᾿Επιστάτα ἐπιστάτα, ἀπολλύμεθα! (εὐαγγέλιο ἡμέρας)

 

τίς ἄρα οὗτός ἐστιν, ὅτι καὶ τοῖς ἀνέμοις ἐπιτάσσει καὶ τῷ ὕδατι, καὶ ὑπακούουσιν αὐτῷ;

Τό Εὐαγγελιο τῆς ἡμερας
(Κατά Λουκᾶν η΄ 22-25)
Καὶ ἐγένετο ἐν μιᾷ τῶν ἡμερῶν καὶ αὐτὸς ἀνέβη εἰς πλοῖον καὶ οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ, καὶ εἶπε πρὸς αὐτούς· διέλθωμεν εἰς τὸ πέραν τῆς λίμνης· καί ἀνήχθησαν. πλεόντων δὲ αὐτῶν ἀφύπνωσε. καὶ κατέβη λαῖλαψ ἀνέμου εἰς τὴν λίμνην, καὶ συνεπληροῦντο καὶ ἐκινδύνευον. προσελθόντες δὲ διήγειραν αὐτὸν λέγοντες· ἐπιστάτα ἐπιστάτα, ἀπολλύμεθα! ὁ δὲ ἐγερθεὶς ἐπετίμησε τῷ ἀνέμῳ καὶ τῷ κλύδωνι τοῦ ὕδατος, καὶ ἐπαύσαντο, καὶ ἐγένετο γαλήνη. εἶπε δὲ αὐτοῖς· ποῦ ἐστιν ἡ πίστις ὑμῶν; φοβηθέντες δὲ ἐθαύμασαν λέγοντες πρὸς ἀλλήλους· τίς ἄρα οὗτός ἐστιν, ὅτι καὶ τοῖς ἀνέμοις ἐπιτάσσει καὶ τῷ ὕδατι, καὶ ὑπακούουσιν αὐτῷ;

Μεταφραση
(Κατά Λουκᾶν η΄ 22-25)
Μιά μέρα ὁ Ἰησοῦς μπῆκε μαζί μέ τούς μαθητές του σ΄ ἕνα πλοιάριο καί τούς εἶπε: «Ἄς πᾶμε στήν ἀπέναντι ὄχθη τῆς λίμνης». Καί τράβηξαν στ΄ ἀνοιχτά. Ἐνῶ ἔπλεαν, ἐκεῖνος ἀποκοιμήθηκε. Ξαφνικά ξέσπασε στή λίμνη ἀνεμοθύελλα, ἄρχισαν νά μπαίνουν νερά στό πλοιάριο, καί κινδύνευαν. Τόν πλησίασαν τότε οἱ μαθητές καί τόν ξύπνησαν λέγοντάς του: «Δάσκαλε, δάσκαλε, χανόμαστε!» Ἐκεῖνος τότε ξύπνησε κι ἐπιτίμησε τόν ἄνεμο καί τήν τρικυμία· σταμάτησαν, κι ἔγινε γαλήνη. Εἶπε τότε στούς μαθητές του: «Ποῦ εἶναι ἡ πίστη σας;» Ἐκεῖνοι φοβήθηκαν κι ἔλεγαν μέ κατάπληξη μεταξύ τους: «Ποιός λοιπόν εἶναι αὐτός, πού διατάζει ἀκόμη καί τούς ἀνέμους καί τά κύματα καί τόν ὑπακοῦν;»

῾Ο Θεός μᾶς βοηθάει... ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ

[Σχόλιο ᾿Οδυσσέως: ῾Ο λόγος τοῦ Γέροντος Παϊσίου σταλάζει πραγματικά στίς ψυχές μας βάλσαμο. Τά παραδείγματα πού χρησιμοποιεῖ εἶναι ἐπιτυχημένα καί διδακτικότατα. ῎Ας ἔχουμε τήν εὐχή του!]


-Βλέπουμε, πάτερ, ὅτι βαδίζουμε τήν ἁμαρτωλή ὁδό.
-«Μά κι ἐγώ, ὅσο περνᾶν τά χρόνια δέν μπορῶ νά κάνω ἀγώνα περισσότερο, γι᾿ αὐτό λέω πότε νά μέ πάρει ὁ Θεός, νά φύγω νωρίτερα. Πολλές φορές παρεκλίνουμε, γιατί νομίζουμε ὅτι κάτι κάνουμε μόνοι μας. ῾Ο Θεός μᾶς βοηθάει καί δέν τό καταλαβαίνουμε. Νομίζουμε ὅτι προχωρᾶμε.
Στίς ἀρχές φυσικά μᾶς δίνει καμιά καραμέλα νά μᾶς ξεγελάσει κι ἐμεῖς νομίζουμε ὅτι ἐργαστήκαμε. Μᾶς τήν ἔδωσε γιά νά μᾶς δείξει ὅτι ὑπάρχει ζαχαροπλαστεῖο πάνω, γιά νά πᾶμε μόνοι μας. ᾿Ενῶ ξεκινᾶμε, τότε κουραζόμαστε. Καί ὅταν παρεκλίνουμε καί αὐτό βοηθάει, κατά κάποιο τρόπο, γιατί μᾶς ἐγκαταλείπει λίγο ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ γιά νά ταπεινωθοῦμε. ῎Ετσι ταπεινώνεται ὁ ἄνθρωπος, μετά ἔρχεται ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ, γνωρίζει τόν ἑαυτό του καί δέν πιστεύει στόν ἑαυτό του. Τότε καταλαβαίνει τή βοήθεια τοῦ Θεοῦ.
῞Οπως καί τό μωρό παιδάκι, πού μόλις μεγαλώσει λίγο τό πιάνει ἡ μαμά του ἀπό τά χέρια καί αὐτό ἀνοίγει κάτι βήματα μεγάλα καί νομίζει ὅτι πάει καλά καί δέν παρεκλίνει. Μετά ὅμως ἄν συνεχίσει αὐτή ἡ δουλειά, τό παιδί θά γίνει ἀτροφικό. ῎Αν τοῦ κρατάει συνεχῶς τά χέρια, θά δημιουργηθεῖ στό παιδί μιά ψευδαίσθηση καί μόλις θελήσει μόνο του νά προχωρήσει, θά πάρει μιά τοῦμπα. Καταλαβαίνετε ὅτι αὐτά τά βήματα δέν ἦταν δικά του.

Πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Δ. Τάτση , ΑΘΩΝΙΚΟΝ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΝ (Διδαχές ἑνός Γέροντος), σελ. 51, , ᾿Αθῆναι 1993, ΕΚΔ. ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΤΥΠΟΥ