Ἡ συνείδηση / Ἅγιος Ἰγνάτιος Brianchaninov

ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ εἶναι ἡ αἴσθηση τοῦ πνεύματος τοῦ ἀνθρώπου, αἴσθηση λεπτὴ καὶ φωτεινή, ποὺ ξεχωρίζει τὸ καλὸ ἀπὸ τὸ κακό.

Ἡ αἴσθηση αὐτὴ ξεχωρίζει τὸ καλὸ ἀπὸ τὸ κακὸ πιὸ καθαρὰ ἀπ’ ὅσο ὁ νοῦς. Πιὸ δύσκολο εἶναι νὰ παραπλανήσει κανεὶς τὴ συνείδηση παρὰ τὸν νοῦ. Καὶ τὸν πλανεμένο νοῦ, ποὺ τὸν ὑποστηρίζει τὸ φιλάμαρτο θέλημα, γιὰ πολὺν καιρὸ τὸν ἀντιμάχεται ἡ συνείδηση.

Ἡ συνείδηση εἶναι ὁ φυσικὸς νόμος(1). Ἡ συνείδηση χειραγωγοῦσε τὸν ἄνθρωπο πρὶν τοῦ δοθεῖ ὁ γραπτὸς νόμος. Ἡ μεταπτωτικὴ ἀνθρωπότητα βαθμιαῖα οἰκειώθηκε ἕναν λαθεμένο τρόπο σκέψεως γιὰ τὸν Θεό, τὸ καλὸ καὶ τὸ κακό. Ἡ λαθεμένη σκέψη ἐπηρέασε, φυσικά, καὶ τὴ συνείδηση. Ἔτσι, ὁ γραπτὸς νόμος ἀποτέλεσε ἀναγκαιότητα γιὰ τὴ χειραγώγηση τοῦ ἀνθρώπου στὴν ἀληθινὴ θεογνωσία καὶ τὴ θεοφιλή διαγωγή.

Ἡ διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ, ἐπισφραγισμένη μὲ τὸ ἅγιο Βάπτισμα, θεραπεύει τὴ συνείδηση ἀπὸ τὴν κακὴ προδιάθεση (2) μὲ τὴν ὁποία τὴ δηλητηρίασε ἡ ἁμαρτία. Ἡ ὀρθὴ λειτουργία τῆς συνειδήσεως ἀποκαθίσταται, ἐνισχύεται καὶ σταθεροποιεῖται μὲ τὴν τήρηση τῆς διδασκαλίας τοῦ Χριστοῦ.

Ἡ ἀποκατάσταση τῆς ὑγείας καὶ ἡ ὀρθὴ λειτουργία τῆς συνειδήσεως εἶναι δυνατὲς μόνο στοὺς κόλπους τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας μέσω τοῦ θείου νόμου της, πού κατευθύνει ὀρθὰ τὸν νοῦ. Γιατί κάθε λαθεμένη σκέψη ἐπιδρᾶ ἀρνητικὰ στὴ συνείδηση καὶ τὴ λειτουργία της.

Οἱ θεληματικὲς ἁμαρτίες σκοτίζουν, ἐξασθενίζουν, καταπνίγουν, ἀποκοιμίζουν τὴ συνείδηση.

Κάθε ἁμαρτία ποὺ δὲν ἐξαλείφεται μὲ τὴ μετάνοια, ἀφήνει τὴ βλαπτικὴ σφραγίδα της στὴ συνείδηση.

Ἡ ἑκούσια καὶ συνεχὴς ἁμαρτωλὴ ζωὴ σχεδὸν νεκρώνει τὴ συνείδηση. Δὲν εἶναι δυνατόν, ὡστόσο, αὐτὴ νὰ νεκρωθεῖ ἐντελῶς. Θὰ συνοδεύει τὸν ἄνθρωπο μέχρι τὸ φοβερὸ Κριτήριο τοῦ Χριστοῦ. Ἐκεῖ θὰ τὸν ἐνοχοποιήσει, ἂν τὴν καταπατοῦσε.

Σύμφωνα μὲ τοὺς ἁγίους πατέρες, ὁ ἀντίδικος τοῦ ἀνθρώπου, ποὺ ἀναφέρεται στὸ Εὐαγγέλιο (3), εἶναι ἡ συνείδηση. Καὶ πράγματι εἶναι ἀντίδικος, γιατί ἐναντιώνεται σὲ κάθε ἄνομο ἐγχείρημά μας.

Βαδίζοντας πρὸς τὸν οὐρανό, στὴ διάρκεια τῆς ἐπίγειας ζωῆς σου, νὰ ἔχεις εἰρηνικὲς σχέσεις μ’ αὐτὸν τὸν ἀντίδικο, γιὰ νὰ μὴ γίνει κατήγορός σου τότε ποὺ θ’ ἀποφασίζεται ἡ κατάστασή σου στὴν αἰωνιότητα.

Λέει ἡ Γραφή: «Θὰ ἀπαλλάξει τὴν ψυχὴ ἀπὸ τὰ δεινὰ ἕνας ἀξιόπιστος μάρτυρας»(4). Ἀξιόπιστος μάρτυρας εἶναι ἡ ἄμεμπτη συνείδηση. Ἡ ἄμεμπτη αὐτὴ συνείδηση τὴν ψυχὴ ποὺ ἀκούει τὶς συμβουλές της θὰ τὴ λυτρώσει ἀπὸ τὶς ἁμαρτίες της μέχρι τὸν θάνατο καὶ ἀπὸ τὰ αἰώνια βάσανα μετὰ τὸν θάνατο.

Ὅπως ἡ κόψη τοῦ μαχαιριοῦ ἀκονίζεται μὲ τὴν πέτρα, ἔτσι καὶ ἡ συνείδηση ἀκονίζεται ἀπὸ τὴ νοητὴ πέτρα (5), τὸν Χριστό, μὲ τὴ μελέτη τοῦ λόγου Του, ποὺ τὴ φωτίζει, καὶ μὲ τὴν τήρηση τῶν εὐαγγελικῶν ἐντολῶν.

Φωτισμένη καὶ ἀκονισμένη ἀπὸ τὸ Εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ ἡ συνείδηση, λεπτομερειακὰ καὶ ὁλοκάθαρα φανερώνει στὸν ἄνθρωπο τὶς ἁμαρτίες του, ἀκόμα καὶ τὶς πιὸ μικρές.

Μὴν ἀσκεῖς βία στὸν ἀντίδικό σου -μὴν παραβιάζεις τὴ συνείδησή σου! Διαφορετικά, θὰ στερηθεῖς τὴν πνευματική σου ἐλευθερία. Ἡ ἁμαρτία θὰ σὲ αἰχμαλωτίσει καὶ θὰ σὲ δέσει. Θλίβεται ὁ προφήτης μαζὶ μὲ τὸν Θεὸ γι’ αὐτοὺς ποὺ ἐπιβουλεύονται τὸν ἴδιο τους τὸν ἑαυτό, παραβιάζοντας τὴ συνείδησή τους: «Ὁ Ἐφραΐμ καταπίεσε τὸν ἀντίδικό του, καταπάτησε τὸ δίκιο του, γιατί ἄρχισε νὰ ἀκολουθεῖ τὴ ματαιότητα»(6).

Ἡ «κόψη» τῆς συνειδήσεως εἶναι πολὺ λεπτή, πολὺ εὐαίσθητη, γι’ αὐτὸ ὁ ἄνθρωπος πρέπει νὰ τὴ φυλάει προσεκτικά. Καὶ τὴ φυλάει, ὅταν ἐκτελεῖ ὅλες τὶς ὑποδείξεις τῆς συνειδήσεως καὶ ὅταν, σὲ περίπτωση ἀθετήσεως κάποιας ἀπ’ αὐτὲς λόγω ἀδυναμίας ἤ πλάνης, μετανοεῖ μὲ δάκρυα.

Καμιὰν ἁμαρτία μὴ θεωρεῖς ἀσήμαντη. Κάθε ἁμαρτία ἀποτελεῖ παράβαση τοῦ θείου νόμου, ἐναντίωση στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, καταπάτηση τῆς συνειδήσεως. Ἄλλωστε, ἀπὸ τὰ μικρά, ἀπὸ τὰ μηδαμινά, ὅπως νομίζουμε, ἁμαρτήματα ὁδηγούμαστε σιγὰ-σιγὰ στὰ μεγάλα. "Πόσο σοβαρὸ εἶναι αὐτό; Εἶναι βαριὰ ἁμαρτία; Μήπως δὲν εἶναι κάν ἁμαρτία; Ναί, δὲν εἶναι ἁμαρτία!". Ἔτσι σκέφτεται ὁ ἄνθρωπος ποὺ δὲν ἐνδιαφέρεται γιὰ τὴ σωτηρία του, ὅταν ἀποφασίζει νὰ γευθεῖ τὴν ἁμαρτωλὴ τροφή, τὴν τροφὴ ποὺ ἀπαγορεύει ὁ νόμος τοῦ Θεοῦ. Μὲ ἀβάσιμους συλλογισμοὺς καταπατᾶ διαρκῶς τὴ συνείδησή του. Ἔτσι, μὲ τὸν καιρό, ἡ «κόψη» της στομώνει καὶ ἡ φωτεινότητα της μειώνεται. Στὴν ψυχὴ ἁπλώνονται τὸ σκοτάδι καὶ ἡ παγωνιὰ —ἡ ἀμέλεια καὶ ἡ ἀναισθησία.

Τελικὰ ἡ ἀναισθησία γίνεται πάγια κατάσταση τῆς ψυχῆς. Συχνὰ μάλιστα, συμβαίνει νὰ εἶναι ἱκανοποιημένη ἡ ψυχὴ μὲ τὴν ἀναισθησία της, θεωρώντας τὴν κατάσταση εὐάρεστη στὸν Θεό, κι ἔτσι νὰ ἔχει τὴ συνείδηση της ἀναπαυμένη. Στὴν πραγματικότητα, βέβαια, ἀφοῦ ἔχασε τὴ μακάρια συναίσθηση τῆς ἁμαρτωλότητάς της, ποὺ εἶναι ἡ βάση τῆς πνευματικῆς ζωῆς, τύφλωσε καὶ ἀποκοίμισε τὴ συνείδηση (7).

Ἀθέατες τότε, μέσα στὸ βαθὺ σκοτάδι τῆς ἀναισθησίας, διάφορες ἁμαρτίες ὁρμοῦν σὰν ληστὲς μέσα στὴν ψυχὴ καὶ τὴν κάνουν κρησφύγετό τους. Οἱ ἁμαρτίες αὐτές, μένοντας ἐκεῖ γιὰ πολύ, γίνονται συνήθειες. Μὲ τὸν καιρὸ ἑδραιώνονται καὶ ἰσχυροποιοῦνται ὅσο καὶ οἱ φυσικὲς ἰδιότητες τῆς ψυχῆς, καμιὰ φορά μάλιστα ξεπερνοῦν σὲ δύναμη ἀκόμα κι αὐτὲς τὶς φυσικὲς ἰδιότητες. Οἱ ἁμαρτωλὲς συνήθειες ὀνομάζονται πάθη. Χωρὶς νὰ τὸ συνειδητοποιεῖ ὁ ἄνθρωπος, ἁλυσοδένεται σιγὰ-σιγὰ ἀπὸ τὴν ἁμαρτία καὶ γίνεται αἰχμάλωτός της, δοῦλος της.

Ὅποιος ἀδιαφορεῖ συστηματικὰ γιὰ τὶς ὑπομνήσεις τῆς συνειδήσεως, ἀφήνει τὸν ἑαυτό του νὰ αἰχμαλωτιστεῖ ἀπὸ τὴν ἁμαρτία. Ἕνας τέτοιος ἄνθρωπος μόνο μὲ ἔντονο προσωπικὸ ἀγώνα καὶ μὲ τὴ δυναμικὴ βοήθεια τοῦ Θεοῦ θὰ μπορέσει νὰ σπάσει τὶς ἁλυσίδες του καὶ νὰ ἐλευθερωθεῖ ἀπὸ τὰ πάθη. Γιατί τὰ πάθη ταυτίστηκαν μὲ τὴ φύση του, ἔγιναν, θαρρεῖς, ἰδιότητές της.

Ἀγαπητέ μου ἀδελφέ! Μ’ ὅλη τὴν προσοχὴ καὶ τὴν ἐπιμέλεια φύλαξε τὴ συνείδησή σου.

Φύλαξε τὴ συνείδησή σου, πρῶτον, ὡς πρὸς τὴ σχέση σου μὲ τὸν Θεό. Νὰ τηρεῖς ὅλες τὶς ἐντολές Του, τόσο ὅταν σὲ βλέπουν οἱ ἄνθρωποι ὅσο καὶ ὅταν δὲ σὲ βλέπουν. Γιατί καὶ ὅταν δὲν σὲ βλέπουν οἱ ἄνθρωποι, ὅ,τι κάνεις, ἀκόμα καὶ ὅ,τι σκέφτεσαι, γίνεται γνωστὸ στὸν Θεὸ καὶ στὴ συνείδησή σου.

Φύλαξε τὴ συνείδησή σου, δεύτερον, ὡς πρὸς τὴ σχέση σου μὲ τὸν πλησίον. Μὴν ἀρκεῖσαι σὲ μίαν εὐπρεπῆ ἐξωτερικὴ συμπεριφορὰ πρὸς τοὺς συνανθρώπους σου. Πρέπει ἀπὸ τὴ συμπεριφορά σου νὰ ἱκανοποιεῖται ἡ συνείδησή σου. Καὶ ἡ συνείδηση ἱκανοποιεῖται, ὅταν ὄχι μόνο οἱ πράξεις σου ἀλλὰ καὶ τὰ αἰσθήματά σου γιὰ τὸν πλησίον ἀνταποκρίνονται στὶς ἐντολὲς τοῦ Εὐαγγελίου.

Φύλαξε τὴ συνείδησή σου, τρίτον, ὡς πρὸς τὰ πράγματα, ἀποφεύγοντας τὰ περιττὰ καὶ τὰ πολυτελή. Νὰ θυμᾶσαι πὼς ὅλα τὰ ἀντικείμενα ποὺ χρησιμοποιεῖς στὴν καθημερινή σου ζωὴ εἶναι δῶρα τοῦ Θεοῦ.

Φύλαξε τὴ συνείδησή σου, τέταρτον, ὡς πρὸς τὸν ἴδιο σου τὸν ἑαυτό. Μὴν ξεχνᾶς πὼς εἶσαι εἰκόνα τοῦ Θεοῦ καὶ πρέπει νὰ Τοῦ μοιάσεις (8), νὰ Τοῦ παρουσιάσεις κάποτε αὐτὴ τὴν εἰκόνα καθαρὴ καὶ ἄμεμπτη.

Ἀλίμονο, ἀλίμονο στὴν ψυχή, στὴν ὁποία ὁ Κύριος, τὴν ἡμέρα τῆς Κρίσεως, δὲν θ’ ἀναγνωρίσει τὴν εἰκόνα Του! Ἀλίμονο στὴν ψυχή, στὴν ὁποία δὲν θὰ βρεῖ καμιὰν ὁμοιότητα μὲ τὸν ἑαυτό Του! Αὐτὴ ἡ ψυχὴ θ’ ἀκούσει τὴν τρομερὴ καταδίκη: «Δὲν σὲ ξέρω!»(9). Ἡ ἄχρηστη εἰκόνα θὰ ριχθεῖ στὴν ἄσβεστη φλόγα τῆς γέεννας.

Ἀνέκφραστη καὶ ἀτελεύτητη, ἀπεναντίας, θὰ εἶναι ἡ χαρὰ τῆς ψυχῆς, στὴν ὁποία ὁ Κύριος θ’ ἀναγνωρίσει τὴν εἰκόνα Του, στὴν ὁποία θὰ δεῖ τὴν προπτωτικὴ θεία ὀμορφιά, δῶρο τῆς ἄπειρης ἀγαθότητάς Του στὸ πλάσμα Του. Αὐτὴ ἡ ὀμορφιὰ τῆς ἀνθρώπινης ψυχῆς μετὰ τὴν προπατορικὴ πτώση χάθηκε, ἀλλὰ ἀποκαταστάθηκε καὶ αὐξήθηκε μὲ τὴ λυτρωτικὴ οἰκονομία τοῦ Χριστοῦ. Καὶ ὁ Χριστὸς μᾶς ἔδωσε ἐντολὴ νὰ διατηροῦμε τὴ θεία ὀμορφιὰ τῆς ψυχῆς μας ἀκέραιη καὶ ἄσπιλη, ἀποφεύγοντας ὅλες τὶς ἁμαρτίες καὶ τηρώντας ὅλες τὶς εὐαγγελικὲς ἐντολές.

Τῆς ἀποφυγῆς τῶν ἁμαρτιῶν καὶ τῆς τηρήσεως τῶν ἐντολῶν ἄγρυπνος ἐπιτηρητὴς καὶ ἀσίγητος παρακινητής εἶναι ἡ συνείδηση. Ἀμήν.




1. Ἀββᾶ Δωροθέου, ὄ.π., Γ', 40.


Πηγή:http://www.agiazoni.gr

Πότε θά ἔλθη ὁ ᾿Αντίχριστος; (ἀπό τό βιβλίο:῾Η Εὐθύνη τῆς ἐπιλογῆς μας)

ΙΕΡΟΝ ΚΕΛΛΙΟΝ
ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΜΠΟΥΡΑΖΕΡΗ
ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ

Η ΕΥΘΥΝΗ ΤΗΣ ΕΠΙΛΟΓΗΣ ΜΑΣ 

6.«Πότε θά ἔλθῃ ὁ Ἀντίχριστος;»   (σελ.56-58)

                                       
                                        Βιομετρικά διαβατήρια
                                        Ἡλεκτρονικές ταυτότητες
                                         666
                                         Bar code
                                         RFID
                                         Smart cards
                                         Ἐμφυτευόμενα μικροτσιπς

6.«Πότε θά ἔλθῃ ὁ Ἀντίχριστος;

 

Ὁ Ἀντίχριστος θά ἔλθῃ λίγο πρίν ἀπό τή Δευτέρα Παρουσία τοῦ Κυρίου, κατά τήν ὁποία θά καταργηθῇ ὁ Ἄνομος «τῇ ἐπιφανείᾳ τῆς παρουσίας αὐτοῦ (τοῦ Κύριου)» (Β΄ Θεσ. 2,8).
Ὄπως λέγει ὁ Μέγας Ἀθανάσιος΄ «ὁ γάρ Υἱός τοῦ Θεοῦ ἐρχόμενος ἀνελεῖ αὐτόν (θά τόν θανατώσῃ)»26 (ΒΕΠΕΣ 35-150).  Ἀλλ’ ὅμως ὁ χρόνος τῆς Δευτέρας Παρουσίας τοῦ Κυρίου εἶναι ἄγνωστος. «Περί δέ τῆς ἡμέρας ἐκείνης καί ὥρας οὐδείς οἶδεν,...εἰ μή ὁ πατήρ μου μόνος» (Ματθ.24, 36), εἶπε ὁ Χριστός.
Ὅπως λοιπόν ὁ χρόνος τῆς Δευτέρας Παρουσίας τοῦ Κυρίου εἶναι σεσιγημένο μυστήριο, ἔτσι καί ὁ καιρός τῆς πρό αὐτῆς ἐλεύσεως τοῦ Ἀντιχρίστου δέν εἶναι γνωστός. Ὄχι μόνον οἱ ἄνθρωποι ἀγνοοῦμε τόν ἀκριβῆ χρόνο τῆς ἐμφανίσεως τοῦ Ἀνόμου, ἀλλά καί οἱ Ἄγγελοι καί οἱ Ἅγιοι ἐν τῷ οὐρανῷ.   Ἀκριβῶς γι’ αὐτό τό λόγο  δέν χρειάζεται νά πολυπραγμονοῦμε περί τοῦ χρόνου τῆς παρουσίας τοῦ Ἀντιχρίστου, ἀλλά  νά  προασφαλίζωμεν τούς ἑαυτούς μας.
Ἐνῷ ὅμως ὁ ἀκριβής χρόνος τῆς ἐλεύσεως τοῦ Ἀντιχρίστου εἶναι ἄγνωστος, εἶναι γνωστά τά
χαρακτηριστικά σημεῖα πού θά προηγηθοῦν ἀπ’ αὐτόν. Ἄν καί σέ κανένα σημείο τῆς ἀποκαλυπτικῆς ὁμιλίας Του ὁ Κύριος δέν λέγῃ κάτι ρητῶς περί τοῦ Ἀντιχρίστου, ὅμως τά περιγραφόμενα ἐκεῖ γεγονότα προσαρμόζονται ἄριστα στήν ἐποχή τοῦ Ἀνόμου. Σχεδόν ὅλα τά στοιχεῖα τῆς προφητείας πού σχετίζονται μέ την καταστροφή τῆς Ἱερουσαλήμ προτυπώνουν γεγονότα τῆς ἐσχατολογικῆς ἐποχῆς τοῦ Ἀντιχρίστου.  Τήν ἐποχή ἐκείνη θά χαρακτηρίζῃ μία φοβερή κατάπτωση τῶν ἡθῶν, πόλεμοι καί ἀκαταστασίες τῶν λαῶν, ἔκπτωσι ἀπό τήν πίστι, αὐτή ἀκριβῶς ἡ ἀποστασία γιά τήν ὁποία ὁμιλεῖ ὁ Ἀπόστολος (Β΄Θεσ. 2,3). Ἡ ἀγάπη θά ὑποχωρήσῃ και θά ἐπικρατήσῃ τό μῖσος:
«Τότε σκανδαλισθήσονται πολλοί καί ἀλλήλους πραδώσουσι καί μισήσουσιν ἀλλήλους» (Ματθ. 24,10).  Τό θλιβερό αὐτό σημεῖο ὀφείλεται στήν παράβασι τοῦ νόμου τοῦ Θεοῦ: «Καί διά τό πληνθυνθῆναι τήν ἀνομίαν ψυγήσεται ἡ ἀγάπη τῶν πολλῶν» (στιχ. 12).
Ἐπίσης, τό Εὑαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ θά κηρυχθῇ σ’ ὅλα τά ἔθνη τῆς γῆς.  Θά ἐμφανισθοῦν πολλοί ψευδομεσσίες και ψευδόχριστοι, πού θά ἀντιποιοῦνται τό λυτρωτικό ἔργο τοῦ Χριστοῦ, καί μέ πολλές ἐξωτερικές θαυματοσημίες θά κατορθώνουν νά παραπλανοῦν πολλούς ἀπό τήν ὀρθή πίστι, «εἰ δυνατόν, καί τούς ἐκλεκτούς» (στιχ. 24).
Θά ὑπάρχῃ τότε μεγάλη θλῖψι καί ἀνάγκη καί διωγμός τῶν ἐκλεκτῶν. Τό δέ «βδέλυγμα τῆς ἐρημώσεως»(στιχ. 15) θά εἶναι δηλωτικό σημεῖο τοῦ τέλους.
Τῆς παρουσίας τοῦ Ἀνόμου προηγοῦνται, ἀπό τῆς ἐποχῆς τοῦ προφήτου Δανιήλ, τέσσερες μεγάλες κοσμικές βασιλεῖες.  Σ’ αὐτές ἀναφέρονται καί οἱ δύο προγητεῖες τοῦ Δανιήλ, τῆς εἰκόνος (Δαν. 2, 31-45) καί τῶν θηρίων (Δαν. 7, 2-8, 15-25).  Χρυσός, ἄργυρος, χαλκός, σίδηρος τῆς εἰκόνας καί τά τέσσερα θηρία δηλώνουν τέσσερες μεγάλες βασιλεῖες τοῦ κόσμου αὐτοῦ, πού ἐμφανίσθηκαν καί ἔφθειραν τήν ἀνθρωπότητα.  Οἱ τέσσερες βασιλεῖες εἶναι ἡ τῶν Βαβυλωνίων (χρυσός, λέαινα), ἡ τῶν  Περσῶν  (ἄργυρος, ἄρκτος), ἡ τῶν Ἑλλήνων (χαλκός, πάρδαλις) καί ἡ τῶν  Ρωμαίων (σίδηρος, ὄστρακο, τέταρτο θηρίο).  Οἱ βασιλεῖες αὐτές ἀνακύπτουν μέ τήν κατάλυσι κάθε προηγούμενης ἀπό τήν ἐπερχομένη.  Δήλαδή΄ «ἡ Βαβυλωνίων ὑπό Περσῶν, ἡ Περσῶν ὑπό Μακεδόνων (Ἑλλήνων), ἡ Μακεδόνων ὑπό Ρωμαίων»27(27 Ἁγίου Ἰωάννου Χρυσοστόμου, ΕΠΕ 23, 68 Πρβλ. Ἁγίου Ἱππολύτου, ΒΕΠΕΣ 6, 88-89).
Ἡ βασιλεία τῶν Ρωμαίων εἶναι ἡ τελευταία πρίν τόν Ἀντίχριστο ἑνιαία κυρίαρχη κοσμική ἐξουσία στή γῆ. Ὁ Ἀντίχριστος (τό μικρό κέρας μέ τή βλάσφημη συμπεριφορά) θά ἔλθῃ μετά τήν κατάλυση τῆς ἑνιαίας Ρωμαϊκῆς ἐξουσίας καί τήν ὡρίμανση τῆς δημοκρατικῆς ἀναρχίας (δέκα δάκτυλοι τῶν ποδῶν τῆς εἰκόνος, δέκα κέρατα τοῦ τετάρτου θηρίου) στόν κόσμο.  Κατά τόν Ἀπόστολο δέ , «μόνον ὁ κατέχων ἄρτι ἕως ἐκ μέσου γένηται (δηλαδή μέχρι νά φύγῃ ἀπό τή μέση ἐκεῖνος, πού τώρα ἐμποδίζει)΄ καί τότε ἀποκαλυφθήσεται ὁ ἄνομος» (Β΄ Θεσ. 2, 7-8).
Ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ δηλώνεται μέ τό λίθο τῆς προφητείας τῆς εἰκόνος πού «ἐτμήθη......ἐξ ὄρους ἄνευ χειρῶν καί ἐπάταξε τήν εἰκόνα» (Δαν. 2, 34)΄ τήν ἐλέπτυνε, τήν ἀφάνισε καί κατόπιν «ἐγενήθη ὄρος μέγα κάι ἐκπλήρωσε (γέμισε) πάσαν τήν γῆν» (στιχ. 35).  Στήν Ἀποκάλυψι σημαίνεται μέ τήν προφητεία περί χιλιετοῦς βασιλείας (20, 1-8). Τά χίλια ἕτη δηλώνουν τό πλῆθος τῶν ἑτῶν τῆς χριστιανικῆς περιόδου, δηλαδή «ὁ ἀπό τῆς τοῦ Κυρίου ἐνανθρωπήσεως χρόνος μέχρι τῆς τοῦ Ἀντιχρίστου ἐλεύσεως», ὅπως ἑρμηνεύει ὁ ἅγιος Ἀνδρέας Καισαρείας28 (28 PG 106, 409).
Καί πάλιν ἀναφέρουμε ὅτι, ὁ Προφήτης ναί μέν περιγράφει γεγονότα ἱστορικά καί προαναγγέλλει τήν ἵδρυσι τῆς βασιλείας τοῦ Μεσσία στή γῆ, ὅμως τό βλέμμα του ἐκτείνεται πολύ πιό πέρα ἀπό τή μεσσιανική περίοδο καί προφητεύει γεγονότα τῆς ἐσχατολογικῆς ἐποχῆς.

συνεχίζεται ....

Ψηφιοποίηση κειμένου Κατερίνα

 Πηγή:http://anavaseis.blogspot.com