᾿Ιάκωβος Τσαλίκης:῾Ο πιο ταπεινός άνθρωπος στην Ελλάδα (μαρτυρία Γέροντος Πορφυρίου)

Ο μακάριος Γέροντας Ιάκωβος Τσαλίκης (1922-1991)

Ο μακαριστός Γέροντας Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης έλεγε για τον π. Ιάκωβο τον Τσαλίκη, ότι ήταν ο πιο ταπεινός άνθρωπος στην Ελλάδα.

Ο Γ. Ιάκωβος δεν θεώρησε σκόπιμο να αφήσει απαρατήρητη τη ζημιά που προκάλεσε κάποιος χωρικός στα χτήματα της Μονής. Γιατί θεωρούσε ότι η περιουσία της Μονής δεν είναι δική του αλλά του αγίου (στην προκείμενη περίπτωση του Οσίου Δαβίδ).

Κάποιο απόγευμα, τον επεσκέφθη στην Μονή ένας χωρικός της περιοχής, μεγάλης ηλικίας, ο οποίος του είπε: «Έμαθες τα νέα Γέροντα; Ποιά νέα βρε; Δεν έμαθες ότι κόψανε τις ελιές από το κτήμα της Μονής στο γυαλό και κάνανε καμίνι; Και ρίξανε πάνω στους κομμένους κορμούς χώμα για να μην φαίνονται. Όχι δεν έμαθα, αλλά ποιος τις έκοψε; Ξεύρω κι εγώ Γέροντα, ρώτησε στο χωριό να μάθεις».
Στενοχωρήθηκα πολύ, κύριε Δημήτρη μου, και δεν ήξερα τί να κάνω" καλόγερος άνθρωπος να τρέχω στις αστυνομίες και τα αγρονομεία, να κάνω μηνύσεις και δικαστήρια. Είναι αυτά πράγματα για μένα; Πάνω στην απελπισία μου σκέφθηκα τον Όσιο Δαβίδ, ιδρυτή και προστάτη της Μονής. Έτρεξα στην εκκλησία και μπροστά στην εικόνα του, όπως ήμουν ταραγμένος, του είπα τα έξης λόγια: Άκουσε, Όσιε Δαβίδ" όπως ξεύρεις, έγώ ούτε σπίτι έχω, ούτε οικογένεια, ούτε κτήματα. Όσα είχα τα χάρισα σε συγγενείς και φίλους" άφησα τα πάντα και ήρθα έδώ να Σε υπηρετήσω και Σε υπηρετώ με δοκιμασίες, στερήσεις και χίλιους πειρασμούς και προβλήματα, τα ξεύρεις ...; Ακουσε λοιπόν. Σε παρακαλώ, αυτόν πού έκοψε τις ελιές από το κτήμα σου, να μου τον φέρεις εδώ, σε 24 ώρες το αργότερο. Διαφορετικά ούτε καντήλι θα Σου ανάψω, ούτε θα Σε λιβανίσω. Άκουσες; Και σηκώθηκα και έφυγα πολύ στενοχωρημένος. Τί άλλο μποροΰσα να κάνω.
Την άλλη ήμερα το απόγευμα και ενώ ετοιμαζόμαστε για τον Εσπερινό, ευρισκόμενος έξω άπό το καθολικό της Μονής, 20 περίπου μέτρα μακρυά, βλέπω να μπαίνει, από την εξωτερική πόρτα, στην αυλή, ένας ηλικιωμένος άνθρωπος, αγρότης, κακοντυμένος, ο οποίος με το κεφάλι κάτω, βλέποντας προς το έδαφος, ερχόταν προς έμενα. Εγώ, μόλις τον είδα, αμέσως είπα μέσα μου: Αυτός είναι πού έκοψε τις ελιές από το κτήμα της Μονής και ο Όσιος Δαβίδ μου τον έφερε, πριν περάσουν 24 ώρες, όπως του το είπα.
Όταν με πλησίασε, μου λέγει: Πατέρα Ιάκωβε, θέλω να σου μιλήσω και να σου πω κάτι. Τί να μου πεις βρε; Να, πως εγώ έκοψα τις ελιές από το κτήμα της Μονής στο γυαλό. Και γιατί τις έκοψες βρε; Είναι σωστό να κόβομε τα δένδρα από τα ξένα κτήματα; Έχεις δίκιο πατέρα Ιάκωβε, δεν είναι σωστό, αλλά τί να κάνω; Είχα μεγάλη ανάγκη για τα παιδιά μου. Εσύ είσαι ένας άγιος άνθρωπος" τί; θα με πας στο Αγρονομείο και την Αστυνομία φαμελίτη άνθρωπο; θα με πας στα Δικαστήρια; Όχι, εγώ δεν θα σε πάω στην Αστυνομία και τα Δικαστήρια, όμως ο Αγρονόμος της Λίμνης, πού έμαθε το γεγονός, κάνει ανακρίσεις. Μπορώ εγώ να τον σταματήσω, αφοΰ ενήργησε μόνος του από υπηρεσιακό καθήκον (αυτεπαγγέλτως); Δεν μπορείς να τον σταματήσεις, μπορείς όμως να με βοηθήσεις, όχι εμένα, τα 5 ανήλικα. Μετά 3 μήνες έγινε το Δικαστήριο στο Αγρονομείο της Λίμνης, για αγροτική φθορά. Πρώτος και μόνος μάρτυς εξητάσθη ο π. Ιάκωβος με διαβεβαίωση της ιερωσύνης του. Ο οποίος ουδέν επιβαρυντικό κατέθεσε διά τον κατηγορούμενο. Αυτός, όμως, ώμολόγησε την πράξη του και εζήτησε συγγνώμη από τον π. Ιάκωβο. Το δε Δικαστήριο τον κατεδίκασε σε χρηματικό πρόστιμο 300 δραχμών, το οποίον, αθορύβως και με διάκριση, κατέβαλε ο π. Ιάκωβος. Έτσι απέφυγαν ο κατηγορούμενος τον εγκλεισμό του στη φυλακή, διότι δεν είχε χρήματα να πληρώσει το πρόστιμο και τα 5 ανήλικα την στέρηση της προστασίας του πατέρα τους.

Πηγή: Δημητρίου Αλεξ. Τζούμα, πρωτοπρεσβυτέρου - αρεοπαγίτου ε.τ., Ο πατήρ Ιάκωβος Τσαλίκης όπως τον γνώρισα, β' έκδοσις, Αθήνα 2008

Πηγή:http://agioritis.pblogs.gr

῾Η πλημμύρα εὐωδίας τοῦ Γέροντος ᾿Ιακώβου Τσαλίκη- Στυλιανοῦ Παπαδόπουλου, ὁμοτίμου καθηγητῆ Παν/μίου ᾿Αθηνῶν

Ο Μακαριστός Ιάκωβος Τσαλίκης

Από το ομώνυμο βιβλίο, εκδόσεις «Τροχαλία»

Τριήμερη πλημμύρα ευωδίας.

Νέος μοναχός ο Ν. και ζούσε κάτω από τις φτερούγες του γέροντα. Οι μοναχοί όλοι πρέπει να έχουνε απόλυτη εμπιστοσύνη στο γέροντά τους και αφοσίωση. Και του είχανε πράγματι. Μα λίγη παρηγορία πάντα ενισχύει και τον πιο τέλειο. Ο Ν. ευτύχησε να την έχει σχεδόν καταιγιστικά για τρεις συνεχείς ημέρες.

Ήτανε Κυριακή απόγευμα, 17 Ιουνίου του 1990, κι έπρεπε να τακτοποιήσει την αποθήκη τροφίμων. Αυτό έκανε όταν άνοιξε η πόρτα και απρόσμενα μπήκε ο γέροντας. Ο Ν. έβαλε μετάνοια και πήρε την ευχή του γέροντα. Μα την ίδια στιγμή σ’ όλη την αποθήκη απλώθηκε άρρητη ευωδία. Έκπληκτος ο μοναχός, στρέφει ερευνητικά να εξηγήσει… μα είχε ήδη χαθεί και ο γέροντας. Ήτανε η πρώτη φορά που έζησε κάτι τέτοιο ο μοναχός και γέμισε ο νους του ερωτηματικά.

Το βράδυ της ίδιας ημέρας, στην τράπεζα, παρόντες μόνο οι πατέρες, πήγε και ο γέροντας. Σε κάποια στιγμή ο Ν. πλημμύρισε από ευωδία, που είχε διάρκεια κι ένταση. Αυθόρμητα ρώτησε: «πατέρες, νιώθετε μήπως όμορφη ευωδία»; Όλοι τον κοίταξαν παράξενα και του είπαν «όχι». Ασυναίσθητα τότε, έριξε κλεφτή ματιά στο γέροντα και τον είδε να κατεβάζει τα μάτια χαμηλά, Σα να είχε κάνει ζημιά.

Την επομένη, τη Δευτέρα δηλαδή, διαβάσανε –όπως κάνανε συνήθως– το Απόδειπνο στο κελί του γέροντα. Στο τέλος, έσκυψε με τη σειρά του και ο Ν. να πάρει την ευχή του γέροντα. Βγήκε όμως από το χέρι του γέροντα έντονη ευωδία. Ρώτησε τους άλλους αν ένιωσαν κάτι τέτοιο και του είπαν «όχι».

Με την τρίτη αυτή φορά ο Ν. φοβήθηκε μήπως πρόκειται για ενέργεια του Σατανά. Σκεφτότανε να ρωτήσει το γέροντα, μα δεν ήξερε πώς να ρωτήσει. Την άλλη μέρα, Τρίτη, ζήτησε από το γέροντα να του πλύνει ένα μικρό μουσαμαδάκι, στο οποίο έβαζε τα μελανιασμένα πόδια του για κάποια εντριβή ή για να τα εξετάσει ο γιατρός. Ήτανε όμως καθαρό, κι ο γέροντας δεν ήθελε. Ο Ν. επέμενε, ο γέροντας υποχώρησε, το πήρε και πήγαινε στην κεντρική βρύση να το πλύνει. Προχωρώντας, σκέφτηκε με συγκίνηση ότι στο μουσαμά εκείνο ακουμπάνε «τα πονεμένα και ταλαιπωρημένα πόδια του άγιου γέροντά μου». Δεν πρόλαβε να τελειώσει τη σκέψη του και να φτάσει στη βρύση και γέμισε δυνατή ευωδία. Του ερχότανε στο πρόσωπο σαν δυνατός χειμωνιάτικος άνεμος, που όμως δεν ήτανε κρύος. Τώρα συγκινήθηκε πολύ, αναστατώθηκε, σχεδόν έκλαιγε. Γύρισε στο κελί του γέροντα και του εξήγησε τι αισθάνθηκε τρεις ημέρες τώρα: «Είναι από το Θεό, γέροντα; … Είσαι άγιος, γέροντα…!». Δεν τελείωσε, γιατί τον σταμάτησε ο γέροντας και με πολλή σοβαρότητα, χαμηλώνοντας και το βλέμα:

–Παιδί μου, εμείς θα κάνουμε το Σταυρό μας… ό,τι πει ο Θεός, παιδί μου.

Πηγή: http://www.myriobiblos.gr

῾Ο Γέροντας ᾿Ιάκωβος Τσαλίκης συγχωρεῖ ἀγρότη πού ἐκαψε τά λιόδεντρα τοῦ Μοναστηριοῦ- Γιά τούς μικρούς μας φίλους.

῾Ο Γέροντας συγχωρεῖ ἀγρότη πού ἐκαψε τά λιόδεντρα του Μοναστηριοῦ και τοῦ πληρώνει και τό πρόστιμο γιά νά μήν πάει φυλακή!


Κάποια μέρα λίγο μετά τη Θεία Λειτουργία αντάμωσε έξω από την εκκλησιά το Γέροντα ένας χωρικός της περιοχής φέρνοντάς του ένα άσχημο μαντάτο. – Κόψανε τις ελιές από το κτήμα της Μονής στο γιαλό και κάνανε καμίνι. Ρίξανε, Γέροντα και χώμα πάνω στους κομμένους τους κορμούς για να μη φαίνονται.
Ο Γέροντας λυπήθηκε πολύ, όταν άκουσε τα νέα. Δεν ήξερε τούτη την ώρα τι να κάνει. – Καλόγερος άνθρωπος, σκέφτηκε, δε γίνεται να τρέχω στις αστυνομίες και τα δικαστήρια.
Τούτο σαν συλλογίστηκε μια και δυο έτρεξε στην εκκλησιά και πήγε και στάθηκε μπρος στην εικόνα του Αγίου Δαυίδ.
– Άκουσε, Όσιε Δαυΐδ, του είπε. Όπως ξεύρεις, εγώ ούτε σπίτι έχω, ούτε οικογένεια, ούτε κτήματα. Άφησα τα πάντα και ήρθα εδώ για να σε υπηρετήσω. ΄Οσα είχα τά χάρισα σέ συγγενεῖς καί φίλους . ΄Αφησα τα πάντα και ήρθα εδώ για να σε υπηρετήσω. Τα ξεύρεις… Άκουσε λοιπόν. Σε παρακαλώ, αυτόν που έκοψε τις ελιές από το κτήμα σου να μου τον φέρεις εδώ. Διαφορετικά ούτε καντήλι θα Σου ανάψω, ούτε θα σε λιβανίσω. Άκουσες;
– Έκαμε το σταυρό του, έσκυψε, φίλησε τον Άγιο και ύστερα βγήκε στενοχωρημένος από την εκκλησιά.
Το απόγευμα της ίδιας μέρας, λίγο πριν αρχίσει ο Εσπερινός κι ενώ βρισκόταν έξω από το Καθολικό της Μονής, βλέπει να μπαίνει στην αυλή ένας ηλικιωμένος αγρότης. Περπατούσε με το κεφάλι σκυμμένο, τα μάτια καρφωμένα στη γη και πήγαινε γραμμή προς το Γέροντα.
– Αυτός είναι που έκοψε τις ελιές, σκέφτηκε με σιγουριά ο Γέροντας. Ο Όσιος Δαυίδ μού τον έφερε όπως του το ζήτησα.
Όταν ο άντρας τον πλησίασε, ξέπνοα μουρμουρίζοντας λέει:
- Πάτερ Ιάκωβε, θέλω να σου πω πως εγώ έκοψα τις ελιές στο κτήμα της μονής στο γιαλό. Ο πατήρ Ιάκωβος με όλη του την καρδιά τον συγχώρησε. Ο αγρονόμος όμως της Λίμνης αυτεπάγγελτα έκανε μήνυση στον αγρότη. Στο δικαστήριο που έγινε μετά από 3 μήνες καταδικάστηκε για αγροτική φθορά σε χρηματικό πρόστιμο 300 δραχμών, το οποίο κρυφά πλήρωσε ο Γέροντας Ιάκωβος.
ἀπό τό βιβλίο: "῏Ηταν κάποτε παιδιά-῾Ο Γέρων ᾿Ιάκωβος Τσαλίκης, τῆς ῎Αννας ᾿Ιακώβου, σειρά ῎Αθως-παιδικά, ἐκδ. Σταμούλη

19 Δεκέμβρη 198..., όταν πρωτοείδα τον γέροντα Ιάκωβο

Γράφει κάπου ο μητροπολίτης Ναυπάκτου ότι η ανάκληση στην μνήμη των προσκυνημάτων που έχουμε κκάνει, των ιερών αποδημιών, των συναντήσεων μας με αγίους άνδρες και γυναίκες συντελεί στην αναθέρμανση της αγάπης προς τον Θεό και την τήρηση των εντολών Του.
Toν αγ.Βονιφάτιο και την οσία Aγλαΐδα δεν τους ήξερα. Τους πρωτοείδα, θυμάμαι, σε μιά φορητή εικόνα στο μοναστήρι του οσίου Δαβίδ που είχα πάει πιτσιρικάκι με τρείς φίλους, εκ των οποίων μόνο η αφεντομουτσουνάρα μου δε φόρεσε το ράσο.

Και κάθε χρόνο τέτοια μέρα , ανακαλώ , σχεδόν με παυλωβιανό τρόπο, την μνήμη εκείνου του προσκυνήματος.
Τότε δεν ήταν πολύ γνωστός ακόμη ο γέροντας Ιάκωβος Τσαλίκης και στο μοναστήρι εγκαταβίωναν μόλις τρεις μοναχοί:ο π.Ιάκωβος, ο τωρινός ηγούμενος Κύριλλος και ο π.Σεραφείμ και οι συνθήκες διαβίωσης ήταν δύσκολες , ειδικά με την πολλή υγρασία και την έλλειψη αποτελεσματικής θέρμανσης.

Την ημέρα του αγ.Βονιφατίου και της ερωμένης του οσίας Αγλαίας , γνώρισα τον κοκκαλιάρη ασκητή με το τρύπιο πουλόβερ, το "με συγχωρείτε" συνεχώς στα χείλη και τις ασταμάτητες διηγήσεις για οφθαλμοφανείς εμφανίσεις του οσίου Δαβίδ και του αγίου Ιωάννη του Ρώσου.
Εκείνες τις μέρες έβαλα το ξεροκέφαλο μου κάτω από το πετραχήλι του και μετέλαβα από τα χέρια του.

Αχ, νάρχονταν τα χρόνια πίσω...
Την ευχή σου να έχουμε γέροντα πάτερ Ιάκωβε κι άμποτες να αξιωθούμε να σε συναντήσουμε και πάλι ..
ἀπό: http://misha.pblogs.g

Σχόλιο ᾿Οδυσσέως: Πράγματι, πολύ συγκινητική ἡ περιγραφή. ῾Ο Γέροντας ὅμως κάνει αἰσθητή τήν παρουσία του μέ τήν προσευχή του καί τή συμπαράστασή του σέ ὅσους τόν ἐπικαλοῦνται... ᾿Ας μᾶς δώσει τήν εὐχή του καί γιά τό 2010 πού σέ λίγες ὧρες θά μπεῖ, τήν ἔχουμε πραγματικά ἀνάγκη.

Καλή καί εὐλογημένη χρονιά σέ ὅλους σας!