ΜΙΑ ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΟΥ ΔΕΙΧΝΕΙ ΠΟΥ ΜΑΣ ΠΗΓΑΙΝΟΥΝ ΜΕ ΤΙΣ ΚΑΡΤΕΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΣΦΥΚΤΙΚΟ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΚΛΟΙΟ

 ΑΛΗΘΙΝΗ ΚΑΤΑ ΠΑΝΤΑ καὶ ὁλόφρεσκη, ΣΗΜΕΡΙΝΗ (05.01.11). Μᾶς τὴν ἔστειλε ἀναγνώστης τῆς «Χριστιανικῆς Βιβλιογραφίας» παρακινηθεὶς ἀπὸ τὸ σχετικὸ δημοσίευμα μὲ σχόλιο τῆς «Χριστιανικῆς Βιβλιογραφίας»http://christianvivliografia.wordpress.com/2011/01/03/μέσῳ-τραπεζῶν-ἡ-σταδιακὴ-συρρίκνωσ/.
Ὅπως θὰ διαπιστώσει κάθε ἔμφρων καὶ καλόπιστος ἀναγνώστης «Η ΒΑΛΙΤΣΑ», μὲ τὰ προσχηματικὰ μέτρα κατὰ τοῦ «ξεπλύματος βρώμικου χρήματος» καὶ τὶς διάφορες «Κάρτες» δῆθεν γιὰ διευκόλυνση καὶ ἠλεκτρονικὴ δια…φέντευση (πρὸς τὸ παρὸν τὰ φέρνουν ἤπια καὶ προαιρετικά) καὶ μὲ ἐργαλεῖο τὴν ἀντιστροφὴ τοῦ «τεκμηρίου τῆς ἀθωότητας» γιὰ κάθε πολίτη, «ΠΑΕΙ ΠΟΛΥ ΜΑΚΡΙΑ». Ἐκεῖ ποὺ πλέον μέσῳ τοῦ ἀσφυκτικοῦ οἰκονομικοῦ/φορολογικοῦ ἐλέγχου τῶν συναλλαγῶν θὰ ἐγκλωβισθοῦν οἱ ἄνθρωποι καὶ θὰ μεταβληθοῦν σὲ δούλους καὶ ὑπηκόους τοῦ πιὸ αὐταρχικοῦ καὶ ἀνελευθέρου καθεστῶτος τῆς ἱστορίας, ἐκεῖ ποὺ πλέον θὰ στραγγαλισθοῦν οἱ συνταγματικὲς ἐλευθερίες, γιὰ τὶς ὁποῖες τόσο αἷμα χύθηκε, ἀφοῦ προηγουμένως θὰ ἔχει ἀναιρεθεῖ ἐν τοῖς πράγμασι ἡ θεόσδοτη ἐλευθερία τοῦ ἀνθρώπου, γιὰ τὸν ὁποῖο ἔχυσε τὸ αἷμα Του ὁ Χριστός.
Παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι ξημερώνει τῶν Θεοφανείων καὶ ὁ νοῦς στρέφεται στὴν ἑορτή, ἐν τούτοις ἡ «ΧΡΙΣΤΙΑΝ. ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ» τὸ δημοσιεύει, διότι εἶναι ὁλοζώντανη καὶ ἀποκαλυπτικὴ μαρτυρία, τεκμηριωμένη, ἀπὸ ἀξιόπιστο πρόσωπο καὶ διότι ὁ ἐν τέλει σχολιασμὸς τοῦ ἰδίου τοῦ γράφοντος ἔχει πραγματικὸ πνευματικὸ περιεχόμενο, συμβατὸ μὲ τὴν προοπτικὴ τῶν Φώτων.

Πρόσφατα ἀποφασίσαμε μὲ τὴν σύζυγό μου, νὰ μεταφέρουμε κάποιες ἀποταμιεύσεις μας (ὅλα-ὅλα 25.000 Εὐρώ, γιὰ 2 ἄτομα, γιὰ ὅλα τὰ χρόνια ἐργασίας μας), ἀπὸ μία συγκεκριμένη τράπεζα, σὲ ἄλλη. Πηγαίνοντας στὸ ταμεῖο, γιὰ νὰ ἐκδώσω τραπεζικὴ ἐπιταγή, ὁ ταμίας μὲ κοιτάζει μὲ ἕνα περίεργο ὕφος καὶ μοῦ λέει:

–Ἔχετε ἐκκαθαριστικό της Ἐφορίας μαζί σας;
– Ὄχι, γιὰ ποιό λόγο χρειάζομαι ἐκκαθαριστικὸ ἐφορίας, γιὰ νὰ κάνω μία ἀνάληψη;
– Γιὰ τόσο μεγάλα ποσὰ χρειάζεται.
– Μὰ τί λέτε, εἶναι μεγάλο ποσὸ αὐτό;
– Ἀπὸ δῶ καὶ στὸ ἑξῆς γιὰ κάθε ἀνάληψη ἢ κατάθεση πάνω ἀπὸ 15.000 Εὐρώ, πρέπει νὰ προσκομίζετε ἐκκαθαριστικὸ τῆς ἐφορίας καὶ μάλιστα πρόσφατο.
– Δηλαδή, μοῦ λέτε ὅτι δὲν μπορῶ νὰ πάρω τὰ χρήματά μου;
– Ἂν δὲν ἔχετε μαζί σας ἐκκαθαριστικό, ὄχι!
– Δὲν εἶναι δυνατόν! Μέχρι τώρα δὲν εἶχα συναντήσει κανένα πρόβλημα μὲ παρόμοιες συναλλαγές.
– Τώρα δὲν γίνεται. Ἐκτὸς ἂν ἐπικοινωνήσουμε μὲ τὸ κατάστημα, στὸ ὁποῖο ἀνοίξατε τὸν λογαριασμό σας καὶ μᾶς στείλουν ἀπὸ ἐκεῖ ἕνα ἐκκαθαριστικό, ἀλλὰ πρέπει νὰ εἶναι πρόσφατο.

Διαμαρτυρήθηκα ἀμέσως στὸν διευθυντή:

– Κύριε διευθυντά, ἐγὼ ἔχω κάνει καὶ ἄλλες φορὲς τέτοιες ἀναλήψεις καὶ οὐδέποτε μοῦ ἐζήτησαν αὐτὰ τὰ στοιχεῖα ποὺ ζητᾶτε.
– Δὲν τὸ λέω ἐγώ, ὁ νόμος τὸ λέει, ὅτι στὸ ἑξῆς γιὰ κάθε ἀνάληψη ἢ ἀκόμα καὶ γιὰ κάθε κατάθεση πάνω ἀπὸ 15.000 Εὐρώ, πρέπει νὰ ζητᾶμε ἐκκαθαριστικὸ Ἐφορίας, ἢ νὰ ἐλέγχουμε ἂν αὐτὸ ποὺ προσκομίσατε, ὅταν ἀνοίξατε τὸ λογαριασμό σας, εἶναι πρόσφατο.
– Δὲν καταλαβαίνω ὅμως ποιός εἶναι ὁ λόγος κ. διευθυντά, μπορεῖτε νὰ μοῦ ἐξηγήσετε; Μὲ ἀντιμετωπίζετε, λὲς καὶ ἔχω κάνει κάτι κακό.
– Αὐτὸ γίνεται γιὰ τὸν ἔλεγχο τοῦ «ξεπλύματος» μαύρου χρήματος.
–Βάσει ποίου νόμου γίνεται αὐτό; μπορεῖτε νὰ μοῦ δώσετε τὸν ἀριθμὸ ΦΕΚ, νὰ τὸν μελετήσω;

Ἔψαχνε τὸ νόμο, ἐνῶ στὸ μεταξὺ ὁ ταμίας ἔπαιρνε τηλέφωνο μπροστά μου στὸ κατάστημα ποὺ εἶχα ἀνοίξει τὸ λογαριασμό, σὰ νὰ ἤμουν καταζητούμενος: «Σᾶς παίρνω γιὰ κάποιον κύριο… ποὺ ἔχει ἀνοίξει λογαριασμὸ σὲ ἐσᾶς, μὲ νούμερο… Ἔχει καταθέσει ἐκκαθαριστικὸ τῆς Ἐφορίας; μπορεῖτε νὰ ψάξετε καὶ νὰ μοῦ τὸ στείλετε;»
Μέχρι νὰ μὲ περάσουν ἀπὸ «κόσκινο», κάθισα νὰ περιμένω στὸ γραφεῖο τοῦ διευθυντῆ, ὁ ὁποῖος μὲ φυσικότητα καὶ εἰλικρίνεια μὲ ἐνημέρωσε ὡς ἑξῆς:

– Μᾶς ἐπιβάλλει ὁ νόμος νὰ ἐλέγχουμε ὅλες τὶς συναλλαγὲς πάνω ἀπὸ 15.000. Ἂν πᾶς στὸ ταμεῖο νὰ καταθέσεις ἢ νὰ κάνεις ἀνάληψη τέτοιου ποσοῦ, ἀμέσως θὰ «χτυπήσει κόκκινο» στὸ γραφεῖο τοῦ διευθυντῆ τοῦ καταστήματος, ἀλλὰ καὶ στὸ κεντρικὸ σύστημα τοῦ κράτους ποὺ παρακολουθεῖ αὐτὲς τὶς συναλλαγές. Ἀπὸ κεῖ καὶ πέρα μπορεῖ τὸ ΣΔΟΕ νὰ σοῦ ζητήσει νὰ ἀποδείξεις ποῦ βρῆκες αὐτὰ τὰ χρήματα. Ἀλλὰ καὶ ὁ διευθυντής, ἔχει χρέος νὰ σοῦ ζητήσει στοιχεῖα γιὰ τὰ χρήματα αὐτά. Ἂν σὲ ἀφήσω ἐγὼ νὰ κάνεις τὴν ἀνάληψη, θὰ λογοδοτήσω στὴν Τράπεζα τῆς Ἑλλάδος, γιατί δὲν σοῦ ζήτησα στοιχεῖα. Προχθές, γιὰ παράδειγμα, τὸ ὑποκατάστημά μας στὴν Πάτρα, κινδύνεψε νὰ τιμωρηθεῖ μὲ τσουχτερὸ πρόστιμο, γιατί δέχθηκε μία μεγάλη κατάθεση χωρὶς ἔλεγχο, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ τρέχει ὁ διευθυντὴς νὰ ἀποδείξει, ὅτι ὁ ἄνθρωπος ποὺ ἔκανε τὴν κατάθεση πούλησε τὸ σπίτι του!
Δὲν μπορεῖς οὔτε νὰ μεταφέρεις χρήματα ἀπὸ μία τράπεζα σὲ ἄλλη, χωρὶς νὰ εἶσαι ὑποχρεωμένος νὰ ἀποδείξεις στὸ ΣΔΟΕ ποῦ τὰ βρῆκες. Εἰδικὰ ἂν τὰ μεταφέρεις σὲ τράπεζα τοῦ ἐξωτερικοῦ, μπορεῖ νὰ σοῦ κάνουν ἔλεγχο.
Ἐπίσης ἂν ἐσὺ κάνεις πολλὲς ἀναλήψεις μικρῶν ποσῶν π.χ. 3.000 Εὐρώ, καὶ ἀθροιστικὰ ξεπεράσεις τὰ 15.000 Εὐρώ, πάλι εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ ἐλέγξω ποῦ τὰ βρῆκες.

– Μὰ κ. διευθυντά, τί πιὸ λογικό, ἕνας ἄνθρωπος (σὰν κι ἐμένα) ποὺ δουλεύει πάνω ἀπὸ 15 χρόνια, καὶ ἔχει κάποιες ἀποταμιεύσεις, νὰ θελήσει νὰ τὶς χρησιμοποιήσει; Θὰ πρέπει νὰ ἀποδείξει ὅτι δὲν κάνει «ξέπλυμα» μαύρου χρήματος;
– Τότε, ἂν εἶναι ἔτσι, αὐτὸς δὲν κινδυνεύει, θὰ ἀποδειχθεῖ ἀπὸ τὸν ἔλεγχο τοῦ ΣΔΟΕ, ὅτι τὰ χρήματα προέρχονται ἀπὸ τὴ δουλειά του. Μὴν ξεχνᾶς ὅμως ὅτι τὸ «ξέπλυμα» γίνεται συνήθως μὲ μικρὰ ποσά, τὰ ὁποῖα, ἂν ἀθροιστοῦν, βγάζουν κάποια ἑκατομμύρια. Ἕνα τέτοιο κύκλωμα ἀνακάλυψαν πρόσφατα.
– Μὰ ὅπως καταλαβαίνω ἀπὸ αὐτὰ ποὺ μοῦ λέτε, μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο ἀντιστρέφεται τὸ «τεκμήριο τῆς ἀθωότητας» γιὰ κάθε πολίτη καὶ φτάνει στὸ σημεῖο, κάθε φορὰ ποὺ κάνει ἀνάληψη ἢ κατάθεση, νὰ ἀποδεικνύει ὅτι δὲν εἶναι ἀπατεώνας.
– Ἔτσι ἀκριβῶς εἶναι μὲ τὰ καινούργια μέτρα. Μὴν ξεχνᾶς ὅτι στὸ ἑξῆς κάθε συναλλαγὴ πάνω ἀπὸ 1.500 Εὐρὼ ἢ πάνω ἀπὸ 3.000 γιὰ ἐπαγγελματίες, πρέπει νὰ γίνεται μέσῳ τράπεζας ἢ μὲ πιστωτικὴ κάρτα.
– Αὐτὸ τὸ γνωρίζω, ἀλλὰ πεῖτε μου, ἂν κάποιος πελάτης μου δὲν ἔχει ἐπιταγὲς πῶς θὰ μὲ πληρώσει;
– Δὲν ἔχετε ἐπαγγελματικὸ λογαριασμό; Τί δουλειὰ κάνετε;
– Μηχανικός.
– Τότε θὰ πρέπει νὰ τὰ καταθέσει στὸν ἐπαγγελματικό σας λογαριασμό. Σὲ περίπτωση ὅμως ποὺ θέλει ἄμεσα ἀπόδειξη ὅτι σᾶς ἐξόφλησε, δὲν θὰ πρέπει ἐσεῖς νὰ ἔχετε συσκευὴ γιὰ πιστωτικὴ κάρτα, ὥστε νὰ τοῦ τυπώσετε τὴν ἀπόδειξη;
–Μὰ θὰ τοῦ δώσω τὸ τιμολόγιο. Δὲν ἀρκεῖ αὐτό; Ἕνας μηχανικὸς θὰ πρέπει νὰ προμηθευτεῖ συσκευὴ πιστωτικῆς κάρτας, ὅπως τὰ καταστήματα;
– Αὐτὸ εἶναι τὸ λιγότερο καὶ εἶναι πολὺ εὔκολο. Οὕτως ἢ ἄλλως θὰ ἀναγκαστεῖς νὰ τὸ κάνεις λόγῳ τῆς «φοροκάρτας». Μὴν κοιτᾶς ποὺ τώρα εἶναι προαιρετική. Μετὰ ἀπὸ λίγο θὰ γίνει ὑποχρεωτικὴ καὶ θὰ πρέπει καθένας νὰ μαζεύει τὶς ἀποδείξεις του μέσῳ τῆς κάρτας. Ἄρα θὰ εἶσαι ὑποχρεωμένος νὰ ἔχεις τέτοια συσκευή.

Ἄρχισα νὰ  πνίγομαι συνειδητοποιώντας ὅτι θὰ ἐλέγχονται ὄχι μόνο οἱ μεγάλες (;) συναλλαγές, ὅπως προσπαθοῦσε μέχρι τώρα νὰ μοῦ ἀποδείξει, ἀλλὰ καὶ κάθε μηδαμινὴ συναλλαγὴ (μέσῳ τῆς φοροκάρτας).

Τὸ μεγάλο σὸκ ὅμως τὸ ἔπαθα ὅταν ξαφνικὰ μοῦ εἶπε:

– Τί νὰ τὰ κάνεις ὅμως ὅλα αὐτά; Δὲν φέρνουν κανένα ἀποτέλεσμα στὴν καταπολέμηση τοῦ «ξεπλύματος» μαύρου χρήματος. Ἐπιπλέον μᾶς ἐπιφορτίζουν καὶ ἐμᾶς, νὰ κάνουμε τόσους ἐλέγχους χωρὶς λόγο.
– Τί ἐννοεῖτε κ. διευθυντά, δηλαδὴ τελικὰ δὲν καταπολεμεῖται ἔτσι τὸ μαῦρο χρῆμα;
– Ὄχι βέβαια !

Καὶ ἄρχισε μὲ εἰλικρίνεια (ἢ ἀφέλεια), νὰ μοῦ κάνει «φροντιστήριο», γιὰ τὸ πῶς ξεπλένεται τὸ μαῦρο χρῆμα:

α) – Τὸ χρῆμα δὲν «ξεπλένεται» μὲ καταθέσεις καὶ ἀναλήψεις σὰν καὶ αὐτές, ἀλλὰ μέσῳ τοῦ χρηματιστηρίου. Ἂν π.χ. ἀγοράσει κάποιος σήμερα μετοχὲς ἀξίας 3.000 εὐρὼ καὶ τὶς πουλήσει αὔριο, τότε τὸ χρηματικὸ αὐτὸ ποσὸ μπαίνει στὸ λογαριασμό του, χωρὶς νὰ εἶναι ὑποχρεωμένη ἡ τράπεζα νὰ κάνει κανένα ἔλεγχο, γιατί ἀφ᾽ ἑνὸς τὸ ποσὸ εἶναι μικρὸ καὶ ἀφ᾽ἑτέρου, προέρχεται ἀπὸ ἀγοροπωλησία μετοχῶν. Ἂν ἐπαναλαμβάνει τέτοιες συναλλαγὲς καθημερινά, μπορεῖ νὰ «ξεπλύνει» ἑκατομμύρια χωρὶς ἐπίπτωση.
- Δηλαδὴ ἐσεῖς σὰν τράπεζα δὲν ἐλέγχετε μία τέτοια συναλλαγὴ ἀπὸ ἀγοροπωλησία μετοχῶν;
- Ὄχι. Νὰ λοιπὸν πῶς γίνεται τὸ «ξέπλυμα».

β) Σὰν δεύτερο παράδειγμα μοῦ ἀνέφερε ὅτι μπορεῖ κάποιος λογιστὴς π.χ. νὰ ἔχει πολλοὺς πελάτες (ἀπ᾽ ὅ,τι κατάλαβα, ἀληθινοὺς ἢ πελάτες-μαϊμοὺ) καὶ νὰ δηλώνει πολλὰ μικρὰ ποσὰ σὰν νόμιμες ἀμοιβές. «Μέσα σὲ αὐτὰ τὰ ποσὰ δὲν θὰ ὑπάρχουν καὶ πολλὰ «μαῦρα»; Ἐσὺ τί λές;», μοῦ εἶπε. Κατάλαβα ὅτι ἂν ἕνας τέτοιος λογιστὴς ἐξασκεῖ μὲ σύστημα αὐτὴ τὴν τακτική, θὰ νομιμοποιήσει ἑκατομμύρια σὲ παράνομο χρῆμα.

γ) – Ἄλλος τρόπος εἶναι μέσῳ τοῦ καζίνο. Σὲ πληροφορῶ ὅτι τὰ καζίνο στὴν Ἰταλία τὸ 40% τοῦ τζίρου τους (ποὺ μᾶλλον προέρχεται ἀπὸ παράνομο χρῆμα), τὸ «ξεπλένουν», χρησιμοποιώντας πολλὰ ἄτομα, ὑπεράνω ὑποψίας, στὰ ὁποῖα τὸ διανέμουν καὶ τοὺς δίνουν μία καλὴ προμήθεια γιὰ τὸ ποσὸ ποὺ θὰ «ξεπλύνει» ὁ καθένας. Γι’ αὐτὸ σοῦ λέω, δὲν «πιάνεται» ἔτσι τὸ μαῦρο χρῆμα.

Μὲ τὰ τελευταῖα λόγια του διευθυντῆ, συνειδητοποίησα ὅτι ὅλος αὐτὸς ὁ ἀσφυκτικὸςἔλεγχος τῶν συναλλαγῶν κάθε πολίτη, τελικὰ δὲν ἔχει στόχο, ὅπως προφασίζεται τὸ κράτος, νὰ πατάξει τὶς παράνομες συναλλαγὲς καὶ τὸ «ξέπλυμα» χρήματος, ἀφοῦ τὸ ἴδιο τὸ σύστημα προσφέρει στοὺς ἰσχυροὺς καὶ μεγάλους «παῖχτες», πολλοὺς νόμιμους τρόπους γιὰ νὰ τὸ κάνουν. Τόσο προφανὲς εἶναι αὐτὸ ποὺ καὶ οἱ ἴδιοι οἱ διαχειριστὲς αὐτοῦ τοῦ συστήματος (ὅπως ὁ ἐν λόγῳ διευθυντὴς ἑνὸς μικροῦ καταστήματος, μιᾶς μικρῆς Τράπεζας) τὸ ὁμολογοῦν. Ἑπομένως, κάποιος ἄλλος λόγος ὑπάρχει γιὰ τὸν ἔλεγχο τῶν συναλλαγῶν καὶ τήν, μέσα ἀπὸ αὐτόν, κατάργηση τῆς ἐλευθερίας τοῦ προσώπου. Δὲν ἔχουν λοιπὸν ἄδικο αὐτοὶ ποὺ τὰ ἐπισημαίνουν ὅλα αὐτὰ καὶ κρούουν τὸν «κώδωνα». Ἀντίθετα κατάλαβα ὅτιὅσοι τὸ παίρνουν ἀψήφιστα, ὅσοι χλευάζουν αὐτοὺς ποὺ προβληματίζονται γι’ αὐτά, ὅσοι προβάλλουν τὰ «ἀνταλλάγματα» τῆς ψηφιοποίησης τῶν συναλλαγῶν, ὅλοι αὐτοὶ «ζοῦν στὸν κόσμο τους». Μὲ αὐτὲς ὅλες τὶς σκέψεις καὶ μετὰ ἀπὸ τὸ «κοσκίνισμα» ποὺ ὑπέστην στὴν τράπεζα, μὲ ἔπιασε ἀσυναίσθητα πονοκέφαλος καὶ ἔνοιωθα σὰ νὰ μοῦ σφίγγουν τὸ λαιμὸ δέκα δυνατὰ χέρια. Βγαίνοντας ἀπὸ τὸ κατάστημα σκέφθηκα ὅτι ζοῦμε σὲ μέρεςἈποκαλύψεως καὶ ὅτι ὅλα αὐτὰ μόνο ἀπὸ τὸ διάβολο μπορεῖ νὰ προέρχονται. Ἀλλὰ γιατί λέγουν οἱ Πατέρες ὅτι μετὰ τὴ Σταυρικὴ θυσία καὶ τὴν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου, ὁ διάβολος δὲν ἔχει καμία ἐξουσία πάνω στὸν ἄνθρωπο; Μάλιστα τὸν παρουσιάζουν μὲ ἕνα ἀκέφαλο τέρας ποὺ τοῦ ἔμεινε μόνο ἡ οὐρὰ σὰν τοῦ σκορπιοῦ, γιὰ νὰ τσιμπάει ὅποιον τὸν πλησιάζει μὲ τὴ θέλησή του. Νὰ τσιμπάει ὅμως, ὄχι νὰ καταδυναστεύει.

Ἡ ἀπάντηση ἦρθε μόνη της ἀπὸ μέσα μου: Γιατί ὁ διάβολος θὰ πέσει στὴ δικιά του παγίδαὅπως ἔπεσε μὲ τὴ Σταυρικὴ θυσία τοῦ Κυρίου, γιατί ὅ,τι καὶ νὰ κάνει δὲν ἔχει ὑπολογίσει τὸ ἑξῆς: Ὅτι τοὺς χριστιανοὺς δὲν τοὺς φοβίζει ἡ φτώχια, οὔτε ἡ κακοπάθεια γιὰ χάρη τοῦ Χριστοῦ. Δὲν τοὺς φοβίζει ἀκόμα καὶ νὰ χάσουν τὰ ὑπάρχοντά τους, νὰ πεινάσουν ἀκόμα καὶ νὰ πεθάνουν, ἂν πρόκειται νὰ ὁμολογήσουν τὸν Χριστό. Ἔτσι λοιπὸν στὰ χρόνια τοῦἈντίχριστου (ποὺ μπορεῖ νὰ εἶναι καὶ αὐτὰ ποὺ ζοῦμε), θὰ γεμίσει ὁ οὐρανὸς μὲ ὁμολογητὲς καὶ μάρτυρες καὶ αὐτὸ θὰ τὸ ἔχουν καταφέρει ἄθελά τους οἱ σκοτεινὲς δυνάμεις ποὺ καὶ σήμερα μᾶς κυβερνοῦν!

«ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ» http://christianvivliografia.wordpress.com

Τό παραλήρημα τοῦ Δικτάτορα...

Μά… καί τήν ἐλευθερία μας στήν πρέσσα; Μόνο ὁ δοῦλος τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἐλεύθερος! τοῦ ῾Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Η μεγάλη είδηση που καθημερινά ευαγγελίζεται στον κόσμο ο χριστιανισμός, είναι ότι ένα πράγμα αξιολογείται πλήρως ως προς την αξία του, αν κρίνεται όχι κατά τα εξωτερικά φαινόμενα, αλλά κατά την ουσία του.
Να αξιολογείτε τα πράγματα, όχι ανάλογα με το χρώμα και το σχήμα τους, αλλά ανάλογα με το νόημά τους. Να αξιολογείτε τον κάθε άνθρωπο όχι κατά την ιδιότητα και την περιουσία του, κατ’ όψιν δηλαδή, αλλά κατά την καρδιά του – εκεί, όπου τα αισθήματα, ο νους και η βούλησή του ενώνονται.
Με αυτό το μέτρο (που αποτελεί πάντοτε ένα νέο δίδαγμα για τον κόσμο), εκείνος που εξωτερικά είναι υποδουλωμένος δεν είναι δούλος, και εκείνος που έχει εξωτερική -σωματική- ελευθερία, δεν είναι ελεύθερος. Ανάλογα με την κοσμική κατανόηση, δούλος είναι αυτός ο οποίος απολαμβάνει ελάχιστα τον κόσμο και ελεύθερος αυτός ο οποίος απολαμβάνει πολύ τον κόσμο. Όμως, κατά τη χριστιανική αντίληψη, δούλος είναι εκείνος ο οποίος απολαμβάνει ελάχιστα από τον ζώντα Χριστό, ενώ ελεύθερος είναι εκείνος ο οποίος απολαμβάνει όσο το δυνατόν περισσότερο τον ζώντα Χριστό. Επίσης, σύμφωνα με την κοσμική κατανόηση των όρων, δούλος είναι όποιος συνήθως δεν κάνει το δικό του θέλημα, αλλά κάνει το θέλημα των άλλων· ενώ ελεύθερος είναι όποιος συνήθως κάνει το δικό του θέλημα και σπανιότερα το θέλημα των άλλων. Κατά τη χριστιανική αντίληψη, δούλος είναι εκείνος που συνήθως κάνει το δικό του θέλημα και λιγότερο συχνά το θέλημα του Θεού· ενώ ελεύθερος άνθρωπος είναι εκείνος που κάνει το θέλημα του Θεού πιο συχνά απ’ ο,τι το δικό του. Το να είσαι δούλος Κυρίου είναι η μόνη ελευθερία που αξίζει για τον άνθρωπο και η μόνη αληθινή· ενώ το να είσαι δούλος του κόσμου και του εαυτού σου, δούλος των παθών και της αμαρτίας, είναι η μόνη μοιραία σκλαβιά. Ένας άνθρωπος μπορεί, αναλογιζόμενος τους βασιλιάδες στο θρόνο τους, να σκεφθεί: άραγε υπάρχουν άλλοι άνθρωποι πιο ελεύθεροι απ’ αυτούς σ’ όλη τη γη; Κι όμως, πολλοί βασιλιάδες ήταν οι πιο ποταποί και οι πιο ανάξιοι δούλοι στη γη! Για τους αλυσοδέσμιους χριστιανούς στα μπουντρούμια, μπορεί ένας άνθρωπος να σκεφθεί: άραγε υπάρχουν σκλάβοι πιο δυστυχισμένοι απ’ αυτούς σε όλη τη γη; Κι όμως, οι χριστιανοί μάρτυρες στις φυλακές ένιωθαν ελεύθεροι άνθρωποι και έσφυζαν από πνευματική χαρά! Έψαλλαν ψαλμούς και ανέπεμπαν προσευχές δοξολογίας κι ευγνωμοσύνης προς το Θεό. Η ελευθερία που είναι συνυφασμένη, με τη λύπη, και τη δυστυχία, δεν είναι ελευθερία, αλλά δουλεία. Μόνον η ελευθερία εν Χριστώ συνυφαίνεται μέ την ανεκλάλητη χαρά. Η άληκτη χαρά: αυτή είναι η σφραγίδα της αληθινής ελευθερίας.
Κύριε Ιησού, ο Μόνος Αγαθός Κύριος, που χορηγείς την ελευθερία όταν μας κάνεις δέσμιους σε Σένα, κάνε μας δούλους Σου το ταχύτερο δυνατόν, ώστε να πάψουμε να είμαστε δούλοι σε αδυσώπητους και ανελεήμονες αφέντες.
Γιατί σε σένα ανήκει όλη η  δόξα και η τιμή και η προσκύνηση  στους αιώνες. Αμήν.

πηγή: Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, «Ο Πρόλογος της Οχρίδας», εκδ. ΑΘΩΣ

http://agiosvasileiospeiraiws.blogspot.com

Δημοσιογραφία, blogging καί πολιτική -Τοῦ Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Σχόλιο ᾿Οδυσσέως τοῦ klision: Τό ἄρθρο πού φιλοξενοῦμε παρακάτω δίνει, νομίζω, τίς σωστές διαστάσεις στή διαμάχη δημοσιογράφων  καί bloggers, πού ἔχει ξεσπάσει στή χώρα μας.῾ Οπωσδήποτε οἱ μεγαλοδημοσιογράφοι τῶν ΜΜΕ δέν μποροῦν νά μᾶς πείσουν. Παλιά εἴχαμε τό μονοπώλιο τῆς κρατικῆς τηλεόρασης καί τοῦ κρατικοῦ ραδιοφώνου. Πιό παλιά ζήσαμε τόν ἀσφικτικό κλειό τῆς φίμωσης πού εἶχε ἐπιβάλει ἡ Δικτατορία τοῦ Παπαδόπουλου καί τίς θεωρίες περί "γύψου" πού θέλησαν νά μᾶς ἐπιβάλουν. Τό παραμύθι, εὐτυχῶς, αὐτό δέν περνάει στόν ἐλληνικό λαό καί κυρίως στή νέα γενιά, πού ἀνδρώνεται στή διαδικτυακή τεχνολογία. Καί ἐπιτέλους, τά περισσότερα Blogs δέν μπορεῖ νά τά κατηγορήσει κάποιος γιά κερδοσκοπικούς σκοπούς ἤ γιά διαπλοκή. Οἱ περισσότεροι bloggers γράφουν ἀπό μεράκι κι ἀπό ἀνάγκη γιά ἔκφραση καί ἐπικοινωνία. Δέν ὑπάρχει ,  πρός τό παρόν, -ἡ κατευθυνόμενη εἴδηση -πού μπορεῖ κάποιος εὔκολα νά διακρίνει στά ἐπίσημα ΜΜΕ. Πολεμώντας τά blogs καί τήν ἀνωνυμία τῶν συντακτῶν τους εἶναι σάν νά πολεμᾶς τήν ἐλευθερία τοῦ ἐκφράζεσθαι, σάν νά πολεμᾶς τήν ἴδια τήν ἐλευθερία τοῦ προσώπου.

 

 

 

 

 

Με δυσκολία, ομολογουμένως, προσπαθώ να παρακολουθήσω τα διασταυρούμενα πυρά μεταξύ δημοσιογράφων και bloggers στην χώρα μας. Ο λόγος είναι ότι είναι τόσο ηθικοπλαστικά δομημένα και τόσο αφαιρετικά μορφοποιημένα, που τελικά καταλήγουν το καθένα ξεχωριστά να συνιστά ένα όμορφο ψυχογράφημα.

Μόνον που αν επιθυμούμε να ξεφύγουμε από την άβυσσο της ψυχής, καλό είναι να εμβαπτίζουμε τις προσεγγίσεις μας στην πολιτική.
Αν θέλουμε να μιλήσουμε με πολιτικούς όρους θα πρέπει να αφήσουμε για μια στιγμή στη πάντα τους δημοσιογράφους και τους Bloggers και να εστιάσουμε στις διαφορές των παραδοσιακών ΜΜΕ και των Νέων Μέσων. Και σε ότι αφορά στα δεύτερα ισχύει αυτό που...
 πρωτο-διατύπωσε ο Mac- Luan (1964) αναφερόμενος στα πρώτα: το Μέσον είναι μήνυμα. Ο τρόπος όμως που το Μέσον μετουσιώνεται σε μήνυμα συνιστά ακριβώς την πολιτικότητα αυτής της σχέσης. Και ο τρόπος αυτός διαφέρει σημαντικά. Με άλλον τρόπο κάνουν πολιτική, δηλαδή δίνουν νόημα στα σημαίνοντα, τα παραδοσιακά ΜΜΕ και με άλλον τα Blogs που αποτελούν υποκατηγορία των Νέων Μέσων Επικοινωνίας. Αυτό, δυστυχώς, παρατηρώ να διαφεύγει από πολλούς.
Τα Blogs ουσιαστικά «έσπασαν» την πολιτική διάσταση του «μονολόγου» στην επικοινωνία, την οποία, μέσω των εννοιών της εγκυρότητας και της αποκλειστικότητας, υπερασπίζονταν τα παραδοσιακά ΜΜΕ. Με τον τερματισμό του «μονολόγου» εξασθενεί και η έννοια της αυθεντικότητας των Μέσων και πλέον ο δημοσιογράφος παύει να αποτελεί μια κρίσιμη οντότητα για τη λειτουργία του καθεστώτος, ή τη λειτουργία της δημοκρατίας, όπως θα του άρεσε να σημειώσω. Δεν θα είχα αντίρρηση, μόνον που φέρνω στη μνήμη μου «κακές αναπαραστάσεις» - όχι τόσο δημοκρατικές - και έτσι, ας μου επιτρέψουν οι πρώην συνάδελφοι μου να μην γενικεύσω, συνδέοντας την άσκηση της δημοσιογραφίας με τον εκδημοκρατισμό στη χώρα μας, αν και παγκοσμίως η δημοσιογραφία ως φαινόμενο, υπηρέτησε την (αστική) δημοκρατική προοπτική, όπως την γνωρίσαμε κυρίως στη Δύση.
Έλα όμως που η δημοκρατία λαμβάνει σήμερα νέες διαστάσεις παγκοσμίως, όπως και οι απειλές εναντίον της! Έλα που δεν στηρίζεται πια στον «αντικειμενικό μονόλογο» ή στους «παράλληλους μονολόγους», που είναι το ίδιο ουσιαστικά πράγμα! Έλα που δημοκρατική πρακτική δίχως διαβούλευση -όχι σαν του Γιώργου…παναγία μου (!) - δεν μπορεί να νοηθεί σήμερα και τα ΜΜΕ δεν έχουν μετεξελιχτεί ακόμη στο βαθμό που θα τους επέτρεπε να υπηρετήσουν το σύγχρονο δημοκρατικό αίτημα, ενώ τα blogs είναι φτιαγμένα για αυτήν ακριβώς την δουλειά!
Υπάρχουν λοιπόν δύο προβλήματα διαφορετικής τάξεως. Το πρώτο έχει να κάνει με την ανάγκη διαφορετικής άσκησης του δημοσιογραφικού επαγγέλματος και το δεύτερο με την διαφορετική λειτουργία των ΜΜΕ, έτσι ώστε να μετεξελιχθούν σε Νέα Μέσα, με εντελώς διαφορετική δομή ασφαλώς από τα παλαιά, που θα ενσωματώνει σε μεγάλο βαθμό την πολιτική διάσταση των blogs. Αυτό δεν σημαίνει ότι τα σύγχρονα ΜΜΕ θα μεταβληθούν σε κάποιο είδος blog, ούτε ότι τα blogs θα μεταβληθούν σε ΜΜΕ.
Η μπλογκόσφαιρα συστήνει δια-υποκειμενικά έναν κόσμο. Τα παραδοσιακά ΜΜΕ διατείνονται ότι συστήνουν τον κόσμο αντικειμενικά και αυθεντικά. Έλα όμως που η αντικειμενικότητα, ακόμη και η αμεροληψία ως έννοιες, ιδιαίτερα σήμερα, αποδεικνύεται ότι αποτελούν το όχημα της αυταρχικότητας, ενώ επιχειρούν να συντηρήσουν έναν δημοκρατικό μύθο, με δημοκρατικοφανές, όμως, και όχι δημοκρατικό μήνυμα!
Αγαπητοί φίλοι, ολόκληρο το σύστημα των παραδοσιακών ΜΜΕ στην Ελλάδα βασίζεται στο δόγμα ότι «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα». Αυτό ως μήνυμα αποτελεί από μόνο του προσβολή της δημοκρατικής πρακτικής. Δεν είναι χώρος εδώ για να εξηγήσω το γιατί., καθώς σημασία έχει να αντιληφθούμε ότι η δημοκρατία είναι διαδικασία που δεν αγιάζεται από κανέναν απολύτως σκοπό. Η δημοκρατία ως πολιτική πρακτική δεν υπάρχει για να υπηρετήσει ιδιοτελείς ή λιγότερο ιδιοτελείς σκοπούς, κόμματα ή ομάδες που δραστηριοποιούνται στην κοινωνία των πολιτών, ούτε, ασφαλώς, επιχειρηματικά συμφέροντα. Η δημοκρατία αποτελεί λειτουργική ανάγκη της κοινωνίας ή, αν θέλετε, του κόσμου, στον βαθμό που προσανατολίζεται σε πρακτικές άρσης του πολιτικού και κοινωνικού αποκλεισμού.
Θέλετε, δεν θέλετε, αγαπητοί πρώην συνάδελφοι δημοσιογράφοι, οφείλετε να ομολογήσετε ότι αυτά τα άναρχα κατασκευάσματα της σύγχρονης διάστασης του πολιτισμού, τα blogs, προσφέρουν πολλά περισσότερα στην κατεύθυνση της άρσης του αποκλεισμού πολιτών και ομάδων πολιτών. Προσφέρουν, δηλαδή, με τον τρόπο τους στον εκδημοκρατισμό, ενώ αντίθετα τα παραδοσιακά ΜΜΕ, ιδιαίτερα στην χώρα μας, που γνωρίζετε πολύ καλά με ποιόν τρόπο ελέγχονται και από ποιους, δεν θα έλεγα ότι κάνουν το ίδιο. Αντίθετα, θα υποστήριζα ότι αποτελούν συντηρητικές δομές του καθεστώτος και τον βασικό κρίκο της διαπλοκής.
Όλα αυτά δεν σημαίνουν ότι ο κάθε δημοσιογράφος είναι διαπλεκόμενος κλπ. Κάποια στιγμή θα πρέπει να αντιληφθούμε πως είναι άλλο πράγμα η παραδοχή ότι τα παραδοσιακά ΜΜΕ αποτελούν στοιχείο συντήρησης και διαπλοκής και άλλο πράγμα η χυδαία γενίκευση ότι όλοι οι επαγγελματίες του χώρου είναι διεφθαρμένοι.
Στην πραγματικότητα οι αλητήριοι της δημοσιογραφίας είναι ελάχιστοι. Οι διαπλεκόμενοι επίσης λίγοι, αλλά ασφαλώς ηγούνται της δημοσιογραφίας στην Ελλάδα. Οι κηδεμονευόμενοι είναι λίγο περισσότεροι. Οι κρατικοδίαιτοι ανεπίτρεπτα πολλοί και οι αργόμισθοι σκανδαλιστικά περισσότεροι. Μέσα σ’ αυτούς υπάρχουν και λαμπρές εξαιρέσεις. Υπάρχουν μορφές σ’ αυτόν τον χώρο, συνήθως εξαφανισμένες πίσω από κάποιο γραφειάκι, οι οποίες, εάν ηγούντο ή τέλος πάντων, αν έπαιζαν κάποιο σημαντικό ρόλο στα ΜΜΕ που δουλεύουν, θα είχαν προσφέρει πολλά και στον πολιτισμό και στον εκδημοκρατισμό. Με το «εάν» πάντως, κείμενα πολιτικού προβληματισμού δεν συντάσσονται. Άρα βάζω τελεία.
Σήμερα δεν θα έπρεπε λοιπόν οι δημοσιογράφοι στην Ελλάδα να εμφανίζονται ενοχλούμενοι από το blogging, αλλά αποκλειστικά οι νταβάδες. Όχι διότι δεν μπορούν μέσω των δημοσιογραφικών και άλλων δικτύων τους να παρέμβουν δραστικά και σ’ αυτήν την μορφή επικοινωνίας, αλλά επειδή δεν μπορούν να την χειραγωγήσουν όπως κάνουν με την «δημοσιογραφία» στην Ελλάδα.
Καλοί μου φίλοι πρώην συνάδελφοι, το μαφιόζικο κύκλωμα που ελέγχει σε μεγάλο βαθμό τον δημόσιο χώρο στην πατρίδα μας, μπορεί να χειραγωγεί το πολιτικό σύστημα και τα ΜΜΕ. Δεν μπορεί, όμως, να χειραγωγήσει την μπλογκόσφαιρα. Πριν υπογράψω αυτήν την παρατήρηση, σας διαβεβαιώνω ότι έχω τεστάρει καλά αυτή την υπόθεση τα τελευταία τρία-τέσσερα χρόνια. Δεν θα ήταν «κόσμιο» να εκθέσω ραδιόφωνα και προοδευτικές εφημερίδες – την τηλεόραση δεν την τέσταρα, διότι θα περίττευε! Ας χαλαρώσουμε λοιπόν κι ας δούμε πώς θα αντιμετωπίσουμε στα σοβαρά, δηλαδή πολιτικά το ζήτημα της διαπλοκής. Είναι αλήθεια ότι σ’ ότι αφορά στα ελληνικά ΜΜΕ το ζήτημα είναι καθολικό, αλλά δυστυχώς επηρεάζει σε κάποιο βαθμό και την μπλογκόσφαιρα. Ειρήνη υμίν, λοιπόν, κι ας εξετάσουμε πώς θα διαρρήξουμε τον κοινωνικό και πολιτικό αποκλεισμό στην χώρα μας. Όσοι δεν καταλαβαίνετε τις συνέπειες αυτού του αποκλεισμού για την κοινωνία, τον πολιτισμό και την πολιτική και είστε δημοσιογράφοι ή bloggers, μάλλον καταχρηστικά φέρετε αυτήν την ιδιότητα. 

 

Πηγή:http://press-gr.blogspot.com

Τὶ θὰ εἰπῇ σκλαβιά- Νιρβάνας Παῦλος

ΣΧΟΛΙΟ KLISION:Ξαφνιάστηκα, πραγματικά, ὅταν ἄρχιζα νά διαβάζω τό πολύ ὄμορφο διήγημα τοῦ Παύλου Νιρβάνα πού ἀκολουθεῖ. Μοῦ θύμισε τά παιδικά μου χρόνια στό Δημοτικό, τότε πού ὑπῆρχαν ἀκόμη στά σχολικά  ἀναγνωστικά τέτοια λογοτεχνικά διαμάντια σάν τό παρακάτω. Σήμερα, δυστυχῶς, τά παιδιά μας τρέφονται μέ ὑποπροϊόντα. ῞Ως πότε ὅμως; πότε θά σταματήσει ὁ κατήφορος....

 

—Φλώρια, καρδερῖνες, φλώριαααα!

—Πόσο τὶς δίνεις, βρὲ παιδί, τὶς καρδερῖνες;

—Ἑξήντα γρόσια, μπάρμπα. Ἑξήντα γρόσια, καὶ μ’ ἐγγύησι. Πάρε, ἀφέντη, νὰ σ’ ἐξυπνᾷ τὸ πρωΐ.

—Δὲν κάνει πενήντα γρόσια;

—Ἄν θέλῃς νὰ πάρῃς τὴ βραχνιασμένη...

—Βραχνιασμένη, ξεβραχνιασμένη δὲν μὲ πειράζει. Δῶσέ μου μία.

Ὁ μεσόκοπος ἄνθρωπος ἔβγαλε τὸ κομπόδεμα ἀπὸ τὸ ζωνάρι του, ἔδωκε πενήντα γρόσια στὸ παιδὶ καὶ ἐπῆρε στὰ χέρια του τὴν καρδερῖνα.

Τὴν ἐκράτησε λιγάκι ἐλαφρὰ στὰ δάκτυλά του, τὴν ἐχάϊδευσε πονετικὰ καὶ τὴν ἐκοίταξε καλὰ καλά, φέρνοντας τὸ ἀνήσυχο κεφαλάκι της μπροστὰ στὰ μάτια του, ὡσὰν νὰ ἤθελε νὰ τῆς εἰπῇ μυστικὰ κάποιο γλυκὸ λόγο. Ὕστερα, τινάζοντάς την ἐλεύθερη ἐπάνω στὴν παλάμη του, τὴν ἄφησε νὰ πετάξῃ, κάμνοντας τάχα πὼς τοῦ εἶχε ξεφύγει ἀπὸ τὰ χέρια του:

—Βρέ, τὸ ἀφιλότιμο τὸ πετούμενο! τὸ εἶδες ἐκεῖ!

Ἀπὸ μέσα του ὅμως ἐφαινόταν καταχαρούμενος ὁ παράξενος ἐκεῖνος ἄνθρωπος. Θὰ ἠμποροῦσε νὰ ὁρκισθῇ κανείς, πὼς αὐτό, ποὺ ἔγινε, δὲν ἦτο καθόλου τυχαῖο. Ὁ ξένος, χωρὶς ἄλλο, εἶχε ἀγοράσει τὸ πουλί, γιὰ νὰ τοῦ χαρίσῃ τὴν ἐλευθερία του. Ἄν προσπαθοῦσε νὰ κρύψῃ τὸ σκοπό του, τὸ ἔκαμνε ἴσως ἀπὸ εὐγένεια. Καὶ θὰ ἠμποροῦσε νὰ ὁρκισθῇ κανεὶς ἀκόμη, πὼς ἔτσι ἦτο τὸ πρᾶγμα, ἂν τὸν ἔβλεπε μὲ τί λαχτάρα ἀκολουθοῦσε τὸ φτερούγισμα τῆς καρδερίνας στὸν ἐλεύθερο ἀέρα. Ἕνα φτερούγισμα τρελλό μὲ μουδιασμένα φτερά, ποὺ τὴν ἔφερε στὸ κατάρτι ἑνὸς καϊκιοῦ, σαστισμένη ἀκόμη ἀπὸ τὴν ἐξαφνικὴ χαρά της.

—Βρέ, τὸ ἀφιλότιμο τὸ πετούμενο, πῶς μοῦ ἐξέφυγε!

Ἀπὸ μέσα του ὅμως ἔλεγε χωρὶς ἄλλο ὁ γεροντάκος:

—Κάνε τὴ δουλειά σου, πουλάκι μου, καὶ μὴ σὲ μέλῃ.

Δυὸ μορτάκια, ποὺ ἔκαμναν τὸ βαρκάρη ἐκεῖ δίπλα, ἐπήδησαν ἀμέσως μέσα στὸ καΐκι.

—Νά το, νά το, ἐπάνω στὸ πανὶ ἀκούμπησε, εἶπε τὸ ἕνα.

—Πέτα τὸ σακκάκι σου, νὰ τὸ ρίξῃς κάτω. Δὲν βλέπεις, πὼς εἶναι μουδιασμένο; ἀπήντησε τὸ ἄλλο.

Ὁ ἐλευθερωτὴς δὲν ἠμπόρεσε νὰ κρυφθῇ πιά. Ὅρμησεν ἄγριος στὴν ἄκρη τοῦ μώλου καὶ ἐφώναξε, κουνῶντας τὸ μπαστούνι κατὰ τὸ καΐκι:

—Κάτω, παλιόπαιδα! Δικό σας εἶναι τὸ πουλί; Ἐγὼ τὸ ἀγόρασα, ἐγὼ ἠθέλησα καὶ τὸ ἄφησα. Ὁρίστε μας! Κάτω γρήγορα γιατὶ θὰ σᾶς σπάσω τὰ παγίδια σας.

Καὶ μόνον ὅταν εἶδε τὸ πουλὶ νὰ τινάζῃ τὶς φτερουγίτσες του καὶ νὰ σχίζῃ χαρούμενο τὸν ἀέρα, μονάχα τότε ἐπῆρε τὸ δρόμο του, μουρμουρίζοντας:

—Μὰ βέβαια, μέσα στὴν ἐλευθερία ἐγεννήθηκαν· ποῦ νὰ ἠξεύρουν τὶ θὰ εἰπῇ σκλαβιά!


  Πηγή: http://www.agiazoni.gr