ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΙΚΗ ΣΤΟΝ ΚΑΡΑΜΠΕΛΙΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΑΝΑΚΡΙΒΕΙΕΣ ΤΟΥ ΣΚΑΪ

Συνέντευξη Μίκη στόν Καραμπελιᾶ γιά τήν παραχάραξη τῆς ἱστορίας τοῦ '21(πατῆστε ἐδῶ)

῾Ο Μίκης Θεοδωράκης εἶναι φάρος ἤ ἁπλῶς βγάζει καπνό;

Ο Μίκης , η σπίθα , η εν Χριστώ κοινωνία, ο φάρος και η καπνιά (Σχόλιο και "αντισχόλιο")

Στην ανάρτηση με τίτλο "«Συνωστίζονται» τα «Κινήματα Ανεξάρτητων Πολιτών»" (αναδημοσίευση κειμένου του Θύμιου Παπανικολάου στο "Ρεσάλτο")λάβαμε απο κάποιον ανώνυμο φίλο ένα πολύ ενδιαφέρον σχόλιο.

Επειδή αντιλαμβανόμαστε ότι μερικοί έχουν ενοχληθεί απο τις πάγιες και τεκμηριωμένες (απο την αρχή) θέσεις μας, τόσο για την "Σπίθα" του κ. Θεοδωράκη, όσο και για τις υπόλοιπες "σπίθες" που έχουν αρχίσει να εκτοξεύονται στην ελληνική κοινωνία, εξ αιτίας των τριβών που αναπτύσονται στις "τσακαμακόπτερες" του καταρρέοντος πολιτικού συστήματος,είναι αναγκαίο να δημοσιεύουμε σε χωριστή ανάρτηση τα πιό ενδιαφέροντα εκ των σχολίων που αφορούν στο θέμα και τις απαντήσεις μας σε αυτά.

Δεν είμαστε εναντίον της αυτοοργάνωσης των Ελλήνων πολιτών, ούτε φυσικά διαφωνούμε στην κοινή απο όλους διαπίστωση, ότι το υπάρχον πολιτικό σύστημα, όπως τουλάχιστον εκφράζεται και συντηρείται απο τα κόμματα της βουλής, είναι υπεύθυνο για την μακροχρόνια κατασκευή της μεταπολεμικής Ελληνικής κοινωνίας πάνω σε σαθρά θεμέλια.Σαθρό και αρρωστημένο ήταν ανέκαθεν και το ίδιο ,πρίν ακόμα μάλιστα βγεί απο τις ιδεολογικές μήτρες που το γέννησαν.Συνεπώς δεν μπορούμε να μιλάμε απλώς και μόνο για μια "επίκτητη αρρώστια" που την κόλλησε δήθεν το πολιτικό μας σύστημα απο την ΕΡΕ, την ΕΔΑ, την Ε.Κ την ΧΟΥΝΤΑ, τη ΝΔ , το ΠΑΣΟΚ , το ΚΚΕ, τον ΣΥΡΙΖΑ ή το ΛΑΟΣ.

Υπό αυτήν την έννοια είναι πολύ επικίνδυνο να εμπιστευτούμε παλιούς "εργολάβους" για να κτίσουν το νέο και αναγκαίο για την επιβίωση του Έθνους μας πολιτικό σύστημα.

Ας δούμε όμως το σχόλιο του αγαπητού μας φίλου και το "αντισχόλιο" απο την "Κλασσικοπερίπτωση":

Ανώνυμος Ο/Η Ανώνυμος είπε...

Κανονικά θα έπρεπε ο λαός πραγματικά να οργανώνεται και να παράγει πολιτική που να μεταφράζεται σε δημιουργία κοινωνίας σχέσεων και πράξεων και αλληλεγγύης και άμυνας και οικονομίας.Αλλά, αυτό το πάντοτε υπάρχον αλλά.

1) Η πρώτη και μόνη πραγματική κοινωνία πολιτών ήταν η εν Χριστώ πρώτη περίοδος της Εκκλησίας της κοινωνίας της διακονίας.

Μετά τον Κων/νο έγινε εν πολλοίς και βαθμηδόν Εξουσία του ανωτέρου κλήρου παρέα με την Κοσμική εξουσία.

2) Η Παιδεία Πολιτών κατήντησε εκπαίδευση υπηκόων,οπαδών,ψηφοφόρων.

3) Η κοινωνία των ανθρώπων μετεβλήθη σε ατομικότητα ύπαρξης.

4) Τα οράματα και οι υποσχέσεις ξεθώριασαν.

Αρα μέχρις ότου ξαναπάρουμε πίσω την Εκκλησία ως εν Χριστώ κοινωνούντες,αποκτήσουμε μετοχή κοινωνίας στην παιδεία,οργανωθούμε ως κοινωνία πολιτών και οραματιστούμε εξερχόμενοι από την λήθη στην αλήθεια, ας χρησιμοποιήσουμε τους νάρκισσους και τους ακολούθους των για να ανακαλύψουμε τους συνοδοιπόρους της κοινωνίας της Αλήθειας της παιδείας του Φωτός της άσκησης της Αρετής.

Σημ.Ας βάλουμε την δική μας σπίθα απο την εσωτερική μας φλόγα και ας γίνει το καθαρτήριο ΠΥΡ.

Απάντηση απο την "Κλασσικοπερίπτωση"

Αγαπητέ ανώνυμε φίλε μας σχολιαστή.

Συμφωνούμε στις περισσότερες διαπιστώσεις σου έχοντας όμως μια σοβαρή διαφωνία ως προς το συμπέρασμα.

Αν εννοείς την "Σπίθα" του κ. Θεοδωράκη τότε αυτή εκ των πραγμάτων δεν έχει απολύτως καμία πρϋπόθεση να γίνει " καθαρτήριο πυρ" το οποίο θα μας οδηγήσει σε αυτές τις τέλειες καταστάσεις των πρώτων Χριστιανών.

Αν ανατρέξετε σε παλιότερη ανάρτησή μας θα "θαυμάσετε" μια συνέντευξη που είχε δώσει στον νεο-ειδωλολατρικό "Δαυλό" ο κ. Θεοδωράκης και θα εκπλαγείτε με αυτά που λέει εναντίον του Χριστιανισμού και των Χριστιανών.

Απόλυτη ταύτιση με τις αντιχριστες απόψεις των νεο-ειδωλολατρών και των νεο-παγανιστών.

Αν λοιπόν περιμένουμε απο έναν τέτοιο "μπροστάρη" να ξεπηδήσει έστω και μισή σπίθα ελληνορθόδοξου δημοκρατικού αγωνιστικού φρονήματος, τότε γιατί να μην περιμένουμε και απο τον φίλο του τον Παπανδρέου την εθνική σωτηρία και την "λύτρωση";

Αν αγαπητέ μας φίλε έχουμε την γνήσια θέληση να ανακαλύψουμε "τους συνοδοιπόρους της κοινωνίας της αλήθειας" όπως λέτε, τότε αυτό θα το πράξουμε χωρίς να μαγαριστούμε απο την χρήση νάρκισων, ακολούθων και άλλων εραστών της σύγχυσης και της μίξης των αμίκτων.

Για να είναι χρήσιμος ένας φάρος δεν αρκεί να έχει μόνο μεγάλο ύψος αλλά και να εκπέμπει φώς και όχι απλως μυρωδάτη καπνιά.

Αναρτήθηκε από ΚΛΑΣΣΙΚΟΠΕΡΙΠΤΩΣΗ στις 6:21 μ.μ.

Οἱ δυνάμεις τοῦ χάους ἁλωνίζουν χωρίς ἐμπόδια… . τοῦ Μίκη Θεοδωράκη

25.10.10

ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ ΣΤΟ ΡΕΣΑΛΤΟ Μόλις λάβαμε επιστολή του Μίκη προς το Λιβανελί και τον Κούρδο συγγραφέα Γιασάρ Κεμάλ. Ο Μίκης θέτει τα πράγματα με οξύτατη διαύγεια και ΑΙΧΜΗΡΑ, επανορθώνοντας και το δικό του λάθος. Να θυμίσουμε ότι το 1987 ο Μίκης ο Στέφανος Ληναίος ο Λιβανελί, ο Γιασάρ Κεμάλ και ο εξέχαστος Αζίζ Νεσίν είχανε ιδρύσει την Επιτροπή Ελληνοτουρκικής Φιλίας. Αθήνα, 23.10.2010 Αγαπητοί μου Yassar και Zülfü, Από χθες βρίσκεται και πάλι στην Αθήνα, για δεύτερη φορά μέσα σε έξι μήνες, το πρωθυπουργικό ζεύγος της Τουρκίας, ο Υπουργός Εξωτερικών και πλήθος άλλα διοικητικά στελέχη, για να συζητήσουν με τους Έλληνες ομολόγους τους μέσα στα πλαίσια του «Ανωτάτου Συμβουλίου Συνεργασίας». Εάν μεταφερθούμε στα 1986, τότε που δημιουργούσαμε στην Πόλη την πρώτη επιτροπή Ελληνοτουρκικής Φιλίας, θα δούμε ότι στο μεταξύ έχει γίνει ένα τεράστιο βήμα ανάμεσα στις σχέσεις των δύο λαών μας, γεγονός που για μας μπορούσε να θεωρηθεί τότε σαν ένα αληθινό θαύμα. Κι όμως, παρά τις συνεχείς επαφές, τα ζεϊμπέκικα των υπουργών και τις κουμπαριές των πρωθυπουργών, στην ουσία δεν έχει επιτευχθεί έως τώρα η παραμικρή πρόοδος, τουλάχιστον ως προς τα μεγάλα θέματα που εξακολουθούν να χωρίζουν τις δυο χώρες, όπως το Αιγαίο, η Κύπρος και τόσα άλλα. Διαβάζω τον ελληνικό τύπο σήμερα, μετά την πρώτη συνάντηση των δύο πρωθυπουργών και βλέπω ότι εκείνο που κυριαρχεί είναι η επιφύλαξη ή καχυποψία και η έλλειψη εμπιστοσύνης ως προς τις κρυφές βλέψεις και τα σχέδια της Τουρκίας. Μπροστά στις κάμερες όλοι χαμογελούν, όμως αμέσως μετά είναι σκεπτικοί και συνοφρυωμένοι, λες και οι συνομιλίες γίνονται για λόγους εσωτερικής κατανάλωσης, δηλαδή κουβέντες του αέρα, προκειμένου ο ένας να κερδίσει χρόνο εναντίον του άλλου. Όσο για την ελληνική κοινή γνώμη, ιδιαίτερα μετά το βιβλίο του Νταβούτογλου και την γενική άνοδο της Τουρκίας, γίνεται κάθε μέρα και πιο φοβισμένη και τα σενάρια για τις επεκτατικές βλέψεις της Τουρκίας σε βάρος μας γίνονται όλο και πιο πιστευτά. Ο παλιός μύθος για τον κίνδυνο εξ Ανατολών ξαναφουντώνει, έτσι που στην ουσία ξαναβρισκόμαστε στην εποχή της δεκαετίας του ΄80, τότε που όταν γύρισα στην Αθήνα μετά την ίδρυση της Επιτροπής μας, η Κεντροαριστερά (ΠΑΣΟΚ) και η Αριστερά με χαρακτήρισαν με μια λέξη «προδότη», ενώ επί μήνες τα δημοσιογραφικά όργανά τους εξαπέλυαν καθημερινά εναντίον μου δηλητήριο και λάσπη… Το ερώτημα λοιπόν που τίθεται είναι: αφού στο βάθος δεν υπάρχει θέληση για να βρεθεί μια οριστική λύση στις διαφορές μας, γιατί οι ηγεσίες έχουν αλλάξει τη στάση τους με συνεχείς συναντήσεις, φιλοφρονήσεις, κουμπαριές και Ανώτατα Συμβούλια; Κι όλα αυτά στην επιφάνεια, ενώ στο βάθος ο καθένας παραμένει αμετάθετος στην θέση του; Τι άλλο μπορούμε να σκεφτούμε εκτός από το ότι επάνω και από τις δύο κυβερνήσεις υπάρχει μια υπέρτατη δύναμη, που κινεί τα νήματα και μια μέρα επιδιώκει να μας φέρει κοντά και την άλλη να μας κάνει εχθρούς; Και ποια άλλη μπορεί να είναι η δύναμη αυτή εκτός από τις Η.Π.Α.; Που δυστυχώς μπορούν και παίζουν μαζί μας όπως η γάτα με τα ποντίκια; Δεν είναι μόνο κρίμα αλλά και ντροπή για δυο λαούς με τόσο μεγάλη ιστορία και τόσο βαθειές παραδόσεις να μην μπορούν να αντιτάξουν τη δική τους θέληση και τα δικά τους συμφέροντα σε κείνα της υπερδύναμης, που διανύει σήμερα μια περίοδο επικίνδυνης ιμπεριαλιστικής επιθετικότητας σε όλα τα μέτωπα; Στην Μέση Ανατολή στέλνουν βόμβες και θάνατο. Στην Ευρώπη επιβάλλουν οικονομική κρίση και εξαθλίωση. Τώρα σε σχέση με μας, ποιος ξέρει ποια σχέδια έχουν για το Αιγαίο, για την Κύπρο, για την Θράκη, για την Μεγάλη Αλβανία και τη Μεγάλη Μακεδονία (Σκόπια) και κυρίως για τα πετρέλαια. Θυμάσαι ότι το 1975 είχα προτείνει να γίνει μια ελληνοτουρκική εταιρία για την συνεκμετάλλευση των κοιτασμάτων στο Αιγαίο. Είχα μάθει τότε από υψηλού επιπέδου υπηρεσίες ότι κάτω από το Αιγαίο υπάρχει μια θάλασσα πετρελαίου πολύ μεγάλη,, την οποία οι Αμερικανοί έσπευσαν να την χαρακτηρίσουν ως στρατηγικό τους απόθεμα, που θα έπρεπε να παραμείνει μυστικό, έως ότου φτάσει η ώρα που θα το αξιοποιήσουν για τις δικές τους ανάγκες. Γι’ αυτό ήταν απαγορευμένο στην Ελλάδα και στην Τουρκία να προχωρήσουν σε κοινές έρευνες, δεδομένου ότι η διαμόρφωση στο Αιγαίο με τις δύο ηπείρους και τα νησιά ανάμεσά τους, θέτει πολύπλοκα προβλήματα για τη διευθέτηση των αμοιβαίων δικαιωμάτων στο χώρο της υφαλοκρηπίδας. Όμως η κοινή λογική μας λέει, ότι αν υποθέσουμε ότι κάτω από το Αιγαίο και από τα τουρκικά παράλια έως τις ακτές της ηπειρωτικής Ελλάδας υπάρχει μια τεράστια δεξαμενή, τότε εάν γίνει μια τρύπα έξω από την Σμύρνη είτε έξω από τον Πειραιά, θα καταλήξουν και οι δυο στην ίδια δεξαμενή! Επομένως αν υπάρχει πράγματι ατό το κοίτασμα, τότε αυτό και μόνο το γεγονός, θα έπρεπε να μας ενώνει, ώστε το όφελος να πάει (σε ποσοστά που θα καθοριστούν από κοινού) στους δυο λαούς και όχι σε ξένους. Στο μεταξύ η φιλία θα μας απαλλάξει από τις μεγάλες πολεμικές δαπάνες που μας γονατίζουν και θα μας βοηθήσουν να βρούμε τις δίκαιες λύσεις στα προβλήματα που εκκρεμούν, έτσι που η καχυποψία να αποκατασταθεί με την εμπιστοσύνη, γιατί πιστεύω ότι δεν υπάρχει μεγαλύτερη αρρώστια για έναν λαό από εκείνη του φόβου και του μίσους. Και μόνο αν σκεφτούμε ότι θέλουμε-δεν θέλουμε είμαστε υποχρεωμένοι να ζήσουμε πλάι-πλάι χιλιάδες χρόνια και είναι όχι μόνο βλαβερό αλλά θα έλεγα ηλίθιο και κατώτερο για δυο λαούς να επιλέγουν να ζούνε με καυγάδες που τους εμποδίζουν να ζουν ήρεμα, πολιτισμένα, ειρηνικά τόσο για την ψυχική τους γαλήνη όσο και για τα δικά τους συμφέροντα. Δεν είναι αλήθεια, ντροπή να μας βάζουν οι ξένοι να μαλώνουμε σαν κοκόρια για να τρίβουν τα χέρια τους και να λένε μεταξύ τους: «Αυτοί οι δυο είναι καθυστερημένοι, φοβισμένοι και υπανάπτυκτοι λαοί, που όσο τους εκμεταλλευόμαστε για τα συμφέροντά μας, τόσο τσακώνονται μεταξύ τους για το ποιος θα έχει περισσότερο την εύνοιά μας. Ποιος θα είναι το πιο καλό παιδί μαζί μας.». Και πράγματι έως τώρα οι τιμημένοι μας πασάδες, πότε ο Έλληνας και πότε ο Τούρκος τρέχουν στον Μεγάλο Σουλτάνο, στον Λευκό Οίκο, την Υψηλή Πύλη, για να υποβάλουν τα σέβη τους, να φιλήσουν τα χρυσά του υποδήματα και να βεβαιώσουν πόσο καλοί και υπάκουοι είναι και πόσο πρόθυμοι να πραγματοποιήσουν τις εντολές του. Να γιατί, αγαπητοί μου αδελφοί, ο δρόμος της ουσιαστικής προσέγγισης περνά μόνο μέσα από τη θέληση των λαών. Όπως τότε, πριν 24 χρόνια, που αποφασίσαμε Έλληνες και Τούρκοι να δώσουμε τα χέρια καλώντας τους λαούς μας να κάνουν το ίδιο. Έτσι και τώρα, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, θα πρέπει να βρεθούν νέοι άνθρωποι, για να συνεχίσουν το έργο μας. Πράγμα που είναι πιο εύκολο, αφού οι κυβερνήσεις -έστω και τυπικά- δηλώνουν πρόθυμες να συνεργαστούν. Επιστήμονες, πνευματικοί άνθρωποι, καλλιτέχνες, εργαζόμενοι, δήμαρχοι, δημοσιογράφοι, απλοί πολίτες από τις δύο πλευρές, πρέπει να επιδιώξουν να βρεθούν μαζί, για να συζητήσουν πολιτισμένα, υπεύθυνα και ειλικρινά, να βρουν τις πραγματικές αιτίες του Κακού, να στύψουν τα μυαλά τους και να προτείνουν δίκαιες λύσεις. Σήμερα οι δυνάμεις του Χάους αλωνίζουν χωρίς εμπόδια σπέρνοντας το φόβο, τη δυστυχία, το μίσος και τον θάνατο παντού. Κι εμείς βρισκόμαστε στο μάτι του Κυκλώνα.  Για να μπορέσουμε να επιζήσουμε ως άτομα, ως λαοί και ως χώρες, πρέπει κατ’ αρχήν ο κάθε λαός να αναπτύξει τη μέγιστη εσωτερική συνοχή επιλέγοντας τις καλλίτερες πολιτικές και τους πιο άξιους πολιτικούς που θα τον οδηγήσουν προς την πρόοδο και την ευημερία. Όμως δεν φτάνει αυτό. Γιατί καμμία χώρα δεν είναι τόσο δυνατή, ώστε να μπορεί να αντιμετωπίσει το τέρας του Χάους, όσες δυνάμεις κι αν έχει. Πρέπει τουλάχιστον αυτοί που είναι γείτονες, να σταματήσουν τις διαφορές τους, για να σχηματίσουν όλοι μαζί σύνολα κρατών, που πιστεύουν στην Ειρήνη, στο Διεθνές Δίκαιο και στην Ανεξαρτησία των Λαών. Το ίδιο ισχύει και για τα Βαλκάνια, εκεί όπου οι Η.Π.Α. και το ΝΑΤΟ, αφού διέλυσαν και βύθισαν στη φτώχεια μια τόσο δυνατή, περήφανη και ευημερούσα χώρα όπως η Γιουγκοσλαυία, μηχανορραφούν σπέρνοντας τη διαίρεση και το φόβο, με στόχο να μας μεταβάλουν σε μια περιοχή κομματισμένη σε μικρά κρατίδια όπως έκαναν με το Κόσοσβο. Τελικός τους στόχος να γίνουμε υποχείρια στη θέληση αυτού του Διεθνούς Διευθυντηρίου, που με το στρατό και το χρήμα, τον πόλεμο και την εξαθλίωση μας έχει ρίξει στο στόμα του Χάους. Όποια χώρα, όποιος λαός πιστεύει ότι θα γλιτώσει από την λαίλαπα πειθαρχώντας και κολακεύοντας τον Μέγα Σουλτάνο, κάνει φριχτό λάθος. Εμείς αγαπητοί μου Yassar και Zülfü, είχαμε το προνόμιο να υπηρετούμε τη θεία Αρμονία όχι μόνο με τον Λόγο και τη Μουσική αλλά και με τις ιδέες μας, που έχουν μία και μόνο ευχή και ένα στόχο: την κυριαρχία της Αρμονίας μέσα σε κάθε άνθρωπο, ανάμεσα στους ανθρώπους, μέσα σε κάθε λαό και ανάμεσα σε όλους τους λαούς. Οφείλουμε για άλλη μια φορά να υψώσουμε τη φωνή μας τώρα, γιατί αύριο ίσως να είναι αργά. Σας χαιρετώ με αγάπη, Δικός σας, Μίκης Θεοδωράκης ΥΓ. Θα χαρώ αν καταφέρετε, αυτή η δραματική μου έκκληση να γίνει γνωστή στον φίλο Τουρκικό λαό. Εάν συμφωνείτε, θα κάνω κι εγώ το ίδιο, δημοσιοποιώντας την επιστολή μου στο διαδίκτυο. Πηγή: http://resaltomag.blogspot.com/2010/10/blog-post_3485.html

Μίκης Θεοδωράκης: Χτυποῦν ταυτόχρονα τό σῶμα καί τήν ψυχή μας ἀποβλέποντας στήν ὁλοκληρωτική μας διάλυση.

"῾Η ἐθνική ἀνεξαρτησία εἶναι ἡ ψυχή, ἡ πνοή, ἡ ἴδια ἡ ζωή ἑνός ἐλεύθερου λαοῦ. Χωρίς αὐτήν ὁ λαός εἶναι οὐσιαστικά νεκρός. Μιᾶς καί ἡ ψυχή δέν εἶναι ἕνα φτηνό πανί πού τό κόβεις γιά νά δώσεις ἕνα κομμάτι ἐδῶ κι ἕνα κομμάτι ἐκεῖ "

᾿Επιστολή Μίκη Θεοδωράκη στόν Γιῶργο Λακόπουλο

στήν εφημερίδα «Τά Νέα»

Αγαπητέ μου Γιώργο

Επειδή μου έκανες την τιμή και μου πρόσφερες τη χαρά με την αναφορά σου στην εορταστική συναυλία στον Λυκαβηττό προβάλλοντας και σχολιάζοντας τη φοβερή λέξη «Κατοχή» που εξεστόμισα εκεί, με προκαλείς να εκφράσω δυο-τρεις σκέψεις που δύσκολα βρίσκουν (για ανεξήγητους λόγους εδώ και καιρό) φιλόξενο χώρο στις «καθώς πρέπει» εφημερίδες, με την κρυφή ελπίδα μήπως και η στήλη σου αποτελέσει εξαίρεση στον κανόνα.

Δεν είπα όμως μόνο τη λέξη «Κατοχή» αλλά και απηύθυνα προς κάθε κατεύθυνση την προειδοποίηση ότι με βάση την ιστορική πείρα «ο Έλληνας όταν στριμώχνεται, καθώς είναι πολυμήχανος, υποχωρεί, με τη σκέψη ότι τελικά κάτι θα γίνει για…

να αποφύγει το κόστος της αναμέτρησης. Υποχωρεί, υποχωρεί λοιπόν έως ότου τον αναγκάσουν να βρεθεί με την πλάτη στον τοίχο. Τότε μη έχοντας άλλη διαφυγή, θα γίνει είτε ήρωας είτε ραγιάς».

Είναι λοιπόν φρόνιμο, για τους εκάστοτε δυνατούς, να μη ξεγελιώνται από την υπομονή, την παθητικότητα και την υποχωρητικότητα του ελληνικού λαού αγνοώντας είτε υποτιμώντας το γεγονός ότι ο ίδιος έχει θέσει λόγω της ιδιομορφίας του χαρακτήρα του την κόκκινη γραμμή, όπου η «σύνεση» μεταβάλλεται σε κείνο το γνωστό ΟΧΙ, χάρη στο οποίο άλλωστε η έννοια «ελληνικότητα» από αρχαιοτάτων χρόνων είναι συνυφασμένη με υπεράνθρωπες θυσίες με καταστροφικές για τον ίδιο συνέπειες, που όμως τελικά μας χαλυβδώνουν το ήθος και μας επιτρέπουν να βαδίζουμε όρθιοι με το κεφάλι ψηλά. Κι αυτός είναι ο λόγος που αγάπησα με τόσο πάθος την Ελλάδα και τους Έλληνες, ενώ πρέπει να ομολογήσω ότι η καθημερινότητά τους με απωθεί σε σημείο που να αποζητώ την απομόνωση.

Γνωρίζω όμως και κάτι άλλο: ότι ο Έλληνας με τους καλούς γίνεται καλλίτερος, ενώ με τους κακούς χειρότερος. Γι’ αυτό και το σύνθημα «η Ελλάδα στους Έλληνες» τον ομόρφυνε και τον συστράτευσε, γιατί πίσω απ’ αυτό έβλεπε ότι κάποιοι δυνατοί θέλουν να παλέψουν μαζί του για κείνο που αγαπά περισσότερο: την εθνική ανεξαρτησία!

Κοίταξε όμως πόσο παράξενος σκηνοθέτης είναι η ζωή, ώστε ύστερα από τριάντα χρόνια να βρεθεί ένας «κλώνος» εκείνου που ανέμισε το σύνθημα αυτό πάνω από τα κεφάλια των Ελλήνων, να πει το ακριβώς αντίθετο! Ότι δηλαδή είμαστε υποχρεωμένοι να παραχωρήσουμε ένα μέρος από την εθνική μας ανεξαρτησία. Υποχρεωμένοι από ποιους; Και τι είναι η εθνική ανεξαρτησία για να την παραχωρείς και μάλιστα εθελοντικά πιστεύοντας και διαλαλώντας ότι έτσι σώζεις τον λαό;

Όμως η εθνική ανεξαρτησία είναι η ψυχή, η πνοή, η ίδια η ζωή ενός ελεύθερου λαού. Χωρίς αυτήν ο λαός είναι ουσιαστικά νεκρός. Μιας και η ψυχή δεν είναι ένα φτηνό πανί που το κόβεις για να δώσεις ένα κομμάτι εδώ κι ένα κομμάτι εκεί. Είναι ένα ΟΛΟΝ, ομοούσιο και αδιαίρετο. Και μου προκαλεί αληθινό πόνο το γεγονός ότι τόσοι πολλοί και αξιόλογοι, ξεκινώντας από τον Γιώργο Παπανδρέου, λησμόνησαν τις θυσίες αυτού του λαού για την υπεράσπιση της εθνικής του ανεξαρτησίας.

Θα ΄θελα εδώ να υπενθυμίσω ότι ο Ιταλός πρεσβευτής στις 28 Οκτωβρίου του 1940 ζήτησε από τον Ιωάννη Μεταξά την άδεια να χρησιμοποιήσουν οι Ιταλοί ορισμένα λιμάνια και αεροδρόμια. Και εκείνος είπε ΟΧΙ εκφράζοντας την θέληση ολόκληρου του ελληνικού λαού. Δεν δήλωσε «για να γλιτώσω την χώρα από την καταστροφή ενός ενδεχομένου πολέμου “παραχώρησα ένα μέρος της εθνικής μας ακεραιότητας”». Και ρωτώ: συγκριτικά ποια παραχώρηση είναι πιο σημαντική για την ανεξαρτησία ενός λαού; Ο έλεγχος 2-3 λιμανιών ή η καθολική υποταγή της οικονομίας; Με άλλα λόγια ποια θα ήταν βαρύτερη μορφή ξένης κατοχής; Η πρώτη ή η δεύτερη;

Και κάτι ακόμη: Πιστεύω και μπορώ να το αποδείξω, ότι δεν είναι η οικονομική μας κρίση που οδήγησε την Τρόϊκα στη χώρα μας αλλά ότι αυτό είναι το αποτέλεσμα μιας διεθνούς συνωμοσίας με όργανα τρεις Τράπεζες, μια Αμερικανική και δυο Ευρωπαϊκές. Το πώς και το γιατί, όπως φαίνεται, ο ελληνικός λαός θα το δει μόνο όταν βρεθεί με την πλάτη στον τοίχο. Και τότε θα πονέσει πολύ. Πάρα πολύ.

Όσο για τον ρόλο του πρωθυπουργού και της κυβέρνησης θέλω να εκφράσω μόνο μια ευχή: Ότι έχουν πέσει θύματα της πρωτοφανούς συκοφαντικής εκστρατείας που κάποιοι ενορχήστρωσαν κατά της χώρας και του λαού μας με καταστροφικές βλέψεις για το μέλλον μας, που άλλωστε δεν τις κρύβουν και που για ανεξήγητους λόγους δεν φαίνεται να τις έχουν αντιληφθεί ακόμα τόσοι και τόσοι αξιόλογοι άνθρωποι, των οποίων την ευθύνη και τον πατριωτισμό κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει.

Όμως και μόνο το γεγονός αυτό αποτελεί κατά την ταπεινή μου γνώμη μέγιστη τραγωδία, δεδομένου ότι γίνονται έτσι άθελά τους ο καλλίτερος αγωγός -σε σχέση με την κομματική γεωγραφία της χώρας μας- για να επιβληθεί η πιο σατανική και καταστρεπτική επίθεση από όσες έχει δεχθεί ο ελληνικός λαός μέχρι σήμερα. Γιατί χτυπούν ταυτόχρονα το σώμα και την ψυχή μας αποβλέποντας στην ολοκληρωτική μας διάλυση.

Με θερμούς χαιρετισμούς,

Μίκης Θεοδωράκης

ΜΗΝΥΜΑ ΜΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ : "ΣΚΟΠΟΣ ΤΗΣ ΤΡΟΪΚΑΣ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΜΑΣ ΔΙΑΛΥΣΟΥΝ ΣΑΝ ΛΑΟ"

Αγαπητοί μου φίλοι,το γράμμα σας με συγκίνησε βαθειά. Μακάρι να σκέφτονταν και οι υπόλοιποι Έλληνες όπως εσείς, γιατί στην περίπτωση αυτή θα υπήρχε ελπίδα να σωθεί η χώρα και ο λαός μας από τον μεγάλο κίνδυνο, που για πρώτη φορά στην ιστορία μας στοχεύει στην καταστροφή της πεμπτουσίας της ελληνικότητας, που χωρίς αυτήν αντί Έλληνες θα καταντήσουμε απλά νούμερα στο χρηματιστήριο του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου.
Γι’ αυτό θα πρέπει όλοι και όλες να κατανοήσουμε καλά ότι σκοπός της Τρόικας είναι να μας διαλύσουν σαν λαό με όπλο την οικονομική εξαθλίωση, την καταστροφή του κοινωνικού ιστού και το σβήσιμο της ιστορικής μας μνήμης και της εθνικής μας παράδοσης και πολιτισμού.
Στις άλλες δύο περιπτώσεις που είχαμε καταπάτηση της εθνικής μας κυριαρχίας, την ξένη κατοχή και την στρατιωτική χούντα, μας χτύπησαν τις σάρκες, με αποτέλεσμα να στραφούμε προς τον εσωτερικό μας πλούτο, γεγονός που τελικά μεγάλωσε την αγάπη και την εμπιστοσύνη στις εθνικές μας αξίες και ιστορικές παραδόσεις, να γίνουμε δηλαδή δυο φορές περισσότερο Έλληνες και δέκα φορές πιο περήφανοι γιατί είμαστε Έλληνες. Να γιατί ο κίνδυνος σήμερα είναι πολύ πιο μεγάλος. Γιατί έχει στόχο όπως είπα το μεδούλι της ελληνικής μας αλλά και της προσωπικής-ανθρώπινης μας οντότητας.
Κι εγώ δυστυχώς είμαι αδύναμος για να αντιδράσω, όπως το έκανα σε άλλες περιστάσεις. Γι’ αυτό το μήνυμά μου αυτό είναι μήνυμα προσμονής και αγωνίας. Και θα ήθελα το βραβείο που μου κάνετε την τιμή να μου προσφέρετε, να είναι ο αρραβώνας που θα μας ενώνει σ’ αυτό το νέο μας δύσκολο αγώνα για την σωτηρία της Πατρίδας μας. Σε σας τους νεότερους στηρίζω κι εγώ τώρα όλες μου τις ελπίδες.
Σας χαιρετώ με ευχαριστίες και την αγάπη μου,

Μίκης Θεοδωράκης


Πηγή:http://www.news21.gr

Κύριε Μίκη, ντρέπομαι....

Κύριε Μίκη ντρέπομαι..
Σας άκουγα μικρός και έπαιρνα θάρρος από τους στίχους σας όταν με έδιωξαν από το σπίτι μου οι Τούρκοι. Σας άκουγα και έδινα όρκους αγώνα για να μην παραιτηθώ ποτέ από την δημοκρατική διεκδίκηση της επιστροφής μου στην πατρογονική μου εστία. Η Αγανάκτηση μου είναι μεγάλη κύριε Μίκη .. 

 

Λιώνει η ψυχή μου.. το έζησα το είδα και ας μην το πιστεύα... υποδεχθήκατε και τιμήσατε ως ειρηνοποιό αυτόν που δεν με αφήνει να πάω στο σπίτι μου και δεν με αφήνει να βάλω ένα τριαντάφυλλο στον τάφο των δικών μου ανθρώπων.

Κύριε Μίκη το κύρος και οι κάλπικες υποσχέσεις των πολιτικών έχουν σταματήσει να...
υπάρχουν στο νού μας εδώ και καιρό. Ο Πνευματικός κόσμος όμως ήταν το ηθικό ντοπάρισμα όλων εμάς των αδικημένων. Τώρα που μας γύρισε και αυτός την πλάτη μας έμεινε μόνο ο θεός σε τούτη την άδικη κοινωνία.

Έχει ξεθωριάσει η περηφάνια της καταγωγής μου και μαζί της η κάθε μου ελπίδα στο βάθος της
ψυχής μου .Η Ελλάδα πέθανε μέσα μου ως κάτι το υπαρκτό

Μου έχει μείνει μόνο η ιδέα και η ανάμνηση της ως η μόνη μου επαφή με τον Ελληνισμό του πολιτισμού των αρχών και της Δημοκρατίας.

Αδέρφια Ελλαδίτες κουράγιο
Το μόνο που μας θυμίζει πλέον Ελλάδα είναι οι εικόνες του μυαλού μας.
Μόνη μας ελπίδα είναι ο Θεός..

Ένας ξεπουλημένος και ξεχασμένος απο όλους ανέκαθεν

Έλληνας Κύπριος 


πηγή citypress-gr.blogspot.com

Ελληνικό ιστολόγιο 

ΚΛΑΣΣΙΚΟΠΕΡΙΠΤΩΣΗ

Μίκης Θεοδωράκης, Προμήνυμα μεγάλων συμφορών

27 Απρ 2010

Με τον κοινό νου που διαθέτω, δεν μπορώ να εξηγήσω και ακόμα περισσότερο να δικαιολογήσω την ταχύτητα με την οποία κατρακύλησε η χώρα μας από τα επίπεδα του 2009 σε τέτοιο σημείο, ώστε με το ΔΝΤ να απολέσουμε ένα μέρος της εθνικής μας κυριαρχίας και να τεθούμε σε καθεστώς κηδεμονίας.

Και είναι περίεργο ότι κανείς έως τώρα δεν ασχολήθηκε με το πιο απλό, δηλαδή την οικονομική μας διαδρομή με αριθμούς και στοιχεία από τότε έως τώρα, ώστε να καταλάβουμε κι εμείς οι αδαείς τους πραγματικούς λόγους αυτής της πρωτοφανούς και ιλιγγιώδους εξελίξεως, που έχει ως αποτέλεσμα την απώλεια της εθνικής μας αυτοτέλειας και μαζί της την διεθνή ταπείνωση.

Ακούω για το χρέος των 360 δισεκατομμυρίων, όμως συγχρόνως βλέπω ότι τα ίδια και μεγαλύτερα χρέη έχουν πολλές άλλες χώρες. Άρα δεν μπορεί να είναι αυτή η βασική αιτία της κακοδαιμονίας. Επίσης με προβληματίζει το στοιχείο της υπερβολής στα διεθνή χτυπήματα με στόχο την χώρα μας, μαζί με ένα τόσο καλά εναρμονισμένο συντονισμό εναντίον μιας ασήμαντης οικονομικά χώρας, που καταντά ύποπτος. Έτσι οδηγούμαι στο συμπέρασμα ότι κάποιοι μας ντρόπιασαν και μας φόβισαν, για να μας οδηγήσουν στο ΔΝΤ, που αποτελεί βασικό παράγοντα της επεκτατικής πολιτικής των ΗΠΑ και όλα τα άλλα περί ευρωπαϊκής αλληλεγγύης ήταν στάχτη στα μάτια μας, για να μη φανεί ότι πρόκειται για μια καθαρά αμερικανική πρωτοβουλία, για να μας ρίξει σε μια εν πολλοίς τεχνητή οικονομική κρίση, ώστε να φοβηθεί ο λαός μας, να φτωχύνει, να χάσει πολύτιμες κατακτήσεις και τέλος να γονατίσει, έχοντας δεχθεί να τον κυβερνούν ξένοι. Όμως γιατί; Για να εξυπηρετηθούν ποια σχέδια και ποιοι στόχοι;

Παρ’ ό,τι υπήρξα και παραμένω οπαδός της ελληνοτουρκικής φιλίας, εν τούτοις πρέπει να πω ότι με φοβίζει αυτή η αιφνίδια σύσφιξη των κυβερνητικών σχέσεων, οι επαφές υπουργών και άλλων παραγόντων, οι επισκέψεις στην Κύπρο και η έλευση του Ερντογκάν. Υποψιάζομαι ότι πίσω απ’ αυτά κρύβεται η αμερικανική πολιτική με τα ύποπτα σχέδιά της, που αφορούν τον γεωγραφικό μας χώρο, την ύπαρξη υποθαλάσσιων κοιτασμάτων, το καθεστώς της Κύπρου, το Αιγαίο, τους βόρειους γείτονές μας και την αλαζονική στάση της Τουρκίας, με μόνο εμπόδιο την καχυποψία και την εναντίωση του ελληνικού λαού.

Όλοι γύρω μας, ποιος λίγο ποιος πολύ, είναι δεμένοι στο άρμα των ΗΠΑ. Η μόνη παραφωνία εμείς, που από την επιβολή της Χούντας και την απώλεια του 40% της Κύπρου ως τους εναγκαλισμούς με τα Σκόπια και τους υπερεθνικιστές Αλβανούς, δεχόμαστε συνεχώς χτυπήματα δίχως να βάλουμε μυαλό.

Θα έπρεπε λοιπόν να καταργηθούμε ως λαός και αυτό ακριβώς γίνεται σήμερα. Καλώ τους οικονομολόγους, πολιτικούς, αναλυτές να με διαψεύσουν. Πιστεύω ότι δεν υπάρχει άλλη λογικοφανής εξήγηση παρά το γεγονός ότι υπήρξε μια διεθνής συνωμοσία, στην οποία συμμετείχαν και οι Ευρωπαίοι φιλοαμερικανοί τύπου Μέρκελ, η ευρωπαϊκή Τράπεζα, ο διεθνής αντιδραστικός τύπος, που όλοι μαζί συνωμότησαν για το «μεγάλο κόλπο» της υποβάθμισης ενός ελεύθερου Λαού σε υποτελή. Τουλάχιστον εγώ δεν μπορώ να δώσω καμμία άλλη εξήγηση. Παραδέχομαι όμως ότι δεν διαθέτω ειδικές γνώσεις αλλά μιλώ βασισμένος στον κοινό νου. Ίσως και πολλοί άλλοι να σκέφτονται όπως εγώ κι αυτό ίσως το δούμε στις μέρες που θα ‘ρθουν.

Πάντως θα ήθελα να προετοιμάσω την κοινή γνώμη και να τονίσω ότι εάν η ανάλυσή μου είναι ορθή, τότε η οικονομική κρίση (που όπως είπα μας επεβλήθη) δεν είναι παρά μόνο το πρώτο πικρό ποτήρι στο λουκούλειο γεύμα που θα ακολουθήσει και που αυτή τη φορά θα αφορά ζωτικά και κρίσιμα εθνικά μας θέματα, που δεν θα ήθελα ούτε να φανταστώ πού θα μας οδηγήσουν.

Μακάρι να έχω άδικο.

Από:Ρεσάλτο
http://aktines.blogspot.com

Μίκης Θεοδωράκης:πεινασμένοι μαθητές στήν κατοχή

Ο Μίκης Θεοδωράκης θυμάται τα χρόνια που ήταν μαθητής, κατά τη διάρκεια της κατοχής στην Τρίπολη: Στην τάξη μας, οι μαθητές είχαν χωριστεί σε τρεις κατηγορίες. Στην πρώτη ήταν αυτοί που πεινούσαν και λιποθυμούσαν πάνω στο θρανίο. Στη δεύτερη αυτοί που πεινούσαν χωρίς να λιποθυμούν. Και στην τρίτη, αυτοί που τρώγανε όσο ποτέ στη ζωή τους, γιατί οι πατεράδες τους ήταν αγρότες, μαυραγορίτες ή και τα δύο. Εμείς οι πεινασμένοι, της πρώτης και δεύτερης κατηγορίας, αποφασίσαμε να βάλουμε τέρμα σ’ αυτήν την κατάσταση. Οργανωθήκαμε και μια μέρα ανακοινώσαμε στην τάξη ότι είναι απαράδεκτο οι μισοί να παχαίνουν και οι μισοί να πεθαίνουν της πείνας. Οι χωριάτες έβαλαν τις φωνές. Είχαν και τον αέρα που τους έδινε η σωματική τους ευρωστία. Όμως εμείς ήμαστε οι περισσότεροι και οι αποφασισμένοι για όλα. Είπαμε: “Δεν μπαίνει κανείς στην τάξη, αν δεν βάλει τρόφιμα (πατάτες, αλεύρι, σταφίδα, αυγά) στο καλάθι που θα βρίσκεται μπροστά στην πόρτα”. Την άλλη μέρα, δυο τρεις έφεραν τρόφιμα. Οι άλλοι πήγαν να περάσουν με το ζόρι. Έπεσε ξύλο. Όταν μάθανε οι καθηγητές τα καθέκαστα, τήρησαν ουδετερότητα για το φόβο των Ιταλών. Τελικά όλοι “πλήρωναν” τα αναγκαστικά “διόδια”. Μοιράζαμε τα τρόφιμα στους σκελετωμένους συμμαθητές μας. Σε λίγο όλο το γυμνάσιο έκανε το ίδιο. Έτσι, εκείνη τη χρονιά δεν είχαμε θύματα από την πείνα. Και όταν λέω θύματα, δεν εννοώ μόνο το θάνατο, αλλά και τις βαριές αρρώστιες που προκαλεί η έλλειψη τροφής.

“ΟΙ ΔΡΟΜΟΙ ΤΟΥ ΑΡΧΑΓΓΕΛΟΥ Α΄” Εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ

Πηγή:http://logomnimon.wordpress.com