταυρό, αλλά να περπατάμε στον πλατύν δρόμο. Αυτοί οι ψεύτικοι χριστιανοί, σαν τους μιλά κανένας για σκληρή και στερημένη ζωή, για θυσία, για άσκηση, λένε πως αυτά δεν τα θέλει ο Χριστός, και πως αυτά είναι παρακαμώματα. Μα, ω ανόητε άνθρωπε, στον Χριστιανισμό, τίποτα δεν μπορεί να παραγίνει. Για όλα τα ανθρώπινα πράγματα μπορείς να πεις πως κάτι τι είναι παρακανωμένο, μονάχα για τον Χριστιανισμό δεν υπάρχει παρακάνωμα. Τί παρακάνωμα μπορεί να σηκώσει ακόμα το να αγαπάς αυτόν που σκότωσε τον πατέρα σου, τί παρακάνω­μα μπορείς να κάνεις στο να σε χτυπήσουνε και στο άλλο μάγουλο, τί παρακάνωμα να γίνει ακόμα στο να πεινάς και να διψάς την καταφρόνεση, στο να κάνεις όσα ζητά ο Θεός από εσένα, δηλ. στο ν' αγαπάς τους εχθρούς σου, να γλυκομιλάς αυτόν που σε βρίζει, να μην κρίνεις αυτόν που σε δικάζει, να ταπεινώνεσαι μπροστά στον πιο τιποτένιον άνθρωπο, κι' όταν τα κάνεις όλα αυτά, να λες πως είσαι «αχρείος δούλος»;

Τί παρακάνωμα μπορεί να γίνει ακόμα στο να πιστέψεις πως θα αναστηθούνε τα σώματά μας αθάνατα ως να ανοιγοκλείσει το μάτι, και πως ο κόσμος όλος θ' αλλάξει μονομιάς, και πως θα γίνει άλλος καινούριος κόσμος άφθαρτος; Λοιπόν υπάρχει τίποτα στον Χριστιανισμό που να μπορεί να παρακαμωθεί; Ο Χριστιανισμός είναι η υπερβολή όλων των υπερβολών, το πιο απίστευτο από όλα τα απίστευτα. Για τούτο η πόρτα που μπαίνει κανένας στην εξωτική χώρα του Χριστού είναι μια μοναχά, η πίστη. Και για την πίστη δεν υπάρχει κανένα παρακάνωμα. Ενώ για την απιστία υπάρχει η πονηρή φρονιμάδα, το μέτριο και ο συμβιβασμός. Γι' αυτό οι τέτοιοι ψευτοχριστιανοί δεν αντέχουνε στη φωτιά της πίστεως και γυρίσανε τον Χριστιανισμό σε κάποιο σύστημα ηθικό, ωφέλιμο για την εγκόσμια ζωή, που γι' αυτό δεν τους χρειάζεται ολότελα ο Χριστός. Γιατί ο άπιστος φοβάται, ενώ όποιος πιστεύει «ως λέων πέποιθε», κατά τον προφήτη.

* Όποιος αγαπά τον Θεό, φλέγεται χωρίς να το δείχνει, χαίρεται χωρίς να γελά, συντρίβεται μέσα στον βυθό του εαυτού του.

* Η αγάπη που μας δίδαξε ο Χριστός είναι άλλο πράγμα από τη λεγόμενη φιλανθρωπία. Για τούτο οι φιλάνθρωποι δεν γεύουνται αυτή την αγάπη του Χριστού, που είναι «νερό που πηδά σε ζωή αιώνια». Οι φιλανθρωπίες που κάνουνε οι σημερινοί άνθρωποι είναι ένα χρέος κοινωνικό. Αυτοί οι φιλάνθρωποι, κι' όποιος είναι πρακτικός άνθρωπος, δεν είναι χριστιανοί.

* Όποιος αγαπά τον Χριστό και το Ευαγγέλιό του, αγαπά το πράγμα που αξίζει να αγαπηθεί πιο πολύ απ' όλα. Μέσα στον Χριστό βρίσκεται ό,τι αξίζει την αγάπη, η ταπείνωση, ο πόνος, η πραότητα, η πνευματική θλίψη κ' η πνευματική χαρά που είναι κ' οι δυο γλυκές όταν γίνονται στ' όνομα του Χριστού.

* «Δεύτε προς με πάντες οι κοπιώντες και πεφορτισμένοι, καγώ αναπαύσω υμάς». Να μας αναπαύσεις! Δεν θέλουμε ούτε να το ακούσουμε. Μα εμείς δεν θέλουμε ν' αναπαυθούμε. Εμείς θέλουμε νάμαστε φορτωμένοι, με τα πάθη μας, με τις έχθρες μας, με τους πολέμους, με τις φροντίδες της φιλοδοξίας, της σάρκας, με αίματα λερωμένοι, με πιστόλια, με κανόνια, με μπόμπες. Τί θα γίνουμε χωρίς αυτά, Κύριε ειρηνοποιέ; Πώς θα ζήσουμε έτσι αναπαυμένοι, με τί θα γεμίσουμε τον άδειο τον εαυτό μας, αφού για μας είναι ζωή μονάχα αυτά τα πράγματα. Ειρήνη μας δίνεις, μα η ειρήνη είναι ο θάνατός μας, αφού είναι ο θάνατος των αγαπημένων μας παθών! Αν έλεγες «κ' εγώ θα σας φορτώσω και άλλα τέτοια βάρη, που δεν τα γνωρίζετε, εγώ θα πλουτήσω την ψυχή σας και με άλλα τέτοια πλούτη, που να μη ειρηνέψετε ποτέ», τότε θα ερχόμαστε κοντά σου, θα σε παραδεχόμαστε για Θεό μας. Εμείς θέλουμε θεούς που να μας φορτώνουνε, εκδικητικούς, σαν τον Άρη, σαν τον Δία, σαν τον Κρόνο, ψεύτες σαν τον Ερμή, σαν τους άλλους. Εμείς θέλουμε να ζούμε την κακία, γιατί αυτή είναι ζωντανή και δυνατή. «Ναι, έρχου, Κύριε!» Κράζει με χαρά ο Ιωάννης στον Ερχόμενο επί Νεφελών στη Δευτέρα Παρουσία. Πρέπει νάσαι άγιος, δίκαιος και μάλιστα νάσαι Ιωάννης, για να χαίρεσαι πως θάρθει ο Χριστός και να τον περιμένεις. Εμείς κράζουμε «μην έλθεις Κύριε». Γιατί είμαστε αμαρτωλοί και έρχεται η οργή του Κυρίου καταπάνω μας. Με την «ατομική μπόμπα» τα συλλογίζουμαι αυτά. Μόλις μαθεύτηκε, φόβος επέπεσε επί πάσαν καρδίαν. Μακάριοι όσοι είναι έτοιμοι σε κάθε στιγμή! Αλλά αλλοίμονο! Ποιος είναι έτοιμος σαν τον Ιωάννην τον αγιώτατο από τους αγίους; Όλοι μας φοβούμαστε μήπως έλθεις ως κλέπτης εν νυκτί (Λουκάς ΚΑ').

* Οι άνθρωποι, αν τους βρίσεις ή λογοφέρεις μαζί τους, ή γράψεις γι' αυτούς κακό, έρχεται ώρα που μπορεί να σου το συχωρέσουν. (Δεν βαρυέσαι, αδελφέ, ξέχασέ τα!) Κείνο που δεν θα σου συχωρέσουνε ποτέ και για το οποίο θα σε μισήσουνε, είναι να ζεις κατά τέτοιον τρόπο, που να ντρέπουνται εκείνοι για τη δική τους τη ζωή, νάναι η ζωή σου σαν ένας έλεγχος της δικής τους.

* Όποιος απογεύθηκε κατάκαρδα την ειρήνη του Χριστού, δεν βιάζει τον εαυτό του νάναι φτωχός, μα θεληματικά ποθεί τη φτώχεια, και χάνει τη χαρά του σαν αποκτήσει κάτι τι παραπάνω, ας είναι και το πιο τιποτένιο πράγμα. Κι' ό,τι είναι ταπεινό και φτωχικό και καταφρονεμένο, τ' αγαπά κρυφά μέσα στην καρδιά του χωρίς να λέγει τίποτα σε κανέναν, γιατί ο ταπεινός αγαπά τη σιωπή και τη λησμονιά: «Εγγύς ο Θεός της λυπηράς καρδίας».

* Μόλις σκορπίσουνε οι πειρασμοί κι' ανοίξει η πόρτα της ψεύτικης χαράς και της αναπαύσεως, κλείνει η πόρτα της αληθινής ευφροσύνης. Αυτό το νοιώθει καθαρά ο Χριστιανός.

* Προσευχή. Σε ευχαριστώ, Κύριε πολυέλεε, σε υμνώ, σε δοξάζω, γιατί μ' έπλασες από το τίποτα. Αλλά δεν μ' έπλασες μοναχά μια φορά, αλλά και κάθε μέρα με πλάθεις από το τίποτα, επειδή και κάθε μέρα με βγάζεις από τον ίσκιο του θανάτου που ξαναπέφτω. Μέσα στον ακαταμέτρητο τον κόσμο, μέσα στη μερ­μηγκιά των ανθρώπων, είμαι ένα τίποτα. Ο κάθε άνθρωπος είναι ένα τίποτα. Και μολαταύτα τον κάθε άνθρωπο τον θυμάσαι και τον βρίσκεις και τον τραβάς προς εσένα, και τον ζωοποιείς από πεθαμένον, και τον ξαναπλάθει το πατρικό χέρι σου, σαν να είναι ο καθένας μας μοναχά αυτός στον κόσμο. Η κραταιά δύναμή σου βαστά όλη την κτίση κι' όλες τις ψυχές σαν νάναι μια και μοναχή. Και τις κάνεις να νοιώσουνε την αθανασία σαν νάναι μια και μονάχη η καθεμιά και σε νοιώθουνε πατέρα τους σπλαχνικόν, που δεν κουράζεται να συχωρά και να ξαναπλάθει τον εαυτό μας, που πεθαίνει κάθε ώρα από την αμαρτία.

Αξιοπρόσεκτες ευσεβείς σκέψεις
του ακαταβλήτου αγωνιστού
αειμνήστου ΦΩΤΙΟΥ ΚΟΝΤΟΓΛΟΥ † 1965
Εκδόσεις "Ορθόδοξος Κυψέλη"

πηγή

You might also like:
http://iereasanatolikisekklisias.blogspot.com