“ΤΟΥΡΚΙΚΕΣ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΣΜΥΡΝΗΣ”…

῾Η Σμύρνη καίγεται (1922)

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΦΥΣΙΚΗΣ ΑΓΩΓΗΣ ΣΤΑΥΡΟΣ ΛΙΛΟΓΛΟΥ*

Το πιο κάτω αποκαλυπτικό απόσπασμα των τουρκικών σοβινιστικών προθέσεων είναι από το βιβλίο του Τούρκου συγγραφέα Φαλίχ Ριφκι Ατάι και το βιβλίο του…
“Τσάνκαγια” το οποίο αναφέρεται στην ζωή και τα έργα του Κεμάλ Ατατούρκ.
“… Ήταν η μέρα της Μεγάλης Φωτιάς. Καθώς οι φλόγες έσωζαν τις γειτoνιές ο κόσμος έτρεχε προς την παραλία…Κάποιοι έπεφταν στην θάλασσα για να κρατηθούν από τις βάρκες… Παρακολουθούσα αυτή την μοναδική τραγωδία με την καρδιά μου να πονά…
Η Σμύρνη καιγόνταν και μαζί της η Ελληνικότητά της (Ρουμλούκ), οι άνθρωποι των πρώτων πολιτισμών, εκείνοι που πέρασαν τον μεσσαίωνα με τους Μουσουλμάνους, εκείνοι που ζούσαν στις πατρίδες τους και στα σπίτια τους σε άνεση, εκείνοι που κρατούσαν το εμπόριο και γεωργία της Σμύρνης και όλης της Δυτικής Ανατολίας, και ολόκληρη την οικονομία της, εκείνοι που ζούσαν σε παλάτια, κονάκια, και τσιφλίκια, τώρα, τον εικοστό δεύτερο χρόνο του εικοστού αιώνα πεθαίνουν για ένα κομμάτι βάρκας να τους μεταφέρει μακριά για πάντα…

Η Γκιαβούρ (άπιστη) Σμύρνη κάηκε και τελείωσε με τις φλόγες στο σκοτάδι και το καπνό το ξημέρωμα. ΄Ησαν πράγματι υπεύθυνοι για τη φωτιά οι Αρμένιοι εμπρηστές όπως μας λέχθηκε τις μέρες εκείνες;… Καθώς αποφάσισα να γράψω την αλήθεια όπως την γνωρίζω θέλω να αντιγράψω μια σελίδα από τις σημειώσεις που έπερνα τις μέρες εκείνες.
Οι λαφυραγωγοί βοήθησαν στην εξάπλωση της φωτιάς… Γιατί καίγαμε την Σμύρνη; Φοβόμασταν αν τα κονάκια στην προκυμαία, τα ξενοδοχεία και οι ταβέρνες έμεναν στο τόπο τους, δεν θα μπορούσαμε ποτέ να ξεφορτωθούμε τις μειονότητες;
Οταν απελαύνονταν οι Αρμένιοι τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο, είχαμε κάψει όλες τις κατοικημένες περιοχές και γειτονιές στις πόλεις της Ανατολίας με αυτόν ακριβώς τον φόβο. Αυτό δεν σχετίζεται μόνο με την διάθεση για καταστροφή. Υπάρχει και κάποιο αίσθημα κατωτερότητας μέσα του. Σαν το κάθε τι που έμοιαζε με Ευρώπη ήταν πεπρωμένο να παραμείνει Χριστιανικό και ξένο γι΄αυτό και εμείς έπρεπε εμείς να το στερηθούμε.”

Ο Τούρκος συγγραφέας Αtay Falih Rifki Atay, ένας διακεκριμένος δημοσιογράφος και συγγραφέας έζησε το κάψιμο της ελληνικής Σμύρνης, ένας Τούρκος αυτόπτης μάρτυρας της κεμαλικής κτηνωδίας επιβεβαίωσε πριν πεθάνει τις τουρκικές ευθύνες για την πρωτοφανή εκείνη βαρβαρότητα. Στο προαναφερθέν βιβλίο του ο συγγραφέας αναφέρεται σε λεπτομέρεια και στις κτηνωδίες του Νουρεττίν Πασιά.  

Ο εν λόγω δημοσιογράφος γεννήθηκε το 1894 στην Κωνσταντινούπολη και πέθανε στις 20 Μαρτίου 1971. Τον Ιούλιο του 1926 ο σφαγέας Ατατούρκ έδωσε συνέντευξη στην Ελβετίδα ανταποκρίτρια κα Emile Hilderbrand και η οποία (συνέντευξη) δημοσιεύθηκε την 1η Αυγούστου 1926 στην αμερικανική εφημερίδα ‘ The Los Angeles Examiner‘. Στο πρωτοσέλιδο δημοσίευμα (πρώτο μέρος) της αμερικανικής εφημερίδας του Λος Άντζελες που πλαισιωνόταν με φωτογραφία του Κεμάλ Ατατούρκ, ο Ατατούρκ παραδέχεται την καταστροφή και γενοκτονία των εκατομμυρίων Χριστιανών στην σημερινή Τουρκία (Ελλήνων, Αρμενίων και Ασσυρίων) και δήλωνε:
“Δεν θα σταματήσω μέχρι που κάθε ένοχο άτομο ανεξαρτήτως θέσεως ή βαθμού έχει κρεμμασθεί ως μια φρικαλέα προειδοποίηση προς όλους τους υποκινητές συνωμότες εναντίον της ασφάλειας της Τουρκικής Δημοκρατίας…”.
Και βέβαια, η ίδια βάναυση και αμετανόητη τουρκική εξοντωτική πολιτική εναντίον των Ελλήνων συνεχίζεται. Παραδείγματα, η εξόντωση των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης, της ΄Ιμβρου και Τενέδου, της ημικατεχόμενης Κύπρου…

* Ο Σταύρος Λιλόγλου έχει διατελέσει Άμισθος Επιστημονικός συνεργάτης του Πανεπιστημίου Αθηνών 

και προπονητής στις υποδομές καλαθοσφαίρισης του Ολυμπιακού Πειραιά.

 

Πηγή:http://trelopeiraiotes.wordpress.com

῾Ο ᾿Ερντογάν μᾶς ὑπαγορεύει τώρα καί τά θέματα τῶν ᾿Εξετάσεων-Στέλιος Παπαθεμελῆς

 

Δεν πρόλαβε να στεγνώσει η μελάνη των υπογραφών των κυριών, Διαμαντοπούλου και Τσουμπουκτσού και η δική μας «σαν έτοιμη από καιρό» ανήμερα της 19ης Μαΐου, Ημέρας Μνήμης για τα 353.000 θύματα της Γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού και κατ’ επέκταση τα 1.500.000 θύματα των ομοεθνών μας της καθ’ ημάς Ανατολής έσπευσε να δώσει θέμα στις εισαγωγικές εξετάσεις το διήγημα του Γιώργου Ιωάννου «Στου Κεμάλ το σπίτι» Οι συνειρμοί είναι αυτονόητοι.

Ο λογοτέχνης είναι αθώος του αίματος. Αφηγείται μια πολύ ανθρώπινη πλευρά της τραγωδίας της υποχρεωτικής ανταλλαγής των πληθυσμών που κορύφωσε το δράμα της Μικρασιατικής Καταστροφής.

Τέτοιες εμπειρίες υπάρχουν αναρίθμητες. Και εκατέρωθεν. Αλλά τα αισθήματα των απλών πολιτών δεν είναι το πρόβλημα. Και πάντως στην Ελλάδα που μεγαλώσαμε, κανένα αντιτουρκικό μίσος δεν μας δίδαξαν οι δάσκαλοί μας.

Πρόβλημα είναι ο τουρκικός επεκτατισμός. Βεβαίως το φερόμενο ως «σπίτι του Κεμάλ» όπως απέδειξε ο Νεοκλής Σαρρής δεν είναι το σπίτι του Κεμάλ , αλλά του θείου του.

Αντιθέτως τα τουρκικά βιβλία, και όλο το επικοινωνιακό τους σύστημα αποπνέουν μίσος κατά Ελλήνων. Εμείς ακολουθούμε την εντολή του Κυρίου «αγαπάτε τους εχθρούς υμών, καλώς ποιείτε τοις μισούσιν υμάς».

Φυσικά δεν προκαλεί το κείμενο του Ιωάννου. Αυτό αποπνέει ανθρωπιά και τρυφερότητα. Προκαλεί η επιλογή της ηγεσίας του Υπουργείου (πρώην) Εθνικής Παιδείας ,τέτοια μέρα να αναστήσει το απαίσιας μνήμης όνομα του αρχισφαγέα των Ελλήνων της Ανατολής Μουσταφά Κεμάλ υποχρεώνοντας τους μαθητές να διαγωνισθούν με θέμα το σπίτι του.

Επειδή σαυτόν τον τόπο δεν τιμήσαμε τους νεκρούς μας, κατάπιαμε το έγκλημα παραβλέποντας ότι «κριτές θα μας δικάσουν οι αγέννητοι κι οι νεκροί», χρειάστηκαν εβδομήντα χρόνια για να αναγνωρίσουμε την Ποντιακή Γενοκτονία , ογδόντα χρόνια τη Μικρασιατική και άγνωστο πόσα θα χρειαστούν για Θρακιωτών και Κωνσταντινοπολιτών.

Ανοήτως κομματιάσαμε την Γενοκτονία , ακόμη και στη διεθνοποίηση, από ξένο Κοινοβούλιο , ( Σουηδίας), αναγνωρίσθηκε κλάσμα της η Ποντιακή.

Είναι βέβαιον ότι οι υπεύθυνοι με την «Το σπίτι του Κεμάλ» θέλησαν να στείλουν ένα ακόμη μήνυμα ραγιαδισμού στην άλλη ακτή.

Η συμφωνία Διαμαντοπούλου-Τσουμπουκτσού όπως και κάθε προηγούμενη με τους σουλτάνους τηρείται μονόπλευρα από μας. Παράδειγμα το τετράτομο του CDRSEE δηλ. της επιχείρησης να ξαναγραφεί η ιστορία των λαών της Βαλκανικής με αμερικανική τεχνογνωσία και συνταγή.Το περιεχόμενό του , απηχεί τις θέσεις της τουρκικής ,βουλγαρικής ,κ.λ.π.ιστοριογραφίας ,και ενέπνευσε τις «ιέρειες» της εθνικής αποδόμησης Ρεπούση , Δραγώνα, Φραγκουδάκη κ.λ.π. για τα κατορθώματά τους.

Οι αποδομητές μας περνούν στα μουλλωχτά το μοντέλο της CRRSEE στα σχολικά εγχειρίδια , διαστρεβλώνοντας την αλήθεια . Οι Τούρκοι δεν άλλαξαν τίποτε. Ούτε πρόκειται . Οι αποδομητές μας επειδή όσο κι αν προσπαθήσουν δεν μπορούν να καθαγιάσουν τα τουρκικά κακουργήματα, πασχίζουν τώρα εξισώσουν τυχόν ελληνικά πταίσματα του πολέμου με τα κακουργήματα των Τούρκων.

Η αναγκαστική ανταλλαγή των πληθυσμών νομιμοποίησε μια κατ ευφημισμόν «ανθρωπιστική καταστροφή» σχήμα οξύμωρον , εφ ω και παραπλανητικόν. Ο Κεμάλ και οι Γερμανοί σύμβουλοι των εγκλημάτων του ολοκλήρωσαν το εγχείρημα ενός ομογενοποιημένου εθνικού τουρκικού κράτους χωρίς καμμιάν άλλη υπόσταση εθνότητας. Οι ελάχιστες που απέμειναν όπως η εν Κωνσταντινουπόλει , Ίμβρω και Τενέδω ελληνική με διαδοχικές εθνοκαθάρσεις , εκμηδενίσθηκαν ως εχθροί της Τουρκίας.

Η Τουρκία ποδοπατεί τις συνθήκες που υπογράφει. Και όχι μόνον με την Ελλάδα , αλλά και κάθε άλλη χώρα π.χ. πρόσφατα την Αρμενία. Έτσι παραβιάζει τη Λωζάνη από την γέννησή της. Βαρλίκ , Σεπτεμβριανά , Ίμβρος , Τένεδος , Αττίλας , Γενοκτονία αιχμαλώτων Αττίλα και άλλα ων ουκ έστιν αριθμός.

Ο Ελευθέριος Βενιζέλος εν ονόματι ενός συμπαγούς εθνικού κράτους-του Ελληνικού βεβαίως- δεν αντέστη στην ιδέα της υποχρεωτικής, άρα βίαιης ανταλλαγής , ομως αυτό εξυπηρετούσε τα μέγιστα τον εχθρό. Στη Λωζάνη τότε όπως έγραψε ο Driault οι σύνεδροι “πουλούσαν το αίμα των Αρμενίων και των Ελλήνων με το βάρος του χρυσού”. Ακόμη και ο προεδρεύων της Διασκέψεως Βρετανός ΥΠΕΞ λόρδος Κώρzον , εγγυητής των δυτικών συμφερόντων αισθάνθηκε αποστροφή στη ρύθμιση της υποχρεωτικής ανταλλαγής. Την χαρακτήρισε «κακίστην και αισχράν λύσην, δια την οποίαν ο κόσμος θα υποστεί βαρείαν ποινήν κατά τα προσεχή έτη.

Δεν ξέρουμε για τον κόσμο , αλλά οι Έλληνες την υφιστάμεθα διαχρονικά.

Αν πάντως η υπουργός Παιδείας κόπτονταν να υπενθυμίσει στους Έλληνες τέτοιες μέρες του Κεμάλ αντί του “σπιτιού” του ας έδινε στα παιδιά το εξής απόσπασμα αγόρευσής του στη Μεγάλη Εθνοσυνέλευση του 1923: «Δεν πρέπει να λησμονούμε ότι στην Μικρασία δεν ηττήθη ο γενναίος ελληνικός Στρατός , η πολιτική του ηγεσία ηττήθη»

Αλήθεια και τώρα η πολιτική μας ηγεσία ηττήθη…

«Tο Παρόν» 23/05/2010 - Στέλιος Παπαθεμελής

 http://aktines.blogspot.com

Τό... παιδομάζωμα τῆς Διαμαντοπούλου!

Βρήκαν τη μέρα! Την 19η Μαΐου, ημέρα μνήμης της γενοκτονίας των Ποντίων από τους Τούρκους (όλως τυχαίως να υποθέσουμε;), το υπουργείο (πρώην Εθνικής) Παιδείας έδωσε άλλο ένα δείγμα αγοραίου εθνομηδενισμού. Και το έκαναν, προσβάλλοντας εκατοντάδες χιλιάδες Πόντιων συμπολιτών μας αλλά πάνω απ’ όλα, την ιερή μνήμη των νεκρών του έθνους!
Συγκεκριμένα, στις απολυτήριες εξετάσεις της Γ’ Τάξης του Γενικού Λυκείου για το μάθημα της νεοελληνικής λογοτεχνίας στη θεωρητική κατεύθυνση, δόθηκε για ανάλυση κείμενο του Γιώργου Ιωάννου με τίτλο «Στου Κεμάλ το σπίτι» (όπου αναπαράγεται και το γνωστό παραμύθι για το δήθεν σπίτι του Κεμάλ στη Θεσσαλονίκη, ο οποίος σημειωτέον, γεννήθηκε στον Τύρναβο). Πρόκειται για την ιστορία μιας Τουρκάλας, που έπασχε από νοσταλγία για το πατρικό της στη Θεσσαλονίκη. Η ιστορία είναι γραμμένη έτσι, ώστε να αποδώσει «τον κόσμο της προσφυγιάς, τον πόλεμο, τη Θεσσαλονίκη, τον τρόπο ζωής των απλών ανθρώπων».
Απίστευτη είναι πλέον η εμμονή της κυβέρνησης στην ατομικότητα, στον κοσμοπολιτισμό και στην πολυπολιτισμικότητα. Παρακάτω στο θέμα, παρατίθεται μια ρήση του Αναστάση Βιστωνίτη ότι «ο αφηγητής είναι η κυρίαρχη ατομική συνείδηση» και ζητείται από τους μαθητές να αναφέρουν δύο στοιχεία «που μπορούν να στηρίξουν την άποψη αυτή». Εδώ, έχουμε να κάνουμε με μια απόπειρα (ολοκληρωτικού τύπου) δημιουργίας εθνομηδενιστικής και ατομοκεντρικής συνείδησης. Πρόκειται για τεχνικές σταλινικού τύπου, που χρησιμοποιήθηκαν στην αλήστου μνήμης ΕΣΣΔ και στους δορυφόρους της.

Σε λίγο θα εισαγάγουν και μάθημα διαλεκτικού ματεριαλισμού! Είναι να τραβάει τα μαλλιά του κανείς με τις μεθοδεύσεις εις βάρος των παιδιών, που δεν έχουν τη δυνατότητα να αμυνθούν έναντι των μεθοδεύσεων των αριστεριστών και «εκσυγχρονιστών» ή «φωταδιστών» εκπαιδευτικών. Μιλάμε για ολοκληρωτισμό, στις τεχνικές του οποίου υποβάλλονται ανήλικοι μαθητές, ώστε να διαμορφώσουν συνείδηση «εθνοπουθενάκηδων».
Ένας δήθεν ουμανισμός (και λέμε δήθεν γιατί είναι απίστευτα υποκριτικό να κλαίγεται κάποιος για το σπίτι της Τουρκάλας και να μη δίνει δεκάρα και μάλιστα την ημέρα της σχετικής επετείου για τα εκατοντάδες χιλιάδες θύματα του τουρκικού σοβινισμού), χρησιμοποιείται ως όχημα για να αγγίξει τις ψυχές των νέων μας. Αποδεικνύεται για μια ακόμα φορά, ότι συντονισμένες μειοψηφίες στον χώρο της εκπαίδευσης, προβαίνουν σε σωρεία προμελετημένων «πραξικοπημάτων» σε όλα τα επίπεδα, κατά παράβαση του άρθρου 16 του Συντάγματος και του πνεύματός του.
Νίκος Χιδίρογλου

Πηγή:᾿Εφημ. ᾿Ελεύθερη ῞Ωρα (Πέμπτη 20-05-2010)