ΠΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΜΕΝΗ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ;

Κλειδωμένα τα blogs σε όλες τις δημόσιες υπηρεσίες;;;;;

"Ελεγχόμενη" ενημέρωση εν έτη 2010!
Την λογοκρισία της Κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ θα ζήλευε κάθε Δικτατορία σε όλο τον πλανήτη. Προκειμένου να αντιμετωπίσει την κριτική απο τα blogs τα... κλειδώνει! Από χθες το πρωί δεχόμαστε κατεγγελίες από υπαλλήλους δημοσίων υπηρεσιών, καθώς... 

δε μπορούσαν να μπουν σε κανένα blog, την ώρα που τα γνωστά ειδησεογραφικά sites δουλεύανε κανονικά!

Η οργή του κόσμου που εκφράζεται καθημερινά στον χώρο των blogs, όπως καταλαβαίνετε, ενόχλησε κάποιους στη "σοσιαλιστική" κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ και προτίμησαν να τα... απαγορεύσουν!

Δεν είναι τυχαίο δε, ότι άφησαν ξεκλείδωτα τα μεγάλα και πάνω απ' όλα, "αντικειμενικά", ειδησεογραφικά portals.

Εμείς καταφέραμε και επιβεβαιώσαμε τις καταγγελίες σε αρκετές δημόσιες υπηρεσίες ενώ σε κάποιες τα blogs έχουνε κλειδωθεί εδώ και μήνες...

Μας δίνουν τον πενιχρό μισθό που ΘΕΛΟΥΝ.
Θα μας δώσουν σύνταξη ΑΝ ΘΕΛΟΥΝ.
Θα τρώνε εις βάρος μας ΟΠΟΤΕ ΘΕΛΟΥΝ και πλέον
Θα ενημερωνόμαστε από εκεί που ΘΕΛΟΥΝ!

Αυτή είναι η Ελλάδα του 2010...

24wro

Δημοσίευμα-σοκ της Suddeutsche Zeitung για τη δολοφονία του Σωκράτη Γκιόλια και τα ελληνικά ΜΜΕ

Δ

Άλλη μια ανάρτηση για τον ΒΡΩΜΙΚΟ ΡΟΛΟ των ελληνικών ΜΜΕ.

Για να το εμπεδώσουμε....

Επίθεση στα ελληνικά ΜΜΕ εξαπολύει (με ρεπορτάζ του Kai Stritmmater) η γερμανική εφημερίδα Suddeutsche Zeitung με τον τίτλο «Ελεγκτής και συνεργός» και τον υπότιτλο «Τα ελληνικά ΜΜΕ απέτυχαν στο ρόλο τους στο πλαίσιο της δημοσιονομικής κρίσης. Και οι συνέπειες αυτής της αποτυχίας είναι βαριές». Ο συντάκτης γράφει:

“Ένας δημοσιογράφος είναι νεκρός. Πυροβολήθηκε στις αρχές της εβδομάδας στο διαμέρισμά του. Από αριστερούς εξτρεμιστές. Προφανώς λόγω των καταχωρίσεών στο troktiko.blogspot. Η δολοφονία του 37χρονου Σωκράτη Γκιόλια καταδικάζεται από όλους ως «επίθεση κατά της ελευθερίας και της ανεξαρτησίας του Τύπου», ενώ εξαίρονται οι υπηρεσίες του για αποκάλυψη φαινομένων διαφθοράς και κακοδιαχείρισης, καθώς και η κριτική του στην αριστερή τρομοκρατία. Κάποιος αδαής θα σχημάτιζε την εντύπωση ότι τα ελληνικά ΜΜΕ είναι το τελευταίο προπύργιο ανδρειοσύνης και εντιμότητας. Η εντύπωση είναι λανθασμένη”. Και συνεχίζει:

“Κατ’ αρχάς το ίδιο το troktiko.blogspot είναι αμφιλεγόμενο. Πέρα από αποκαλύψεις το blog έχει δημοσιεύσει και ανακρίβειες. Κυρίως, όμως, έγινε τόσο γνωστό λόγω των αποκαλύψεών του, επειδή κανένα άλλο ΜΜΕ στην Ελλάδα δεν έκανε αυτή τη δουλειά. «Τα ελληνικά ΜΜΕ απέτυχαν», δηλώνει ο Στέλιος Κούλογλου, ένας εκ των πιο γνωστών δημοσιογράφων της χώρας, και συμπληρώνει: «Τα ελληνικά ΜΜΕ δεν ανταποκρίθηκαν τις τελευταίες δεκαετίες στο καθήκον τους για έλεγχο του κράτους και της εξουσίας». Το ίδιο πιστεύει και η Ρόη Παναγιωτοπούλου, Καθηγήτρια στο Τμήμα Επικοινωνίας και ΜΜΕ του Πανεπιστημίου Αθηνών: «Τα ΜΜΕ αποτελούν τμήμα του κατεστημένου. Συμμετείχαν στο παιχνίδι της διαφθοράς και συνέβαλαν στην καταστροφή του κοινωνικού ιστού της χώρας».

Η Καθημερινή γράφει σχετικά: «Ο κόσμος είναι εξοργισμένος με εμάς τους δημοσιογράφους, επειδή...
και εμείς συντελέσαμε στο να γίνει η Ελλάδα αυτό που είναι σήμερα. Έχουν δίκαιο. Θα έπρεπε να λογοδοτήσουμε». Το γεγονός ότι η χώρα βρίσκεται σήμερα στο χείλος του γκρεμού οφείλεται εν μέρει και στο ότι τα ελληνικά ΜΜΕ είναι συνεργοί στο βρώμικο παιχνίδι του παλιού συστήματος, εκτιμά η Καθημερινή.” Κατά το ίδιο ρεπορτάζ:

“Το τοπίο των ελληνικών ΜΜΕ φαντάζει εκ πρώτης όψεως πολύ δυναμικό: 22 μεγάλες ημερήσιες και κυριακάτιες εφημερίδες με έδρα στην Αθήνα, 280 τοπικές εφημερίδες, δέκα τηλεοπτικοί σταθμοί εθνικής εμβέλειας και άλλοι 135 στην περιφέρεια. Όλα αυτά για σχεδόν 11 εκ. κατοίκους. Η μιντιακή πυκνότητα στην Ελλάδα είναι η μεγαλύτερη σε όλη την Ευρώπη. Εάν, όμως, κοιτάξει κανείς προσεχτικά, διαπιστώνει ότι σχεδόν κανένα μέσο δεν έχει κέρδος «Σχεδόν όλα δουλεύουν με ζημίες», λέει η κοινωνιολόγος και επικοινωνιολόγος Παναγιωτοπούλου. Πώς είναι δυνατόν να συμβαίνει αυτό; Είναι δυνατόν, εάν οι ιδιοκτήτες των ΜΜΕ έχουν κέρδη άλλης μορφής, όταν η εφημερίδα ή ο τηλεοπτικός σταθμός ασκεί πολιτική επιρροή και κάνει εκδουλεύσεις. Πόσα ανεξάρτητα ΜΜΕ υπάρχουν στην Ελλάδα; «Εργάζομαι εδώ επί δεκαετίες. Δεν έχω εντοπίσει ακόμη κανένα ανεξάρτητο ΜΜΕ», ομολογεί η Ρόη Παναγιωτοπούλου.

Τα ελληνικά ΜΜΕ απώλεσαν ήδη δύο φορές την αθωώτητά τους: Πρώτα αλώθηκαν από το κράτος και τα πολιτικά κόμματα και στη συνέχεια έπεσαν στα χέρια οικονομικών ομίλων. Εγκλωβισμένα μεταξύ δύο εξουσιών, πολιτικής και οικονομικής, στα ελληνικά ΜΜΕ δε δόθηκε ποτέ πραγματικά ευκαιρία άμυνας. Στο πλαίσιο αυτό ούτε η ΕΡΤ λειτούργησε ποτέ πραγματικά ως κρατικό – δημόσιο ΜΜΕ, τουλάχιστον όπως γίνεται αυτό αντιληπτό σε Γερμανία και Μεγάλη Βρετανία. Η ΕΡΤ υπήρξε από την αρχή φερέφωνο της εκάστοτε κυβέρνησης. Τότε ήρθε το 1989 και άρχισε η εποχή της ιδιωτικής ραδιοφωνίας και τηλεόρασης. Μία απόφαση στάθηκε μοιραία: Τα νέα μέσα «παραχωρήθηκαν» στους ιδιοκτήτες εντύπων μέσων. Το αποτέλεσμα ήταν να συσταθούν μονοπώλια, που δεν εξυπηρετούσαν εκδοτικά συμφέροντα. Οι περισσότεροι ραδιοφωνικοί και τηλεοπτικοί σταθμοί στη χώρα ανήκουν σε εταιρίες, που δραστηριοποιούνται στους τομείς της ναυσιπλοϊας, των κατασκευών, των τηλεπικοινωνιών, στον φαρμακευτικό και στον πετρελαϊκό τομέα.

Η στενή αυτή διαπλοκή δεν αφήνει περιθώριο για έκφραση κριτικού πνεύματος. Η Ελλάδα είναι μικρή. «Όλοι γνωρίζονται μεταξύ τους», δηλώνει ο Τάσος Τέλλογλου, δημοσιογράφος του ομίλου της Καθημερινής. «Ακούγεται συχνά:Για τον τάδε δεν γράφω, είναι φίλος. Πρόκειται για ένα πρόβλημα κουλτούρας». Και καταλήγει το δημοσίευμα:

“Δεν είναι, όμως, μόνο αυτό. Στο σύστημα υπάρχει ένα λάθος, ένα ηθελημένο λάθος. Το ίδιο το κράτος μπορεί να ασκεί επιρροή με πολλούς διαφορετικούς τρόπους. Ένας τρόπος είναι να αναλαμβάνει την εξόφληση λογαριασμών τρίτων (όπως τις ασφαλιστικές εισφορές των εκδοτικών οίκων). 20 χρόνια μετά την εισαγωγή της ιδιωτικής τηλεορασης οι σταθμοί λειτουργούν ακόμη με προσωρινές άδειες. Και αυτό γίνεται σκόπιμα, πιστεύει ο επικοινωνιολόγος Δημήτρης Χαραλάμπης. «Με τον τρόπο αυτό κατοχυρώθηκε η εξάρτηση των ηλεκτρονικών ΜΜΕ από το εκάστοτε κυβερνών κόμμα», σημειώνει ο Καθηγητής Πολιτικών Επιστημών σε μία μελέτη του. Αυτή αποτελεί και τη βάση της ανταλλαγής εκδουλεύσεων, η οποία χαρακτηρίζει τόσο έντονα την ελληνική κοινωνία κατά τις τελευταίες δεκαετίες και την οδήγησε στην κατάρρευσή της.

«Οι μεγάλοι όμιλοι, οι οποίοι αποκτούν μετοχές διαφόρων ΜΜΕ, το πράττουν για έναν και μόνο λόγο: Για να μπορούν να εκβιάζουν το κράτος, ώστε αυτό να τους δίνει τις συμβάσεις που θέλουν», επισημαίνει η Ρόη Παναγιωτοπούλου. Πρόκειται για μία καλή επένδυση σε μία χώρα, στην οποία το κράτος είναι ο μεγαλύτερος επενδυτής και ένα μεγάλο τμήμα της οικονομίας εξαρτάται από τον κρατικό κορβανά. «Καμία από τις δύο πλευρές δεν επιθυμούσε ποτέ πραγματικά την έρευνα και την κριτική στα φαινόμενα διαφθοράς», τονίζει ο Στέλιος Κούλογλου, και συμπληρώνει: «Για το λόγο αυτό τα ελληνικά ΜΜΕ δεν αποκάλυψαν ποτέ κανένα μεγάλο σκάνδαλο. Πάντα εισάγαμε τις αποκαλύψεις από το εξωτερικό, όπως συνέβη και στην περίπτωση του σκανδάλου διαφθοράς στη Siemens».
Ασφαλώς και υπάρχουν στην Ελλάδα μορφωμένοι δημοσιογράφοι με κριτική σκέψη. Ο Στέλιος Κούλογλου και ο Τάσος Τέλλογλου συγκαταλέγονται σε αυτή την κατηγορία. Αλλά τα πράγματα δεν είναι εύκολα γι’ αυτούς. Οι καταστάσεις συχνά τους φτάνουν στα όριά τους (Η εκπομπή «Ρεπορτάζ χωρίς Σύνορα» του Κούλογλου, δημοφιλής και βραβευμένη, η οποία μεταδίδονταν από την ΕΡΤ, «κόπηκε» από τη συντηρητική κυβέρνηση το 2008, ενώ ο ίδιος ο δημοσιογράφος απολύθηκε). Και οι δύο σκιαγραφούν μία ζοφερή εικόνα της κατάστασης, στην οποία βρίσκεται το επάγγελμά τους. «Γνωρίζω δημοσιογράφους, οι οποίοι έχουν κάνει πολύ χειρότερα πράγματα από ορισμένους εκδότες», παραδέχεται ο Τέλλογλου και κάνει λόγο για διαφθορά και αυτολογοκρισία.

Στις συντακτικές ομάδες των μεγάλων εφημερίδων και σταθμών υπάρχουν σήμερα πολλοί δημοσιογράφοι, οι οποίοι έχουν και δεύτερη απασχόληση:Μισθοδοτούνται από τράπεζες, επιχειρήσεις ή από Υπουργεία. Δεν είναι λίγοι, αλλά εκατοντάδες. Και κανείς δεν γνωρίζει ποιοί είναι αυτοί. Λίστες υπάρχουν, αλλά είναι μυστικές. Η αριστερή κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ θέλησε μετά την ανάληψη των καθηκόντων της να επαναφέρει τον Κούλογλου στην ΕΡΤ και μάλιστα στο ΔΣ της. «Πρότεινα να υπάρξει μία πρωτοβουλία διαφάνειας. Κάθε δημοσιογράφος να δηλώσει πού αλλού εργάζεται». Μάταια. «Οι άλλοι με κοιτούσαν λες και ήθελα να εγκαταστήσω καθεστώς σοβιετικού τύπου».

Πολλοί δημοσιογράφοι δικαιολογούν τη δεύτερη απασχόληση με το επιχείρημα των χαμηλών τους αποδοχών. «Και ένας αστυνομικός βγάζει μόνο 1.000 Ευρώ το μήνα. Να τον βάλουμε να δουλέψει και σαν «σεκιουριτά;». Όσον αφορά τις απεργίες των δημοσιογράφων, αυτές δεν γίνονται ποτέ για τη διεκδίκηση μεγαλύτερης ελευθερίας της γνώμης, αλλά μόνο για περισσότερα χρήματα, επισημαίνει ο Κούλογλου.

Το κύρος του ελληνικού Τύπου είναι ουσιαστικά ανύπαρκτο. Σύμφωνα με δημοσκοπήσεις της Διεθνούς Διαφάνειας, οι Έλληνες θεωρούν τα ΜΜΕ εξίσου διεφθαρμένα με τα κόμματα. Οι εφημερίδες, αν και έχουν και αυτές πρόβλημα αξιοπιστίας, δεν μπορούν σε καμία περίπτωση να εξισωθούν με τους τηλεοπτικούς σταθμούς. Οι πιο έγκυρες εφημερίδες της Ελλάδας θεωρούνται η Καθημερινή, Τα Νέα και Το Βήμα. Η τελευταία προκάλεσε πολλά σχόλια, όταν σε κυριακάτικη έκδοσή της αναφέρθηκε με λεπτομέρειες ? και σε επίπεδο δηλωσεων ? σε μία επίσκεψη του Τούρκου Πρωθυπουργού, Recep Tayyip Erdogan, στην Αθήνα. Μόνο που η επίσκεψη αυτή δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ, αλλά ανεβλήθη κατά απροσδόκητο τρόπο. Η εφημερίδα είχε καλύψει την επίσκεψη, ασχέτως αποτελέσματος, προτού αυτή πραγματοποιηθεί. Ποιός συνεχίζει να αγοράζει μία τέτοια εφημερίδα; «Οι κυριακάτικες εφημερίδες δεν πωλούν πια τα δημοσιεύματά τους, αλλά τα DVDs, τα οποία κυκλοφορούν μαζί με αυτές ως δώρο», παρατηρεί ο Κούλογλου. Καμία φορά και τσάντες. Ή αρκουδάκια.

Ο Στέλιος Κούλογλου επισκέπτεται αυτό το διάστημα ελληνικά νησιά, στα οποία πραγματοποιεί ομιλίες για την κατάσταση, στην οποία βρίσκεται ο Τύπος στην πατρίδα του. «Ο κόσμος έρχεται μαζικά. Είναι ευαισθητοποιημένοι, γνωρίζουν ότι τα ΜΜΕ είναι συνυπεύθυνα για το σημερινό κατάντημα», δηλώνει ο Κούλογλου. Κάποιες στιγμές νοιώθει ότι υπάρχει ακόμη ελπίδα. «Τουλάχιστον στο Διαδίκτυο». Και τί γίνεται όσον αφορά την ενδοσκόπηση και την αυτοκριτική στο χώρο των ΜΜΕ; «Είναι ουσιαστικά ανύπαρκτες», απαντάει ο Κούλογλου και διευκρινίζει: «Όταν πέφτεις από τον έβδομο όροφο στο κενό, δεν έχεις χρόνο για αυτοκριτική. Το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να προσπαθήσεις να πιαστείς από ένα δένδρο».

Αναδημοσίευση από το ZOOMNEWS

διαμέσου του papaioannou.wordpress.com

Δέν ζυγίζουν ὅλοι τό ἴδιο· Ἀλέξανδρος καί Σωκράτης.

“Θρησκόληπτος ὁ Γκιόλιας!”, “Εἶχε κόλλημα μέ τήν Ὀρθοδοξία”! Οἱ βαθυστόχαστες ἀναλύσεις τοῦ ΑΝΤΕΝΝΑ. Νά ποιοί εἶναι οἱ Ἕλληνες δημοσιογράφοι.

Δημοσιεύθηκε από olympiada στο Ιουλίου 20, 2010

Για να καταλάβετε ΓΙΑΤΙ ο Γκιόλιας και όχι οι “μεγαλοδημοσιογράφοι”, αρκούν αυτά τα λόγια που ειπώθηκαν πριν από λίγο στην τηλεόραση του Αντέννα (8.11).

Θρησκόληπτος ο Γκιόλιας, που είχε κόλλημα με την θρησκεία και(διαβάστε και φρίξτε)

ΔΕΝ είχε σχέση με την διαπλοκή γιατί ΔΕΝ ασχολήθηκε με το Βατοπαίδι!!

Όχι φίλοι, δεν είναι ηλιθιότητα. Είναι στρατευμένη ενημέρωση, πλύση εγκεφάλου.

Αν υπήρχε ένας άνθρωπος που ασχολήθηκε ενδελεχώς με το Βατοπαίδι αυτός ήταν ο Γκιόλιας! Ασχολήθηκε όμως λέγοντας την αλήθεια ενάντια σε όλον τον οχετό παραπληροφόρησης των ελεεινών.

Αυτός ο διάλογος είναι ο πλέον ενδεικτικός για τον λόγο που χτυπήθηκε ο Σωκράτης:

-Είχε Πίστη, άρα ήταν ανεξέλεγκτος

-Δεν μάσησε την καραμέλα του Βατοπαιδίου που μόνο στόχο είχε να καλυφθεί η υπόθεση Siemens και Γερμανικής μίζας – πλιάτσικου στην Ελλάδα.

Όπως έχουμε πει, τα ρεμάλια της Σέχτας είναι απλώς εκτελεστές των εντολών του νεογερμανικού ναζισμού και των Ελληναράδων γερμανοτσολιάδων.

Πηγή http://olympia.gr/2010/07/20/θρησκόληπτος-ο-γκιόλιας-είχε-κόλλημ/

Σχόλιον Ἐριβρεμέτη τοῦ klision: Οἱ εὐαίσθητοι τοῦ Δεκεμβρίου τοῦ 2008 ποῦ εἶναι νὰ θρηνήσουν τὸν Σωκράτη; Ποῦ λούονται καὶ δὲν ἁρπάζουν τὴν εὐκαιρία νὰ ξανακάψουν τὴν Ἀθήνα, μιὰ ποὺ εἶναι κι εὐκολότερο καλοκαιριάτικο !!! 

Ἀλλὰ μᾶλλον στὸ «ζύγι τῶν δημοκρατικῶν ἰδεωδῶν» ἡ ζωή τοῦ Ἀλέξανδρου ζύγιζε περισσότερο ἀπό ὅσο τοῦ Σωκράτη !!

῾Η επιρροή τῶν blogs, μέρος Β΄-Tάκης ᾿Αθανασόπουλος

1 Ιουλ 2010

Πολλοί bloggers, άνθρωποι που συνήθως διαθέτουν γνώσεις, άποψη και τόλμη, δεν έχουν εκπαιδευτεί ποτέ ως επαγγελματίες δημοσιογράφοι και κατά τη γνώμη μου, εδώ ακριβώς βρίσκεται το μεγαλύτερο πλεονέκτημά τους, τους διαβάζεις και αισθάνεσαι οικειότητα, λένε τα πράγματα με τ’ όνομά τους.

᾿Αθανασόπουλος Τάσος

Η μεγάλη δημοτικότητα των blogs στις ΗΠΑ, υποχρέωσε τους επιστήμονες του MIT να ερευνήσουν το φαινόμενο και να συλλέξουν στοιχεία πάνω στις ιδιότητές του. Η έρευνα κράτησε 4 χρόνια και μπόρεσε να συλλέξει αξιόπιστα στοιχεία για τις πληροφορίες που μεταδίδονται περισσότερο στο Διαδίκτυο. Διάβασα ότι παρόλο που δεν συνεχίστηκε αυτή η έρευνα, αποτελεί το πρώτο memetracker της ιστορίας. Το memetracker μπορεί να ορισθεί ως ένα εργαλείο που μετρά τα memes σε μια ανθρώπινη κοινότητα για να διαπιστώσει ποιες σελίδες του web συζητιούνται και παρατίθενται περισσότερο στο Διαδίκτυο. Το meme είναι μια μονάδα πολιτιστικών ιδεών, συμβόλων, πρακτικών, που μπορούν να μεταδοθούν από έναν άνθρωπο σε κάποιον άλλο μέσω ομιλίας, γραφής, νοημάτων, μορφασμών… Η ετυμολογία του όρου απορρέει από την ελληνική λέξη μιμητισμός. Εφευρέτης του όρου είναι ο Βρετανός επιστήμονας και συγγραφέας Richard Dawkins, στο βιβλίο του: Εγωιστικό Γονίδιο (1976). Το χρησιμοποίησε ως έννοια που θα μπορούσε να βοηθήσει τη συζήτηση πάνω στις αρχές της εξέλιξης, εξηγώντας τη διάδοση των ιδεών και των πολιτισμικών φαινομένων στην ανθρωπότητα. Στο βιβλίο του δίνει παραδείγματα memes τα οποία περιλαμβάνουν μελωδίες, πίστεις και δοξασίες (κυρίως θρησκευτικές), τρόπους ένδυσης (μόδα) κλπ. Για το MIT, το meme είναι ένα περιεχόμενο, συνήθως σύντομο και αστείο το οποίο έχει το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό να μεταδίδεται πολύ γρήγορα σε πάρα πολλούς ανθρώπους.

 Οι θιασώτες της νέας ορολογίας συσχετίζουν τα memes με τα genes (γονίδια) του οργανισμού και οι θεωρητικοί ισχυρίζονται ότι τα memes εξελίσσονται μέσω φυσικής επιλογής, όπως ακριβώς και η βιολογική μας εξέλιξη. Η βαλίτσα πάει μακριά και εδώ θα ασχοληθώ μόνο με την, πολύ πιο πρακτική, άποψη του ΜΙΤ που βλέπει το meme σαν περιεχόμενο μικρής διάρκειας, θα μπορούσαμε να το αποκαλέσουμε και αναλώσιμο περιεχόμενο, το οποίο μεταδίδεται από μια παρέα -συνήθως- σε μια πολύ μεγαλύτερη κοινότητα ανθρώπων, σε ταχύτατο χρονικό διάστημα.
Κάποιοι έστειλαν στο Utube το βίντεο Ken Lee, από ένα τηλεοπτικό παιχνίδι ταλέντων, όπου μια κοπέλα από τη Βουλγαρία, τραγουδάει ένα γνωστό κομμάτι της Μαράια Κάρει, το I can’t live, με δικούς της, ακατανόητους στίχους, ένα είδος απομίμησης της αγγλικής γλώσσας, όπου η φράση I can’t live, μετατρέπεται, προφέρεται ως Ken Lee. Είναι πάρα πολύ αστείο, όποιος δεν το ξέρει, μπορεί να το δει εδώ: http://www.youtube.com/watch?v=_RgL2MKfWTo

Αυτό το Ken Lee, είναι ένα καλό παράδειγμα meme. Τα memes ζουν λίγο, είναι σαν τη μόδα, αλλά μερικές φορές “ανασταίνονται” και επανέρχονται. Αυτά τα μηχανήματα, που μπορούν και ελέγχουν ποια είναι τα πιο δημοφιλή  memes, είναι σήμερα απαραίτητα στις εταιρίες που προσαρμόζουν τις ανάλογες διαφημίσεις στα δημοφιλέστερα memes. Μιλάμε φυσικά για τις ΗΠΑ, κυρίως, όπου τα τελευταία χρόνια έχουν γίνει πολύ δημοφιλή τα blogs που ασχολούνται με καταναλωτικά προϊόντα. Οι bloggers, ή για την ακρίβεια, οι ομάδες, οι κοινότητες των bloggers προσπαθούν να προφυλάξουν το κοινό, γράφοντας -συνήθως με ακρίβεια και αντικειμενικότητα- ποια προϊόντα είναι καλά και ποια όχι και βέβαια οι εταιρίες λαμβάνουν πολύ στα σοβαρά τις υποδείξεις τους και διαφημίζουν τα δικά τους, προσαρμόζοντας τη διαφήμιση έτσι ώστε να παρουσιάζει στοιχεία τα οποία εγκρίνει η κοινή γνώμη. Άλλες εταιρίες προσλαμβάνουν κάποιους δημοφιλείς bloggers, οι οποίοι δεν μπορούν βέβαια να γράψουν κακά πράγματα για το “σπίτι” τους, την εταιρία που τους πληρώνει, θα πέσει να τους πλακώσει… Υπάρχει όμως και ένα ποσοστά blogs που δεν εντάσσονται, δεν “αφομοιώνονται”, και επιμένουν να λένε την αλήθεια, όπως την αντιλαμβάνονται.

Αλλά κλείνω την παρένθεση με τα memes και τις εταιρίες που θέλουν να μας κάνουν να καταναλώνουμε τα προϊόντα τους και περνάω στο σημείο που βρήκα πάρα πολύ ενδιαφέρον στο άρθρο που διάβασα. Οι εφημερίδες υποχρεώθηκαν -κυριολεκτικά- εκ των πραγμάτων να δημιουργήσουν blogs όπου ο κάθε αναγνώστης που το επιθυμεί, μπορεί να λέει την άποψή του. Χωρίς να είμαι 100% σίγουρος για την ημερομηνία, μπορεί να συνέβη και λίγο νωρίτερα, νομίζω ότι αυτό άρχισε να γενικεύεται από το 2004 και μετά, όταν οι ίδιοι οι πολιτικοί άρχισαν να γράφουν blog για να προσαρμοστούν στην εποχή και να εναρμονιστούν με τις κυρίαρχες τάσεις των ψηφοφόρων. Για την ιστορία, το πρώτο κράτος που έφτιαξε επίσημο blog, είναι το Ισραήλ. Τυχαίο; Δεν νομίζω, όπως λέει και η δημοφιλής διαφήμιση.

Πολλοί bloggers, άνθρωποι που συνήθως διαθέτουν γνώσεις, άποψη και τόλμη, δεν έχουν εκπαιδευτεί ποτέ ως επαγγελματίες δημοσιογράφοι και κατά τη γνώμη μου, εδώ ακριβώς βρίσκεται το μεγαλύτερο πλεονέκτημά τους, τους διαβάζεις και αισθάνεσαι οικειότητα, σαν στο σπίτι σου, λένε τα πράγματα με τ’ όνομά τους. Διαβάζεις, αντίθετα, επαγγελματίες δημοσιογράφους και συχνά αγανακτείς, όταν δεν χασμουριέσαι… Αυτοί οι bloggers, εξοικειωμένοι με την τεχνολογία, τη χρησιμοποιούν για να πουν την άποψή τους και αυτό είναι το πιο σημαντικό πράγμα που πετυχαίνει ένα blog, δίνει την ευκαιρία σε ανθρώπους να εκφράσουν την άποψή τους, η οποία, σχεδόν πάντα, είναι διαφορετική από αυτή των εφημερίδων, δίνει την ευκαιρία να ακουστούν και άλλες, διαφορετικές φωνές. Αυτές οι φωνές δεν μπορούν να χαρακτηρισθούν περιθωριακές αφού τα δημοφιλέστερα blogs έχουν -άνετα- μερικές χιλιάδες αναγνώστες την ημέρα.

Υπάρχουν όμως και bloggers που έχουν εκπαιδευτεί ως επαγγελματίες δημοσιογράφοι, αλλά τώρα δουλεύουν -και όπως υποδεικνύει η προσωπική μου εμπειρία, με μεγαλύτερο ενθουσιασμό- σε ένα καινούριο “κανάλι” κυριολεκτικά αμφίδρομης επικοινωνίας με το κοινό. Όπως μου έλεγε ένας φίλος Ιταλός δημοσιογράφος, που εργάζεται για την Corriere della Sera και γράφει και στο blog,  στην εφημερίδα γράφει όπως πρέπει να γράφει, αλλά στο blog γράφει αυτά που θέλει να γράψει. Σίγουρα, αισθάνεται πολύ πιο ελεύθερος απέναντι σε αναγνώστες που έχουν γνώμη και την λένε. Πολλοί bloggers μεταφέρθηκαν, εξαιτίας της δημοτικότητάς τους, σε άλλα μέσα (τηλεόραση, εφημερίδες, περιοδικά). Ορισμένοι δημοσίευσαν και βιβλία που βασίζονται ή αναδημοσιεύουν το blog τους. Στα αγγλικά, αυτά τα βιβλία (books) που βασίζονται σε blog, έχουν τη δική τους ονομασία, ονομάζονται blooks. Πρέπει να προσθέσω όμως ότι πολύ σπάνια ένα επιτυχημένο blog καταφέρνει να γίνει και επιτυχημένο βιβλίο. Νομίζω ότι αυτό συμβαίνει επειδή το blog, από τη φύση του, είναι άμεσα συνδεδεμένο με το στιγμιότυπο της επικαιρότητας και ως εκ τούτου έχει περιορισμένη διάρκεια ζωής. Όταν το διαβάζεις σε βιβλίο, δεν συγχρονίζεσαι μαζί του, σου φαίνεται ετεροχρονισμένο, μπαγιάτικο, κουβέντα της στιγμής.

Οι κυβερνήσεις, για να περάσουμε και σε αυτές, συχνά βλέπουν τα blogs ως κίνδυνο. Τα blogs κατοικούν στην μλπογκόσφαιρα και δεν ελέγχονται τόσο εύκολα όσο ο χάρτινος, ο αναλογικός Τύπος. Τα ολοκληρωτικά καθεστώτα θέλουν να τα καταργήσουν εντελώς και επιβάλλουν βαρύτατες ποινές σε bloggers. Από μια σύντομη ματιά που έριξα στην επικαιρότητα, βλέπω ότι δύο Κινέζοι φυλακίστηκαν στη Σιγκαπούρη επειδή έγραψαν αντί-μουσουλμανικά σχόλια στο blog τους. Ο Αιγύπτιος blogger Καρίμ Αμέρ, καταδικάστηκε σε 3 χρόνια φυλάκισης επειδή εξύβρισε στο blog του τον πρόεδρο Μουμπάρακ. Ένας άλλος, πάλι Αιγύπτιος, ο Αμπντέλ Μαχμούντ, συνελήφθη, το 2007, για αντί-κυβερνητικά σχόλια στο blog του. Στη Μιανμάρ, ο blogger Nay Phone Latt, καταδικάστηκε σε 20 (!) χρόνια φυλάκισης επειδή γελοιοποίησε από το blog του τον πρωθυπουργό της χώρας Than Shwe. Αλλά δεν κινδυνεύουν μόνον οι ανώνυμοι bloggers, ο Jan Prank, αντιπρόσωπος του ΟΗΕ στο Σουδάν, υποχρεώθηκε να εγκαταλείψει τη χώρα (του δόθηκε διορία 3 ημερών) επειδή έγραψε στο blog του την άποψή του για το στρατό του Σουδάν.

Θα τελειώσω αυτό το δεύτερο μέρος με τη διαπίστωση ότι οι τελευταίες μεγάλες επαναστάσεις της τελευταίας, ας πούμε εικοσαετίας, έχουν να κάνουν με αυτή τη μορφή επικοινωνίας που ονομάζεται γράψιμο. Πρώτο μας ήρθε το πρακτικότατο e-mail, στη συνέχεια το SMS από το κινητό και τώρα το blog που όπως είπαμε, δίνει πρόσβαση στη δημοσιότητα και επιτρέπει να ακουστούν φωνές οι οποίες μέχρι πρότινος δεν ακούγονταν, αν και είχαν πράγματα να πουν. Μου αρέσει πολύ αυτός ο πλουραλισμός απόψεων  και εκτιμώ ιδιαίτερα μερικούς bloggers που δίνουν τόση σημασία στο να εκθέσουν όσο πιο καλά –αντικειμενικά- μπορούν την άποψή τους και μας υποχρεώνουν να σκεφτούμε, να συσχετίσουμε, να συγκρίνουμε και να δούμε πιο καθαρά τη δική μας.

ΥΓ. Δράττομαι της ευκαιρίας για να απευθύνω φιλικό χαιρετισμό σε όλους τους bloggers που τίμησαν με την παρουσία τους και στήριξαν ως τώρα τους “Διαλόγους”.


  Πηγή:http://dialogoi.enet.gr

῾Η επιρροή τῶν blogs, μέρος Α΄- Tάκη Αθανασόπουλου

26 Ιουν 10 - 11:50

Τα blogs, το καινούριο εργαλείο διακίνησης ιδεών, επηρεάζουν πολύ και, με βάση μια πρόσφατη έρευνα, σκέφτηκα ότι αποτελούν καλό θέμα συζήτησης στους Διαλόγους.

Μια πρόσφατη έρευνα έδειξε ότι τα blogs επηρεάζουν, και μάλιστα πολύ, όχι μόνο το κοινό, αλλά και τους δημοσιογράφους. Η έρευνα έγινε on line, σε τυχαία επιλεγμένους δημοσιογράφους των ΗΠΑ, ενώ ζητήθηκε η συμμετοχή 4.000 άλλων μέσω e-mail και κατέδειξε ότι οι δημοσιογράφοι επηρεάστηκαν πολύ από τα blogs και ότι τα συμβουλεύονται καθημερινά. Τα τρία τέταρτα των ερωτηθέντων βρίσκει ότι τα blogs είναι πηγή έμπνευσης, συχνά τους δίνουν κάποια ιδέα για δικό τους άρθρο, άλλες φορές βοηθούν γιατί εστιάζουν σε διαφορετική οπτική γωνία από την οποία βλέπουν το όλο θέμα, αλλά κυρίως τους βοηθούν γιατί σχηματίζουν άποψη για την περιρρέουσα ατμόσφαιρα, γι' αυτό που με άλλα λόγια αποκαλούμε άποψη της κοινής γνώμης. Το 70% των δημοσιογράφων δήλωσε ότι περνά μια ώρα την ημέρα διαβάζοντας blogs, ενώ το 57,1% διαβάζει blogs 2-3 φορές τη βδομάδα. Διαπιστώθηκε επίσης ότι οι δημοσιογράφοι γίνονται όλο και συχνότερα bloggers στην εποχή μας, ένας στους τέσσερις (27,7%) έχει το δικό του blog και σχεδόν ένας στους πέντε (16,3%) συμμετέχει σε κάποιο site κοινωνικής δικτύωσης.

Το σύγχρονο blog είναι η εξέλιξη του ηλεκτρονικού ημερολογίου όπου οι χρήστες σημείωναν τις καθημερινές ασχολίες τους, τις περιπέτειές τους, τις φωτογραφίες που ήθελαν, τα βίντεο, κλπ. Στις ΗΠΑ, όπου πρωτοξεκίνησαν, το 1994 ήταν ήδη δημοφιλή τα ημερολόγια των Justin Hall και Jerry Pernelle. Σιγά-σιγά ξέφυγαν από τους περιορισμούς του κλασσικού ημερολογίου και οι συγγραφείς άρχισαν να γράφουν ιδέες και απόψεις. Είχαν σχετική επιτυχία, πέρασαν όμως 5 χρόνια πριν -εντελώς ξαφνικά, όπως γίνεται συνήθως- πριν γίνουν μόδα και λάβουν τη μορφή που ξέρουμε σήμερα. Στην εξέλιξή τους βοήθησαν πολύ κάποια site που δουλειά τους ήταν να φιλοξενούν τα blogs αναγνωστών, όπως το περίφημο Open Diary, το οποίο ξεκίνησε το 1998 και όπου -για πρώτη φορά- οι αναγνώστες μπορούσαν να σχολιάζουν τα κείμενα των bloggers.

Από το 2002 και μετά, ανέβηκε στα μάτια του κοινού, και όχι μόνο, η αξία και η σημασία των blogs, αφού διακρίθηκαν ιδιαίτερα blogs ανώνυμων και επώνυμων που δημοσίευαν και ανέλυαν τις ειδήσεις των πρακτορείων, με τον δικό τους τρόπο, ο οποίος συχνά διέφερε πολύ από τον τρόπο του δημοσιογραφικού κατεστημένου, του mainstream. Όπως ομολογούν τώρα οι ίδιοι οι Αμερικανοί, για πρώτη φορά στην ιστορία της σύγχρονης δημοσιογραφίας αναλύθηκαν σε τέτοιο βάθος οι πολιτικό-οικονομικοί στόχοι της συμμαχίας ΗΠΑ-Ισραήλ. Στον πόλεμο του Ιράκ, οι bloggers  πήραν θέση και εξέφρασαν απόψεις και αναλύσεις που πήγαιναν πολύ πιο πέρα και πάνω από τις παραδοσιακές δεξιές και αριστερές απόψεις. Μεγάλη μερίδα του κοινού, διψασμένη για την αλήθεια, στράφηκε τότε στα blogs. Οι εφημερίδες υποχρεώθηκαν εκ των πραγμάτων να φτιάξουν κι αυτές blog όπου οι αναγνώστες είχαν τη δυνατότητα να σχολιάζουν και να λένε την άποψή τους. Πολλοί λένε ότι οι εφημερίδες “καπάρωσαν” ή αφομοίωσαν τα blogs, γεγονός πάντως είναι ότι από το 2004 και μετά, άρχισαν να γράφουν blog και το πρώτο κράτος που έφτιαξε επίσημο blog κράτους είναι το Ισραήλ.

Υπάρχουν διάφορα είδη blog, η βάση όλων είναι το προσωπικό, ένα είδος ημερολογίου με σκέψεις, απόψεις, προβληματισμούς του ατόμου που θέλει να συζητήσει ή να προβάλλει τις απόψεις του και να παραθέσει συνδέσμους (links) για άλλα blogs, βίντεο, φωτογραφίες ή ό,τι άλλο. Πολύ σπάνια γίνονται ευρύτερα γνωστά αυτά τα προσωπικά blogs, αλλά πολλά από αυτά αποκτούν μικρό, αλλά φανατικό κοινό. Η επόμενη κατηγορία blog είναι τα εμπορικά, blog που φτιάχνουν οργανισμοί και εταιρίες για να προωθήσουν τις ιδέες και τα προϊόντα τους και να κάνουν δημόσιες σχέσεις. Τα τελευταία χρόνια, μέσα από τα προσωπικά blogs που δεν προσπαθούν να πουλήσουν, είδαμε να συνεργάζονται άνθρωποι με κοινά ενδιαφέροντα και να φτιάχνουν blog που βασίζονται σε αυτά ακριβώς τα κοινά ενδιαφέροντα. Θα αναφέρω για παράδειγμα τα blogs ταξιδιών που συνήθως είναι πολύ καλύτερα από τις αντίστοιχες τουριστικές σελίδες. Φέτος θα πάω μια βδομάδα στην Φοινικούντα για διακοπές. Έψαξα να βρω κάτι στις ελληνικές σελίδες και ατύχησα, αφού έχασα το χρόνο μου. Πήγα σε ένα blog ταξιδιών και “έπαθα πλάκα”, άνθρωποι που πήγαν εκεί, μπήκαν στον κόπο να γράψουν ποια είναι κατά τη γνώμη τους τα καλύτερα μέρη να επισκεφτεί κανείς, πού να πάει για μπάνιο, πού να πάει να φάει ή να πιει, τι εκδηλώσεις γίνονται τον 15Αύγουστο, που μπορεί να κατασκηνώσει κανείς, και βέβαια πολλές εντυπώσεις και ανέκδοτα.

Μια καινούρια λέξη που προστέθηκε στο λεξιλόγιό μας, είναι η μπλογκόσφαιρα. Σημαίνει την κοινότητα όλων των blogs. Αφού όλα τα blogs βρίσκονται στο Διαδίκτυο, θεωρείται ότι όλα αλληλοσυνδέονται και όλα μαζί συνθέτουν ένα μεγάλο κοινωνικό δίκτυο. Οι συζητήσεις, οι διάλογοι στο Διαδίκτυο χρησιμεύουν σήμερα ως δείκτες της κοινής γνώμης και όπως αντιλαμβανόμαστε, το πολιτικό ενδιαφέρον είναι μεγάλο, όπως μεγάλο είναι και το εμπορικό ενδιαφέρον. Δεκάδες blogs ατόμων ή κοινοτήτων εμφανίζονται καθημερινά και οι εταιρίες που εμπορεύονται προϊόντα μέσω του Διαδικτύου (Internet Marketers) κατέφυγαν στις μηχανές αναζήτησης blog για να αφουγκράζονται πρώτες τις απαιτήσεις της αγοράς. Οι πιο διάσημες μηχανές αναζήτησης είναι οι BlogScope, Bloglines και Technorati. Η αύξηση των blogs υποχρέωσε τη δημιουργία online κοινοτήτων bloggers που φροντίζουν να διευκολύνουν τόσο τον χρήστη, διασυνδέοντάς τον με τα blogs που θα τον ενδιέφεραν, με βάση τα ενδιαφέροντά του, όσο και τους bloggers που διασυνδέονται με άλλους, από όλο τον κόσμο. Άλλες κοινότητες εστιάζονται στη δημιουργία  blog κοινού ενδιαφέροντος, και από όσο είδα, τα περισσότερα σχετίζονται με τη μουσική (κυρίως ροκ), τον κινηματογράφο (κυρίως το σύγχρονο αντεργκράουντ) τα βιβλία και την πολιτική. Υπάρχουν και πολλά για πιο εξειδικευμένα γούστα και τα πιο επιτυχημένα φιλοξενούν συνήθως διαφημίσεις, είτε για να ενισχυθεί οικονομικά ο ίδιος ο blogger είτε για κάποιο κοινοφελή σκοπό. Παρουσιάστηκαν όμως και πολλά fake blogs, ψεύτικα  blogs, όπου μια εταιρία -συνήθως-  δημιουργεί απομίμηση των αληθινών blogs, με σχόλια ανύπαρκτων σχολιαστών, με στόχο να προωθήσει τα προϊόντα της μέσα από το Διαδίκτυο.

Η τεράστια δημοτικότητα των blogs, από το 2004 και μετά, υποχρέωσε και τους επιστήμονες του MIT να τα ερευνήσουν και να δουν τι γίνεται. Θα σας πω τι διαπίστωσαν στο επόμενο, αφού υπάρχουν κι άλλα που πρέπει να αναφέρω σχετικά με τα blogs. Ελπίζω οι διάφοροι bloggers που συμμετέχουν στους Διαλόγους να μην έχουν φύγει κιόλας για διακοπές, γιατί με ενδιαφέρει πολύ η άποψή τους.

tags Επιστήμη & Τεχνολογία, Bloggers, blogs, Δημοσιογραφία, ηλεκτρονικό ημερολόγιο, κοινή γνώμη, μπλογκόσφαιρα

14 σχόλια, κάνε το δικό σου σχόλιο

Tάκης Αθανασόπουλος

Post: 86 Σχόλια: 852 Προφίλ

Σχετικά άρθρα & post

• Τα blogsεπηρεάζουν τους δημοσιογράφους

14 Σχολια

᾿Επιτέλους, ἄς πάψει πιά ὁ ἀκραῖος σταλινισμός τοῦ ΚΚΕ. ῾Υπάρχουν καί ὅρια, βρέ παιδιά!

῾Ο Χατζηνικολάου ἀντέδρασε στόν συνεχῆ "ΤΣΑΜΠΟΥΚΑ"τῆς Κυρίας Λιάνας Κανέλλη

«ΠΡΟΤΗΓΑΝΙΣΜΕΝΗ» ΕΙΔΗΣΕΟΓΡΑΦΙΑ

«Τὸ νόμο στὰ χέρια του πῆρε ἱερέας ὁ ὁποῖος στὴ θέα κλέφτη, ποὺ λίγο νωρίτερα εἶχε ἀφαιρέσει τὰ τάματα ἀπὸ ἐκκλησία τῆς πόλεως, συνεπλάκη μαζί του ὑποχρεώνοντας τὸν 40χρονο δράστη νὰ τραπεῖ ἄπραγος εἰς φυγήν».(romfea.gr, 25.06.10)
Σχόλιο «Χ. Β.»: Νὰ ἕνα χαρακτηριστικὸ (καὶ ἴσως ἀκούσιο)  δεῖγμα ἐλαφρότατα –τόσο δηλ. ὅσο χρειάζεται– τροποποιημένης εἰδησεογραφίας (καὶ μάλιστα ἐκκλησιαστικῆς). Ἀναφέρει μὲν ἕνα πραγματικὸ περιστατικό, ἀλλὰ τὸ βάρος πέφτει στὴν ἐπιλογὴ τῶν λέξεων, τῆς διατυπώσεως δηλαδὴ μὲ τὴν ὁποία παρέχεται ἡ πληροφορία καὶ γίνεται ἡ ἀναφορὰ αὐτοῦ τοῦ γεγονότος. Ἡ ἐπιλεγμένη διατύπωση στὴν συγκεκριμένη περίπτωση περιέχει ἀπὸ μόνη της μιὰ ἀποδοκιμασία, εἶναι ἀπὸ μόνη της ἀπορριπτική: «πῆρε τὸ νόμο στὰ χέρια του». Πρόκειται γιὰ μιὰ ἔκφραση ποὺ χρησιμοποιεῖται μειωτικὰ ὡς πρὸς τὴν νομιμότητα καὶ τὴν ὀρθοφροσύνη τοῦ ἀμυνομένου/δρῶντος ὑποκειμένου –ποὺ μάλιστα εἶναι ἱερέας– , ἐπειδὴ ἐνέχει μιὰ ἀπαξίωση, ἀφοῦ τοποθετεῖ τὸ δρῶν ὑποκείμενο πέρα ἀπὸ τὴ νομιμότητα, πέρα ἀπὸ τὸ “σωστό” , στὸν χῶρο τῆς καταδικαστέας «αὐτοδικίας». «Ἀδειάζει» μὲ λίγα λόγια τὸν ἱερέα, χωρὶς νὰ τὸν ἔχει μεμφθεῖ ἄμεσα.
Κατ᾽ αὐτὸ τὸν τρόπο σερβίρεται ἡ πληροφορία συναισθηματικῶς ἀλλὰ καὶ ἠθικῶς “προτηγανισμένη”, προληπτικῶς κριμένη. Γενικότερα ἔτσι ἐπιτυγχάνεται ἀφ᾽ ἑνὸς μὲν ἡ ἐσωτερικὴ ὑπονόμευση τοῦ τυχόντος ἠθικοῦ περιεχομένου τῆς πληροφορίας καὶ ἡ σταδιακὴ ἄμβλυνση τῶν κριτηρίων τῶν παραληπτῶν τῆς πληροφορίας, ἀφ᾽ ἑτέρου δὲ ἡ ἀσυνείδητη ὑφαρπαγὴ καὶ λεπτότατη ὑποκλοπὴ τῆς γνώμης τους.
Διαφορετικὰ εἰπωμένο: Ὁ ἐφημέριος τοῦ Ναοῦ τί θὰ ἔπρεπε νὰ κάνει , κατὰ τὸ ρεπορτάζ, ὥστε νὰ μὴ πάρει «τό νόμο στὰ χέρια του»; Ἴσως νὰ γονατίσει μπροστὰ στὸν κλέφτη καὶ νὰ τὸν παρακαλέσει νὰ κλέψει ἀνενόχλητα ὅσο θέλει καὶ ἀπὸ πάνω νὰ τὸν δείρει, ποὺ  τὸν ἐνόχλησε τὴν ὥρα τῆς δουλειᾶς του. Τὸ ἴδιο φυσικὰ θὰ ἔκανε καὶ ὁ συντάκτης τῆς δημοσιογραφικῆς ἀναφορᾶς, ἂν διεπίστωνε ὅτι ἕνας κακοποιὸς ἔχει εἰσβάλει στὸ σπίτι του καὶ κακοποιεῖ τὴν οἰκογένειά του, κι ἔτσι δὲν ἔπαιρνε τὸ νόμο στὰ χέρια του.


Πηγή: http://christianvivliografia.wordpress.com

"Στό συρτάρι μπῆκαν οἱ προτάσεις γιά νόμο περί φίμωσης τῶν blogs"

φωτογραφία: μεταμόρφωση σκόρδων....

"Φαίνεται πως επικράτησε τελικά η λογική και η κυβέρνηση βάζει φρένο στην προσπάθεια κάποιων κύκλων (πολιτικών αλλά και άλλων..) για θέσπιση νόμου που θα περιόριζε την λειτουργία των blogs.
Όπως μαθαίνουμε από αξιόπιστη πηγή .. συνειδητοποιήθηκε γρήγορα πως ανάλογα μέτρα θα είχαν τα ακριβώς αντίθετα αποτελέσματα.Ο Πρωθυπουργός μάλιστα φέρεται να έδωσε εντολή στον κ.Πεταλωτή ώστε να δοθούν οι απαραίτητες διευκρινήσεις επ'αυτού άμεσα.
Άλλωστε όποιος έχει τις στοιχειώδεις απαιτούμενες γνώσεις...

καταλαβαίνει πως είναι πρακτικά ανεφάρμοστο να επιβληθεί στα blogs η άρση της ανωνυμίας ,τουλάχιστον για όσο απ΄αυτά φιλοξενούνται στην πλατφόρμα της Google (blogspot.com) και για τα οποία ισχύει η αμερικανική νομοθεσία που επιτρέπει μεν την άρση της ανωνυμίας για σοβαρά αδικήματα ,εφόσον ζητηθεί κάτι τέτοιο απ΄τις δικαστικές αρχές της εκάστοτε χώρας αλλά στα σοβαρά αυτά αδικήματα δεν περιλαμβάνεται ούτε η συκοφαντική δυσφήμιση ούτε η διασπορά ψευδών ειδήσεων ούτε άλλων πλημμελημάτων για τα οποία κάποιοι στην Ελλάδα απαιτούν την κεφαλή του κάθε blogger επί πίνακη.

Ο κάθε ..υπέργηρος διαπλεκόμενος "μιντιάρχης" ή πολιτικός που δεν μπορεί να σηνειδητοποιήσει τι εστί ίντερνετ θα πρέπει τουλάχιστον να αντιληφθεί πως επειδή ένα blog γράφεται στα Ελληνικά δε σημαίνει πως γράφεται και στην Ελλάδα.Είναι γνωστό π.χ. πως το Greece-Salonika γράφεται απ΄τη ...Γη του Πυρός,το troktiko από τη Ζουαζιλάνδη,το prezatv από την Κουάλα Λουμπούρ,το taxalia απ'την Ανταρκτική κλπ.Μήπως τα Ελληνικά δικαστήρια και οι Ελληνικές διωκτικές αρχές έχουν αποκτήσει κάποιο είδος εξουσιοδότησης για διαπλανητικές διώξεις και δεν το ξέραμε;;
Aς σοβαρευτούμε λοιπόν."

http://greece-salonika.blogspot.com

Παράνομη ἡ κρυφή κάμερα ἤ Καταδικάζεται ἡ δημοσιογραφία τῆς "κλειδαρότρυπας"

ΣΤΗΝ «ΚΑΤΑΔΙΚΗ» της κρυφής κάμερας και της μετάδοσης εικόνας που έχει συλλεγεί με κρυφά μέσα απεικονίζοντας συγκεκριμένο πρόσωπο εν αγνοία του, κατέληξε η Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας, κρίνοντας ότι το δικαίωμα στην πληροφόρηση υπόκειται σε περιορισμούς.

Ειδικότερα, το Ανώτατο Ακυρωτικό Δικαστήριο με την υπ΄ αριθμ. 1213/2010 απόφασή του, υπογραμμίζει ότι η συνταγματικά κατοχυρωμένη ελευθερία της έκφρασης, βασική εκδήλωση της οποίας είναι το δικαίωμα στην πληροφόρηση, ασκείται εφόσον δεν προσκρούει στις επιταγές του Συντάγματος και της ΕΣΔΑ που προστατεύουν δικαιώματα και ελευθερίες άλλων.

Επομένως, κατά την άποψη των δικαστών του ΣτΕ, «η καταγραφή, με κρυφά μέσα, εικόνας, η οποία έχει ως κύριο ή ως μοναδικό θέμα συγκεκριμένο πρόσωπο, συνιστά, κατ΄ αρχήν, προσβολή του δικαιώματος του προσώπου τούτου επί της εικόνας του». Το δικαίωμα αυτό- όπως διευκρινίζουν- προστατεύεται από τα άρθρα 9 του Συντάγματος και 8 της ΕΣΔΑ, ως ιδιαίτερη έκφανση του δικαιώματος στον σεβασμό της ιδιωτικής ζωής.

Ως εκ τούτου δεν θεωρείται θεμιτή άσκηση του δικαιώματος στην πληροφόρηση η μετάδοση τηλεοπτικής είδησης, της οποίας αποκλειστική ή κύρια πηγή αποτελεί εικόνα συγκεκριμένου προσώπου, που έχει καταγραφεί με κρυφά μέσα, εφ΄ όσον η μεταδιδόμενη είδηση έχει ληφθεί υπό συνθήκες που στοιχειοθετούν προσβολή του δικαιώματος του τρίτου επί της εικόνας του. Στην περίπτωση αυτή το κράτος, στο οποίο έχει ανατεθεί ο άμεσος έλεγχος των ραδιοτηλεοπτικών μέσων, οφείλει να ελέγχει αν «οι ασκούντες μέσω της τηλεόρασης το δικαίωμα του πληροφορείν» σέβονται τα δικαιώματα των άλλων, περιλαμβανομένου και του δικαιώματος του καθενός στον σεβασμό της ιδιωτικής ζωής του.

Με το σκεπτικό αυτό η Ολομέλεια του ΣτΕ απέρριψε την αίτηση του τηλεοπτικού σταθμού Αlpha, που ζητούσε την ακύρωση των αποφάσεων του Εθνικού Συμβουλίου Ραδιοτηλεόρασης και του υπουργού Τύπου του έτους 2002, με τις οποίες επιβλήθηκαν στον σταθμό πρόστιμα ύψους 200.000 ευρώ και ηθική κύρωση, για εκπομπές του Μ. Τριανταφυλλόπουλου, σχετικές με το πρόσωπο του τότε βουλευτή του ΠΑΣΟΚ Αλ. Χρυσανθακόπουλου.






http://www.tanea.gr/

᾿Αξιόπιστα θεωροῦν τά blogs οἱ ἀναγνῶστες τους

Πολύ ή αρκετά αξιόπιστη θεωρεί το 71% των ερωτηθέντων την ενημέρωση, που λαμβάνει από τα blogs, ενώ μόνο το 22% τη θεωρεί λίγο ή καθόλου αξιόπιστη. Το 79% θεωρεί ότι τα blogs αποτελούν ευκαιρία για τη συμβατική δημοσιογραφία και μόνο...



το 15% απειλή. Δηλαδή, οι ερωτώμενοι πιστεύουν πως τα «blogs» βοηθούν και αναπτύσσουν τη δημοσιογραφία παρά την υπονομεύουν. Το 55% συμφωνεί με την εφαρμογή των κωδίκων δεοντολογίας και από τα ενημερωτικά blogs, ενώ το 38% διαφωνεί.
Πρόκειται για αποτέλεσμα έρευνας, η οποία όμως διενεργήθηκε με αποστολή ερωτηματολογίου μέσω e-mail, και δεν καταγράφει ηλικία ή μορφωτικό επίπεδο των ερωτηθέντων.
"Σκοπός ήταν να καταγραφεί η άποψη της κοινής γνώμης, και στη συγκεκριμένη περίπτωση, η άποψη του μέσου χρήστη του ίντερνετ για τα blogs, λέει ο εκπρόσωπος της εταιρείας δημοσκοπήσεων "Interview".

Η έρευνα διενεργήθηκε πανελλαδικά τον προηγούμενο μήνα, σε δείγμα 514 ατόμων και τα αποτελέσματα παρουσιάστηκαν σήμερα στη Θεσσαλονίκη, σε συνεργασία με το Σύνδεσμο Εκδοτών Βορείου Ελλάδος.
Όπως προκύπτει, το 77% ενημερώνεται καθημερινά από τα blogs, το 56% επισκέπτεται blogs με ειδησεογραφική θεματολογία πολλές φορές τη μέρα, το 23% μία φορά την ημέρα, το 17% δύο-τρεις φορές την εβδομάδα, το 3% δύο-τρεις φορές το μήνα και μόνο το 1% σπανιότερα. Το 47% εκτιμά ότι τα blogs είναι το πιο αξιόπιστο μέσο, το 27% οι εφημερίδες και το 18% θεωρεί ότι κανένα μέσο δεν είναι αξιόπιστο, το 5% θεωρεί αξιόπιστο το ραδιόφωνο και μόλις το 1% θεωρεία αξιόπιστη την τηλεόραση. Το 74% θεωρεί ότι τα blogs παρέχουν πιο άμεση πληροφόρηση, δεύτερη με 12% έρχεται η τηλεόραση, ακολουθεί το ραδιόφωνο με 11% και τέλος οι εφημερίδες με 2%.
Το 50% των ερωτηθέντων θεωρεί ότι τα blogs πλήττουν περισσότερο τις εφημερίδες, το 25% την τηλεόραση, το 5% το ραδιόφωνο και το 19% ότι σε κανέναν δεν προκαλούν ζημιά.

ΠΡΕΖΑ TV
http://www.onlinepress.gr/

Γλώσσα του διαδικτύου

19 Νοεμβρίου, 2009

Στην προμετωπίδα της αίθουσας εκδηλώσεων της Ένωσης Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών φιγουράρει, αυτάρεσκα ίσως, αλλά τόσο αληθινά μια πινακίδα: «Η δημοσίευσις είναι η ψυχή της δημοκρατίας». Οι δημοσιογράφοι γνωρίζουν καλά ότι το απόφθεγμα αυτό είναι ένα «κλειδί». Από την επανάσταση της τυπογραφίας έως σήμερα, οι εξελίξεις στον τρόπο με τον οποίο διεξάγεται η δημόσια επικοινωνία επηρεάζουν καθοριστικά τη λειτουργία του πολιτεύματος, τον τρόπο με τον οποίο κάνουμε πολιτική. Το βιβλίο, η τυπογραφία επέτρεψε την δημιουργία βιβλιοθηκών, το ξέβγαλμα της γνώσης από τα μοναστήρια του μεσαίωνα στην κοινωνία. Τα 200 περίπου χρόνια που διήρκεσε η επανάσταση της τυπογραφίας ώθησαν καθοριστικά τον ορθό λόγο και τη δημοκρατική κουλτούρα στη γηραιά ήπειρο. Οι τραγικότερες στιγμές του 20ού αιώνα, όπως ο 2ος παγκόσμιος πόλεμος, συνδέονται με το ραδιόφωνο. Η εικονοποιία της τηλεόρασης πάλι σημαδεύει την εποχή του ψυχρού πολέμου. Οι εικόνες από το Βιετνάμ, η κρίση του Κόλπου των Χοίρων και αργότερα ο πόλεμος του Περσικού κόλπου σε απευθείας μετάδοση, η επέμβαση του ΝΑΤΟ στην πρώην Γιουγκοσλαβία εγγράφονται στην παγκόσμια κοινή μνήμη με τον ιδιαίτερο αισθητικό τρόπο των μεγάλων τηλεοπτικών Μέσων Ενημέρωσης κάθε δεκαετίας και καθορίζουν σε μεγάλο βαθμό την πολιτική συζήτηση.
Κάθε μέσο δημόσιας επικοινωνίας υποβάλλει τη μορφή και το είδος του λόγου που αναπτύσσεται εντός του, σμιλεύει τη δημόσια αφήγηση, τη γλώσσα στην οποία επικοινωνούμε, καταγράφουμε και τεκμηριώνουμε την εποχή μας. Ο λόγος των εφημερίδων, περιγραφικός, περιεκτικός, σκιαγραφεί τα γεγονότα διανθίζοντάς τα με ερμηνείες. Έχει πάντοτε (ακόμα και αδιόρατα) κριτική διάθεση έναντι του γεγονότος. Ο λόγος του ραδιοφώνου άμεσος και παραστατικός ανακατασκευάζει τα γεγονότα κινητοποιώντας τη φαντασία. Ο λόγος της τηλεόρασης ελλειπτικός, συμπληρωματικός του κεντρικού φορέα της είδησης που είναι η εικόνα. Πέρα από τους εγγενείς περιορισμούς που η τεχνολογία κάθε φορά επιβάλλει, άλλοι παράγοντες παίζουν ακόμα καθοριστικότερο ρόλο. Ιστορικά τα media βρίσκονται στα χέρια κυβερνήσεων, στρατών ή μεγάλων εταιριών που μπορούν να τα συντηρήσουν. Έτσι αντανα- κλούν την οπτική και –μοιραία– τα συμφέροντά τους.
Κάθε εμφάνιση νέου μέσου συνοδεύεται από μια περί- οδο αναζήτησης στο επίπεδο της αφήγησης, συναρπαστικά χρόνια κατά τα οποία σχηματίζονται οι διαλεκτικοί κανόνες, διευρύνεται η αίσθηση ελευθερίας, ενώ ταυτόχρονα αναζητείται ο τρόπος χειραγώγησης του.
Η έκβαση αυτής της διαμάχης καθορίζει εν πολλοίς και τα όρια της πολιτικής αντιπαράθεσης. Η δεκαετία που διανύουμε θα χαρακτηρισθεί πιθανότατα από τους ιστορικούς, ως «επαναστατική» για έναν και μόνο λόγο. Η έλευση του διαδικτύου, η εξάπλωση της ψηφιακής τεχνολογίας, δημιουργεί για πρώτη φορά τις προϋποθέσεις για μια «κοινωνικοποίηση των Μέσων Ενημέρωσης». Αιτία αυτού του φαινομένου δεν είναι άλλη από την αποκέντρωση των μέσων παραγωγής και διανομής πληροφοριών σε μεγάλη κλίμακα. Ένας blogger στο Ιράν μπορεί για πρώτη φορά να επικοινωνήσει στην ίδια εμβέλεια με ένα συντεταγμένο Μέσο Ενημέρωσης, όπως είναι για παράδειγμα τα μεγάλα ειδησεογραφικά πρακτορεία. Όλες οι μεγάλες κρίσεις των τελευταίων ετών για πρώτη φορά καταγράφονται τόσο από δημοσιογράφους, όσο και από πολίτες στις πλατφόρμες κοινωνικής δικτύωσης και τα ημερολόγια του διαδικτύου (blogs). Η δημόσια αφήγηση της εποχής μας για την εξέγερση στο Ιράν, τη Βιρμανία, την κατάρρευση της Ισλανδίας, τη ρωσική επέμβαση στη Γεωργία, τον ελληνικό Δεκέμβρη και πολλά ακόμα γεγονότα συντίθεται για πρώτη φορά συλλογικά.
Τόσο στη γλώσσα των media, όσο και στη γλώσσα των ερασιτεχνών γραφιάδων του διαδικτύου. Οι συντακτικοί κανόνες αυτής της δεύτερης γλώσσας διαφέρουν ριζικά από αυτούς της πρώτης. Υποκειμενική γραφή έναντι της αντικειμενικής. Ψευδωνυμία έναντι της επωνυμίας, προφορικός λόγος, έναντι του λόγου των δημοσιογραφικών σχολών, άμεση μετάδοση πληροφοριών, έναντι της ανακατασκευής της είδησης. Καθώς ο λόγος των κατεστημένων Μέσων Ενημέρωσης ξεψυχάει στην αυτοαναφορικότητά του, ο αυθάδικος λόγος του διαδικτύου αρθρώνεται σε δίκτυα και διεκδικεί ανταγωνιστικά μια πιο αυθεντική σχέση με την εποχή μας.
Δεν υπάρχει χαρακτηριστικότερο παράδειγμα από την μετάδοση των γεγονότων της 6ης Δεκεμβρίου 2008, όταν δίπλα στα έκτακτα δελτία ειδήσεων της τηλεόρασης, ένας καταιγισμός προσωπικών μαρτυριών κατέκλυζε το διαδίκτυο, ανασυνθέτοντας το γεγονός. Μετά από λίγη ώρα η είδηση γράφτηκε από έναν ανώνυμο χρήστη του διαδικτύου σε ένα κοινωνικό δίκτυο ως εξής: «κόσμος στο Πολυτεχνείο, επεισόδια στα Εξάρχεια, ανοιχτή η Πατησίων, το παιδί είναι 16 χρονών. Κατεβείτε κάτω είναι επιβεβαι- ωμένο». Στην ανατομία αυτής της λειτουργίας και αυτού του ενδεικτικού σημειώματος, ίσως κρύβεται το μέλλον της δημοσιογραφίας.
(απο το κοντέινερ που κυκλοφορεί την πρώτη δευτέρα κάθε μήνα με την Ελευθεροτυπία)

Αυτή η καταχώριση έγινε στις 19 Νοεμβρίου, 2009 στο 1:53 πμ υπό Δημοσιογραφία.

Πηγή:http://tsimitakis.wordpress.com