Ντοκιμαντέρ γιά τόν Γέροντα Παΐσιο ἀπό τήν ΕΤ3

πηγή: ΕΤ3

Μια σπουδαία παραγωγή με σπάνια ντοκουμέντα για τη ζωή και τη δράση του Γέροντα Παϊσιου, τα οποία παρουσιάζονται για πρώτη φορά, θα μεταδώσει η ΕΤ3 τη Μεγάλη Εβδομάδα.Οι διδαχές και η προσφορά του φωτισμένου Γέροντα στους χιλιάδες πιστούς αναδεικνύονται μέσα από σπάνιο υλικό, καθώς και από τις συγκλονιστικές μαρτυρίες ανθρώπων που δέχθηκαν την ευλογία του, σε δύο μοναδικά ντοκιμαντέρ της ΕΤ3.

Για την προσωπικότητα, τα χαρίσματα και την προσφορά του Γέροντα Παϊσιου στους χιλιάδες πιστούς μιλούν στο ντοκιμαντέρ: ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Πάσης Ελλάδος Ιερώνυμος, ο Πρωτοεπιστάτης της Ιεράς Κοινότητας του Αγίου Όρους Παύλος ο Λαυρεώτης, οι μητροπολίτες Ξάνθης, Φλώρινας και Πέλλης, ο αδελφός του Γέροντα Παϊσιου Ραφαήλ Εζνεπίδης, ο ηγούμενος της Ιεράς Μονής Καρακάλου του Αγίου Όρους Φιλόθεος, ο Αγιορείτης μοναχός Γέρων Γαβριήλ, ο συγγραφέας των βιβλίων για το Γέροντα Παϊσιο Νικόλαος Ζουρνατζόγλου και άλλες προσωπικότητες.

Τα γυρίσματα έγιναν στην Κόνιτσα, όπου μεγάλωσε και έζησε ο Γέροντας Παϊσιος, στην Ιερά Μονή Στομίου, στο πατρικό του σπίτι, στο Άγιον Όρος στα σημεία, όπου έζησε το μεγαλύτερο μέρος του μοναχικού του βίου...Γυρίσματα έγιναν επίσης, στην Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου στη Σουρωτή, όπου ενταφιάστηκε.
Τα ντοκιμαντέρ οργανώθηκαν και γυρίστηκαν, μέσα από μια ιδέα – πρόταση του δημοσιογράφου Γιώργου Φερέτη.

Το ντοκιμαντέρ θα προβληθεί σε δύο συνέχειες τη Μεγάλη Τετάρτη και τη Μεγάλη Πέμπτη στις 9:00 το βράδυ.
Ολόκληρο (και οι δύο συνέχειες) θα προβληθεί σε επανάληψη το Μεγάλο Σάββατο στις 10:00 το πρωί.

Πηγή:Θρησκευτικά

᾿Ιωάννης Τάτσης, Τό «πατερικό κόσκινο»

Το «πατερικό κόσκινο»

του Ιωάννη Τάτση, Θεολόγου

Εποχή θεολογικής σύγχυσης η σημερινή. Ο χαρισματικός θεολογικός λόγος, καρπός ασκητικής βιωτής και φωτισμού του Αγίου Πνεύματος, υπερκαλύπτεται πολλές φορές από τις ανθρώπινες φιλοσοφίες διανοητών θεολόγων. Ο σκοτισμός του νου πολλών θεολόγων δεν τους επιτρέπει να διακρίνουν ούτε την πνευματική τους φτώχεια αλλά οδηγεί στην οίηση ώστε να τολμούν με θράσος να προτείνουν την υπέρβαση της θεολογίας των Αγίων Πατέρων!

Τελευταία προέκυψε η ανάγκη υπενθύμισης των αυτονόητων αρχών της Ορθόδοξης Θεολογίας και η αναγκαία προβολή του πατερικού χαρακτήρα της με την παράλληλη απόρριψη «μετα-πατερικών» θεωριών. Πάντοτε βέβαια η Εκκλησία είχε να αντιμετωπίσει «θεολογικές θεωρίες» περισσότερο ή λιγότερο αιρετίζουσες και αποκλίνουσες από την Αλήθεια.

Ένας από τους σημαντικότερους θεολόγους της εποχής μας, ο ασκητής Γέροντας Παΐσιος ο Αγιορείτης μας προτείνει ως εργαλείο για το ξεκαθάρισμα της αληθούς θεολογίας από τα σκουπίδια και τα πίτουρα το «πατερικό κόσκινο».... Δίδασκε σχετικά ο αθωνίτης Γέροντας: «Τις διάφορες θεωρίες των θεολόγων να τις περνάτε από το πατερικό κόσκινο. Πρέπει να τις κοσκινίζετε με βάση τους Πατέρες και ό,τι είναι σκουπίδια ή πίτουρα να τα πετάτε. Να ψάχνετε με βάση τους Πατέρες. Προσέξτε ένα παράδειγμα. Υπάρχει το μπακίρι, ο μπρούντζος και ο χρυσός. Ακόμη και μπακίρι καλό και άσχημο, μπρούντζος καλός και άσχημος, χρυσός 12 καρατίων και χρυσός 24 καρατίων. Εσείς να διαλέγετε το χρυσό των 24 καρατίων. Και τα άλλα χρειάζονται, αλλά όλοι να προτιμάτε το χρυσό» (Πρεσβ. Διονυσίου Τάτση, Ο Γέροντας Παΐσιος Βιογραφικά στοιχεία - Διδαχές – Επιστολές – Περιστατικά – Κείμενα, σελ. 146-147)
Όσοι στις μέρες μας επιχειρούν να περάσουν τη διδασκαλία των Αγίων Πατέρων από το δικό τους κόσκινο της «συνάφειας» με τον παρόντα καιρό και κόσμο, θα πρέπει να γνωρίζουν ότι όσοι πορεύτηκαν την οδό της αγιότητας όχι μόνο δεν επιχείρησαν να υπερβούν την πατερική παράδοση αλλά βιωματικά γνώρισαν ότι εντός αυτής υπάρχει η Αλήθεια και η Ζωή, αυτός ο Κύριος, θαυμαστός εν τοις Αγίοις αυτού.

 

Πηγή:Θρησκευτικά

Τί νὰ λέμε σὲ ὅσους κατηγοροῦν εὔκολα κληρικούς Γέρων Παΐσιος

Ρωτήσαμε μιὰ μέρα τὸν Γέροντα γιὰ τὸ ἑξῆς πρόβλημα ποὺ ἀντιμετωπίζουμε: «Γέροντα, μᾶς λέτε συνέχεια νὰ ἔχουμε καλὸ λογισμό, θὰ σᾶς ποῦμε ὅμως, μία περίπτωση, γιὰ νὰ δοῦμε τί μᾶς συμβουλεύετε νὰ ἀπαντοῦμε. Ἔρχονται μερικοὶ ἄνθρωποι καὶ μᾶς λένε:

Ὁ τάδε ἱερέας παίρνει πολλὰ λεφτὰ ἀπὸ τὰ μυστήρια, ὁ δεῖνα καπνίζει πολλλὰ τσιγάρα καὶ πηγαίνει στὰ καφενεῖα, ὁ ἄλλος λένε πὼς εἶναι ἀνήθικος καί, γενικά, βγάζουν ἕνα δριμὺ κατηγορητήριο ἐναντίον τῶν κληρικῶν καὶ μάλιστα παρουσιάζουν μαζὶ κι ἀποδείξεις τῶν ὅσων λένε. Σ' αὐτοὺς τοὺς ἀνθρώπους τί μποροῦμε νὰ λέμε;»

Τότε, ὁ Γέροντας ἄρχισε νὰ μᾶς λέει: «Γνώρισα ἐκ πείρας ὅτι σ' αὐτὴ τὴ ζωὴ οἱ ἄνθρωποι εἶναι χωρισμένοι σὲ δύο κατηγορίες. Τρίτη δὲν ὑπάρχει -ἢ στὴ μία θὰ εἶναι ἢ στὴν ἄλλη. Ἡ μία, λοιπόν, κατηγορία τῶν ἀνθρώπων μοιάζει μὲ τὴ μύγα. Ἡ μύγα ἔχει τὴν ἑξῆς ἰδιότητα: νὰ πηγαίνει πάντα καὶ νὰ κάθεται σὲ ὅ,τι βρώμικο ὑπάρχει. Γιὰ παράδειγμα, ἂν ἕνα περιβόλι εἶναι γεμάτο λουλούδια, ποὺ εὐωδιάζουν, καὶ σὲ μία ἄκρη τοῦ περιβολιοῦ κάποιο ζῶο ἔχει κάνει μία ἀκαθαρσία, τότε μιὰ μύγα, πετώντας μέσα σ' αὐτὸ τὸ πανέμορφο περιβόλι, θὰ πετάξει πάνω ἀπὸ ὅλα τὰ ἄνθη καὶ σὲ κανένα δὲν θὰ καθίσει. Μόνο ὅταν δεῖ τὴν ἀκαθαρσία, τότε ἀμέσως θὰ κατέβει καὶ θὰ καθίσει πάνω σ' αὐτὴν καὶ θὰ ἀρχίσει νὰ τὴν ἀνασκαλεύει, ἀναπαυόμενη στὴ δυσωδία ποὺ προκαλεῖται ἀπὸ τὸ ἀνακάτεμα αὐτὸ καὶ δὲ θὰ ξεκολλᾶ ἀπὸ ἐκεῖ.

Ἂν τώρα ἔπιανες μιὰ μύγα, καὶ αὐτὴ μποροῦσε νὰ μιλήσει καὶ τὴ ρωτοῦσες νὰ σοῦ πεῖ μήπως ξέρει ἂν πουθενὰ ὑπάρχουν τριαντάφυλλα, τότε ἐκείνη θὰ ἀπαντοῦσε πὼς δὲ γνωρίζει κἄν τί εἶναι αὐτά. Ἐγώ, θὰ σοῦ πεῖ, ξέρω πὼς ὑπάρχουν σκουπίδια, τουαλέτες, ἀκαθαρσίες ζώων, μαγειρεῖα, βρωμιές. Ἡ μία λοιπὸν μερίδα τῶν ἀνθρώπων μοιάζει μὲ τὴ μύγα. Εἶναι ἡ κατηγορία τῶν ἀνθρώπων ποὺ ἔχει μάθει πάντα νὰ σκέφτεται καὶ νὰ ψάχνει νὰ βρεῖ ὅ,τι κακὸ ὑπάρχει, ἀγνοώντας καὶ μὴ θέλοντας ποτὲ νὰ σταθεῖ στὸ καλό.

Ἡ ἄλλη κατηγορία τῶν ἀνθρώπων μοιάζει μὲ τὴ μέλισσα. Ἡ ἰδιότητα τῆς μέλισσας εἶναι νὰ βρίσκει καὶ νὰ κάθεται σὲ ὅ,τι καλὸ καὶ γλυκὸ ὑπάρχει. Ἂς ποῦμε, γιὰ παράδειγμα, πὼς σὲ μία αἴθουσα, ποὺ εἶναι γεμάτη ἀκαθαρσίες ἔχει κάποιος τοποθετήσει σὲ μία γωνιὰ ἕνα λουκούμι. Ἂν φέρουμε ἐκεῖ μία μέλισσα, ἐκείνη θὰ πετάξει και δὲν θὰ καθήσει πουθενὰ ἕως ὅτου βρεῖ τὸ λουκούμι καὶ μόνον ἐκεῖ θὰ σταθεῖ.

Ἂν πιάσεις τώρα τὴ μέλισσα καὶ τὴ ρωτήσεις ποῦ ὑπάρχουν σκουπίδια, αὐτὴ θὰ σοῦ πεῖ ὅτι δὲ γνωρίζει, θὰ σοῦ πεῖ ἐκεῖ ὑπάρχουν γαρδένιες, ἐκεῖ τριανταφυλλιές, ἐκεῖ θυμάρι, ἐκεῖ μέλι, ἐκεῖ ζάχαρη, ἐκεῖ λουκούμια καὶ γενικὰ θὰ εἶναι γνώστης ὅλων τῶν καλῶν καὶ θὰ ἔχει παντελῆ ἄγνοια ὅλων τῶν κακῶν. Αὐτὴ εἶναι ἡ δεύτερη ὁμάδα, τῶν ἀνθρώπων ἐκείνων ποὺ ἔχουν καλοὺς λογισμοὺς καὶ σκέπτονται καὶ βλέπουν τὰ καλά.

Ὅταν σ' ἕνα δρόμο βρεθοῦν νὰ περπατοῦν δύο ἄνθρωποι, οἱ ὁποῖοι ἀνήκουν στὶς δύο αὐτὲς κατηγορίες, τότε φτάνοντας στὸ σημεῖο ἐκεῖνο ὅπου ἕνας τρίτος ἔκανε τὴν «ἀνάγκη» του, ὁ ἄνθρωπος τῆς πρώτης κατηγορίας, θὰ πάρει ἕνα ξύλο καὶ θ' ἀρχίσει νὰ σκαλίζει τὶς ἀκαθαρσίες. Ὅταν, ὅμως περάσει ὁ ἄλλος, τῆς δεύτερης κατηγορίας, ποὺ μοιάζει μὲ τὴ μέλισσα, προσπαθεῖ νὰ βρεῖ τρόπο νὰ τὶς σκεπάσει μὲ χῶμα καὶ μὲ μία πλάκα, γιὰ νὰ μὴν αἰσθανθοῦν καὶ οἱ ἄλλοι περαστικοὶ τὴ δυσωδία αὐτή, ποὺ προέρχεται ἀπὸ τὶς βρωμιές». Καὶ κατέληξε ὁ Γέροντας:

«Ἐγὼ σὲ ὅσους ἔρχονται καὶ μοῦ κατηγοροῦν τοὺς ἄλλους -καὶ μὲ δυσκολεύουν- τοὺς λέω αὐτὸ τὸ παράδειγμα καὶ τοὺς ὑποδεικνύω νὰ διαλέξουν σὲ ποιὰ κατηγορία θέλουν νὰ βρίσκονται καὶ ἀναλόγως νὰ ψάξουν νὰ βροῦν καὶ τοὺς ἀνάλογους ἀνθρώπους τῆς κατηγορίας τους».

Πηγή/Έκδοση:	vatopaidi.wordpress.com
Χρ.Έκδοσης:	2009/ΑΓΙΑ ΖΩΝΗ

Διδαχές Γέροντος Παϊσίου

Διδαχές Γέροντος Παϊσίου ΚΕ΄

Μακάριοι οἱ γονεῖς πού δέν χρησιμοποιοῦν τήν λέξη "μή" στά παιδιά τους, ἀλλά τά φρενάρουν ἀπό τό κακό μέ τήν ἁγία τους ζωή, τήν ὁποία μιμοῦνται τά παιδιά, καί ἀκολουθοῦν τόν Χριστό μέ πνευματική λεβεντιά χαρούμενα.

Μακάρια τά παιδιά πού ἔχουν γεννηθεῖ "ἐκ κοιλίας μητρός" ἅγια, ἀλλά μακαριότερα εἶναι αὐτά πού γεννηθήκανε μέ ὅλα τοῦ κόσμου τά κληρονομικά πάθη καί ἀγωνισθήκανε μέ ἱδρῶτες καί τά ξεριζώσανε καί κληρονομήσανε τήν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ ἐν ἱδρῶτι τοῦ προσώπου.

Μακάρια τά παιδιά πού ἔζησαν ἀπό μικρά σέ πνευματικό περιβάλλον καί ἔτσι ἀκούραστα προχωρήσανε στήν πνευματική ζωή. Τρίς μακάρια ὅμως εἶναι αὐτά τά ἀδικημένα παιδιά πού δέν βοηθηθήκανε καθόλου (ἀντιθέτως τά σπρώχνανε στό κακό), ἀλλά μόλις ἀκούσανε γιά τόν Χριστό, γυαλίσανε τά μάτια τους, καί μέ μιά στροφή ἑκατόν ὀγδόντα μοιρῶν γυαλίσανε ἀπότομα τήν ψυχή τους καί βγήκανε καί ἀπό τήν ἕλξη τῆς γῆς καί κινηθήκανε στήν πνευματική τροχιά....
Καλότυχοι, λένε οἱ κοσμικοί, οἱ ἀστροναῦτες πού γυρίζουν στόν ἀέρα ἄλλοτε ἀπ' ἔξω καί ἄλλοτε ἀπό μέσα στό φεγγάρι. Μακάριοι ὅμως εἶναι οἱ ἐξαϋλωμένοι τοῦ Χριστοῦ Παραδεισοναῦτες πού ἀνεβαίνουν στόν Θεό καί γυρίζουν στόν Παράδεισο στήν μόνιμή τους κατοικία, ταχτικά, μέ τό πιό ταχύτερο μέσο καί δίχως πολλά καύσιμα παρά μέ ἕνα παξιμάδι.
Μακάριοι ὅσοι δοξάζουν τόν Θεό καί γιά τό φεγγάρι πού τούς φέγγει, καί περπατοῦν τήν νύχτα. Μακαριότεροι ὅμως εἶναι αὐτοί πού τό ἔχουν καταλάβει ὅτι οὔτε τό φῶς τοῦ φεγγαριοῦ εἶναι τοῦ φεγγαριοῦ, ἀλλά οὔτε τό δικό τους πνευματικό φῶς εἶναι δικό τους ἀλλά τοῦ Θεοῦ. Μά εἴτε σάν καθρέφτης γυαλίζουν εἴτε σάν ἁπλό γυαλί γυαλίζουν εἴτε σάν καπάκι ἀπό κονσερβοκούτι γυαλίζουν, ἐάν δέν πέσουν οἱ ἀκτίνες τοῦ ἡλίου, δέν εἶναι δυνατόν νά γυαλίσουν.
Καλότυχοι, λένε οἱ κοσμικοί, αὐτοί πού ζοῦν στά κρυστάλλινα παλάτια καί ἔχουν ὅλες τίς εὐκολίες. Μακάριοι ὅμως εἶναι αὐτοί πού κατορθώσανε νά ἁπλοποιήσουν τήν ζωή τους καί ἐλευθερωθήκανε ἀπό τήν θηλιά τῆς κοσμικῆς αὐτῆς ἐξελίξεως τῶν πολλῶν εὐκολιῶν (=τῶν πολλῶν δυσκολιῶν) καί ἀπαλλαχτήκανε ἀπό τό φοβερό ἄγχος τῆς σημερινῆς ἐποχῆς μας.

 

Πηγή:http://thriskeftika.blogspot.com/

Γέροντος Παϊσίου τοῦ ῾Αγιορείτου: «Νά πιστέψουμε φιλότιμα στόν Θεό»

ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ
"ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ"
ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Ή πίστη και ή εμπιστοσύνη στον Θεό

«Νά πιστέψουμε φιλότιμα στον Θεό»

- Γέροντα, στενοχωριέμαι για τους λογισμούς απιστίας πού έχω.
- Τό ότι στενοχωριέσαι και δεν τους δέχεσαι, σημαίνει ότι αυτοί οι λογισμοί είναι από τόν πονηρό. Μερικές φορές ό Χριστός επιτρέπει νά έχουμε λογισμούς αμφιβολίας ή απιστίας, για νά δη την διάθεση καί τό φιλότιμο μας.
Ό δικός μας όμως Θεός δέν είναι μύθος όπως ό Δίας, ό Απόλλων κ.λπ. Ή θρησκεία μας είναι αληθινή, ζωντανή. Έχουμε νέφος Αγίων, όπως αναφέρει καί ό Απόστολος Παύλος[1], οι όποιοι γνώρισαν τόν Χριστό, Τόν έζησαν άπό κοντά καί θυσιάσθηκαν γι' Αυτόν.
Καί στην εποχή μας υπάρχουν άνθρωποι αφιερωμένοι στον Θεό πού ζουν ουράνιες καταστάσεις καί έχουν επαφή με Αγγέλους, με Αγίους, ακόμη καί με τόν Χριστό καί την Παναγία.
Καί θά σου πω κάτι άπό τόν εαυτό μου, γιά νά σε βοηθήσω.
Βλέπεις, γίνομαι καί εγώ... αιμοδότης· φανερώνω ορισμένα γεγονότα, γιά νά βοηθήσω. Όπου βλέπω θησαυρισμένη γνώση καί παραγκωνισμένη πίστη, την πίστη θέλω νά ενισχύσω, γι' αυτό και λέω μερικά γεγονότα πίστεως.
Όταν ήμουν μικρός, στην Κόνιτσα, διάβαζα πολλούς βίους
-Αγίων καί έδινα καί στά άλλα παιδιά νά διαβάσουν ή τά μάζευα καί διαβάζαμε μαζί. Θαύμαζα τήν μεγάλη άσκηση καί τις νηστείες πού έκαναν οι Άγιοι καί προσπαθούσα νά κάνω καί εγώ ό,τι έκαναν εκείνοι. Άπό τήν νηστεία ό λαιμός μου είχε γίνει σάν το κοτσάνι άπό το κεράσι.
Τά παιδιά με πείραζαν. «Θά πέση το κεφάλι σου!», μού έλεγαν. Τι τραβούσα! Τέλος πάντων. Άπό τήν
άλλη, ό μεγάλος μου αδελφός, επειδή αρρώσταινα άπό τις νηστείες καί φοβόταν μήπως δέν τελειώσω τό σχολείο, μού έπαιρνε τά Συναξαράκια των Αγίων πού διάβαζα.
Μετά τά έκρυβα στο δάσος, στο εξωκλήσι της Αγίας Βαρβάρας, καί πήγαινα εκεί κρυφά καί διάβαζα. Μιά μέρα κάποιος γείτονας, ονόματι Κώστας, είπε στον αδελφό μου: «Θά τόν κάνω εγώ νά άλλάξη μυαλό, νά πετάξη αυτά τά βιβλία πού διαβάζει καί νά άφήση καί τις νηστείες καί τις προσευχές».
Μέ βρήκε λοιπόν - ήμουν περίπου δεκαπέντε χρονών τότε - καί άρχισε νά μού λέη τήν θεωρία τού Δαρβίνου.
Έλεγε-έλεγε, ώσπου μέ ζάλισε. Έτσι όπως ήμουν ζαλισμένος, πήγα κάτ' ευθείαν στο δάσος, στο εξωκλήσι τής Αγίας Βαρβάρας. Μπήκα μέσα καί άρχισα νά παρακαλώ τόν Χριστό.
«Χριστέ μου, άν ύπάρχης, νά μού παρουσιασθής», έλεγα καί έκανα συνέχεια γιά πολλή ώρα μετάνοιες. Ήταν καλοκαίρι. Ό ιδρώτας έτρεχε, είχα γίνει μούσκεμα· είχα αποκάμει τελείως.
Άλλα ούτε είδα ούτε άκουσα τίποτε. Ούτε ό Θεός νά μέ οικονομήση λίγο, έστω μέ ένα μικρό σημείο, κάποιον κρότο, κάποια σκιά· παιδί ήμουν στό κάτω-κάτω.
Καί άν τό έβλεπε κανείς ανθρωπίνως ή μέ τήν λογική, θά έλεγε: «Κρίμα, Θεέ μου, τό ταλαίπωρο! Άπό έντεκα χρονών ανέβαινε στά βράχια, έκανε τέτοια άσκηση, καί τώρα περνάει μιά κρίση. Τό ζάλισε ό άλλος μέ κάτι ανόητες θεωρίες.
Μέσα στό σπίτι έχει δυσκολίες άπό τόν αδελφό του. Έφυγε στο δάσος, για να Σου ζήτηση βοήθεια...». Όμως τίποτε-τίποτε-τίποτε! Άποκαμωμένος από τις πολλές μετάνοιες κάθησα λίγο κάτω. Τότε σκέφθηκα: «Καλά, όταν ρώτησα τον Κώστα τί γνώμη έχει εκείνος γιά τον Χριστό, τί μου είπε; "Ήταν ό πιο καλός, ό πιο δίκαιος άνθρωπος, μου είχε πει, καί, επειδή κήρυττε δικαιοσύνη, θίχτηκαν τά συμφέροντα τών Φαρισαίων καί Τον σταύρωσαν από φθόνο"».
Τότε είπα: «Άφοΰ ό Χριστός ήταν τόσο καλός άνθρωπος, τόσο δίκαιος, καί δέν είχε παρουσιασθή ποτέ άλλος όμοιος Του, καί οί άλλοι άπό φθόνο καί κακία
Τόν θανάτωσαν, αξίζει γι' Αυτόν τον άνθρωπο νά κάνω περισσότερα άπό όσα έκανα, ακόμη καί νά πεθάνω». Μόλις τό αντιμετώπισα έτσι, παρουσιάσθηκε ό Χριστός μέσα σέ πολύ φως - έλαμψε τό εκκλησάκι -καί μοϋ είπε: « Έγώ είμι ή Άνάστασις καί ή ζωή, ό πιστεύων εις έμέ, καν άποθάνη, ζήσεται»[2].
Τά λόγια αυτά διάβαζα καί στό ανοιχτό Ευαγγέλιο, τό όποιο κρατούσε στο ένα χέρι. Μού έκανε τέτοια αλλοίωση εσωτερική, πού έλεγα συνέχεια: «Έλα τώρα έδώ, Κώστα, νά τά πούμε, άν ύπάρχη ή δέν υπάρχη Θεός».
Βλέπεις, ό Χριστός, γιά νά παρουσιασθή, περίμενε τήν δική μου φιλότιμη αντιμετώπιση. Καί άν άπό ένα παιδί ζητά τήν φιλότιμη αντιμετώπιση, πόσο μάλλον άπό έναν μεγάλο;
- Μερικοί, Γέροντα, αμφισβητούν όλη τήν θεία Οικονομία.
- Μά πώς μπορεί νά θεωρηθή παραμύθι όλη αυτή ή ιστορία μέ τόν Χριστό; Τόσα πού διαβάζουμε στους Προφήτες πού έζησαν επτακόσια χρόνια προ Χριστού καί μιλούν μέ τόσες λεπτομέρειες γιά τόν Χριστό, αυτό δέν τους προβληματίζει; Ή Παλαιά Διαθήκη αναφέρει ακριβώς ακόμη καί γιά πόσα χρήματα θά προδώσουν τόν Χριστό[3].
Ύστερα λέει ότι τά χρήματα αυτά δεν θά τά βάλουν οι Εβραίοι στό ταμείο του Ναού, γιατί θά είναι αντίτιμο αίματος, αλλά θά αγοράσουν ένα χωράφι, γιά νά θάβουν τους ξένους[4]. Εκπληρώθηκε ή προφητεία του Προφήτη Ζαχαρία κ.ά.
Τόσο ξεκάθαρα πράγματα! Μέχρι τέτοιο σημείο λεπτομέρειες! Ακόμη και γιά τά ιμάτια Του αναφέρει τί θά γίνουν[5]! Και όλα αυτά λέχθηκαν τόσα χρόνια πριν από την Γέννηση του Χρίστου. Πώς λοιπόν εγώ νά φέρω λογισμό απιστίας;
Βλέπουμε υστέρα τον Απόστολο Παύλο! Διώκτης ήταν. Πήγαινε στην Δαμασκό γιά άλλον σκοπό. Του παρουσιάζεται ό Χριστός καί του λέει: «Σαούλ, Σαούλ, τί με διώκεις;». «Ποιος είσαι, κύριε;», ρωτάει εκείνος. «Έγώ είμαι ό Χριστός, πού εσύ καταδιώκεις».
Καί μετά πληροφορεί τον Άνανία ό Χριστός καί τον βαπτίζει[6]! Καί στην συνέχεια πόσο ταλαιπωρήθηκε, πόσο αγωνίσθηκε ό Απόστολος Παύλος, γιά νά κηρύξη σέ όλα τά έθνη! Ύστερα πόσοι Μάρτυρες! Έντεκα εκατομμύρια Μάρτυρες! Αυτοί όλοι χαμένο το είχαν;
Πώς νά τά ξεχάση κανείς όλα αυτά; Αν διάβαση λίγο το Ευαγγέλιο, μπορεί νά μην πιστέψη; Καί αν υπήρχαν μερικές λεπτομέρειες ακόμη, αυτό πολύ θά βοηθούσε νά πιστέψουν όλοι οι άνθρωποι. Αλλά ό Θεός σκόπιμα δέν το επέτρεψε, γιά νά κοσκινισθούν οι άνθρωποι, γιά νά δη πόσοι Τον αγαπούν, πόσοι θυσιάζονται γι' Αυτόν, χωρίς νά περιμένουν θαύματα κ.λπ.
Έναν φιλότιμο άνθρωπο, νομίζω, δέν τον αγγίζουν, δέν τόν επηρεάζουν όσα βλάσφημα καί αν ακούση.
Πρέπει νά πιστέψη κανείς στον Θεό φιλότιμα, όχι νά θέλη θαύμα, γιά νά πιστέψη. Όταν βλέπω μεγάλους νά μοϋ ζητοϋν νά δουν κανένα θαύμα, γιά νά πιστέψουν, ξέρεις πώς γίνομαι;
Να ήταν μικροί, θα είχαν κάποια δικαιολογία λόγω της ηλικίας· αλλά αυτοί νά μήν έχουν κάνει τίποτε για τον Χριστό καί νά λένε «νά δοϋμε κάτι, γιά νά πιστέψουμε», αυτό είναι πολύ φθηνό πράγμα. Μήπως, καί θαύμα νά δουν, θά βοηθηθούν; Θά πουν ότι είναι μαγεία κ.λπ.

1. Βλ. Εβρ. 12, 1.
2. Ίω. 11,25-26.
3. Βλ. Ζαχ. 11,1-13.
4. Πρβ. Ίερ. 18,2 καί 39, 9· Ματθ. 27, 7-9.
5. Βλ. Ψαλμ. 21, 19.
6. Βλ. Πράξ. 9, 1-18.

Απόσπασμα από τις σελίδες  261 -265 του βιβλίου:

            ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ
                              ΛΟΓΟΙ  Β΄      
                ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΑΦΥΠΝΙΣΗ
                  ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ
       «ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ»
                ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ  

Γέροντος Παϊσίου τοῦ ῾Αγιορείτου: 1)«Νά ἀφεθοῦμε στήν Θεία πρόνοια» 2) «Ό Θεός ἀξιοποιεῖ τά πάντα γιά τό καλό»

Λόγοι Β΄

ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ
"ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ"
ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

 Ή πρόνοια του Θεού για τον άνθρωπο

«Νά αφεθούμε στην Θεία πρόνοια»

Όποιος παρακολουθεί τις ευεργεσίες τοΰ Θεού, μαθαίνει νά εξαρτά τον εαυτό του άπό την θεία πρόνοια. Νιώθει μετά σάν το μωρό στην κούνια πού, αν το άφήση γιά λίγο ή μητέρα του, αρχίζει νά κλαίη, μέχρι νά τρέξη πάλι κοντά του.
Αν άφεθή κανείς στον Θεό, είναι μεγάλη υπόθεση. Όταν πρωτοπήγα στην Ιερά Μονή Στομίου, δεν είχα πού νά μείνω. Όλο το μοναστήρι ήταν γεμάτο μπάζα.
Βρήκα μιά γωνιά κοντά στην μάνδρα, έβαλα κάτι άπό πάνω, γιά νά τήν σκεπάσω λίγο, και έκεϊ περνούσα τά βράδυα καθιστός, γιατί δεν χωρούσα νά ξαπλώσω.
Μιά μέρα ήρθε ένας γνωστός μου ιερομόναχος καί μού λέει: «Καλά, πώς μένεις εδώ;». «Γιατί, του λέω, οι κοσμικοί είχαν περισσότερα άπό μας; Όταν είπαν στον Κανάρη, τότε πού ζήτησε δάνειο, "δεν έχεις Πατρίδα", εκείνος είπε: "Θά αποκτήσουμε Πατρίδα".
Αν κοσμικός άνθρωπος είχε τέτοια πίστη, εμείς νά μήν έχουμε εμπιστοσύνη στον Θεό; Αφού ή Παναγία οικονόμησε νά βρεθώ εδώ, δέν θά φροντίση γιά το μοναστήρι της, όταν ερθη ή ώρα;». Καί πράγματι, πώς τά οικονόμησε σιγά-σιγά όλα ή Παναγία!
Θυμάμαι, όταν ερριχναν οί μάστορες το μπετόν, γιά νά φτιάξουν τήν πλάκα στά κελλιά πού είχαν καή, δέν έφθασαν τά τσιμέντα. Υπολειπόταν το ένα τρίτο, γιά νά τελείωση ή πλάκα. Έρχονται οί μάστορες καί μού λένε: «Τά τσιμέντα τελειώνουν.
Νά αραιώσουμε τό μπετόν, γιά νά φθάση γιά όλη τήν πλάκα». «Όχι, τους λέω, συνεχίστε κανονικά». Νά φέρουμε άλλα δεν γινόταν, γιατί τά ζώα ήταν στον κάμπο. Έπρεπε νά πάνε οι μάστορες δυο ώρες ώς την Κόνιτσα και δυο ώρες ώς τον κάμπο, στά χωράφια, γιά νά βρουν ζώα.
Πότε νά πάνε, πότε νά γυρίσουν. Ύστερα, οι άνθρωποι είχαν τις δουλειές τους· δεν μπορούσαν νά
έρθουν άλλη μέρα. Βλέπω, είχαν ρίξει τά δύο τρίτα της πλάκας. Μπήκα στο εκκλησάκι και λέω: «Τί θα γίνη τώρα, Παναγία μου; Σέ παρακαλώ, βοήθησε μας». Μετά βγήκα έξω...
- Καί τί έγινε, Γέροντα;
- Καί ή πλάκα τελείωσε καί τά τσιμέντα περίσσεψαν!
- Οι μάστορες το κατάλαβαν;
- Πώς δέν τό κατάλαβαν. Είναι μερικές φορές πολύ μεγάλη ή βοήθεια του Θεού καί της Παναγίας!

«Ό Θεός αξιοποιεί τά πάντα γιά τό καλό»

- Γέροντα, μερικές φορές ξεκινάμε νά κάνουμε μιά δουλειά καί παρουσιάζονται ένα σωρό εμπόδια. Πώς θά καταλάβουμε αν τά εμπόδια είναι άπό τον Θεό;
- Νά εξετάσουμε αν φταίμε εμείς. Αν δέν φταίμε, τό εμπόδιο θά είναι άπό τον Θεό γιά τό καλό μας. Γι' αυτό δέν πρέπει κανείς νά στενοχωριέται, αν δέν έγινε ή δουλειά ή αν καθυστέρησε νά τελείωση.
Μιά φορά κατέβαινα βιαστικός άπό τήν Ιερά Μονή Στομίου, νά πάω στην Κόνιτσα γιά μιά επείγουσα δουλειά. Σέ ένα δύσκολο σημείο του δρόμου - Γολγοθά τό έλεγα - συνάντησα έναν γνωστό του μοναστηριού, τον μπαρμπα-Άναστάση, μέ τρία ζώα φορτωμένα.
Άπό τήν πολλή ανηφόρα είχαν άναποδογυρισθή τά σαμάρια τους καί ένα ζώο ήταν κοντά στον γκρεμό καί κόντευε νά πέση κάτω. «Ό Θεός σ' έστειλε, Πάτερ», μου είπε ό μπαρμπα-Άναστάσης.
Τον βοήθησα νά τά ξεφορτώσουμε καί να τά ξαναφορτώσουμε, τά βάλαμε και στον δρόμο και τον άφησα. Όταν προχώρησα αρκετά, έφθασα σε ένα σημείο όπου μόλις πριν λίγο είχε γίνει κατολίσθηση σε μήκος τριακόσια μέτρα και είχε φαγωθη το μονοπάτι.
Δένδρα καί πέτρες είχαν κατεβή στό ποτάμι. Αν δεν καθυστερούσα, θα βρισκόμουν εκεί την ώρα ακριβώς που έγινε ή κατολίσθηση. «Μπαρμπα-Άναστάση, είπα, μ' έσωσες. Ό Θεός σ' έστειλε». Ό Χριστός από ψηλά βλέπει τον καθένα μας πώς ενεργεί καί ξέρει πώς και πότε θά ένεργήση γιά το καλό μας.
Ξέρει πώς καί που θά μας οδήγηση, αρκεί εμείς να ζητούμε βοήθεια, νά του λέμε τις επιθυμίες μας καί νά αφήνουμε Εκείνον όλα νά τά κανονίζη. Έγώ, όταν ήμουν στην Ιερά Μονή Φιλόθεου, ήθελα νά πάω στην έρημο· σκεφτόμουν νά φύγω σέ ένα ερημονήσι.
Είχα συμφωνήσει μάλιστα με έναν βαρκάρη νά ερθη νά με πάη, άλλα τελικά δεν ήρθε. Ήταν οικονομία Θεοΰ, γιατί ήμουν ακόμη άπειρος καί θά πάθαινα μεγάλη ζημιά στό ερημονήσι· θά με αφάνιζαν οί δαίμονες.
Άφοϋ δεν μπόρεσα νά πάω εκεί, στράφηκα προς τά Κατουνάκια. Αγάπησα τήν έρημο τών Κατουνακίων καί προσευχόμουν καί ετοιμαζόμουν νά πάω εκεί. Ήθελα νά άσκητέψω κοντά στον Γερο-Πέτρο[1], έναν πολύ πνευματικό Πατέρα.
Μου συνέβη όμως ένα γεγονός πού με ανάγκασε νά πάω στην Κόνιτσα καί όχι στά Κατουνάκια. Ένα βράδυ μετά το Απόδειπνο είχα άποσυρθή στό κελλί μου καί προσευχόμουν ως αργά. Κατά τις ένδεκα τήν νύχτα ξάπλωσα νά ησυχάσω λίγο.
Μιάμιση ή ώρα ξύπνησα με το σήμαντρο της μονής πού μας καλούσε στον Ναό. 'Έκανα νά σηκωθώ, αλλά ήταν αδύνατο. Μιά αόρατη δύναμη μέ κρατούσε ακίνητο. Κατάλαβα ότι κάτι συμβαίνει. Έμεινα καθηλωμένος στο κρεββάτι μέχρι τις δώδεκα τό μεσημέρι.
Μπορούσα να προσεύχωμαι, νά σκέφτωμαι, άλλα δεν μπορούσα νά κινηθώ καθόλου. Ένώ βρισκόμουν σ' αυτήν τήν κατάσταση, είδα σάν σέ τηλεόραση άπό τήν μιά μεριά τά Κατουνάκια και άπό τήν άλλη τήν Μονή Στομίου στην Κόνιτσα.
Έγώ με λαχτάρα γύρισα τά μάτια μου προς τά Κατουνάκια. Μιά φωνή τότε - ήταν της Παναγίας - μου είπε καθαρά: «Δεν θά πάς στά Κατουνάκια· θά πάς στην Μονή Στομίου». «Παναγία μου, έγώ έρημο Σου ζητούσα και Έσύ με στέλνεις στον κόσμο;», είπα.
Ακουσα ξανά τήν ϊδια φωνή νά μοΰ λέη αυστηρά: «Θά πάς νά συνάντησης τό τάδε πρόσωπο, τό όποιο θά σέ βοηθήση πολύ». Αμέσως λύθηκα άπό εκείνο τό αόρατο δέσιμο και πλημμύρισε ή καρδιά μου άπό τήν θεία Χάρη.
Μετά πήγα και τό είπα στον Πνευματικό. «Αυτό είναι τό θέλημα τοϋ Θεού, μού είπε ό Πνευματικός. Μήν κάνης όμως λόγο γιά τό γεγονός. Πές πώςγιά λόγους υγείας -έβγαζα αίμα εκείνη τήν εποχή - θά χρειασθή νά βγής άπό τό Όρος και πήγαινε».
Άλλο ήθελα έγώ, άλλα ό Θεός είχε τό σχέδιο Του. Σκέφθηκα ότι ήταν θέλημα Θεού νά ανακαινίσω αυτό τό μοναστήρι, και έτσι θά εκπληρωνόταν και ένα τάμα πού είχα κάνει στην Παναγία, όταν υπηρετούσα στον στρατό, τότε μέ τον πόλεμο.
«Παναγία μου, είχα πει τότε, βοήθησε με νά γίνω καλόγερος και θά δουλέψω τρία χρόνια νά Σου φτιάξω πάλι τό καμένο Σου μοναστήρι». Όπως αποδείχθηκε όμως έκ των υστέρων, ό κύριος λόγος πού ή Παναγία μέ έστειλε έκει ήταν, γιά νά βοηθηθούν οι ογδόντα οικογένειες πού είχαν γίνει προ- τεσταντικές νά επιστρέψουν στην Όρθοδοξία.
Ό Θεός συχνά επιτρέπει νά γίνη αυτό πού είναι γιά τό συμφέρον τών πολλών. Δέν κάνει ποτέ ένα καλό μόνο του, άλλα τρία-τέσσερα καλά μαζί.
Ούτε ποτέ επιτρέπει νά γίνη ένα κακό, έάν δέν βγουν άπό αυτό πολλά καλά. Όλα τά αξιοποιεί γιά όφελος μας, και τά στραβά και τά επικίνδυνα.
Τό καλό μέ τό κακό είναι ανακατεμένα· καλά θα ήταν νά είναι χωρισμένα, άλλα μπαίνουν τά προσωπικά συμφέροντα και ανακατεύονται.
Ό Θεός όμως και αυτό τό μπερδεμένο τό αξιοποιεί. Γι' αυτό πρέπει νά πιστεύουμε ότι ό Θεός επιτρέπει νά γίνεται μόνον ο,τι μπορεί νά βγή σε καλό, γιατί αγαπά τό πλάσμα Του. Μπορεί λ.χ. νά έπιτρέψη έναν μικρό πειρασμό, γιά νά μας προστατέψη άπό έναν μεγαλύτερο.
Μιά φορά στο Αγιον Όρος ένας λαϊκός πήγε σε κάποιο πανηγύρι σε ένα μοναστήρι. "Ήπιε λίγο και μέθυσε. Όταν έφυγε άπό τό μοναστήρι, έπεσε κάτω, και καθώς χιόνιζε, τον σκέπασε τό χιόνι. Άπό την σπιρτάδα πού είχε ή αναπνοή του άνοιξε μιά τρύπα στό χιόνι.
Κάποια στιγμή περνούσε ένας άπό εκεί καί είδε την τρύπα. «Τί είναι 'δώ, πηγή;», αναρωτήθηκε. Χτυπάει μέ τό μπαστούνι, «ώχ!» φώναξε ό μεθυσμένος, καί έτσι οικονόμησε ό Θεός νά σωθή.

1. Βλ. Γέροντος Παϊσίου Άγιορείτου, Άγιορεΐται Πατέρες και Αγιορείτικα, σ. 64-73.

Απόσπασμα από τις σελίδες  253 -257 του βιβλίου:

            ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ
                              ΛΟΓΟΙ  Β΄      
                ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΑΦΥΠΝΙΣΗ
                  ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ
       «ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ»
                ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ   

Πηγή: http://anavaseis.blogspot.com

Γέροντος Παΐσίου ῾Αγιορείτου: «Τί λεβεντιά εἶχαν οἱ Άγιοι »

Λόγοι Β΄

ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ
"ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ"
ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

  Τό μαρτύριο για τον πιστό είναι πανηγύρι

«Τί λεβεντιά είχαν οί Άγιοι »

- Γέροντα, σκέφτομαι ότι, αν έβλεπα τόν τροχό της Αγίας Αικατερίνης, θα πέθαινα από τόν φόβο μου! - Άμα πέθαινες, πρίν σε ανεβάσουν στον τροχό, καλά θά ήταν θά ήταν ευλογία άπό τόν Θεό.
Άλλα άν τυχόν ανέβαινες εκεί καί δυσκολευόσουν, εκείνο θά ήταν το βάσανο. Οί Μάρτυρες είχαν καλή διάθεση, βοηθούσε καί ό Χριστός καί άντεχαν στους πόνους.
Τί αγάπη είχαν οί άγιοι Μάρτυρες γιά τόν Χριστό, τί λεβεντιά!
Ή Αγία Σολομονή μέ τά επτά παιδιά της[1], ενας-ενας, μαρτύρησαν όλοι. Ό Άγιος Λογγΐνος[2] έκανε τραπέζι σ' αυτούς πού πήγαν νά τόν συλλάβουν καί τους φιλοξένησε.
Εκείνοι βιάζονταν νά τους δείξη ποιος είναι ό Λογγϊνος, γιά νά τόν αποκεφαλίσουν καί εκείνος τους έλεγε: «Θά σας τόν δείξω!». Όταν τους είπε ότι είναι ό ίδιος, εκείνοι δίστασαν, άλλα ό Άγιος Λογγϊνος τους παρακάλεσε νά εκτελέσουν την εντολή πού είχαν, καί έτσι τόν αποκεφάλισαν.
Καί ό Άγιος Γεδεών ό Καρακαλληνός[3] τί καρτερία είχε! «Πάρτε το χέρι, είπε στους δήμιους, πάρτε καί το πόδι, πάρτε καί τήν μύτη. Γιά νά μην τά πολυλογώ, πάρτε τα όλα!». Φοβερό!
Άλλα, γιά νά φθάση ό άνθρωπος σ' αυτό το σημείο, πρέπει νά μην άγαπάη τόν εαυτό του και νά άγαπάη
τόν Θεό. Ή μητέρα μπαίνει μέσα στην φωτιά, γιά νά σώση το παιδί της. Επειδή ή αγάπη της είναι ισχυρότερη από το κάψιμο της φωτιάς, δεν καταλαβαίνει πόνο.
Ή αγάπη γιά το παιδί της σκεπάζει τόν πόνο. Πόσο μάλλον ή αγάπη γιά τόν Χριστό!
Γιά τόν Άγιο πού προχωρεί στο μαρτύριο, ή αγάπη του γιά τόν Χριστό είναι ανώτερη άπό τόν πόνο, γι' αυτό και τόν εξουδετερώνει. Το μαχαίρι του δημίου το ένιωθαν οι Μάρτυρες γλυκύτερο και άπό τό δοξάρι τοϋ βιολιού.
Όταν φούντωση ή αγάπη γιά τόν Χριστό, τότε τό μαρτύριο είναι πανηγύρι· ή φωτιά ανακουφίζει καλύτερα άπό λουτρό, γιατί τό κάψιμο χάνεται άπό τό κάψιμο της θείας αγάπης. Τό γδάρσιμο είναι χαΐδεμα.
Ό θείος έρωτας παίρνει τήν καρδιά, παίρνει και τό μυαλό, καί τρελλαίνεται ό άνθρωπος. Δεν καταλαβαίνει ούτε πόνο ούτε τίποτε, γιατί ο νους του είναι στον Χριστό καί πλημμυρίζει ή καρδιά του άπό χαρά.
Πόσοι Άγιοι πήγαιναν στό μαρτύριο καί ένιωθαν τέτοια χαρά, λες καί πήγαιναν σέ πανηγύρι! Ό Άγιος Ιγνάτιος[4] έτρεχε στό μαρτύριο και φώναζε: «Αφήστε με νά μαρτυρήσω, αφήστε με νά με φάνε τά θηρία».
Τήν χαρά πού ένιωθε εκείνος δεν τήν αισθάνεται ούτε ένας νεαρός ερωτευμένος πού λέει: «Θέλω αυτήν νά παντρευτώ καί δεν υπολογίζω κανέναν, ούτε μάνα ούτε πατέρα». Άπό τήν τρέλλα τοϋ ερωτευμένου μεγαλύτερη ήταν ή «τρέλλα» τοϋ Αγίου Ιγνατίου.
Όλοι οι Άγιοι αγωνίσθηκαν γιά τήν αγάπη τοϋ Χριστού. Οι άγιοι Μάρτυρες έχυσαν τό αίμα τους, οι Όσιοι Πατέρες έχυσαν ιδρώτες καί δάκρυα, έκαναν πνευματικά πειράματα στον εαυτό τους, σάν καλοί βοτανολόγοι, ταλαιπωρήθηκαν οι ίδιοι άπό αγάπη προς τόν Θεό καί προς τήν εικόνα τοϋ Θεοΰ, τόν άνθρωπο, γιά νά μας αφήσουν τις πνευματικές τους συνταγές.
Έτσι προλαβαίνουμε το κακό ή θεραπεύουμε μια πνευματική αρρώστια μας καί αποκτάμε υγεία καί, εάν φιλοτιμηθούμε να τους μιμηθούμε στους αγώνες, μπορούμε ακόμη καί να αγιάσουμε.
Δεν συγκρίνονται, φυσικά, όλοι οι αγώνες τών Όσίων, οι νηστείες, οι αγρυπνίες κ.λπ., ούτε καί τα βασανιστήρια όλων τών αγίων Μαρτύρων μέ το Πάθος τού Κυρίου μας, διότι όλους τους βοηθούσε ό Χριστός θεϊκά, καί γλυκαίνονταν οι πόνοι τους από τήν μεγάλη Του αγάπη.
Στον εαυτό Του όμως ό Χριστός δεν χρησιμοποίησε καθόλου τήν θεϊκή Του δύναμη καί υπέφερε τον πολύ πόνο στο ευαίσθητο Σώμα Του από τήν πολλή αγάπη προς το πλάσμα Του.
Αυτήν τήν αγάπη τού Χριστού προς τον άνθρωπο εάν αισθανθή κανείς, τότε μόνο θά είναι καί εσωτερικά πραγματικά άνθρωπος.
Αλλιώς θά είναι πιο αναίσθητος καί από τά δημιουργήματα τού Θεού, αφού ό ήλιος αισθάνθηκε το Πάθος τού Κυρίου καί σκοτείνιασε, γιατί δέν άντεχε νά το βλέπη. Ή γη, καί αυτή τρόμαξε, όταν το είδε.
Οι πέτρες, καί αυτές κομματιάσθηκαν. Οι τάφοι, καί αυτοί σείσθηκαν τόσο δυνατά, πού ξύπνησαν πολλούς κεκοιμημένους από χρόνια καί τους έβγαλαν έξω νά διαμαρτυρηθούν γιά τήν αχάριστη αυτή συμπεριφορά τών ανθρώπων προς τον Ευεργέτη καί Λυτρωτή τους Θεό.

1. Ή μνήμη τους εορτάζεται τήν 1η Αύγουστου.
2. Ή μνήμη του εορτάζεται στις 16 Όκτωβρίου.
3. Ή μνήμη του εορτάζεται στις 30 Δεκεμβρίου.
4. Ή μνήμη του εορτάζεται στις 20 Δεκεμβρίου.

Απόσπασμα από τις σελίδες  237 -239 του βιβλίου:

            ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ
                              ΛΟΓΟΙ  Β΄      
                ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΑΦΥΠΝΙΣΗ
                  ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ
       «ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ»
                ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ   

 

Πηγή: http://anavaseis.blogspot.com

῾Ο π. Σαράντης Σαράντος κινεῖται στό πνεῦμα τοῦ Γέροντος Παΐσίου σχετικά μέ τήν Κάρτα τοῦ Πολίτη

Σχόλιο ᾿Οδυσσέως: ῎Αν διαβάσουμε προσεκτικά ὅσα μᾶς λέει ὁ Γέροντας Παΐσιος, βλέπομε ὅτι στήν ἴδια ἀκριβῶς γραμμή κινεῖται καί ἡ πρωτοβουλία τοῦ πατρός Σαράντου Σαράντη καί ἡ σχετική μέ τό θέμα "Κάρτα τοῦ Πολίτη" ἄρθρογραφία. Τό νά ἀποκρύβεις τήν ἀλήθεια ἤ νά μήν ὁμιλεῖς καθόλου γιά πράγματα τόσο ξεκάθαρα,  μᾶς βάζει σέ μεγάλους προβληματισμούς. ῎Αλλο ἡ διαφώτιση τοῦ ποιμνίου καί ἡ προτροπή πρός ἐπαγρύπνηση -κάτι πού ὀρθῶς κατά τή γνώμη μας πράττει ὁ π. Σαράντης-  καί ἄλλο ἡ στεῖρα κινδυνολογία καί θορυβολογία. Τά "σημεῖα τῶν καιρῶν" γίνονται ὅλο καί πιό ἐμφανῆ. Μακάρι νά μήν συμβαίνει τίποτε, νά εἶναι ὅλα ρόδινα καί καλά. ῎Αν ὅμως "κάτι μαγειρεύεται";  -πού σίγουρα μαγειρεύεται-, τότε τί ἀπολογία θά δώσουν στόν Θεό οἱ πνευματικοί ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι σύμφωνα μέ τή ρήση τοῦ Γέροντος Παΐσίου "φασκιώνουν τά πνευματικά τους τέκνα"; ῾Η δειλία ἐμπρός στόν επικείμενο κίνδυνο δέν εἶναι ἡ ἀρεστή στόν Θεό λύση. ῾Ο Θεός θέλει ἐμπιστοσύνη στό θέλημά του, καθαρό βίο, πνεῦμα αὐταπαρνήσεως καί θυσιαστική διάθεση γιά τόν κάθε ἀδελφό μας. Σέ καμμία περίπτωση ἐφησυχασμό καί "ράστώνη", μήποτε ἐπέλθει κάτι δυσάρεστο "αἰφνιδίως" ἡμῶν κοιμωμένων.

ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ
"ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ"
ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

 Τά σημεῖα τῶν καιρῶν

«῾Ερμηνεῖες τῶν προφητειῶν »

- Γέροντα, μερικοί λένε: «Ό,τι είναι γραμμένο από τον Θεό, αυτό θά γίνη. Τί νά μας άπασχολή;».
- Ναί, τό λένε, άλλα δεν είναι έτσι, βρε παιδάκι μου! Καί εγώ ακούω μερικούς νά λένε: «Οι Εβραίοι δεν είναι τόσο κουτοί νά προδοθούν μέ τό 666, αφού τό λέει ό Ευαγγελιστής Ιωάννης στην Αποκάλυψη.
Άν ήταν, θά τό έκαναν μέ πιο έξυπνο τρόπο, πιο κρυφά». 'Έ, καλά οι Γραμματείς καί οι Φαρισαίοι δεν ήξεραν τήν Παλαιά Διαθήκη; Ό Άννας καί ό Καϊάφας δεν ήξεραν καλύτερα από όλους ότι έγραφε πώς γιά «τριάκοντα αργύρια»[1] θά προδώσουν τον Χριστό;
Γιατί δεν ζητούσαν τριάντα ένα ή είκοσι εννέα αργύρια και ζήτησαν «τριάκοντα»; Αλλά ήταν τυφλωμένοι. Ήξερε ό Θεός οτι έτσι θά γίνουν. Ό Θεός προγνωρίζει, δεν προορίζει  μόνον οί Τούρκοι πιστεύουν στο γραμμένο, στο κισμέτ.
Ό Θεός γνωρίζει οτι αυτό θά γίνη έτσι, και ό άνθρωπος τό κάνει από χαζομάρα. Δεν είναι οτι ό Θεός έβγαλε μιά διαταγή, αλλά βλέπει την κακία των ανθρώπων πού θά φθάση και οτι ή γνώμη τους δεν θά άλλάξη. Όχι οτι τά κανόνισε έτσι ό Θεός.
Άλλοι ασχολούνται με προφητείες και κάνουν δικές τους ερμηνείες! Δεν λένε τουλάχιστον «έτσι μοϋ λέει ό λογισμός», άλλα «έτσι είναι», και λένε ένα σωρό δικές τους θεωρίες. Μερικοί πάλι τά ερμηνεύουν όπως θέλουν, γιά νά δικαιολογήσουν τά πάθη τους.
Όπως αυτό πού αναφέρει ό Άγιος Κύριλλος, «καλύτερα νά μη συμβούν τά σημεία τοϋ Αντίχριστου στην εποχή μας»[2], ό άλλος πού θέλει νά δικαιολόγηση τον εαυτό του, τήν δειλία του, λέει: «Ά,
βλέπεις; Ό Άγιος Κύριλλος φοβήθηκε μήπως άρνηθή· εγώ είμαι ανώτερος άπό τον Άγιο Κύριλλο; Επομένως, και αν αρνηθώ τον Χριστό, δέν είναι τίποτε...»!
Ένώ ό Άγιος λέει νά μή συμβούν, γιά νά μη δουν τά μάτια του τον Αντίχριστο, όχι οτι φοβόταν. Βλέπεις ό διάβολος τί κάνει;
Δυστυχώς, και πάλι ορισμένοι «Γνωστικοί» φασκιώνουν τά πνευματικά τους τέκνα σάν τά μωρά, δήθεν γιά νά μή στενοχωριούνται. «Δέν πειράζει αυτό· δέν είναι τίποτε.
Αρκεί εσωτερικά νά πιστεύετε»! Ή λένε: «Μή μιλάτε γι' αυτό τό θέμα - γιά τίς ταυτότητες, τό σφράγισμα -, γιά νά μή στενοχωριούνται οί άνθρωποι».
Ένώ, αν τους πουν «νά προσπαθήσουμε νά ζούμε πιο πνευματικά, νά είμαστε κοντά στον Χριστό, και μή φοβάστε τίποτε, στό κάτω-κάτω θά πάμε και μάρτυρες», θά τους προετοιμάσουν κάπως. Άν κανείς γνωρίση τήν αλήθεια, προβληματίζεται και ταρακουνιέται. Πονάει για την σημερινή κατάσταση, προσεύχεται και προσέχει νά μήν πέση σε παγίδα.
Τώρα ομως τί γίνεται; Έκτος πού δίνουν μερικοί δικές τους ερμηνείες, φοβούνται και αυτοί σαν κοσμικοί, ενώ έπρεπε νά ανησυχούν πνευματικά και νά βοηθούν τους Χριστιανούς, βάζοντας τους τήν καλή ανησυχία, και νά τους τονώνουν στην πίστη, γιά νά νιώθουν θεϊκή παρηγοριά.
Απορώ, δεν τους προβληματίζουν όλα αυτά τά γεγονότα πού συμβαίνουν; Γιατί δεν βάζουν έστω ένα ερωτηματικό γιά τις ερμηνείες τοϋ μυαλού τους;
Και άν επιβοηθούν τον Αντίχριστο γιά τό σφράγισμα, πώς παρασύρουν και άλλες ψυχές στην απώλεια; Ή Γραφή, όταν λέη «... άποπλανάν, ει δυνατόν, και τους εκλεκτούς»[3], εννοεί οτι θά πλανηθούν αυτοί πού τά ερμηνεύουν με τό μυαλό.

Πίσω λοιπόν από τό τέλειο σύστημα «κάρτας εξυπηρετήσεως», ασφαλείας κομπιούτερ, κρύβεται ή παγκόσμια δικτατορία, ή σκλαβιά τού Αντίχριστου. «... Ινά δώσωσιν αύτοίς χάραγμα επί της χειρός αυτών της δεξιάς η επί των μετώπων αυτών, και ίνα μή τις δύνηται άγοράσαι ή πωλησαι, ει μή ό έχων τό χάραγμα, τό όνομα τοϋ θηρίου ή τον αριθμόν τοϋ ονόματος αύτοϋ. Uδε ή σοφία εστίν ό έχων νουν ψηφισάτω τόν αριθμόν τοϋ θηρίου-αριθμός γάρ άνθρωπου εστί- και ό αριθμός αύτοϋ χξς΄.[4]

1. Βλ. Ζαχ. 11,1-13.
2. Αγίου Κυρίλλου Ιεροσολύμων, Κατηχήσεις, Κατήχηση Φωτιζόμενων ΙΕ', κεφ. ΙΗ', εκδ. «Ετοιμασία», Καρέας 1991, σ. 319.
3. Μάρκ. 13,22. 28.
4. Άποκ. 13,16-18.

Απόσπασμα από τις σελίδες  190 -192 του βιβλίου:

       ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ
                              ΛΟΓΟΙ  Β΄              

              ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΑΦΥΠΝΙΣΗ

                  ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ

       «ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ»
                  ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ 

 

Πηγή: ΑΝΑΒΑΣΕΙΣ

Τί κάνει νιάου νιάου στά κεραμίδια;

Σχόλιο ᾿Οδυσσέως: Τά πρόσωπα δέν εἶναι ἀνεξάρτητα ἀπό τά βιβλία τους. Τό νά παρουσιάζονται καί νά καταδικάζονται  ἰδέες  καί "βλάσφημες" θεωρίες ἀπό κάποια ἀνώνυμα βιβλία καί ταυτοχρόνως νά κρύβεται ἐπιμελῶς τό πρόσωπο πού τά ἔγραψε, εἶναι νομίζω κάπως ἀντιφατικό. Κάπου ὑπάρχει κάποιου εἴδους σύγχυση. ῎Αλλο τό ξεμπρόστιασμα κάποιου καί ὁ ἀνάλογος ἐξευτελισμός τοῦ προσώπου καί ἄλλο ἡ ἀναφορά τοῦ ὀνόματος μέ ἀπώτερο σκοπό νά προφυλαχθοῦν ἀνθρώπινες ψυχές ἀπό τά δίκτυα τοῦ σατανᾶ, ὁ ὁποῖος ξέρει νά ἐργάζεται ὑπογείως. Νομίζω πώς ἔχει παραχαϊδευτεῖ τό πρόσωπο πού ἐπιμελῶς κρύβεται καί αὐτό δέν κάνει καλό οὔτε στό πλήρωμα τῆς ᾿Εκκλησίας οὔτε  καί στόν ἴδιο. ῾Ο δρόμος τῆς μετανοίας καί τῆς ἀποκηρύξεως ἐσφαλμένων ἕως αἱρετικῶν δοξασιῶν εἶναι ἀνοικτός. ῾Ο στρουθομηκαλισμός δέν καταλαβαίνω σέ τί βοηθάει!

O Γέροντας Παϊσιος για Συγγραφέα του Νεονικολαϊτισμού   Πηγή: Από το βιβλίο:  "Γέροντας Παϊσιος ο Αγιορείτης, Μαρτυρίες προσκυνητών".  Β' Έκδοση, Εκδόσεις "Αγιοτόκος Καππαδοκία", 2005,  σελ 111-113.

Χονδρικά, "Νικολαϊτισμός" είναι το να θεωρεί κάποιος ότι οι σαρκικές αμαρτίες δεν είναι και τόσο αμαρτωλές!

Όσοι εκ των προσκυνητών είχαν ασχοληθεί με κείμενα ενός γνωστού συγγραφέως και καθηγητού και προβληματισμένοι εξ αυτών, έτυχε να ερωτήσουν τον μακαριστό Γέροντα Παϊσιο σε μία επίσκεψή τους -μερικοί μάλιστα χωρίς καν να προλάβουν να τον ερωτήσουν- άκουσαν και γνωρίζουν και μαρτυρούν την σαφώς αρνητική τοποθέτησίν του απέναντι του.

Ο Γέροντας κυρίως στηλίτευε τις σχετικές με τον έρωτα θεωρίες του, καθώς και τις ορθολογιστικές μέχρι βλάσφημες κρίσεις του για αγίους της Εκκλησίας μας.

Πονούσε κυρίως για την ανεπανόρθωτη φθορά πού προκαλούσε στους νέους ο προαναφερθείς συγγραφεύς - "μας παρέσυρε χωρίς να το καταλάβωμε και μας κατέστρεψε, και τώρα δεν μπορούμε να κάνωμε πίσω", ωμολογούσαν οι ίδιοι-, αλλά και για τις συκοφαντίες που εξετόξευε κατά των αγίων Πατέρων μας. Αν και στην αρχή με πολλή αγάπη, υπομονή και ανεκτικότητα προσπάθησε να τον βοηθήσει να συνειδητοποίηση τις πλάνες στις οποίες τον παρέσυραν ο Πονηρός και τα πάθη του. Από ένα σημείο και μετά, βλέποντας την εγωιστική αθεράπευτη εμμονή του, αισθανόταν υποχρεωμένος να ενημερώνει και να προφυλάσσει τους πιστούς ^[1]

Από τις πολλές σχετικές μαρτυρίες που υπάρχουν, παραθέτομεν στην συνέχεια ενδεικτικώς μόνον δύο:

1. Νεαρός ιερομόναχος διηγείται: «Προ ετών είχα έλθει με ένα φίλο μου στο Όρος. Ήμουν ακόμη λαϊκός. Γνωρίζαμε τον π. Α., πού ήταν τότε αντιπρόσωπος της Μονής του στις Καρυές. Μας φιλοξένησε το βράδυ στο Κονάκι (αντιπροσωπεία της Μονής), και προγραμματίσαμε για την επομένη να επισκεφθούμε τον Γέροντα Παϊσιο στην Παναγούδα. Πριν πάμε για ύπνο πιάσαμε την κουβέντα για διάφορα θέματα και κάποια στιγμή θέμα συζητήσεως έγινε ο ανωτέρω συγγραφεύς. Εκεί διαφωνήσαμε. Ο ένας τον εξεθείαζε για τα συγγραφικά του τάλαντα, την πειστική επιχειρηματολογία του και την εν γένει προσφορά του ενώ ο άλλος με έντονο τρόπο υπογράμμιζε τις πλανεμένες θέσεις του και το μεγάλο κακό πού προξενεί μ' αυτές, ιδίως μεταξύ των νέων. Διακόψαμε την συζήτησιν με την συμφωνία να ρωτήσωμε και να πεισθούμε σε ό, τι θα μας απαντούσε σχετικά ο πατήρ Παϊσιος.

Όταν την επομένη πήγαμε στην Παναγούδα αφού ο Γέροντας μας κέρασε, πριν προλάβουμε να τον ρωτήσουμε τίποτε, τον ακούσαμε έκπληκτοι από μόνος του να μας λέει:

-Μου ήρθαν δυο χθες και άρχισαν τη συζήτηση για τον προαναφερθέντα συγγραφέα. Ο ένας τον επαινούσε και ο άλλος τον κατηγορούσε. Τότε εγώ τους είπα: "Βρε παιδιά, τι λέει ο Χριστός στο Ευαγγέλιο; Δεν λέει: «και ναι και όχι» Λέει: «ή ναι, ναι» ή «ου, ου». Ε, και εγώ σας λέω: «τον συγγραφέα αυτόν, ου, ου».

Έτσι μ' αυτό τον θαυμαστό τρόπο πήραμε την πειστικώτερη απάντηση. περισσότερο πειστική από του να ακούγαμε πλήθος λογικών και θεολογικών επιχειρημάτων».

 

2. Μαρτυρία εκπαιδευτικού εκ Θεσσαλονίκης:

«Ύστερα από μία συζήτησε μου με τον... είχα διατεθεί κάπως επιεικώς για τον καθηγητή και συγγραφέα, όσον αφορά την δεκτικότητά του σε περιπτώσεις υποδείξεως σφαλμάτων του. Όταν μετά από λίγες μέρες επισκέφθηκα τον πατέρα Παϊσιο τού εξέφρασα αυτόν τον λογισμό μου.

Τότε ο Γέροντας εμφανώς στενοχωρημένος -αλγών, θα έλεγα- μου απάντησε:

- Ο άνθρωπος αυτός, όταν του δείχνεις ότι αυτό που λέει είναι χοντρό και βλάσφημο, σου απαντάει: "Ναι, ναι. Δίκιο έχετε...". Και σε λίγο πάλι: "Ναι, ναι δίκιο έχετε...". Και ξανά: "Ναι, ναι...". Αλλά μετά συνεχίζει να γραφή και να επιμένει στα ίδια περίπου με κάπως, ας υποθέσομε, διαφορετικό τρόπο πιο ευγενικό [ενν: καμουφλαρισμένο]. ^[2]»

 Σημειώσεις:

---

Σημειώση 1^η (από το βιβλίο): Αναμφιβόλως στα κείμενα του συγγραφέως αυτού υπάρχουν και αρκετά θετικά στοιχείο: (πατερικές θέσεις. ορθόδοξες τοποθετήσεις κ.λ.π.). αλλ' αυτά τα καθιστούν έτι περισσότερο επικίνδυνα, διότι λειτουργούν ως δόλωμα. Δόλωμα το οποίον ελκύει και καλοπροαίρετους ακόμη ανυποψίαστους αναγνώστες ή -το και χειρότερο-παραπλανά ακόμη και πνευματικούς ανθρώπους και καθοδηγούς, ώστε να τα συνιστούν (!) ή τουλάχιστον, να τα ανέχονται δικαιολογώντας τα με «καλό λογισμό». Νομίζουμε ότι δι' αυτά ισχύει η φράση του μακαριστού Γέροντος σε παρόμοια περίπτωσιν: Είναι σαν τα τηγανητά αυγά που έχει πέσει πάνω τους κουτσουλιά και που θέλουν πέταγμα μαζί με το τηγάνι".

Σημειώση 2^η (από το βιβλίο): Επειδή μερικοί εκ των εχόντων διαφορετική άποψη περί του εν λόγω συγγραφέως προφασίζονται ότι ο μακαριστός Γέροντας τον είχε παρεξηγήσει, παρασυρθείς δήθεν από άλλους, θεωρούμε αναγκαίου -παρεκβαίνοντας ίσως από το κυρίως θέμα μας- να παρατηρήσουμε τα έξης:

Ι. Πέραν από το γεγονός ότι ο Γέροντας δεν εδέχετο τόσον επιπολαίως κρίσεις τρίτων -αλλ' ούτε και εις την ιδικήν του ανθρωπίνην κρίσιν ενεπιστεύετο δια να αποκρυσταλλώσει θέση, ιδίως αρνητική έναντι άλλων, και μάλιστα να την δημοσιοποιήσει- εις τις ανωτέρω χαρακτηριστικές μαρτυρίες είναι καταφανές:

α) Ότι έχομε παρουσία υπερφυσικής Αγιοπνευματικής ενεργείας (διορατικό χάρισμα), που διασφαλίζει αλαθήτως τους λόγους του (βλ. πρώτη μαρτυρία) και

β) Ότι όχι μόνον είχε προσωπικώς συζητήσει με τον ίδιο (μη παρασυρθείς, δηλαδή, από σχόλια τρίτων), αλλά και είχε μετά θλίψεως διαγνώσει σαφέστατα κατά την συζήτησιν την επιφανειακή -αν όχι υποκριτική- μετάνοιάν του [ορθότερο: μεταμέλεια] βλ. δεύτερον μαρτυρία).

ΙΙ. Όλοι -καθόσον τουλάχιστον γνωρίζομε- οι σύγχρονοι, όσιοι Γέροντες και οι διακριτικοί Πνευματικοί είχαν και εξέφρασαν την ιδίαν με τον πατέρα Παϊσιον θέσιν. Εξ αυτών αναφέρομε:

α. Τον σεβαστόν και λογιώτατον Γέροντα Θεόκλητον Διονυσιάτην τον συστηματικώς ασχοληθέντα, αποκαλύψαντα και ανατρέψαντα τις εν λόγω πλάνες.

β. Τον μακαριστόν όσιο Γέροντα Πορφύριο:

Περί της έναντι του προαναφερθέντος συγγραφέως θέσεώς του ο μοναχός Γέρων Ακάκιος Καυσοκαλυβίτης υποτακτικός του Γέροντος, που τον ακολούθησε στα Καυσοκαλύβια και τον γηροκόμησε μέχρι και της προς Κύριον εκδημίας του κατέθεσε τα εξής:

«Όταν η περί Νεονικολαϊτισμού διαμάχη μεταξύ Γέροντος θεοκλήτου και του ανωτέρω καθηγητού ευρίσκετο στο αποκορύφωμα της, ο Γέρων Πορφύριος μου είπε:

- Αυτά που λέγει ο Θεόκλητος τα γνωρίζω. Αυτά πού λέγει ο συγγραφέας αυτός δεν τα ξέρω! Γιατί;

Και εγώ απήντησα;

- Προφανώς, Γέροντα, επειδή ο Γέρων Θεόκλητος τα γράφει με την Χάριν.

Και ο Γέροντας επιβεβαίωσε: - Ακριβώς! "Έτσι είναι!

Αλλά και έτερος αγιορείτης ιερομόναχος, συνδεόμενος στενότατα και επί δεκαετίας μετά του Γέροντος (Πορφυρίου) παρομοίως διαβεβαιώνει ότι σε σχετική συζήτηση μεταξύ τους ο πατήρ Πορφύριος επεκρότησε τις περί του συγγραφέως αυτού τοποθετήσεις του πατρός Θεοκλήτου ειπών επί λέξει: "Μωρέ, πολύ ωραία τα λέγει, ο Θεόκλητος!"

γ'. Τον μακαριστό πατέρα Επιφάνιο Θεοδωρόπουλο, ο οποίος σε δημοσιευμένα κείμενά του με καταλυτικά επιχειρήματα, μη επιδεχόμενα, ως συνήθως, απάντηση, κυριολεκτικώς κονιορτοποίησε τα σοφίσματα του συγγραφέως αυτού περί προγαμιαίων σχέσεων, πορνείας κ.λ.π.

δ'. Τον μακαριστό όσιο Γέροντα Σωφρόνιο (Σαχάρωφ), τον με υπερβάλλουσα οξύτητα -ασυνήθη δια τον ήπιο χαρακτήρα του- καυτηριάζοντα τους εμφορουμένους από τις Νεονικολαϊτικές αντιλήψεις.

Παραθέτομεν μόνον ένα χαρακτηριστικώτατον απόσπασμα από τα κείμενά του:

«Χαρακτηριστικό της μεγάλης προς τον Χριστόν αγάπης είναι ότι δεν δύναται να συμβιβαστεί μετά σαρκικών απολαύσεων, εν γένει, και προ παντός μετά των ισχυρότερων όλων των γενετησίων. Ο νους του ανθρώπου υπό την ενέργεια της αγάπης προς τον Θεό αποσπάται εκ της γης και καθαίρεται από πάσης γήινης εικόνος, ενώ η σαρκική σχέση τραυματίζει βαθύτατα την ψυχή ακριβώς δια των εικόνων αυτών. Γνωρίζομεν ότι πολλοί προσεγγίζουν εντελώς διαφόρως το θέμα τούτο. Αλλά μήπως ο λόγος της Γραφής, «ου μη εγκαταμείνει το πνεύμα Μου εν αυτοίς δια το είναι αυτούς σάρκας» (Γεν. στ, 3), δεν αναφέρεται εις αυτούς; [Αρχιμανδρίτου Σωφρονίου (Σαχάρωφ), Άσκησις και Θεωρία, Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου, Έσσεξ Αγγλίας, 1996. σελ. 66].

θα μπορούσαν να αναφερθούν πολλοί και πολλά ακόμη, αλλά ο χώρος εδώ δεν επιτρέπει περαιτέρω ενασχόληση. Θεωρούμε όμως αναγκαίο να μνημονεύσομε απλώς και την επιβεβλημένη απάντηση την οποίαν έλαβε ο εν λόγω συγγραφεύς υπό της Ιεράς Κοινότητος του Αγίου Όρους, δια τα όσα ανεύθυνα. άδικα και βλάσφημα εξήμεσεν κατά του μεγάλου διδασκάλου της Εκκλησίας μας, του Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου.

Πηγή:http://www.oodegr.com

ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΠΑΪΣΙΟΣ: Ο ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΚΟΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΄΄ΓΑΝΤΖΩΘΕΙ΄΄ ΣΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ!

-Γέροντα, ὅταν μελαγχολῆ κανείς, τί πρέπει νὰ κάνη, γιὰ νὰ τὸ ξεπεράση;

- Χρειάζεται θεία παρηγοριά.

- Καὶ πῶς θὰ τὴν πάρη;

- Νὰ γαντζωθῆ στὸν Χριστὸ καὶ ὁ Χριστὸς θὰ τοῦ τὴν δώση. Πολλὲς φορὲς μπλέκεται τὸ φιλότιμο μὲ τὸν ἐγωισμό. Οἱ περισσότεροι σχιζοφρενεῖς εἶναι εὐαίσθητες ψυχές. Τυχαίνει νὰ συμβῆ ἕνα τιποτένιο πράγμα ἢ κάτι ποὺ δὲν μποροῦν νὰ τὸ ἀντιμετωπίσουν καὶ ὑποφέρουν πολύ. Ἄλλος σκοτώνει ἄνθρωπο καὶ εἶναι σὰν νὰ μὴ συμβαίνη τίποτε, ἐνῶ ἕνας εὐαίσθητος, ἕνα γατάκι ἂν πατήση λίγο στὸ πόδι κατὰ λάθος, ὑποφέρει καὶ δὲν κοιμᾶται ἀπὸ τὴν στενοχώρια του. Καὶ ἅμα δὲν κοιμηθῆ δύο-τρία βράδια, μετὰ φυσικὰ θὰ τρέξη στὸν γιατρό.

-Γέροντα, ἡ ψυχολογία λέει ὅτι, γιὰ νὰ βοηθηθῆ ἕνας ψυχοπαθής, πρέπει νὰ λείψη τὸ αἴτιο.

- Ναί, ἀλλὰ ἂν ὑπάρχη αἴτιο. Γιατί μερικὲς φορές, ἐνῶ κάποια πράγματα εἶναι φυσιολογικά, δικαιολογοῦνται κατὰ κάποιον τρόπο, οἱ ἄνθρωποι μπαίνουν σὲ λογισμούς, ποὺ πᾶνε νὰ παλαβώσουν. «Μήπως ἔχω κάτι κληρονομικό; μήπως δὲν εἶμαι καλά;», λένε. Γνώρισα ἕνα παλληκάρι ποὺ σπούδαζε, διάβαζε ἕντεκα ὧρες τὸ εἰκοσιτετράωρο καὶ ἔπαιρνε ὑποτροφία. Βοηθοῦσε καὶ τὴν οἰκογένειά του, γιατί ὁ πατέρας τοῦ ἦταν ἄρρωστος. Στὸ τέλος κουράστηκε, γιατί ἦταν εὐαίσθητο· εἶχε συνεχῶς πονοκεφάλους καὶ μὲ πολὺ κόπο πῆρε τὸ πτυχίο. Εἶχε μετὰ λογισμοὺς μήπως ἦταν κληρονομικό.

Τί κληρονομικό; Μὰ καὶ μόνον ἂν διαβάζη κανεὶς ἕντεκα ὧρες τὴν ἡμέρα, θὰ πάθη ὑπερκόπωση, πόσο μᾶλλον νὰ βοηθάη καὶ τοὺς γονεῖς καὶ νὰ εἶναι καὶ εὐαίσθητος.

ΠΗΓΗ:Βιβλίο ΄΄Οἱ δοκιμασίες στὴν ζωή μας΄΄
Αναρτήθηκε από Συνοδοιπόρος 14 Οκτ 2010 θεολογικά 

http://orthodoxia-ellhnismos.blogspot.com/

 

Γέροντας Παΐσιος:Στά θέματα τῆς πίστεως καί στά θέματα τῆς πατρίδος δέν χωρᾶνε ὑποχωρήσεις

Όταν η πίστη κλονίζεται

Γέροντα, γιατί πολλοί ἄνθρωποι, ἐνῶ πίστευαν, ἔχασαν τήν πίστη τους;

Ἄν δέν προσέχει κανείς στά θέματα τῆς πίστεως καί τῆς λατρείας, σιγά-σιγά ξεχνιέται καί μπορεῖ νά γίνη ἀναίσθητος, νά φθάση σέ σημεῖο νά μήν πιστεύη τίποτε.

Μερικοί, Γέροντα, λένε ὅτι ἡ πίστη τους κλονίζεται, ὅταν βλέπουν νά ὑποφέρουν καλοί ἄνθρωποι.

Ἀκόμη κι αν κάψη ο Θεός όλους τους καλούς, δεν πρέπει να βάλη κανείς αριστερό λογισμό, αλλά να σκεφθή πως ο Θεός ό,τι κάνει, από αγάπη το κάνει. Ξέρει ο Θεός πώς...
... εργάζεται. Για να επιτρέψη να συμβή κάποιο κακό, κάτι καλύτερο θα βγη.

Γέροντα, σήμερα ἀκόμη καί τά πιστά παιδιά ἀμφιταλαντεύονται, γιατί στά σχολεῖα ὑπάρχουν καθηγητές πού διδάσκουν τήν ἀθεΐα.

Γιατί να αμφιταλαντεύωνται; Ἡ Ἁγία Αἰκατερίνη δεκαεννιά χρονῶν ῆταν και διακόσιους φιλοσόφους τους αποστόμωσε με την κατά Θεόν γνώση και την σοφία της. Ακόμη και οι Προτεστάντες την έχουν προστάτιδα της επιστήμης.

Στα θέματα της πίστεως και στα θέματα της πατρίδος δεν χωράνε υποχωρήσεις∙ πρέπει να είναι κανείς αμετακίνητος ,σταθερός.

Γέροντα, παλιά προσευχόμουν με πίστη στον Θεό και ό,τι ζητούσα μου το έκανε. Τώρα δεν έχω αυτήν την πίστη. Πού οφείλεται αυτό;

Στην κοσμική λογική που έχεις. Η κοσμική λογική κλονίζει την πίστη. «Εάν έχητε πίστιν και μη διακριθήτε, πάντα όσα εάν αιτήσητε εν τη προσευχή πιστεύοντες, λήψεσθε», είπε ο Κύριος. Όλη η βάση εκεί είναι. Στην πνευματική ζωή κινούμαστε στο θαύμα. Εάν συν δύο δεν κάνει πάντα τρία∙ κάνει και πέντε χιλιάδες και ένα εκατομμύριο!

Χρειάζεται καλή διάθεση και φιλότιμο. Γιατί, αν ο άνθρωπος δεν έχη καλή διάθεση, τίποτε δεν καταλαβαίνει. Να, και για την Σταύρωση του Χριστού, τόσες λεπτομέρειες είχαν πει οι Προφήτες- μέχρι και τί θα κάνουν τα ιμάτιά Του, τί θα κάνουν τα χρήματα της προδοσίας, ότι θα αγοράσουν μ’ αυτά τον αγρό του Κεραμέως, για να θάβουν τους ξένους-, αλλά, οι Εβραίοι πάλι δεν καταλάβαιναν. «Ο δε παράνομος Ιούδας ουκ ηβουλήθη συνιέναι»…

Από το βιβλίο: «ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ
ΛΟΓΟΙ Ε΄
ΠΑΘΗ ΚΑΙ ΑΡΕΤΕΣ»
IΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ
«ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ»
ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
2007
 Πηγή:http://tistheosmegas.blogspot.com/

Γέροντος Παϊσίου τοῦ ῾Αγιορείτου: «Προσοχή στήν συναναστροφή». «Μητρική ἀγάπη».

Λόγοι Β΄

ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ
"ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ"
ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

  Ή ωφέλεια από την καλή συναναστροφή

«Προσοχή στην συναναστροφή»

Στον στρατό, στις Διαβιβάσεις, είχαμε πίνακα αναγνωρίσεως μέ μερικά συγκεκριμένα χαρακτηριστικά καί καταλαβαίναμε ποιος σταθμός ήταν δικός μας, ποιος ήταν ξένος· ξέραμε τους δικούς μας σταθμούς.
Γιά ένα διάστημα πού παρακολουθούσαμε μαθήματα στίς Διαβιβάσεις, κάναμε τον ενδιάμεσο καί προσπαθούσαμε να κάνουμε αναγνώριση. Λέγαμε στον άλλον «τί είναι αυτό;» ή «ενα», για νά δούμε τί θά πή εκείνος, καί έτσι τον πιάναμε. Δηλαδή, όταν δεν καταλαβαίναμε σίγουρα ποιος σταθμός είναι, δεν είχαμε εμπιστοσύνη καί τάκ- τάκ προσπαθούσαμε νά κάνουμε αναγνώριση.
Έτσι καί στην πνευματική ζωή, όταν βλέπουμε πώς ένας «σταθμός» είναι ξένος, πρέπει νά πούμε: «Έ, τώρα μ' αυτόν θά συνεργασθώ;». Αν κανείς καταλαβαίνη ότι ένας «σταθμός» είναι ξένος καί θέλη νά συνεργασθή μ' αυτόν, είναι βαρύ.
Πόσο μάλλον όταν γνωρίζη ότι ό σταθμός είναι όχι μόνον ξένος άλλα καί εχθρικός, καί πάη νά συνεργασθή με τον εχθρό!
Θέλω νά πώ, όσον άφορα στίς σχέσεις με τους άλλους, χρειάζεται διάκριση καί προσοχή. Το πιο σίγουρο είναι νά συμβουλεύεται ό καθένας τον Πνευματικό του.
Ακόμη καί στίς συζητήσεις πρέπει κανείς νά είναι προσεκτικός, γιατί μερικές φορές αρχίζει πνευματική συζήτηση καί καταλήγει σε κουτσομπολιό. Καί δεν φθάνει πού χάνει τήν ώρα του, αλλά χάνει καί τήν ψυχή του με τήν κατάκριση, γιατί δέν έχουμε δικαίωμα νά κρίνουμε κανέναν, ούτε καί καταστάσεις.
Έάν μπορούμε, μετά άπό τήν συζήτηση πού θά κάνουμε μέ πόνο, νά κοιτάξουμε νά βοηθήσουμε μιά
άσχημη κατάσταση. Ούτε καί πεθαμένους πρέπει νά καταδικάζουμε, γιατί οι ψυχές όλων τών ανθρώπων ευτυχώς είναι στά χέρια τού Θεού.
Βλέπω πόσες φορές χαλνάει ό λογισμός πολλών ανθρώπων άπό έναν απρόσεκτο λόγο. Αν ζητούσαν φόρο γιά τά λόγια πού λέμε, ξέρετε πόσο θά προσέχαμε; Αν έλεγαν «θά πής τόσα λόγια, θά πλήρωσης τόσο», θά μετρούσαμε τά λόγια μας! Καί στό τηλέφωνο σκεφτόμαστε τί θά πούμε, πόσο θά μιλήσουμε, γιατί θά πληρώσουμε. Τώρα χάνεται πολύς χρόνος σε λόγια.
- Γέροντα, στην Κλίμακα γράφει πώς ή καταλαλιά είναι γέννημα τοϋ μίσους[1]. Το απλό κουτσομπολιό υπάρχει περίπτωση νά έχη μέσα αγάπη;
- Ναί, αν κανείς άγαπάη πολύ μιά ψυχή και βλέπη ότι άλλοι την ζηλεύουν, τότε μπορεί νά πή και καμμιά κουβέντα εις βάρος της, γιά νά μην την ζηλεύουν οί άλλοι.
Πρέπει όλα νά τά εξετάζουμε. Μιά βλαμμένη όμως ή πειραγμένη ψυχή πού νομίζει ότι αδικείται και γι' αυτό είναι λίγο πικραμένη ή αγανακτισμένη και με μιά αφορμή εκδηλώνει τήν αγανάκτηση της, μπορεί νά κάνη τέτοια ζημιά στις άλλες ψυχές, πού ούτε διάβολος δεν μπορεί νά κάνη.
Ό Ιούδας αγανάκτησε γιά τήν σπατάλη τού μύρου πού έχυσε ή Μυροφόρος και είπε ότι το μύρο μπορούσε νά πουληθή και τά χρήματα νά δοθούν στους φτωχούς.
Άπό τον Ιούδα επηρεάσθηκαν και οί άλλοι Απόστολοι πού είχαν Χάρη[2]. Είδαν εξωτερικά σωστό αυτό πού είπε εκείνος και επηρεάσθηκαν, γιατί δεν γνώριζαν τήν φιλάργυρη καρδιά του.
Και βλέπεις, ό Χριστός είχε δώσει στον Ιούδα ακόμη και το ταμείο, γιά νά χόρταση το πάθος του, και εκείνος «τά βαλλόμενα έβάσταζεν»[3].
- Γέροντα, τί θέση πρέπει νά πάρη κανείς, οταν δυο άνθρωποι διαφωνούν και ζητούν τήν γνώμη του;
- Αν βρεθή κανείς με ανθρώπους πού έχουν προσωπικά μεταξύ τους, είναι καλύτερα τήν γνώμη του νά τήν πή παρουσία και των δύο, γιά νά μήν πάρη ό καθένας έναν λόγο του, όπως τον συμφέρει, και τον χρησιμοποίηση μετά ως βαρύ πυροβολικό - οταν ό λόγος του έχη βαρύτητα -, γιά νά χτυπήση αλύπητα τον αντίπαλο του, και τον πάρουν και εκείνον τά βλήματα στά καλά καθούμενα.
Όσο μπορεί, νά άποφεύγη τέτοιου είδους άνθρώπους, για να έχη την ειρήνη του και να μπορη να εύχεται για την ειρήνη αυτών τών ανθρώπων και γενικά γιά τήν ειρήνη του κόσμου. Όταν δεν μπορη νά τους αποφυγή τελείως αυτούς τους σκανδαλοποιούς ανθρώπους, νά προσπαθή τουλάχιστον νά άποφεύγη τα πολλά λόγια, γιά νά εχη λιγώτερα σκάνδαλα.
Δεν έχει σημασία, εάν μερικοί άνθρωποι δεν έχουν κακότητα αλλά απλή επιπολαιότητα, διότι καί αυτοί με τήν επιπολαιότητα τους πάλι δημιουργούν σκάνδαλα.

«Μητρική αγάπη»

- Γέροντα, οι άνθρωποι πού έχουν αγάπη μαζί με μιά διακριτικότητα έχουν ψυχική αγνότητα;
- Είναι πολλές περιπτώσεις. Μπορεί πολλές φορές νά είναι καί μιά ευγένεια κοσμική.
Νά, μερικοί άνθρωποι έχουν μιά καλωσύνη, έχουν καί μιά ευγένεια, άλλα αυτό δέν σημαίνει ότι έχουν καί πνευματική αρχοντιά, θυσία. Τό νά υπάρχουν καλά στοιχεία είναι άλλο θέμα.
Αυτός πού έχει κοσμική ευγένεια καί υποκρίνεται μπορεί νά κάνη πολύ κακό, γιατί ξεγελιέται ό άλλος, ανοίγει τήν καρδιά του καί χαραμίζει τελικά τήν ευλάβεια του στον κοσμικό άνθρωπο, πού δέν ξέρει τί θά πή ευλάβεια.
Είναι σάν νά δίνη χρυσές λίρες σέ ανθρώπους πού ξέρουν μόνον τις μπρούντζινες δραχμές. Ακόμη πρέπει νά μή χάνη κανείς τήν ώρα του άσκοπα νουθετώντας πνευματικά ανθρώπους, οι όποιοι αναπαύονται στις κοσμικές συζητήσεις καί στο νά εκφέρουν εγωιστικά γνώμες.
- Γέροντα, όταν κάποιος εχη ένα πρόβλημα καί έρχεται καί τό λέη καί τό ξαναλέη, τήν στιγμή μάλιστα πού τό πρόβλημα έχει κάπως τακτοποιηθή, τί πρέπει νά κάνης;
- Τήν πρώτη φορά δικαιολογείται νά πή-νά πή, νά καθήση ώρες. Τότε πρέπει νά τον ακούσης. Αν δέν τον άκούσης, θά νομίζη ότι τον βαριέσαι ή ότι δέν τόν καταλαβαίνεις. Μετά όμως, αν συνεχίζη νά λέη τά ϊδια και τά ϊδια, θά του πης: «Όχι οτι δέν μπορώ νά σέ ακούσω, άλλα αυτό δέν σέ βοηθάει εσένα. Έσύ και το καλοκαίρι το κάνεις χειμώνα. Τώρα είσαι καλύτερα· είναι άνοιξη.
Σέ λίγο θά είναι καλοκαίρι. Έσύ το καλοκαίρι σκέφτεσαι τά κρύα τοϋ χειμώνα και πουντιάζεις». Μερικές φορές όμως παρατηρείται το έξης, ακόμη και στις σχέσεις τών πνευματικών ανθρώπων.
Πάει νά πη ένας τόν πόνο του σέ κάποιον, καί αυτός δέν θέλει νά τόν άκούση, γιά νά μη στερηθη την χαρά του.
Μπορεί νά προσποιηθη ότι είναι βιαστικός ή νά άλλάξη κουβέντα, γιά νά έχη την ησυχία του. Αυτό είναι τελείως σατανικό. Σάν νά πεθαίνη ό άλλος δίπλα μου καί έγώ νά πηγαίνω πιο πέρα καί νά τραγουδώ. Πού είναι το «κλαίειν μετά κλαιόντων»[4];
Καί μάλιστα, όταν πρόκειται γιά θέματα σοβαρά εκκλησιαστικά καί ως Χριστιανός δέν συμμερίζεται την ανησυχία τοϋ άλλου, τότε αυτός ό άνθρωπος δέν συμμετέχει στο σώμα της Εκκλησίας.
- Όταν δέν δικαιολογώ τους άλλους γιά μιά πράξη τους, αυτό σημαίνει ότι έχω σκληρή καρδιά;
- Δέν δικαιολογείς τους άλλους καί δικαιολογείς τόν εαυτό σου; Τότε μεθαύριο κι εσένα ό Χριστός δέν θά σέ δικαιολόγηση. Μπορεί σέ μιά στιγμή ή καρδιά τοϋ άνθρωπου νά γίνη σκληρή σάν τήν πέτρα, αν δέν προσέξη, καί σέ μιά στιγμή νά γίνη τρυφερή.
Νά απόκτησης μητρική καρδιά. Είδες, ή μάνα όλα τά συγχωρεί καί καμμιά φορά κάνει πώς δέν βλέπει μερικές αταξίες. Νά κάνης υπομονή καί νά δικαιολογής, νά ανέχεσαι τους άλλους, γιά νά σέ ανέχεται καί σένα ό Χριστός.
- Γέροντα, ή καρδιά πώς πλαταίνει;
- Όταν δικαιολογής πάντοτε τις αταξίες, τις ατέλειες, τις ελλείψεις τών άλλων καί σ' αυτές καθρεφτίζης τον εαυτό σου. Βέβαια ό πονηρός μπορεί να φέρνη μερικές φορές λογισμούς για τους άλλους, και μάλιστα όταν ύπάρχη και κάποια αιτία.
Είναι όμως στο χέρι μας να τους δεχθούμε ή να τους διώξουμε. Οταν έρθουμε στην θέση του άλλου, θά τον δοϋμε μέ συμπάθεια καί θά τον δικαιολογήσουμε.
Έπειτα, όταν κάτι δεν γίνεται από κακότητα άλλα από επιπολαιότητα, πληροφορεί καί δεν δημιουργεί αντίδραση. Το νά υπάρχουν αδυναμίες ανθρώπινες, αυτό είναι φυσικό καί γενικό σέ όλους τους ανθρώπους. Οταν ύπάρχη κακή διάθεση, αυτό είναι κακό.
- Αν είναι άσχημα ό άλλος καί εγώ είμαι καλά, μπορώ νά επιδράσω στον άλλον;
- Καί αν σου το παρουσιάζη ό πειρασμός έτσι; Ποϋ ξέρεις εσύ ότι βρίσκεσαι σέ καλύτερη κατάσταση; Από τήν στιγμή πού πιστεύω οτι είμαι καλύτερος από τον άλλον καί τον λυπάμαι, πρέπει νά λυπάμαι τον εαυτό μου καί όχι τον άλλον.
Ακόμη καί όταν κανείς βλέπη ότι πράγματι δεν είναι καλά ό άλλος, πάλι τον δικαιολογεί καί τοϋ δίνει ελαφρυντικά. Μόνο στον εαυτό του δεν δίνει ελαφρυντικά καί τον βρίσκει χειρότερο άπό τους άλλους καί πονάει για τά χάλια του.
Αναγνωρίζει ότι δεν έκανε τίποτε γιά οσα τοϋ έδωσε ό Θεός καί λέει: «Μή μέ ύπολογίζης εμένα, Θεέ μου· πέταξε με στην άκρη. Δέν έκανα τίποτε, βοήθησε τον άλλον».
Αυτοί πού προοδεύουν πραγματικά, δέν αισθάνονται τήν μεγάλη τους πρόοδο, παρά μόνο μεγάλη συντριβή καί ταπείνωση καί τήν αγάπη τοϋ 60 Ρωμ. 12, 15. Θεού μαζί μέ μία ανέκφραστη αγαλλίαση.

1. Βλ. Ιωάννου του Σιναΐτου, Κλΐμαξ, Λόγος Γ , παρ. α', εκδ. «Αστήρ», Αθήνα 1970, σ. 76.
2. Πρβ. Ματθ. 26, 6 κ.έ.- Μάρκ. 14, 3 κ.έ. και Ίω. 12, 3 κ.έ.
3. Ιω. 12, 6.
4. Ρωμ. 12, 15.

Απόσπασμα από τις σελίδες  125 -130  του βιβλίου:

        ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ
                              ΛΟΓΟΙ  Β΄              

              ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΑΦΥΠΝΙΣΗ

                  ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ

       «ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ»
                  ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ 

Πηγή: http://anavaseis.blogspot.com

῾Η ῾Ιερά Κοινότης τοῦ ῾Αγίου ῎Ορους γιά τήν ἐμφάνιση τοῦ Γέροντος Παϊσίου: ΑΝΑΛΗΘΕΙΣ ΦΗΜΟΛΟΓΙΕΣ...

 

Τοιαῦται φημολογίαι εἶναι ἀναληθεῖς καί δέν συνάδουν μεθ᾽ ὅσων ἔτι ζων ἐπρέσβευεν ὁ Γέρων Παΐσιος

Για αναληθείς φημολογίες που δεν συνάδουν με όσα πρέσβευε ο Γέροντας Παϊσιος, τονίζει σε ανακοίνωση της η Ιερά Κοινότης του Αγίου Όρους, όσον αφορά τις πληροφορίες για εμφάνιση του γέροντα Παϊσιου και την προαναγγελία επικείμενου πολέμου.

Η ανακοίνωση έχει ως εξής:

Η Ιερά Κοινότης Αγίου Όρους Άθω, εξ αφορμής προβολής προσφάτως εκ μέρους ωρισμένων Μέσων Μαζικής Ενημερώσεως πληροφοριών αναφερομένων εις δήθεν εμφάνισιν εις μοναχούς του οσίας βιοτής μακαριστού Γέροντος Παϊσίου και προαναγγελίαν υπ’ αυτού επικειμένου πολέμου, προκληθείσης δε εκ τούτου ανησυχίας και αναταραχής, χάριν της αληθείας και ένεκεν σεβασμού εις την μνήμην του Γέροντος, δηλώνει ότι τοιαύται φημολογίαι είναι αναληθείς και δεν συνάδουν μεθ᾽ όσων έτι ζων επρέσβευεν ο Γέρων Παΐσιος.

Άπαντες οι εν τη κοινή Συνάξει Αντιπρόσωποι και Προϊστάμενοι

των είκοσιν Ιερών Μονών του Αγίου Όρους Άθω.

Πηγή: http://www.romfea.gr