Ὁ Ἅγιος Παῦλος ὁ Ὁμολογητής καὶ Ἱερομάρτυρας (6 Νοεμβρίου )

Ὁ Ἅγιος Παῦλος, ὁ Ὁμολογητὴς καταγόταν ἀπὸ τὴν Θεσσαλονίκη. Ὑπῆρξε γραμματέας τοῦ ἁγιοτάτου Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Ἀλεξάνδρου. Ὅταν ἀπεβίωσε ὁ Ἀλέξανδρος, ὁ Παῦλος ἐξελέγχθηκε Πατριάρχης. Ὁ αὐτοκράτορας Κωνστάντιος, ὅταν τὸ πληροφορήθηκε δυσανασχέτησε, γιατὶ ἦταν ὀπαδὸς τῆς αἵρεσης τῶν Ἀρειανῶν. Ὅταν ὁ Κωνστάντιος ἐπέστρεψε ἀπὸ τὴν Ἀντιόχεια στὴν Κωνσταντινούπολη, ἀπομάκρυνε ἀπὸ τὸν πατριαρχικὸ θρόνο τὸν Παῦλο καὶ ἀνακήρυξε αὐθαίρετα Πατριάρχη, τὸν ἀρειανόφρονα Νικομηδείας Εὐσέβιο. Τότε ὁ Ἅγιος Παῦλος πῆγε στὴν Ρώμη. Ἐκεῖ βρῆκε τὸν Μέγα Ἀθανάσιο, τὸν ὁποῖο εἶχε ἀπομακρύνει ἀπὸ τὸ Πατριαρχεῖο Ἀλεξανδρείας ὁ Κωνστάντιος. Πληροφορηθεῖς τὰ γεγονότα, ὁ αὐτοκράτορας Κώνστας, ἔστειλε γράμμα στὸν ἀδελφό του τὸν Κωνστάντιο, διαμαρτυρόμενος γιὰ τὴν στάση του. Ἔτσι ὁ Παῦλος καὶ ὁ Ἀθανάσιος ἐπανῆλθαν στὸ ἀξίωμά τους. Δυστυχῶς μετὰ ἀπὸ λίγο καιρὸ ὁ Κώνστας πέθανε. Ἔτσι ὁ Κωνστάντιος διέταξε, ἀπὸ τὴν Ἀντιόχεια ποὺ ἦταν, νὰ ἀπομακρύνουν τὸν Παῦλο ἀπὸ τὸν Πατριαρχικὸ θρόνο. Μάλιστα τὸν ἐξόρισε στὴν Κουκουσὸ τῆς Ἀρμενίας. Μία μέρα ποὺ τελοῦσε τὴν Θεία Λειτουργία ὅρμησαν καταπάνω του Ἀρειανοὶ καὶ τὸν ἔπνιξαν μὲ τὸ ἴδιο του τὸ ὠμοφόριο. Ἔτσι ὁ Ἅγιος ἐτελείωσε καὶ παρέδωσε τὴν ψυχή του στὸν Κύριο. Ἀπολυτίκιον. Ἦχος γ’. Αὐτόμελον. Θείας πίστεως, ὁμολογία, ἄλλον Παῦλόν σε, τῇ Ἐκκλησίᾳ, ζηλωτὴν ἐν ἱερεῦσιν ἀνέδειξε. Συνεκβοᾷ σοι καὶ Ἄβελ πρὸς Κύριον, καὶ Ζαχαρίου τὸ αἷμα τὸ δίκαιον. Πάτερ Ὅσιε, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος. Κοντάκιον. Ἦχος β’. Τὰ ἄνω ζητῶν. Ἀστράψας ἐν γῇ, ὡς ἄστρον οὐρανόφωτον, τὴν καθολικήν, φωτίζεις Ἐκκλησίαν νῦν, ὑπὲρ ἧς καὶ ἤθλησας, τὴν ψυχήν σου Παῦλε προθέμενος, καὶ ὡς Ζαχαρίου καὶ Ἄβελ τρανῶς, βοᾷ σου τὸ αἷμα πρὸς Κύριον. Μεγαλυνάριον. Ἄκτιστον ὁμότιμον τῷ Πατρί, τὸν Λόγον δοξάζων, καὶ τῷ Πνεύματι συμφυῇ, Παῦλε θεηγόρε, ὀμολογίας στόμα, κατῄσχυνας Ἀρείου, τὴν ἀθεότητα.

Οἰκουμενισταί Πατέρες ἀνώτεροι τῶν παλαιῶν!

Οἰκουμενισταί ἐπίσκοποι καὶ καθηγηταί τῆς θεολογίας ἐκφράζονται ὑποτιμητικά γιά τοὺς ἁγίους Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας. Ἰσχυρίζονται, ὅτι ἐκεῖνοι οἱ Πατέρες, οὔτε πολύ οὔτε ὀλίγο, δέν ἦταν ἀνοικτά μυαλά καί δέν μποροῦσαν νά προβλέψουν τίς σημερινές καταστάσεις ἀπό θρησκευτικῆς πλευρᾶς καί ὅτι δέν δύναται σήμερα νά ἐφαρμόζεται ἔναντι τῶν ἑτεροδόξων ἡ ἀρχαία τακτική. Ἡ αὐστηρότης τῶν Πατέρων ἔναντι τῶν αἱρετικῶν, καίτοι στηρίζεται στήν Ἁγία Γραφή, ἀπό τούς ἐν λόγῳ οἰκουμενιστάς δέν ἐπιδοκιμάζεται, ἀλλά μᾶλλον ἀποδοκιμάζεται. Ἡ δέ χειρότερη ἀποδοκιμασία φαίνεται στούς λόγους τοῦ Οἰκουμενικοῦ (…) πατριάρχου Βαρθολομαίου, ὅτι οἱ Πατέρες, οἱ ὁποῖοι ἀπέκοψαν τούς αἱρετικούς παπικούς ἀπό τό σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, ἔπεσαν «θύματα τοῦ ἀρχεκάκου ὄφεως» καί εἶναι ὑπόδικοι ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ!

Ἕνας ἀρχιεπίσκοπος τοῦ Ἐξωτερικοῦ, βαρυνόμενος μέ μεγάλες ἀσέβειες καί αἱρέσεις, καί μέ ἁβρές σχέσεις μέ τούς αἱρετικούς, σέ εὐλαβῆ κυρία, πού ἐπεκαλεῖτο καί ἐπαινοῦσε τούς ἁγίους Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας γιά τούς ἀγῶνες τους ὑπέρ τῆς Πίστεως καί ἐναντίον τῶν αἱρετικῶν, εἶπε: «Καί ἐμεῖς, κυρία μου, τί εἴμαστε; Δέν εἴμαστε Πατέρες;».

Οἱ ταλαίπωροι οἰκουμενισταί ἐπίσκοποι φρονοῦν, ὅτι καί αὐτοί εἶναι Πατέρες, καί μάλιστα ἀνώτεροι, μέ πνεῦμα εὐρύτερο καί μέ ἀγάπη μεγαλύτερη. Ἀλλά πλανῶνται πλάνην οἰκτράν ἔχοντας τέτοιο φρόνημα γιά τούς ἑαυτούς τους. Στό ἐρώτημα τοῦ ἀρχιεπισκόπου τοῦ Ἐξωτερικοῦ πρός τήν εὐσεβῆ κυρία ἁρμόζει αὐτή ἡ ἀπάντησι: Ἐσεῖς δέν εἶσθε δυστυχῶς Πατέρες, διότι δέν γεννᾶτε πνευματικά παιδιά, συνειδητούς χριστιανούς, ἀλλ᾽ εἶσθε καί διῶκτες τῶν εὐσεβῶν. Ἐσεῖς δέν εἶσθε Πατέρες, διότι φρονεῖτε, λέγετε καί ἐνεργεῖτε πράγματα ἀντίθετα πρός τό θεόπνευστο κείμενο τοῦ Χριστιανισμοῦ, τήν Ἁγία Γραφή. Σεῖς δέν εἶσθε Πατέρες, διότι δέν διακρίνεσθε γιά ἁγιότητα βίου. Καί τά ὀστᾶ τῶν ἁγίων Πατέρων εὐωδιάζουν. Ὅταν πεθαίνετε, συμβαίνει τοῦτο καί σέ σᾶς; Σεῖς εἶσθε θύματα τοῦ ἀρχεκάκου ὄφεως.

ΠΗΓΗ: Περιοδικό «Ὁ Σταυρός»

καί «ΑΚΤΙΝΕΣ» (aktines.blogspot.com)

π. ΠΑΪΣΙΟΣ Ἁγιορείτης καὶ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ

Ἐνδιαφέρουσα ὁμολογιακή πατερική γραμμή τοῦ Γέροντος Παϊσίου ἔναντι τοῦ Οἰκουμενισμοῦ:

...Μετά λύπης μου, ἀπό ὅσους φιλενωτικούς ἔχω γνωρίσει, δέν εἶδα νά ἔχουν οὔτε ψίχα πνευματική οὔτε φλοιό. Ξέρουν, ὅμως, νά ὁμιλοῦν γιά ἀγάπη καί ἑνότητα, ἐνῶ οἱ ἴδιοι δέν εἶναι ἑνωμένοι μέ τόν Θεόν, διότι δέν Τόν ἔχουν ἀγαπήσει...


Ἐν Ἁγίῳ Ὄρει τῇ 23η Ἰανουαρίου 1969 


Σεβαστέ πάτερ Χαράλαμπε.

Ἐπειδή βλέπω τόν μεγάλον σάλον πού γίνεται εἰς τήν Ἐκκλησίαν μας, ἐξ αἰτίας τῶν διαφόρων φιλενωτικῶν κινήσεων καί τῶν ἐπαφῶν τοῦ Πατριάρχου μετά τοῦ Πάπα, ἐπόνεσα καί ἐγώ σάν τέκνον Της καί ἐθεώρησα καλόν, ἐκτός ἀπό τίς προσευχές μου, νά στείλω καί ἕνα μικρό κομματάκι κλωστή (πού ἔχω σάν φτωχός μοναχός), διά νά χρησιμοποιηθῆ καί αὐτό, ἔστω καί γιά μία βελονιά, διά τό πολυκομματιασμένο φόρεμα τῆς Μητέρας μας. Πιστεύω ὅτι θά κάμετε ἀγάπην καί θά τό χρησιμοποιήσετε διά μέσου του θρησκευτικοῦ σας φύλλου. Σᾶς εὐχαριστῶ.

Θά ἤθελα νά...ζητήσω συγγνώμην ἐν πρώτοις ἀπ' ὅλους, πού τολμῶ νά γράψω κάτι, ἐνῶ δέν εἶμαι οὔτε ἅγιος, οὔτε θεολόγος. Φαντάζομαι ὅτι θά μέ καταλάβουν ὅλοι, ὅτι τά γραφόμενά μου δέν εἶναι τίποτε ἄλλο παρά ἕνας βαθύς μου πόνος διά τήν γραμμήν καί κοσμικήν ἀγάπην, δυστυχῶς, τοῦ πατέρα μᾶς κ. Ἀθηναγόρα. Ὅπως φαίνεται, ἀγάπησε μίαν ἄλλην γυναίκα μοντέρνα, πού λέγεται Παπική Ἐκκλησία, διότι ἡ Ὀρθόδοξος Μητέρα μας δέν τοῦ κάμνει καμμίαν ἐντύπωσι, ἐπειδή εἶναι πολύ σεμνή. Αὐτή ἡ ἀγάπη, πού ἀκούσθηκε ἀπό τήν Πόλι, βρῆκε ἀπήχησι σέ πολλά παιδιά του, πού τήν ζοῦν εἰς τάς πόλεις. Ἄλλωστε αὐτό εἶναι καί τό πνεῦμα τῆς ἐποχῆς μας: ἡ οἰκογένεια νά χάση τό ἱερό νόημά της ἀπό τέτοιου εἴδους ἀγάπες, πού ὡς σκοπόν ἔχουν τήν διάλυσιν καί ὄχι τήν ἕνωσιν.

Μέ μία τέτοια περίπου κοσμική ἀγάπη καί ὁ Πατριάρχης μᾶς φθάνει στή Ρώμη. Ἐνῶ θά ἔπρεπε νά δείξη ἀγάπη πρῶτα σέ μᾶς τά παιδιά του καί στή Μητέρα μας Ἐκκλησία, αὐτός, δυστυχῶς, ἔστειλε τήν ἀγάπη τοῦ πολύ μακριά. Τό ἀποτέλεσμα ἦταν νά ἀναπαύση μέν ὅλα τά κοσμικά παιδιά, πού ἀγαποῦν τόν κόσμον καί ἔχουν τήν κοσμικήν αὐτήν ἀγάπην, νά κατασκανδαλίση ὅμως ὅλους ἐμᾶς, τά τέκνα τῆς Ὀρθοδοξίας, μικρά καί μεγάλα, πού ἔχουν φόβο Θεοῦ.

Μετά λύπης μου, ἀπό ὅσους φιλενωτικούς ἔχω γνωρίσει, δέν εἶδα νά ἔχουν οὔτε ψίχα πνευματική οὔτε φλοιό. Ξέρουν, ὅμως, νά ὁμιλοῦν γιά ἀγάπη καί ἑνότητα, ἐνῶ οἱ ἴδιοι δέν εἶναι ἑνωμένοι μέ τόν Θεόν, διότι δέν Τόν ἔχουν ἀγαπήσει.

Θά ἤθελα νά παρακαλέσω θερμά ὅλους τους φιλενωτικούς ἀδελφούς μας: Ἐπειδή τό θέμα τῆς ἑνώσεως τῶν Ἐκκλησιῶν εἶναι κάτι τό πνευματικόν καί ἀνάγκην ἔχουμε πνευματικῆς ἀγάπης, ἄς τό ἀφήσουμε σέ αὐτούς πού ἀγαπήσανε πολύ τόν Θεόν καί εἶναι θεολόγοι, σάν τούς Πατέρας τῆς Ἐκκλησίας, καί ὄχι νομολόγοι, πού προσφέρανε καί προσφέρουν ὁλόκληρο τόν ἑαυτόν τούς εἰς τήν διακονίαν τῆς Ἐκκλησίας (ἀντί μεγάλης λαμπάδας), τούς ὁποίους ἄναψε τό πῦρ τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ καί ὄχι ὁ ἀναπτήρας τοῦ νεωκόρου. Ἄς γνωρίζωμεν ὅτι δέν ὑπάρχουν μόνον φυσικοί νόμοι, ἀλλά καί πνευματικοί. Ἑπομένως, ἡ μέλλουσα ὀργή τοῦ Θεοῦ δέν μπορεῖ νά ἀντιμετωπισθῆ μέ συνεταιρισμόν ἁμαρτωλῶν (διότι διπλήν ὀργήν θά λάβωμεν), ἀλλά μέ μετάνοιαν καί τήρησιν τῶν ἐντολῶν τοῦ Κυρίου.

Ἐπίσης, ἄς γνωρίσωμεν καλά ὅτι ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία μας δέν ἔχει καμμίαν ἔλλειψιν. Η μόνη ἔλλειψις πού παρουσιάζεται, εἶναι ἡ ἔλλειψις σοβαρῶν Ἱεραρχῶν καί Ποιμένων μέ πατερικές ἀρχές. Εἶναι ὀλίγοι οἱ ἐκλεκτοί. Ὅμως, δέν εἶναι ἀνησυχητικόν. Ἡ Ἐκκλησία εἶναι Ἐκκλησία τοῦ Χρίστου καί Αὐτός τήν κυβερνάει. Δέν εἶναι Ναός, πού χτίζεται ἀπό πέτρες, ἄμμο καί ἀσβέστη ἀπό εὐσεβεῖς καί καταστρέφεται μέ φωτιά βαρβάρων, ἀλλά εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Χριστός. «Καί ὁ πεσῶν ἐπί τόν λίθον τοῦτον συνθλασθήσεται, ἐφ' ὄν δ' ἄν πέση λικμήσει αὐτόν» (Ματθ. καί 44-45). Ὁ Κύριος, ὅταν θά πρέπη, θά παρουσιάση τούς Μάρκους τούς Εὐγενικούς καί τούς Γρηγόριους Παλαμάδες, διά νά συγκεντρώσουν ὅλα τά κατασκανδαλισμένα ἀδέλφια μας, διά νά ὁμολογήσουν τήν Ὀρθόδοξον Πίστιν, νά στερεώσουν τήν Παράδοσιν καί νά δώσουν χαράν μεγάλην εἰς τήν Μητέρα μας.

Εἰς τούς καιρούς μᾶς βλέπομεν ὅτι πολλά πιστά τέκνα τῆς Ἐκκλησίας μας, μοναχοί καί λαϊκοί, ἔχουν, δυστυχῶς, ἀποσχισθῆ ἀπό αὐτήν, ἐξ αἰτίας τῶν φιλενωτικῶν. Ἔχω τήν γνώμην ὅτι δέν εἶναι καθόλου καλόν νά ἀποχωριζώμεθα ἀπό τήν Ἐκκλησίαν κάθε φορᾶ πού θά πταίη ὁ Πατριάρχης. Ἀλλά ἀπό μέσα, κοντά στήν Μητέρα Ἐκκλησία ἔχει καθῆκον καί ὑποχρέωσι ὁ καθένας ν' ἀγωνίζεται μέ τόν τρόπον του. Τό νά διακόψη τό μνημόσυνον τοῦ Πατριάρχου, νά ἀποσχισθῆ καί νά δημιουργήση ἰδικήν τοῦ Ἐκκλησίαν καί νά ἐξακολουθῆ νά ὁμιλῆ ὑβρίζοντας τόν Πατριάρχην, αὐτό, νομίζω, εἶναι παράλογον.

Ἐάν διά τήν ἅ ἤ τήν β λοξοδρόμησι τῶν κατά καιρούς Πατριαρχῶν χωριζώμεθα καί κάνωμε δικές μας Ἐκκλησίες - Θεός φυλάξει! - θά ξεπεράσωμε καί τούς Προτεστάντες ἀκόμη. Εὔκολα χωρίζει κανείς καί δύσκολα ἐπιστρέφει. Δυστυχῶς, ἔχουμε πολλές «ἐκκλησίες» στήν ἐποχή μας. Δημιουργήθηκαν εἴτε ἀπό μεγάλες ὁμάδες ἡ καί ἀπό ἕνα ἄτομο ἀκόμη. Ἐπειδή συνέβη στό καλύβι τῶν (ὁμιλῶ διά τά ἐν Ἁγίω Ὄρει συμβαίνοντα) νά ὑπάρχη καί ναός, ἐνόμισαν ὅτι μποροῦν νά κάνουν καί δική τους ἀνεξάρτητη Ἐκκλησία. Ἐάν οἱ φιλενωτικοί δίνουν τό πρῶτο πλῆγμα στήν Ἐκκλησία, αὐτοί, οἱ ἀνωτέρω, δίνουν τό δεύτερο. Ἄς εὐχηθοῦμε νά δώση ὁ Θεός τόν φωτισμόν Του σέ ὅλους μας καί εἰς τόν Πατριάρχην μᾶς κ. Ἀθηναγόραν, διά νά γίνη πρῶτον ἡ ἕνωσις αὐτῶν τῶν «ἐκκλησιῶν», νά πραγματοποιηθῆ ἡ γαλήνη ἀνάμεσα στό σκανδαλισμένο ὀρθόδοξο πλήρωμα, ἡ εἰρήνη καί ἡ ἀγάπη μεταξύ τῶν Ὀρθοδόξων Ἀνατολικῶν Ἐκκλησιῶν καί κατόπιν ἄς γίνη σκέψις διά τήν ἕνωσιν μετά τῶν ἄλλων «Ὁμολογιῶν», ἐάν καί ἐφ' ὅσον εἰλικρινῶς ἐπιθυμοῦν νά ἀσπασθοῦν τό Ὀρθόδοξον Δόγμα.

Θά ἤθελα ἀκόμη νά εἰπῶ ὅτι ὑπάρχει καί μία τρίτη μερίδα μέσα εἰς τήν Ἐκκλησίαν μας. Εἶναι ἐκεῖνοι οἱ ἀδελφοί, πού παραμένουν μέν πιστά τέκνα Αὐτῆς, δέν ἔχουν ὅμως συμφωνίαν πνευματικήν ἀναμεταξύ τους. Ἀσχολοῦνται μέ τήν κριτικήν ὁ ἕνας του ἄλλου καί ὄχι διά τό γενικώτερον καλόν του ἀγῶνος. Παρακολουθεῖ δέ ὁ ἕνας τόν ἄλλον (περισσότερον ἀπό τόν ἕαυτόν του) εἰς τό τί θά εἰπῆ ἡ τί θά γράψη, διά νά τόν κτυπήση κατόπιν ἀλύπητα. Ἐνῶ ὁ ἴδιος ἄν ἔλεγε ἡ ἔγραφε τό ἴδιο πράγμα, θά τό ὑπεστήριζε καί μέ πολλές μάλιστα μαρτυρίες τῆς Ἁγίας Γραφῆς καί τῶν Πατέρων. Τό κακό πού γίνεται εἶναι μεγάλο, διότι ἄφ' ἑνός μέν ἀδικεῖ τόν πλησίον του, ἀφ' ἑτέρου δέ καί τόν γκρεμίζει μπροστά στά μάτια τῶν ἄλλων πιστῶν. Πολλές φορές σπέρνει καί τήν ἀπιστία στίς ψυχές τῶν ἀδυνάτων, διότι τούς σκανδαλίζει. Δυστυχῶς, μερικοί ἀπό ἐμᾶς ἔχουμε παράλογες ἀπαιτήσεις ἀπό τούς ἄλλους. Θέλουμε οἱ ἄλλοι νά ἔχουν τόν ἴδιο μέ ἐμᾶς πνευματικόν χαρακτήρα. Ὅταν κάποιος ἄλλος δέν συμφωνῆ μέ τόν χαρακτήρα μας, δηλαδή ἢ εἶναι ὀλίγον ἐπιεικής ἢ ὀλίγον ὀξύς, ἀμέσως βγάζομε τό συμπέρασμα ὅτι δέν εἶναι πνευματικός ἄνθρωπος. Ὅλοι χρειάζονται εἰς τήν Ἐκκλησίαν. Ὅλοι οἱ Πατέρες προσέφεραν τάς ὑπηρεσίας των εἰς Αὐτήν. Καί οἱ ἤπιοι χαρακτῆρες καί οἱ αὐστηροί. Ὅπως διά τό σῶμα τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ἀπαραίτητα καί τά γλυκά καί τά ξινά καί τά πικρά ἀκόμη ραδίκια (τό καθένα ἔχει τίς δικές του οὐσίες καί βιταμίνες), ἔτσι καί διά τό Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας. Ὅλοι εἶναι ἀπαραίτητοι. Ὁ ἕνας συμπληρώνει τόν πνευματικόν χαρακτήρα τοῦ ἄλλου καί ὅλοι εἴμεθα ὑποχρεωμένοι νά ἀνεχώμεθα ὄχι μόνον τόν πνευματικόν του χαρακτήρα, ἀλλά ἀκόμη καί τίς ἀδυναμίες, πού ἔχει σάν ἄνθρωπος.

Καί πάλιν ἔρχομαι νά ζητήσω εἰλικρινῶς συγγνώμην ἀπό ὅλους, διότι ἐτόλμησα νά γράψω. Ἐγώ εἶμαι ἕνας ἁπλός μοναχός καί τό ἔργον μου εἶναι νά προσπαθῶ, ὅσο μπορῶ, νά ἀπεκδύωμαι τόν παλαιόν ἄνθρωπον καί νά βοηθῶ τούς ἄλλους καί τήν Ἐκκλησίαν, μέσῳ τοῦ Θεοῦ διά τῆς προσευχῆς. Ἀλλ' ἐπειδή ἔφθασαν μέχρι τό ἐρημητήριό μου θλιβερές εἰδήσεις διά τήν Ἁγίαν Ὀρθοδοξίαν μας, ἐπόνεσα πολύ καί ἐθεώρησα καλό νά γράψω αὐτά πού ἔνοιωθα.

Ἄς εὐχηθοῦμε ὅλοι νά δώση ὁ Θεός τήν χάριν Του καί ὁ καθένας μας ἄς βοηθήση μέ τόν τρόπον του διά τήν δόξαν τῆς Ἐκκλησίας μας.

Μέ πολύν σεβασμόν πρός ὅλους Παΐσιος μοναχός



Ἡ ἀνωτέρω σοφή καί διακριτική ἐπιστολή τοῦ Γέροντος Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου ἐστάλη στόν π. Χαράλαμπο Βασιλόπουλο τό 1969.

Πηγή : impantokratoros.gr 



ΠΟΛΥΤΟΝΙΚΗ «ΕΚΔΟΣΗ»: ΑΝΑΒΑΣΕΙΣ. ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ!

Γιά ἄλλη μιά φορά ὁ Πειραιῶς Σεραφείμ ἀποδεικνύει ἑαυτόν ἑπόμενον τοῖς ἁγίοις πατράσι...῎Αξιος!

᾿Ανακοινωθέν τοῦ Μητροπολίτου Πειραιῶς κ. Σεραφείμ γιά ἐπίσκεψη τοῦ Πάπα στήν Κύπρο

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ
ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ & ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ
Ακτή Θεμιστοκλέους 190, 185 39 ΠΕΙΡΑΙΕΥΣ, Τηλ. +302104514833 (19), Fax +3102104528332

  Πειραιεύς 1 Ιουνίου 2010

Α Ν Α Κ Ο Ι Ν Ω Θ Ε Ν

Η επικειμένη επίσκεψις του Αρχηγού της Παπικής θρησκευτικής κοινωνίας Βενεδίκτου 16ου εις την μεγαλόνησον Κύπρον προκαλεί δικαίως εντόνους συζητήσεις και αποκαλύπτει πολλών καρδιών διαλογισμούς. Ειδικώτερον η Αγιοπνευματική και Αγιοπατερική και θεολογικώς αρτία εκπεφρασθείσα θέσις των Πανιερωτάτων Μητροπολιτών Κυρηνείας κ. Παύλου, Λεμεσού κ. Αθανασίου και Τριμυθούντος κ. Βαρνάβα και των Θεοφιλεστάτων Χωρεπισκόπων Καρπασίας κ. Χριστοφόρου και Αμαθούντος κ. Νικολάου δια την αιρετικήν φύσιν του Παπισμού και την αποκοπήν αυτού εκ του ενός και μοναδικού Σώματος της Εκκλησίας και την κατακρήμνισίν του εις πλειάδα αιρετικών κακοδοξιών είναι και πασίδηλος και θεμελιούται και στοιχειοθετείται υπό της ενιαίας δογματικής και εκκλησιολογικής πίστεως της Αδιαιρέτου Καθολικής του Χριστού Εκκλησίας των πρώτων χιλίων χρόνων κοινού χριστιανικού βίου εκ της οποίας και απεκόπη και απετέλεσε την παρασυναγωγήν του «Ρωμαιοκαθολικισμού».

Ταπεινώς υποβάλλομεν εις τους ανωτέρω εξαιρέτους οιακοστρόφους και ποιμένας της αγιωτάτης Εκκλησίας της Κύπρου συγχαρητηρίους προσρήσεις δια την γενναίαν και εύηχον ομολογίαν αυτών,
την οποίαν ασφαλώς εν σιωπή αποδέχονται και τα λοιπά μέλη της Ιεραρχίας εν Κύπρω. Εν ταυτώ ευλόγως φρονούμεν ότι αι δηλώσεις του Σεπτού Προκαθημένου της Αγιωτάτης Εκκλησίας της Κύπρου Αρχιεπισκόπου κ. Χρυσοστόμου δια των οποίων ταυτοποιεί την Εκκλησίαν με την ιδικήν του άποψιν, εγένοντο εν θερμώ και ακραδάντως πιστεύομεν ότι και ο ίδιος έχεται της αυτής πίστεως των ανωτέρω, ως άλλωστε κατά το παρελθόν το έχει εκφράσει στηλιτεύων την αιρετικήν Εκκλησιολογίαν του Παπισμού.

Βεβαίως ο αρχηγός του κράτους του Βατικανού έχει το δικαίωμα να επισκέπτεται οιονδήποτε τόπον επιθυμεί ως έκαστος ελεύθερος πολίτης της υφηλίου, η απόδοσις όμως εκκλησιαστικών τιμών και αναγνωρίσεως ιεραρχικού αξιώματος με αναλόγους τιμάς και σχετικάς προσφωνήσεις αποτελεί απαράδεκτον κανονικώς ενέργειαν και ασφαλώς η πεποίθησις ότι επιθυμεί το σύστημα του Βατικανού να συνδράμη τα εθνικά ημών δίκαια είναι και αφελής και ανεπέρειστος και ιστορικώς έχει αποδειχθεί πλήρως η διπλωματική εχθρότης του Βατικανού κατά της Αδιαιρέτου και Ακαινοτομήτου Ορθοδόξου Καθολικής του Χριστού Εκκλησίας των δύο χιλιάδων ετών βίου και των επτά Αγίων Οικουμενικών Συνόδων και του Ελληνισμού ως ταπεινού διακόνου Αυτής. Η πρόσκλησις υπό του Αρχηγού του Βατικανού δια την συνάντησιν εις την μεγαλόνησον Κύπρον μετ' Αυτού των πάσης φύσεως Ουνιτών ψευδεπισκόπων του Βατικανού επιμαρτυρεί απολύτως τα ανωτέρω.


Ο  ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

+ ο Πειραιώς ΣΕΡΑΦΕΙΜ 

῞Αγιοι ᾿Αρχιερεῖς, φυλάξατε τά ποίμνιά σας καί διώξατε τούς λύκους-τοῦ ῾Οσίου Γέροντος Φιλοθέου Ζερβάκου

῞Αγιοι ᾿Αρχιερεῖς, φυλάξατε τά ποίμνιά σας καί διώξατε τούς λύκους

"Εἰς περιστάσεις κατά τάς ὁποίας περιφρονεῖται ἤ ὑβρίζεται ἡ ἁγία ᾿Ορθόδοξος πίστις μας ἐπιτρέπεται ἔλεγχος ἀκόμη καί θυμός δίκαιος, ἀπαγορεύεται δέ ἡ σιωπή. ᾿Αλλά καί ὁ ἔλεγχος νά γίνεται μέ διάκρισιν καί σύνεσιν, ὄχι μέ ταραχήν καί θυμόν ὑπερβολικόν..."

* Δεν αρκεί, δεν ωφελεί μόνον να γνωρίζουμε τον νόμο του Θεού, τις εντολές, τα δόγματα, τους κανόνας, τις αποστολικές και πατερικές παραδόσεις, αλλά και να φυλάττουμε αυτές. Ο Κύριος είπε «Ος δ' αν ποίηση και διδάξη ούτος μέγας κληθήσεται εν τη Βα­σιλεία των Ουρανών» (Ματ. 5, 19) και «Μακάριοι οι ακούοντες τον λόγον τον Θεού και φυλάσσοντες αυτόν» (Λουκ. 11, 29)....

Άγιοι Αρχιερείς, φύλακες της Μιας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας..., προσέξατε παρακαλώ θερμώς και ικετεύω μετά δακρύων. Προβατόσχημοι λύκοι, εισελθόντες στην αυλή των λογικών προβάτων διά της πολιτικής και της αντίχριστου Μασονίας, ζητούν να καταργήσουν τα διατεταγμένα από τους πανσόφους Αγίους Αποστόλους και τους θεοφόρους Αγίους Πατέρας, και να εξευρωπαΐσουν, εκλατινίσουν και εκμοντερνίσουν. Αυτούς και όλους τους καταφρονητάς των Αποστολικών και Πατερικών Παραδόσεων, να αποβάλετε ως λοιμώδεις λύκους από την Ορθόδοξη Εκκλησία, για να μη καταστήσουν αυτήν αιρετική, πανθεϊστική και παναιρετική με όσα ξένα και αιρετικά επιδιώκουν να εισαγάγουν...

Άγιοι Αρχιερείς, προσέξατε, φυλάξατε τα ποί­μνια τα όποια σας ενεπιστεύθη ό Κύριος, διώξατε τους λύκους. Εκείνους πού λέγουν και πράττουν παρά τα διατεταγμένα, συστήσατε εις αυτούς μετάνοια....

*Η Εκκλησία έχει ανάγκη από πολλούς εργάτες, όχι χλιαρούς και φιλοσώματους, αλλ' αληθινούς, με πίστη και ζήλο, αυταπάρνηση και αγάπη ολόψυχο πρός τον Θεό και τον άνθρωπο...

*Λοιπόν αυτοί οι μεγάλοι και τρανοί οι ψευδώς τιτλοφορούμενοι ως αλάθητοι και παναγιώτατοι, φουσκωμένοι από εωσφορικήν υπερηφάνειαν, εχθροί της Ορθοδοξίας και των πιστώς ακολουθώντων την ορθόδοξον πίστιν και τας αποστολικάς και πατερικάς παραδόσεις, επόμενον να μας πολεμήσουν, να εξασκήσουν βίαν, αλλά εμείς να μένωμεν στερεοί εις την πίστιν και να μη φοβηθώμεν... Ο Απόστολος Παύλος, το στόμα του Χρίστου, μας παραγγέλλει Μη συγκοινωνείτε τοις έργοις τοις ακάρποις του σκότους, μάλ­λον δε και ελέγχετε. Εις περιστάσεις κατά τας οποίας περιφρονείται ή υβρίζεται η αγία Ορθόδοξος πίστις μας επιτρέπεται έλεγχος ακόμη και θυμός δίκαιος, α­παγορεύεται δε η σιωπή. Αλλά και ο έλεγχος να γίνεται με διάκρισιν και σύνεσιν, όχι με ταραχήν και θυμόν υπερβολικόν...

ΠΙΣΤΟΙ ΥΠΕΡΜΑΧΟΙ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΜΑΣ


Εκδόσεις "Ορθόδοξος Κυψέλη", Θεσσαλονίκη


πηγή: Ι. Μονή Παντοκράτορος Μελισσοχωρίου
ἀναδημοσίευση:http://aktines.blogspot.com

Μή κλίνετε γόνυ εἰς τόν ἀντίχριστον Πᾶπα

Σχόλιο klision:῾Η παροῦσα ἀνάρτηση ἀφιερώνεται στούς ἀγωνιζόμενους Κυπρίους ἀδελφούς μας, οἱ ὁποῖοι παρά τίς λοιδωρίες πού ὑφίστανται καί τούς ἄδικους χαρακτηρισμούς πού τούς προσάπτουν, συνεχίζουν τόν καλό ἀγώνα τῆς πίστεως. ᾿Αδέλφια μας, εἴμαστε μαζί σας, ἡ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ....Εὐχόμαστε ὁ Πᾶπας νά μήν ἀφήσει στό βέβηλο πέρασμά του ΣΥΝΤΡΙΜΜΙΑ....

Οσίου Γέροντος Φιλοθέου Ζερβάκου

"Μη κλίνετε γόνυ εις τον αντίχριστον Πάπα"

* ...Πιστεύω και ελπίζω ότι ο ιδρυτής της Εκκλησίας, ο Αρχηγός της σωτηρίας ημών, ο κραταιός και δυνατός εν πολέμοις, πάντας τους πολεμούντας την Νύμφην Αυτού Εκκλησίαν, την καθαράν και άσπιλον, την οποίαν περιποιήσατο με το Τίμιον Αίμα Του, θα τους σύντριψη ως σκεύη κεραμέως και θα διαφύλαξη και διάσωση Αυ τήν καθαράν. Υμείς δε οι εναπολειφθέντες στήτε καλώς, στήτε μετά φόβου, στήτε ανδρείως και μη κλίνετε γόνυ εις τον αντίχριστον Πάπα και εις τους οπαδούς αυτού φιλοπαπιστάς οικουμενιστάς, και λοιπούς δειλούς και προδότας. Στήτε μέχρι τέλους, μέχρι θανάτου, δια να λά βετε τον άφθαρτον στέφανον εις τους ουρανούς....

Κρατείτε την πίστιν στερεάν
* Αφήνω συμβουλήν εις τους πιστούς και πνευματικά μου τέκνα να ακολουθούν την Εκκλησίαν... Εάν ενω θούν, τότε, να χωρήσουν, να αποχωρήσουν τελείως ακολουθούντες εκείνο το οποίον παρελάβομεν και τους α γίους Πατέρας.

* Εάν ο ποιμήν είναι αληθής, οφείλετε να ακολουθήτε τον αληθή ποιμένα. Εάν δεν είναι αληθής, ακολουθήτε τον Χριστόν, ο Οποίος είναι αληθής.

 

* Οι Άγιοι Πατέρες δεν επλανήθησαν διότι είχον ταπείνωσιν, είχον το Πνεύμα το Άγιον, το οποίον τους ωδήγει και δεν τους άφηνε να πλανηθούν.
* Πως είναι δυνατόν, να τιμήση κάποιος τους τοιού τους (νεωτεριστάς Αρχιερείς), οι οποίοι συνετάραξαν την Εκκλησίαν, εκλόνισαν τας πεποιθήσεις των Ορθοδόξων Χριστιανών, και να υπακούση εις αυτούς, όταν αυτοί με πλατύ το στόμα κηρύττουν εναντίον των Αγίων Αποστόλων;....
* Ως γέρων πνευματικός λέγω εις τα πρόβατα του Χριστού προσέξατε, μη δεχθήτε φιλίαν και ένωσιν με τον Πάπαν, διότι ο Πάπας, εάν και την όψιν του προσώ που του άλλαξε εναντίον της εντολής του Θεού (Λευϊτ. Α'9)..., εάν και ήλλαξε την μορφήν του σώματος και μετεμορφώθη εις γυναίκα, την γνώμην του δεν την άλλαξε.
* Δια να γίνη ένωσις με τους παπιστάς και τον Πάπα, πρέπει ο Πάπας να μετανοήση και να επιστρέψη εις την μίαν αγίαν καθολικήν και αποστολικήν Εκκλησίαν, την οποίαν μας παρέδωκε ο Χριστός, δια των Αγίων Απο στόλων και των Αγίων Πατέρων των επτά Οικουμενι κών Αγίων Συνόδων. Ο Πάπας απεσχίσθη και οφείλει να επιστρέψη εις την μίαν πίστιν, την οποίαν παραχάρα ξαν εις το εν βάπτισμα, το όποιον κατήργησαν και το α ντικατέστησαν με ράντισμα και επίχυσιν ύδατος, και εις τα δόγματα και ιεράς παραδόσεις, τας οποίας τελείως κατεφρόνησαν. Και εάν θέλουν διάλογους και συζητή σεις αυτά πρέπει να γίνουν επάνω εις το σύμβολον της πίστεως εις δέκα λεπτά της ώρας. Συμφωνείτε; αποπτύετε την πλάνην και τας αιρέσεις σας; επιστρέφετε εις τον Θεόν και την Αγίαν Εκκλησίαν; Σας δεχόμαστε. Δεν δέχεσθε; πηγαίνετε εκεί που σας στέλλουν οι Άγιοι Από στολοι, οι Άγιοι Πατέρες και αι επτά Οικουμ. Σύνοδοι, εις το ανάθεμα....

* * *

* Εάν ημείς οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί εφυλάττωμεν ό σα η πίστις ημών υπαγορεύει, όλα τα έθνη, ως λέγει ο θείος Χρυσόστομος, θα εγένοντο Χριστιανοί. Διότι ο ποία πίστις ανέδειξεν Αποστόλους, Μάρτυρας, Ομολογητάς, Οσίους και δικαίους; Η Ορθόδοξος. Οποία πίστις ετέλεσε μεγάλα ένδοξα και θαυμαστά σημεία; Η Ορθόδοξος. Δίκαιον είναι να είπωμεν τις Θεός μέγας ως ο Θεός ημών και οποία πίστις ως η ημετέρα πίστις, η Ορθόδοξος;....

 

Τίποτε δεν είναι ισάξιο της Ορθοδοξίας
*  Η Ορθόδοξος Εκκλησία οφείλει να διακρατή απα ραχάρακτα όσα ο Κύριος έδωσε, οι Απόστολοι εκήρυξαν και οι Πατέρες εφύλαξαν. Όποιος αποκόπτεται από αυτά δεν μπορεί να λέγεται Χριστιανός.
*  Είναι προδοσία της αληθείας το να αποδεχόμεθα αι ρετικές διδασκαλίες και να μη ομολογούμε με ακρίβεια όσα διδαχθήκαμε από τους θεοφόρους Αγίους Πατέρας της Εκκλησίας μας. Καλούμεθα να αρέσουμε όχι εις τον κόσμον αλλά εις τον Κύριον και να συμφωνούμε με τις άγιες Γραφές και με όσους δεν αντιμάχονται με όσα μας λέγουν οι Πατέρες.
*  Ο Χριστός, δεν θα αφήση την Εκκλησίαν Του, αλ λά και εμείς ότι μπορούμε να κάνουμε. Μακάριοι εκεί νοι οι όποιοι μέχρι θανάτου θα μείνουν πιστοί εις την ορθόδοξον πίστιν και ομολογίαν... Να αγωνισθήτε κατά των θεοκαπήλων προδοτών της Ορθοδοξίας και των πα τρικών παραδόσεων.
Γνώρισε  το μεγαλείο της Ορθοδοξίας
Αγιογραφικές και Πατερικές μαρτυρίες
Εκδόσεις "Ορθόδοξος Κυψέλη"
Θεσσαλονίκη

ΠΗΓΉ:http://www.impantokratoros.gr

«῾Ο μη πιστεύων κατά την παράδοσιν της Εκκλησίας άπιστος έστιν»

(Αποσπάσματα από τον ένθρονιστήριον λόγον του Γέροντος Εφραίμ Φιλοθεΐτου, 1974)
*****
Εκείνοι που ομιλούν πληθωρικά περί αγάπης νο θεύουν το περιεχόμενο της για να περιπτυχθούν όλους τους αιρετικούς όλων των αποχρώσεων. Είναι τόσο ψεύτικη αυτή η αγάπη όσο και τα ψεύτικα λουλούδια....

*****
* Η Εκκλησία του Χριστού είναι Καθολική με την έννοιαν, ότι κατέχει όλο το πλήρωμα της αληθείας και της χάριτος διά τον φωτισμόν και την απολύτρωσιν του κόσμου και επί πλέον είναι Καθολική με την έννοιαν ότι «δυνάμει» τείνει, όχι να κατακτήση, αλλά να αγιάση τον κόσμον. Κεφαλή της Εκκλησίας ο Χριστός και ημείς μέ λη εκ μέρους συνδεόμενοι διά της κοινής πίστεως «εν τω συνδέσμω της αγάπης».
* Όσο περισσότερο αγιάζομε ο καθένας τον εαυτόν μας, τόσο περισσότερο αγιάζεται το σώμα της Εκκλησίας και κατά τον ανθρώπινο χαρακτήρα της, διότι κατά τον θείον της
χαρακτήρα είναι τόσον αγία όσον και ο Θεάνθρωπος Ιησούς. Η Ιστορία της Εκκλησίας είναι ιστορία αγώνος εξαγιασμού των πιστών της.
* Όλοι όσοι πιστεύουν αληθινά, αγαπούν εν αληθεία· όσοι δεν πιστεύουν αληθινά, αγαπούν εν υποκρίσει. Εμείς ως Ορθόδοξοι Χριστιανοί αγαπούμε όλους και
επιθυμούμε να έρθουν σε επίγνωση της αληθείας. Έτσι μας δίδαξε «ο Θεός της αγάπης» έτσι αναπαύεται η συνείδησίς μας. Δεν εχθραινόμεθα προς τους ανθρώπους εξ αιτίας της αιρέσεως η της απιστίας των, αλλά και δεν θα αγαπήσωμεν ποτέ την απιστίαν η την αίρεσιν χάριν των ανθρώπων, διότι θα αποξενωθούμε από τον Θεόν.
* Ο Θεός διοχετεύει τη δύναμη της αγάπης Του, όταν προσκυνήται «εν Πνεύματι και αληθεία».
* Εκείνοι που ομιλούν πληθωρικά περί αγάπης νοθεύουν το περιεχόμενό της για να περιπτυχθούν όλους τους αιρετικούς όλων των αποχρώσεων. Είναι τόσο ψεύτικη αυτή η αγάπη όσο και τα ψεύτικα λουλούδια....
* Λέγουν να ενωθούμε οι Ορθόδοξοι με τους Ρωμαιοκαθολικούς και εν συνεχεία με τους Προτεστάντας και με όλες τις γνωστές και άγνωστες αιρέσεις που επενόησε ο Διάβολος εν ονόματι τού Χριστιανισμού. Και αφού ενωθούν όλοι οι Χριστιανοί ανεξαιρέτως μεταξύ των, κατόπιν να ενωθούν και με τους Μωαμεθανούς, τους Ιουδαίους, κατ' επέκτασι με τους Βουδδιστάς, Βραχμανιστάς, Σιντοϊστάς και με όλες γενικά τις θρησκείες της υφηλίου.
Αυτή η παναιρετική αλχημεία επιχειρείται διά του λεγομένου Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών. Ο όρος νομίζομε ότι δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Πρόκειται περί Παγκοσμίου Συμβουλίου Εθελοθρησκειών. Ο μοναδικός θεός ο όποιος θα διεκδικήση εκεί φόρον λατρείας θα είναι ο εκπεσών Εωσφόρος, ο οποίος διά του απεσταλμένου του μεταξύ των ανθρώπων Αντιχρίστου θα επιχείρηση να υποκαταστήση την πίστη και τη λατρεία στον αληθινό Θεό. Για τον Οικουμενισμό δεν υπάρχει προσωπικός Θεός, τελείως απαράδεκτο είναι γιά τους συνεπείς οικουμενιστάς το δόγμα τού Τριαδικού Θεού.
Είναι γνωστό ότι ο σατανοκίνητος Σιωνισμός συντονίζει δύο επίβουλες ενέργειες εντός και εκτός της Εκκλησίας που αποβλέπουν σε ένα και μοναδικό σκοπό, στην άλωση του φρουρίου που λέγεται Ορθοδοξία.
Παπικοί, Προτεστάνται, Χιλιασταί, Μασώνοι, Ενωτικοί, Οικουμενισταί, και κάθε άλλη «ρίζα πικρίας», όλοι αυτοί «μίαν γνώμην έχουσι, και την δύναμιν και την εξουσίαν αυτών τω θηρίω διδόασιν. Ούτοι μετά του Αρνίου πολεμήσουσι, και το Αρνίον νικήσει αυτούς, ότι Κύριος κυρίων εστί και Βασιλεύς βασιλέων, και οι μετ' αυτού κλητοί και εκλεκτοί και πιστοί» (Άποκ. 17, 13).


* Φρονούμεν ότι η Ορθοδοξία δεν έχει καμμία θέση ανάμεσα σ' αυτό το συνονθύλευμα των πλανών και των αιρέσεων. Αυτό το δόλιο «οικουμενικό» κατασκεύασμα δεν αποσκοπεί στην αναζήτηση της αληθείας, αλλά κατά τον π. Χαράλαμπον Βασιλόπουλον «είναι ένα ανακάτεμα αφανισμού της Αλήθειας. Είναι μία προσπάθεια όχι να βρουν την αλήθεια οι πλανεμένοι, αλλά να την χάσουν και εκείνοι που την έχουν, εκείνοι δηλαδή που πιστεύουν στην Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία».


«Μη πλανώμεθα. Μεταξύ Ορθοδοξίας και ετεροδοξίας χάσμα μέγα έστήρικται», τονίζει ο Καθηγητής κ. Ανδρέας Θεοδώρου.

impantokratoros.gr
http://anavaseis.blogspot.com

ΟΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΝΕΟΒΑΡΛΑΑΜΙΤΕΣ ΑΝΤΕΠΙΤΙΘΕΝΤΑΙ Τοῦ Παναγιώτη Τελεβάντου

================

Οι Οικουμενιστές και οι Νεοβαρλααμίτες είναι εξαιρετικά ενοχλημένοι από την κινητοποίηση του λαού του Θεού κάτω από την καθοδήγηση των εμπνευσμένων ηγετών του εναντίον των σύγχρονων αιρέσεων.

Ο π. ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΖΗΣΗΣ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΕ ΤΟ ΝΕΟΒΑΡΛΑΑΜΙΚΟ ΣΤΙΓΜΑ

__________________

Περιττόν να αναφέρουμε ότι τον π. Θεόδωρο Ζήση - έστω και αν δεν τον κατονομάζουν πάντοτε- ουσιαστικά έχουν μόνιμα στο στόχαστρό τους όλοι οι θιασώτες των σύγχρονων κακοδοξιών. Ο σεβαστός Γέροντας εξέδωσε βιβλίο με τίτλο “Πρέπει να μεταφραστούν τα λειτουργικά κείμενα; Νεοβαρλααμισμός η “λειτουργική αναγέννηση””. Στο βιβλίο αυτό, όπως και σε συνέδριο που διοργάνωσε, έδωσε εμπεριστατωμένη ερμηνεία των λόγων που η λεγόμενη “λειτουργική αναγέννηση” δεν αφορά ουσιαστικά τη μεταγλώττιση των ιερών κειμένων, αλλά Νεοβαρλααμική κακοδοξία επειδή προσεγγίζει την ορθόδοξη λατρεία κάτω από νοησιαρχικό και όχι μυσταγωγικό πρίσμα. Η θεολογική ανάλυση του π. Θεόδωρου Ζήση δικαιώθηκε από την εξέλιξη των γεγονότων. Ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος ανεκάλεσε ως αποτυχημένο το “πιλοτικό πρόγραμμα” που είχε εισάξει και κήρυξε τη ληξιαρχική πράξη του θανάτου της “λειτουργικής αναγέννησης”.

Η ΑΝΑΒΙΩΣΗ ΤΟΥ ΝΕΟΒΑΡΛΑΑΜΙΣΜΟΥ

_________________

Η κίνηση όμως αυτή δεν ήταν απλά μια από τις πολλές σαπουνόφουσκες του μακαριστού Αρχιεπισκόπου, όπως εσφαλμένα νόμισαν πολλοί. Επρόκειτο για Νεοβαρλααμική αίρεση που αναγεννάται μέσα από τις στάχτες του κακόδοξου φρονήματος του νεωτερισμού. Ετσι ακόμη και μετά την κοίμηση του μακαριστού Χριστόδουλου στη Μητρόπολη Πρεβέζης και αλλού άρχισαν αυθαίρετα να προβάλλονται κακόγουστες, γεμάτες δογματικά λάθη, αδόκιμες και αυθαίρετες μεταγλωττίσεις της Θείας Λειτουργίας.

ΣΥΝΟΔΙΚΗ ΚΑΤΑΔΙΚΗ ΤΟΥ ΝΕΟΒΑΡΛΑΑΜΙΣΜΟΥ

___________________

Μετά από πολλές καταγγελίες δεκάδων επισκόπων, άλλων κληρικών, λαικών και μοναχών, λειτουργιολόγων, καθηγητών πανεπιστημίων και δεκάδων ορθοδόξων εντύπων και παραδοσιακών ιστολογίων, η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος τοποθετήθηκε με σαφήνεια για το θέμα. Με σχετική απόφαση που εξέδωσε αρνήθηκε να το εξετάσει ως απλή προσπάθεια μεταγλώττισης των ιερών κειμένων. Το έθεσε στη σωστή δογματική του βάση. Ως νοησιαρχία που υποσκάπτει το μυσταγωγικό χαρακτήρα της Ορθοδόξου λατρείας. Η συμβολή ενός άλλου κορυφαίου θεολόγου των ημερών μας του Μητροπολίτη Ναυπάκτου Ιερόθεου υπήρξε καταλυτική προς αυτή την κατεύθυνση.

ΟΙ ΝΕΟΒΑΡΛΑΑΜΙΤΕΣ ΚΑΤΗΣΧΥΜΕΝΟΙ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΠΡΟΠΕΤΕΙΣ

_____________

Μετά την απόφαση της Συνόδου οι Νεοβαρλααμίτες ένιωσαν - και δικαίως - ότι το έδαφος χάνεται κάτω από τα πόδια τους. Γι’ αυτό και αποφάσισαν μια τελευταία(;) απεγνωσμένη αντεπίθεση. Καταρχήν διαπιστώσαμε την ιταμή άρνηση του Πρεβέζης να συμμορφωθεί με τις οδηγίες της Συνόδου (δηλαδή τώρα προσθέτει απείθεια στις εντολές της Εκκλησίας πέραν από το αιρετικό Νεοβαρλααμικό κίνημα που προωθεί). Παράλληλα ο θεωρητικός των εν Ελλάδι Οικουμενιστών, Νεοβαρλααμιτών και κάθε λογής νεωτεριστών κ. Πέτρος Βασιλειάδης φυσικός διάδοχος του Σάββα Αγουρίδη (του κακού δαίμονα της Νεοελληνικής θεολογίας όπως ευστοχότατα τον χαρακτήριζε ο αείμνηστος Ρωμανίδης), ανέλαβε τα ηνία της αντεπίθεσης για να βοηθήσει το Νεοβαρλααμισμό να αναπνεύσει μετά από το οστεοκλαστικό συνοδικό χτύπημα που δέχτηκε. Την αντεπίθεση του κ. Βασιλειάδη εκτός του Πρεβέζης πλαισίωσαν πολλοί. Οι Σεβασμιότατοι Μεσσηνίας και Δημητριάδος, η ΚΑΙΡΟσκόπος Δήμητρα Κούκκουρα, ο Καθηγητής κ. Ιωάννης Καραβιδόπουλος και ο κ. Χάρης Ανδρεόπουλος. Ο τελευταίος μάλιστα δημοσίευσε άρθρο για την ιερότητα του περιεχομένου των κειμένων και όχι της γλώσσας της λατρείας (λες και η γλώσσα δεν είναι ο φορέας του περιεχομένου των λατρευτικών μας κειμένων!!!).

ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟ

_____________

Την ίδια ώρα και ενώ πραγματοποιείτο η ενορχηστρωμένη αυτή αντεπίθεση των Νεοβαρλααμιτών υπό την διεύθυνση του μαέστρου του θεολογικού “φιλελευθερισμού” κ. Πέτρου Βασιλειάδη επιχειρήθηκε η σπίλωση των ηγετών του αντιοικουμενιστικού αγώνα. Ο γνωστός οικουμενιστής κ. Παναγιώτης Ανδριόπουλος ανέλαβε να διασύρει τους ηγέτες του αντιοικουμενιστικού αγώνα που θα συμμετάσχουν στην Ημερίδα της Μητρόπολης Πειραιώς αναφορικά με το πρωτείο του Πάπα. Η πρωτοβουλία του Σεβασμιότατου κ. Σεραφείμ εξόργισε τους Οικουμενιστές οι οποίοι βγάζουν άναρθρες κραυγές έντρομοι για την αίσθηση που αναπόφευκτα θα προκαλέσει ένα συνέδριο στο οποίο ομιλητές θα είναι μεταξύ άλλων οι Πειραιώς Σεραφείμ, π. Θεόδωρος Ζήσης, π. Αναστάσιος Γκοτσόπουλος, π. Γεώργιος Μεταλληνός, π. Λουκάς Γρηγοριάτης, κτλ. Συνειδητοποιούν ότι οι παραδοσιακοί πιστοί είναι πολλοί σε αριθμό, είναι συνειδητοί χριστιανοί, έχουν οργάνωση και ηγέτες αδιαφιλονίκητης θεολογικής συγκρότησης. Γι’ αυτό αντιλαμβάνονται ότι τα πράγματα γι’ αυτούς είναι ζοφερά. Και αφού δεν έχουν επιχειρήματα να αντιτάξουν προπηλακίζουν τον Αγιο Πειραιώς επειδή διοργανώνει Ημερίδα για τον Παπισμό και ζητούν την κεφαλήν του επί πίνακι από την Ιεραρχία ενώ εκφράζουν τη δυσφορία τους ακόμη και για την έκδοση εκφραστικού οργάνου από χριστιανικό σωματείο! Τέτοια ευαισθησία για την ελευθερία του λόγου εν έτει σωρηρίω 2010!!!

ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΟΥΝ ΟΙ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ ΤΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ;

____________________

Τι σημαίνουν οι αντιδράσεις των Οικουμενιστών;

1.) Οτι η ηγεσία του αντιοικουμενιστικού αγώνα μας καθοδηγεί σωστά.

2.) Οτι αν ο λαός του Θεού είναι οργανωμένος και πειθαρχημένος και αγωνίζεται με σύνεση και επιμονή οι Οικουμενιστές χάνουν τη μάχη σε όλα τα επίπεδα ακόμη και στη συνοδική αξιολόγηση των αιρετικών τους φρονημάτων.

3.) Οτι η έκδοση παραδοσιακών εντύπων και ιστολογίων, με υψηλού βαθμού αναγνωσιμότητα που φυτρώνουν καθημερινά όπως τα μανιτάρια, έχει κατατρομακρατήσει τους Οικουμενιστές και τους Νεοβαρλμααμίτες όπως ομολόγησε και η εκκλησιαστική συντάκτρια του Βήματος Μ. Αντωνιάδου. Αφού, λοιπόν, αυτά φοβούνται οι Οικουμενιστές και οι Νεοβαρλααμίτες αυτά ακριβώς και εμείς πρέπει να χρησιμοποιούμε για να τους στριμώχνουμε. Χαιρετίζουμε θερμά κάθε νέα παραδοσιακή έκδοση καθώς και τη δημιουργία ορθόδοξων ιστολογίων για να ελέγχονται οι Οικουμενιστές, οι Νεοβαρλααμίτες και οι άλλοι νεωτεριστές επί καθημερινής βάσεως για όλα τα θέματα.

ΜΗΝΥΣΕΙΣ ΣΤΗ ΣΥΝΟΔΟ

___________

Μετά την Ημερίδα για το πρωτείο πρέπει να ακολουθήσει υποβολή μηνύσεων στη Σύνοδο όλων όσων προσβάλλουν τις αλήθειες της πίστης μας και μάλιστα των Μεσσηνίας Χρυσόστομου, Περγάμου Ιωάννη (Ζηζιούλα), Κώστα Μπέη και Βασίλειου Θερμού. Η μια μήνυση πρέπει να διαδέχεται την άλλη, η μια διαμαρτυρία πρέπει να ακολουθεί την άλλη μέχρις ότου συνειδητοποιήσει η Ιερά Σύνοδος της Ελλάδας αλλά και του Οικουμενικού Πατριαρχείου ότι υπάρχει γενική κατακραυγή και απαίτηση να ξεκαθαρίσει η κατάσταση.
Πηγή:http://aktines.blogspot.com.

῞Ενα καυτό ἐρώτημα πρός τούς μεταγλωττιστές τῆς λατρείας μας

Μιὰ λογική  ἐρώτηση πού μᾶς τήν ἔστειλε συνεργάτης τοῦ ἰστολογίου μας:

῎Αν ἡ περίπτωση τοῦ π. Ἰουστίνου Πόποβιτς καὶ τῆς ὑπ᾽ αὐτοῦ μεταφράσεως στὰ σερβικὰ τῆς Λατρείας προσκομίζεται (ἐντελῶς ἐσφαλμένα) ὡς ἐπιχείρημα ὺπὲρ τῆς μεταφράσεως τῆς λειτουργικῆς γλώσσας, τότε κατὰ λογικὴ ἀκολουθία δὲν θὰ πρέπει ἄραγε οἱ  fun ὑποστηρικτὲς τοῦ π. Ἰουστίνου νὰ παραδεχθοῦν ἐπίσης ὅτι ὁ Παπισμὸς εἶναι Παναίρεση, ὅπως ἔγραφε ὁ π. Ἰουστῖνος Πόποβιτς τὸν ὁποῖο οἱ ἴδιοι ἐπικαλοῦνται;

Σιγὰ νὰ μὴ ἀπαντήσουν....! 

Βολές τῶν οἰκουμενιστῶν κατά τῆς ἀντιπαπικῆς ῾Ημερίδας τῆς Μητροπόλεως Πειραιῶς

 

Ο π. Ιουστίνος Πόποβιτς που απεκάλεσε τον παπισμό παναίρεση

Με τη συμμετοχή σημαντικότατων εισηγητών πραγματοποιείται την προσεχή Τετάρτη Ημερίδα της Μητροπόλεως Πειραιώς για το «Πρωτείο» του Πάπα. Η Ημερίδα έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, καθώς το «πρωτείο» αποτελεί το θέμα συζήτησης της Μικτής Επιτροπής Θεολογικού Διαλόγου Ορθοδόξων - Ρωμαιοκαθολικών (Παπικών) που θα συνεχισθεί το Σεπτέμβριο στη Βιέννη.
Τα Πορίσματα της Ημερίδας θα αποτελέσουν ασφαλώς σημαντικότατη ορθόδοξη προσέγγιση του ζητήματος.
Οι οικουμενιστές βλέποντας τις υγιείς δυνάμεις της Ορθόδοξης Εκκλησίας να συσπειρώνονται βάλθηκαν να δυσφημήσουν την Ημερίδα. Η πρώτη αποτυχημένη προσπάθεια έγινε ήδη χθες από το γνωστό οικουμενιστή θεολόγο Παναγιώτη Ανδριόπουλο που βρήκε «φιλόξενη στέγη» στο φιλοπατριαρχικό amen.gr. Πολλά ανακριβή, άτοπα και ανορθόδοξα ξεφουρνίζει ο κ. Ανδριόπουλος. Είναι ανάξια σχολιασμού όλα αυτά. Θα μείνουμε μόνο σε μία αναφορά του.

Λέει ο κ. Ανδριόπουλος:

Για πρώτη φορά Μητροπολίτης της Εκκλησίας της Ελλάδος διοργανώνει μια μεγάλη, καθαρά “αντι-οικουμενιστική” εκδήλωση με προσκεκλημένους ομιλητές τις “κεφαλές” του “αντι-οικουμενιστικού αγώνα”. Ο Μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ είναι γνωστό ότι έχει υπογράψει την “Ομολογία Πίστεως” που έχει συνταχθεί από τις “κεφαλές” και επανειλλημένως έχει εκφραστεί για την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία ως αιρετική.

Γνωρίζουμε πολύ καλά ότι όλοι οι οικουμενιστές, και πρώτοι και καλύτεροι οι Φαναριώτες, ενοχλήθηκαν και συνεχίζουν να ενοχλούνται από την υπογραφή της «Ομολογίας Πίστεως» από επισκόπους της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Όσο κι αν δεν τους αρέσει, υπάρχει πλήθος ορθοδόξων επισκόπων που δεν συμμερίζεται τα οικουμενιστικά τους ανοίγματα (και δεν αναφερόμαστε μόνο σε όσους υπέγραψαν την «Ομολογία Πίστεως» αλλά και σε πολλούς άλλους που ποικιλοτρόπως καταδικάζουν τις οικουμενιστικές δράσεις του Πατριάρχη και των ομοφρόνων του).

Η πιο φαιδρή όμως μομφή που απευθύνει ο Ανδριόπουλος προς το Μητροπολίτη Πειραιώς είναι ότι «επανειλλημένως έχει εκφραστεί για την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία ως αιρετική».

Αλλ’ όμως ο Παπισμός είναι όχι απλώς χαρακτηριζόμενος ως αιρετική «εκκλησία» αλλά καταδικασμένος από πλήθος Ορθοδόξων Συνόδων και Αγίων Πατέρων ως παναίρεση. Όσοι σύγχρονοι θεολόγοι εισάγουν τη θεωρία ότι ο Παπισμός έχει κάποιες αιρετικές διδασκαλίες αλλά δεν είναι αίρεση δεν είναι παρά οικουμενιστές που ανεπιτυχώς προσπαθούν να συμβιβάσουν τις αιρετικές διδασκαλίες των Παπικών με την αναγνώριση ως «αδελφή Εκκλησία» που τους παρέχουν οι Φαναριώτες και άλλοι οικουμενιστές.

Η «Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία» είναι αιρετική. Δεν είναι ο Παπισμός Εκκλησία. Είναι αίρεση που αποκόπηκε από την Ορθόδοξη Μία Εκκλησία με το Σχίσμα. Το Σχίσμα δεν είναι διαχωρισμός των Χριστιανών σε δύο Εκκλησίες (πως είναι δυνατόν να υπάρχουν δύο Εκκλησίες αφού ένα είναι το Σώμα του Χριστού, Μία η Εκκλησία. Το Σχίσμα είναι η απόσχιση των Παπικών από την Εκκλησία του Χριστού λόγω των αιρέσεων που διδάσκουν.

Όταν λοιπόν ο Μητροπολίτης Πειραιώς χαρακτηρίζει αιρετική την «Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία» ή μάλλον την παπική κακοδοξία δεν πράττει τίποτε περισσότερο από το να επαναλαμβάνει την αυτονόητη πατερική ορθόδοξη θέση των αγίων και των Συνόδων περί των Παπικών.
http://resaltomag.blogspot.com/2010/04/blog-post_433.html#more
http://orthodox-watch.blogspot.com 

῾Η θεωρία περί οἰκουμενικῆς κινήσεως κίνδυνος διά τήν Ορθόδοξον ᾿Εκκλησίαν-Αὐγουστῖνος Καντιώτης (ἕνα διαχρονικό κείμενο τοῦ 1963)

᾿Οδυσσεύς τοῦ klision: Τόν σεβ. Γέροντα Αὐγουστῖνο Καντιώτη πολλοί θέλησαν νά τόν σπιλώσουν κατά καιρούς, διότι ἔλεγχε τά πονηρά ἔργα τους. Πολλοί τόν εἶπαν φανατικό, ἄλλοι μισαλλόδοξο, ἄλλοι «Χομεϊνή» τῆς Φλώρινας, ἐπί δικτατορίας Παπαδόπουλου προσπάθησαν νά τόν βγάλουν «τρελό» γιά νά τόν ξεπαστρέψουν. Σήμερα θά τόν ἔλεγαν "Ταλιμπάν τῆς ᾿Ορθοδοξίας", ὅπως ὑποτιμητικά λένε καί ἄλλους ἐν Χριστῷ ἀδελφούς πού ἀγωνίζονται γιά τήν πεφιλημένη ᾿Ορθοδοξία μας. ῾Ο Θεός νά τόν ἀνταμείψει γιά τήν πολύτιμη προσφορά του καί νά ἀναδείξει καί ἄλλους Αὐγουστίνους στήν σημερινή λειψανδρία! ῾Ο λόγος του πάντα ΕΠΙΚΑΙΡΟΣ ὅπως θά δεῖτε σέ ἄρθρο του πού ακολουθεῖ....

῞Ενα προφητικό κείμενο τοῦ π. Αὐγουστίνου Καντιώτη, γραμμένο τό 1963, Περί Οἰκουμενισμοῦ, τό ὁποῖο πολλά ἔχει νά διδάξει καί σήμερα

Θεολόγοι τίνες, επηρεαζόμενοι από τα σύγχρονα παγκόσμια ρεύματα, ως καραμέλλαν πιπιλίζουν τώρα τελευταίως την λέξιν
«οικουμενικότης»,
«οικουμενικόν πνεύμα»,
«οικουμενική κίνησις».
Οικουμενικότης! Τι ωραία λέξις! Αλλά κάτω από την λέξιν αυτήν κρύπτεται ο φοβερώτερος δια την Ορθοδοξίαν κίνδυνος.

Ποιος κίνδυνος; Θα τον παρουσιάσωμεν με ένα παράδειγμα:

Μία γυνή είνε πιστή εις τον άνδρα της. Δεν επιτρέπει τρίτος τις να υπεισέλθη εις τας σχέσεις των. Διαρκώς ενθυμείται τας επισήμους υποσχέσεις που έδωκεν ενώπιον Θεού και ανθρώπων.
Αλλ’ η γυνή αύτη τυγχάνει να είνε εκτάκτου καλλονής, και ελκύει τα βλέμματα πολλών.

Λόγω όμως της εντιμότητος της γυναικός, όποιος θα ετόλμα να την πλησίαση και να κάνη πρότασιν περί ανηθίκων σχέσεων, αμέσως θα απεκρούετο μετ’ οργής. Και εάν επέμενεν, ένα ισχυρόν ράπισμα της εντίμου γυναικός επί του αναιδούς προσώπου του θα τον έκανε να συνέλθη.

Τούτο λοιπόν καλώς γνωρίζοντες τα φαύλα υποκείμενα, άλλην μέθοδον μεταχειρίζονται.
Προσπαθούν να εξακριβώσουν εις ποία πράγματα αρέσκεται αύτη. Εάν, δηλαδή, αγαπά
την ποίησιν, την φιλοσοφίαν, την καλλιτεχνίαν κ.λ.π. Και από τα πράγματα αυτά θ’ αρπαχθή ο κρύφιος εραστής, και με μεγάλην επιτηδειότητα θα επιδιώξη ν’ αρχίση αθώαν συζήτησιν επί των θεμάτων της αρεσκείας της γυναικός. «Τι ωραίον είνε αυτό το ποίημα!», «Τι ωραία είνε αυτή η εικών!», «Πόσον θαυμάσιον είνε αυτό το θεατρικόν έργον!», «Πόσον γλυκεία η μουσική!».
Έτσι αρχίζει ο διάλογος... Η δε αφελής και ανύποπτος γυνή αφήνεται να παρασύρεται εις μακράς συζητήσεις μετά του απατεώνος, του οποίου, καθ’ ον χρόνον η γλώσσα ρητορεύει περί φιλολογίας και καλλιτεχνίας, η καρδία σκιρτά επί τη μυστική ελπίδι της κατακτήσεως της γυναικός.

Και αφού δια των συζητήσεων δημιουργηθή κλίμα μεγάλης οικειότητος και αμοιβαίας κατανοήσεως, τότε θα επέλθη και «το μοιραίον», η άτιμος δηλαδή πράξις, η αισχρά ένωσις, η οποία ήρχισε μ’ ένα αθώον διάλογον, όπως ποτέ και εν τη Εδέμ ο πονηρότατος όφις μ’ ένα γλυκύν διάλογον κατώρθωσε να απατήση την Εύαν.
Μας εννοείτε, αγαπητοί μου, τι θέλομεν να είπωμεν; Παραβολικός είνε ο λόγος μας.


Η γυνή, περί της οποίας ομιλούμεν ανωτέρω, είνε η Ορθόδοξος ημών Εκκλησία. Αυτή είνε η καλλονή.
Αυτή είνε η περιφέρουσα τον ήλιον, κατά την θαυμαστήν εικόνα της Αποκαλύψεως. Αυτή είνε η ηλιοστάλακτος, η φέρουσα επί της κεφαλής στέφανον αστέρων δώδεκα και τη σελήνη υπό τους πόδας αυτής (Αποκ. 12,1). Αυτή, η Ορθόδοξος Εκκλησία, έμεινε πιστή εις τον Κύριον, εις τον αιώνιον Νυμφίον.
Αυτή εφύλαξεν αγνήν την προφορικήν και γραπτήν παράδοσιν του Κυρίου και των αποστόλων, κατά την θεόπνευστον συμβουλήν∙ «Στήκετε, και κρατείτε τας παραδόσεις ας εδιδάχθητε είτε δια λόγου είτε δι' επιστολής ημών» (Β' Θεσ. 2,15).

Αυτή, η Ορθόδοξος Εκκλησία, επί 19 αιώνας μάχεται κραταιόν και αιματηρόν αγώνα κατά της πολυειδούς πλάνης, κατά των ποικιλωνύμων αιρέσεων, που επεζήτησαν να μολύνουν και να διαφθείρουν την αγνότητά της. Μία δε εκ των φοβερωτέρων αιρέσεων είνε και ο παπισμός, ο οποίος λόγω των πλανών του, του απολυταρχικού πνεύματος και των φοβερών εγκλημάτων του, προεκάλεσε τον προτεσταντισμόν και την κατάτμησιν της όλης χριστιανοσύνης. Ναι. Αιρετικοί είνε οι παπικοί, ως ορθώς τονίζει το ορθόδοξον περιοδικόν «Σωτήρ» εις το τελευταίον του φύλλον.

Την εμμονήν της Ορθοδόξου Εκκλησίας εις την πατρώαν ευσέβειαν γνωρίζουν καλώς οι εχθροί της, και μάλιστα ο παπισμός. Και επειδή οι εχθροί ούτοι δια πολλών παραδειγμάτων έχουν πεισθή ότι δι’ ενός κατά μέτωπον πολέμου δεν δύνανται να εκπορθήσουν το φρούριον της Ορθοδοξίας, άλλην τακτικήν μετέρχονται εσχάτως. Ήρχισαν νέον πόλεμον. Τον πόλεμον της …ειρήνης! Χειρότερον από τον πόλεμον των σταυροφοριών. Δεν ακούετε την λαλιάν του όφεως, του επιζητούντος να φθείρη τα νοήματα της Ορθοδοξίας από της απλότητος ημών; (Β' Κορ. 113)• Ιδού τι λέγει ο όφις•

«Ω Ορθόδοξος Εκκλησία! Διατί μένεις μακράν; Μη με φοβείσαι. Δεν είμαι ο δράκων.
Είμαι ο γλυκύς άγγελος που σου φέρω το μήνυμα της αγάπης. Δεν έχω σκοπόν να σε θίξω εις τίποτε. Κράτησε τα δόγματά σου και τας παραδόσεις. Αυτά είνε δια τους θεολόγους... Εγώ σε προσκαλώ εις το σαλόνι μου δια να συζητήσωμεν άλλα θέματα. Δια να δημιουργήσωμεν ένα κοινόν μέτωπον κατά της πενίας, κατά της δυστυχίας, κατά της αθεΐας, κατά του κομμουνισμού, κατά του πολέμου κ.λ.π… (2) Δεν σε συγκινούν αυτά τα θέματα; Δεν σε ενθουσιάζει η πρότασις αυτή;
Έλα λοιπόν να διεξαγάγωμεν τον διάλογόν μας, επί υψηλού επιπέδου, επί του επιπέδου της οικουμενικότητος και της αμοιβαίας κατανοήσεως, και θα ιδής πόσον ωραία θα είνε η συνάντησίς μας!».

Ορθόδοξος Εκκλησία μας! Πονεμένη και μαρτυρική Μάνα μας! Θα δεχθής την πρότασιν αυτήν;
Θ' ανοίξης διάλογον με τον παπισμόν; Και δεν διαβλέπεις ότι εις την πρότασιν αυτήν υπάρχει ο κίνδυνος, δι’ ανικανότητα και αναξιότητα των εκπροσωπούντων σε, να δημιουργηθή μία κατάστασις εις τρομερόν βαθμόν ευνοϊκή δια τους εχθρούς σου, μέσα εις την οποίαν, χωρίς να το καταλάβης, θα πέσης εις την αγκάλην του παπισμού και θα συμβή η... «ένωσις», η ψευδώνυμος ένωσις, η πνευματική μοιχεία, η πλέον άτιμος πράξις η οποία ημπορεί να συμβή ποτέ και δια την οποίαν θα χρειασθούν αιώνες μετανοίας;

Οι δε ορθόδοξοι, οι οποίοι θα θελήσουν να παίξουν ρόλον μαστροπού της Ορθοδόξου Εκκλησίας, θα έλθη η ώρα που θ' αναστενάζουν και θα λέγουν: «Η γλώσσα αυτή, που ερρητόρευε περί οικουμενικότητος και αμοιβαίας κατανοήσεως, ας κοπή».
«Τα πόδια αυτά, που έτρεχον προς συνάντησιν των υποκρινομένων φιλίαν μετά της Ορθοδοξίας, ας σαπίσουν». «Τα χέρια αυτά, τα οποία υπέγραψαν επιστολάς και υπομνήματα οικουμενικότητος, να πέσουν!»

Αυτή, αγαπητοί μου, εν λόγω παραβολικώ και ρεαλιστικώ είνε η περιλάλητος θεωρία της οικουμενικότητος που «χάφτουν» οι εκ των ημετέρων χάνοι.
Η θεωρία περί οικουμενικής κινήσεως, κάτω από την οποίαν δύνανται να στεγασθούν όλα τα είδη των αιρέσεων, και τα πλέον ετερόκλητα στοιχεία, αποτελεί, επαναλαμβάνομεν, κίνδυνον δια την Ορθόδοξον Εκκλησίαν.

Διότι υποτιμά την σημασίαν των δογμάτων, των αιωνίων τούτων αληθειών της θείας αποκαλύψεως, αι οποίαι, διατυπωθείσαι θαυμαστώς εις τους συντόμους όρους των Οικουμενικών Συνόδων, είνε ως τα οστά και η σπονδυλική στήλη, άνευ των οποίων το σώμα μεταβάλλεται εις πλαδαράν και άμορφον μάζαν.

Υποτιμά τους Ιερούς Κανόνας, τους οποίους οι οπαδοί της οικουμενικότητος αποκαλούν «απηρχαιωμένα και σκωριασμένα όπλα».
Συνελόντι δε ειπείν, υποτιμά την Ορθόδοξον Εκκλησίαν καθόλου, δια την οποίαν οι οπαδοί της οικουμενικότητος λέγουν ότι «είνε αυταρέσκεια και βλασφημία να νομίζωμεν ότι αυτή και μόνη είνε η αληθινή Εκκλησία, η κατέχουσα ακίβδηλον την αλήθειαν της θείας αποκαλύψεως».

Ούτω τα δόγματα και η ηθική, αδιασπάστως ηνωμένα εν τη Ορθοδοξία, εν τη οικουμενική κινήσει τείνουν να εξατμισθούν και να παραμείνη ένα απατηλόν σχήμα αγάπης.

Ούτως η θεωρία της οικουμενικότητος και «της συνυπάρξεως των λαών», υπό κοσμικών και πολιτικών κύκλων του αιώνος υποστηριζόμενη προς στήριξιν μιας επισφαλούς ειρήνης, εισβάλουσα ήδη και εις τον πνευματικόν κόσμον, όπου οι συμβιβασμοί είνε απαράδεκτοι, δύναται να προκαλέση σύγχυσιν και αναστάτωσιν, πραγματικήν Βαβέλ. Η ζύμη είνε άχρηστος, εάν αναμιχθή με άλλα στοιχεία και χάση την δραστικήν της ενέργειαν. Και η Ορθοδοξία είνε η αρίστη ζύμη, η ζύμη της αληθείας η οποία δύναται όλον το φύραμα να ζύμωση, αλλ' υπό την προϋπόθεσιν να παραμείνη άμικτος από ξενικά στοιχεία, καθαρά.

Δια τούτο εχθροί της Ορθοδοξίας είνε οι οπαδοί της θεωρίας της οικουμενικότητος.
Δεν διστάζομεν δε δια τούτο να ονομάσωμεν την κίνησιν αυτήν της οικουμενικότητος «νέαν αίρεσιν», εναντίον της οποίας πρέπει πάση δυνάμει ν' αμυνθή η Ορθόδοξος Εκκλησία.

______________________________________

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

1. Από το βιβλίο «αντιπαπικά», του π. Αυγουστίνου Καντιώτη, σελ. 98 -105, γραμμένο το 1964 (εκδόσεις «Σταυρός»).
Το όντως προφητικό αυτό κείμενο επαναδημοσίευσε η «Χριστιανική Σπίθα» (φύλλο 650, Απρίλιος 2007), μετά από προτροπή - επισήμανση ενός αναγνώστη της από την Αθήνα.

2. Κοντά στις άλλες προφάσεις για τον πονηρό διάλογο, μπορεί να προστεθεί τώρα το ενδιαφέρον για τη «μνεία του Χριστιανισμού στο ευρωσύνταγμα», την «αντιμετώπιση της τρομοκρατίας», το «οικολογικό πρόβλημα», την «συνεργασία στον τομέα της βιοηθικής» κ.α. Κατά τα άλλα, τα λόγια του σεβαστού ιεράρχη είνε σαν να γράφτηκαν σήμερα!!!

Πηγή:http://orthodoxia-agiapisti.blogspot.com