Τί μποροῦμε νὰ κάνουμε γιὰ τοὺς νεκρούς; /Rose Seraphim (Hieromonk (1934- 1982) )

Ὁ καθένας ἀπὸ ἐμᾶς ποὺ ἐπιθυμεῖ νὰ ἐκφράσει τὴν ἀγάπη του γιὰ τοὺς νεκροὺς καὶ νὰ τοὺς βοηθήσει οὐσιαστικά, μπορεῖ νὰ τὸ ἐπιτύχει προσευχόμενος ὑπὲρ τῶν ψυχῶν τους, καὶ εἰδικότερα μνημονεύοντας αὐτοὺς στὴ Θεία Λειτουργία, ὅταν οἱ μερίδες ποὺ ἀποκόπτονται γιὰ ζῶντες καὶ νεκροὺς ἀφήνονται νὰ πέσουν μέσα στὸ Αἷμα τοῦ Κυρίου μὲ τὶς λέξεις: «Ἀπόπλυνον Κύριε τὰ ἁμαρτήματα τῶν ἐνθάδε μνημονευθέντων δούλων σου τῷ Αἵματί σου τῷ Ἁγίῳ πρεσβείαις τῆς Θεοτόκου καὶ πάντων σου τῶν Ἁγίων. Ἀμήν.» Δὲν μποροῦμε νὰ κάνουμε τίποτε καλύτερο ἢ σπουδαιότερο γιὰ τοὺς νεκροὺς ἀπὸ τὸ νὰ προσευχόμαστε γι’ αὐτούς, προσφέροντάς τους μνημόσυνο στὴ Θεία Λειτουργία. Τὸ ἔχουν πάντα ἀνάγκη, εἰδικὰ κατὰ τὴ διάρκεια ἐκείνων τῶν σαράντα ἡμερῶν ὅπου ἡ ψυχὴ τοῦ ἀπελθόντος πορεύεται πρὸς τὶς αἰώνιες κατοικίες. Τὸ σῶμα δὲν αἰσθάνεται τίποτε τότε• δὲ βλέπει τοὺς οἰκείους ποὺ ἔχουν συγκεντρωθεῖ, δὲ μυρίζει τὸ εὐωδιαστὸ ἄρωμα τῶν λουλουδιῶν, δὲν ἀκούει τοὺς ἐπικήδειους. Ἡ ψυχὴ ὅμως αἰσθάνεται τὶς προσφερόμενες ὑπὲρ αὐτῆς προσευχὲς καὶ εἶναι εὐγνώμων στοὺς ἀνθρώπους ποὺ τὶς ἀπευθύνουν καὶ βρίσκεται πνευματικῶς κοντά τους.

Ὦ συγγενεῖς καὶ ἀγαπημένοι τοῦ νεκροῦ! Πράξετε γι’ αὐτοὺς ὅτι ἔχουν ἀνάγκη καὶ ὅτι εἶναι ἐντός τῆς δικαιοδοσίας σας. Δῶστε τὰ χρήματά σας ὄχι γιὰ νὰ καλλωπίσετε ἐξωτερικὰ τὸ φέρετρο καὶ τὸ μνῆμα, ἀλλὰ γιὰ νὰ βοηθήσετε ὅσους τὸ χρειάζονται, εἰς μνήμην τῶν ἀγαπημένων σας ποὺ ἔφυγαν ἀπὸ τὴ ζωή, γιὰ νὰ ἐνισχύσετε ἐκκλησίες, στὶς ὁποῖες προσφέρονται προσευχὲς ὑπὲρ αὐτῶν. Ἐλεῆστε τοὺς νεκρούς, φροντίστε γιὰ τὶς ψυχές τους. Μᾶς περιμένει ὅλους ὁ ἴδιος δρόμος, καὶ ὅταν κι ἐμεῖς βρεθοῦμε ἐκεῖ πόσο πολὺ θὰ εὐχόμαστε νὰ μᾶς θυμᾶται κάποιος στὶς προσευχές του! Ἀξίζει λοιπὸν νὰ ἐλεήσουμε ἐμεῖς οἱ ἴδιοι τοὺς νεκρούς.

Ἀμέσως ἀφοῦ ἀναπαυθεῖ κάποιος, καλέστε ἢ ἐνημερῶστε ἕναν ἱερέα, ὥστε νὰ διαβάσει τὶς «Προσευχὲς γιὰ τὴν Ἀναχώρηση τῆς Ψυχῆς», τὶς ὁποῖες ἡ Ἐκκλησία ἔχει ὁρίσει νὰ διαβάζονται πάνω ἀπὸ ὅλους τοὺς Ὀρθοδόξους Χριστιανοὺς μετὰ τὸ θάνατό τους. Προσπαθῆστε, εἰ δυνατόν, νὰ τελέσετε τὴν κηδεία στὴν ἐκκλησία καὶ νὰ ἀναγνώσετε τὸ Ψαλτήρι πάνω ἀπὸ τὸν ἀπελθόντα μέχρι τὴν κηδεία. Ἡ κηδεία δὲν χρειάζεται νὰ εἶναι περίτεχνη, ἀλλὰ πρέπει ἀπαραιτήτως νὰ εἶναι πλήρης, χωρὶς συντομεύσεις• τὴν ὥρα ἐκείνη μὴ σκεφτεῖτε τὸν ἑαυτό σας καὶ τὴν ἄνεσή σας, ἀλλὰ τὸν ἀπελθόντα, ἀπὸ τὸν ὁποῖο χωρίζεστε διὰ παντός. Ἐὰν ὑπάρχουν ταυτόχρονα καὶ ἄλλοι ἀπελθόντες ποὺ ἀναμένουν κηδεία στὴν ἐκκλησία, μὴν ἀρνηθεῖτε ἐὰν σᾶς προταθεῖ νὰ τελέσετε τὴν κηδεία γιὰ ὅλους μαζί. Εἶναι καλύτερο νὰ τελεῖται μία κηδεία γιὰ δύο ἢ περισσότερους ἀπελθόντες ταυτόχρονα, ὅταν οἱ προσευχὲς ὅλων τῶν παρευρισκομένων προσφιλῶν προσώπων θὰ εἶναι ἰδιαιτέρως ἔνθερμες, παρὰ νὰ τελοῦνται ξεχωριστές, διαδοχικὲς κηδεῖες, καὶ νὰ συντομεύονται οἱ λειτουργίες ἐξ αἰτίας ἔλλειψης χρόνου καὶ ἐνέργειας• ἀφοῦ κάθε λέξη τῆς προσευχῆς γιὰ τὸν ἀναπαυθέντα εἶναι ὅτι μιὰ σταγόνα νερὸ γιὰ τὸ διψασμένο.

Κανονίστε ὁπωσδήποτε ἐκείνη τὴν ὥρα τὰ σχετικὰ μὲ τὴν τέλεση σαρανταλείτουργου, δηλαδὴ καθημερινὴ μνημόνευση στὴ θεία Λειτουργία σὲ ὅλη τὴ διάρκεια τῶν σαράντα ἡμερῶν. Συνήθως στοὺς ναοὺς ὅπου τελεῖται καθημερινὰ Θεῖα Λειτουργία, οἱ ἀπελθόντες οἱ ὁποῖοι ἔχουν κηδευτεῖ ἐκεῖ μνημονεύονται ἐπὶ σαράντα καὶ πλέον ἡμέρες. Ἐὰν ὅμως ἡ κηδεία γίνει σὲ ναὸ ὅπου δὲν τελεῖται καθημερινὰ Θεία Λειτουργία, τότε οἱ ἴδιοι οἱ συγγενεῖς θὰ πρέπει νὰ φροντίσουν νὰ ζητήσουν τὴν τέλεση τοῦ 40ήμερου μνημοσύνου ὁπουδήποτε τελοῦνται Θεῖες Λειτουργίες. Παρομοίως εἶναι καλὸ νὰ στέλνουμε εἰσφορὲς γιὰ μνημόνευση τῶν νεκρῶν σὲ μοναστήρια, ὅπως καὶ στὰ Ἱεροσόλυμα, ὅπου καθημερινὰ διεξάγεται προσευχὴ στοὺς Ἁγίους Τόπους. Ἀλλὰ ἡ διαδικασία τῆς 40ήμερης δέησης ὑπὲρ τῶν νεκρῶν πρέπει νὰ ξεκινήσει ἀμέσως μετὰ τὸ θάνατο, ὅταν ἡ ψυχὴ ἔχει ἰδιαίτερη ἀνάγκη βοηθείας ἀπὸ τὴν προσευχή• ἑπομένως, θὰ πρέπει νὰ ξεκινοῦμε αὐτὸ τὸ μνημόσυνο στὸν κοντινότερο ναὸ ὅπου τελεῖται καθημερινῶς Θεία Λειτουργία.

Ἀξίζει λοιπὸν νὰ φροντίσουμε γι’ αὐτοὺς ποὺ ἔφυγαν γιὰ τὸν ἄλλο κόσμο πρὶν ἀπὸ ἐμᾶς, προκειμένου νὰ κάνουμε ὅ,τι μποροῦμε γιὰ τὶς ψυχές τους, ἐνθυμούμενοι ὅτι: «Μακάριοι οἱ ἐλεήμονες, ὅτι αὐτοὶ θὰ ἐλεηθοῦν».

Έκδοση:	Ἡ ψυχὴ μετὰ τὸ θάνατο, ἐκδ. Μυριόβιβλος
Χρ.Έκδοσης:	2003

Πηγή:ΑΓΙΑ ΖΩΝΗ

Γέροντας ᾿Εφραίμ Κατουνακιώτης Λόγοι Διδαχῆς Περί ιερωσύνης

ΛΟΓΟΙ ΔΙΔΑΧΗΣ

Περί ιερωσύνης

Όταν λειτουργάς, νά 'χεις υπόψη σου ότι είσαι μεσίτης. Παραλαμβάνεις από τον κόσμο πόνο, δάκρυα, ασθένειες, παρακλήσεις και τ' αναφέρεις επάνω εις το θρόνο της θεότητος. Και μεταφέρεις κατόπιν στον κόσμο παρηγοριά, θεραπεία, ό,τι έχει ανάγκη ο καθένας. Μεγάλο αξίωμα σ' έχει αξιώσει, παιδί μου, ο Θεός. Να το καλλιεργήσεις. Το αυτί του Θεού είναι στο στόμα του ιερέως.
Μεγάλη δύναμη έχει το πετραχήλι. Το πετραχήλι είναι ο διαλλάκτης του πεπτωκότος ανθρώπου με τον Πατέρα, με τον Δημιουργό του. Γι' αυτό όσο μπορείς περισσότερα ονόματα να μνημονεύεις. ΄΄Οσο μπορείς περισσότερα.
Στον καιρό της Τουρκοκρατίας γύριζαν πολλοί παπάδες, άλλά ένας παπάς γύριζε και μάζευε ονόματα και τα μνημόνευε στη Λειτουργία. Και είπε ο καϊμακάκης, ο Τούρκος αστυνομικός: «Βρε, αυτός εγείρει τον κόσμο σε επανάσταση».
Τον πιάνει και τον βάζει μέσα. Και στον ύπνο του φανερώνονται όλοι αυτοί που μνημόνευε και λένε: «Άκουσε, ή βγάζεις τον παπά έξω, διότι αυτός μας μνημονεύει και μας παρηγορεί, ή θα σου πάρουμε το πρώτο παιδί».
Κι ο Τούρκος φοβήθηκε. Επί Τουρκοκρατίας. «Άντε, παπά, πάνε στο καλό», λέει, «πάνε, εγώ θα χάσω το παιδί μου;»
Μεγάλη δύναμη έχει το πετραχήλι, παιδί μου, μεγάλη δύναμη. Όσο μπορείς περισσότερα ονόματα να μνημονεύεις.
Ναι, εμένα παλιά μού 'δωσε ο π, Αρσένιος, ο παραδερφός του γερο-Ιωσήφ, κάτι ονόματα απ' 'οταν ήταν μετανάστης απ' τη Ρωσία και ήρθε στην Ελλάδα. Κι εγώ τα μνημόνευα. Κι έπειτα μου λέει: «Ξέρεις, Γέροντα, τι είδα;

Είδα στον ύπνο μου ότι αυτά τα ονόματα που σού 'δωσα, πήγα στο ένα σπίτι. Λέω, πώς τα περνάς εδώ; Ε, λέει, λιγάκι , καλά, αλλά έρχεται ο παπα-Εφραίμ και μας παρηγορεί».
Είναι που του μνημόνευα τα ονόματα. Ναι. Έπειτα ο άλλος: «Εσύ πώς τα περνάς;» «Ναί, έτσι κι έτσι, αλλά πέφτει λιγάκι βροχή και κρυώνω, αλλά έρχεται ο παπα-Εφραίμ, λέει, και μας παρηγορεί». Λέω: «Είναι, αδερφέ μου, τα όνόματα που μνημονεύω».
Ο παπα-Πλανάς γιατί αγίασε; Εμνημόνευε ολόκληρα χαρτιά, εμνημόνευε. Κι εγώ θυμήθηκα κάτι ονόματα και τα τοιχοκόλλησα στην Προσκομιδή. Εκεί εκ του προχείρου. Και στον ύπνο μου βλέπω, λοιπόν, ότι ήρθαν κάτι γέροι παλαιοί, με παλαιϊκά ρούχα, όπως άκουγα εγώ από την μητέρα του πατέρα μου. Λένε: «Εσύ, παιδί μου, μας έγραψες, αλλά ο Γέροντας, παιδί μου, δεν μας μνημονεύει».
-Έλα, λέω του Γέροντα, γιατί δεν τα μνημονεύεις;
-Δεν τα έβλεπα καθαρά, λέει.
-Γέροντα, αυτό κι αυτό είδα: ότι ο Γέροντας δεν μας μνημονεύει, λέει.
Κι από τότες έλαβα προθυμία να μνημονεύω όσα ονόματα περισσότερα. Όσα ονόματα περισσότερα, περισσότερο μισθό λαμβάνεις.
Αλλά αυτή είναι η μεγαλύτερη ελεημοσύνη: να ενώσεις τον άνθρωπο με τον Θεό. Αυτή είναι η μεγαλύτερη ελεημοσύνη. Και μπορείς να το κάνεις. Όσα, παιδί μου, περισσότερα ονόματα μνημονεύεις, τόσο περισσότερο μισθό λαμβάνεις. Ναι.
Ένας ιερομόναχος: Και για τα δάκρυα που είπατε; Πώς μπορεί κανείς, έτσι, νά 'χει δάκρυα στην ώρα της Θ. Λειτουργίας;
Γέροντας: Να σου πω, εγώ τώρα έχω κάναν χρόνο που σταμάτησα, διότι δεν βλέπω, αλλά όλην την ημέρα προπαρασκευαζόμουνα για τη Θ.Λειτουργία. Να μην περιορισθείς, παιδί μου, στις ευχές της Μεταλήψεως. Διότι τη Μετάληψη τη διαβάζει και ο λαϊκός, κι ο παπάς, κι ο δεσπότης, κι ο πατριάρχης. Αλλά δεν είναι όλοι ένα.
Ο κόσμος τα παραλαμβάνει έτοιμα τα Δώρα. Ενώ ο παπάς είναι χασάπης. Θυσιάζει τον Χριστό και Τον μεταδίδει κατόπιν στο πλήρωμα του λαού. Έχει μεγάλη διαφορά, δεν είναι το ίδιο. Γι' αυτό, παιδί μου, αν θέλεις νά 'χεις κατάσταση, μην περιορίζεσαι στις ευχές της Μεταλήψεως. Γιατί εσύ είσαι χασάπης. Σφάζεις και θυσιάζεις.
Ενώ ο άλλος τον παίρνει έτοιμο τον άγιο Άρτο. Γι' αυτό όλη την ημέρα να παρακαλάς την Παναγία, που έχεις κοντά: «Παναγία μου, αξίωσέ με να δω τι θυσιάζω, τι υπούργημα μού 'δωσε ο Θεός. Να το αισθανθώ». Και θα σου το δώσει η Παναγία. Ναι. Άμα λειτούργησες και δεν δάκρυσες, είσαι λιγάκι... υπό μέμψιν, είσαι υπό κατάκρισιν.
Ιερομόναχος: Στενοχωριέμαι κι εγώ.
Γέροντας: Ναι. Άμα, όμως, κλάψεις στη Λειτουργία, θα καταλάβεις ότι λειτούργησες, ότι έφαγες κρέας πνευματικό, να πούμε. Αν, όμως, δεν έκλαψες είτε στην προσευχή σου, είτε στη Λειτουργία, είναι σαν να έφαγες νερόβραστο. Αν, όμως, κλάψεις, θα καταλάβεις ότι έφαγες πνευματικό κρέας.
Ιερομόναχος: Γέροντα, κανείς προσπαθεί να προετοιμάζεται όσο μπορεί, όμως βλέπει ότι ο εχθρός δεν κάθεται, δηλαδή φέρνει λογισμούς πολλές φορές αισχρούς, βλασφήμους, ρυπαρούς, Τότε τι κάνει, ας πούμε, τι πρέπει, πώς να τους αντιμετωπίσει;
Γέροντας: Άκουσε να δεις, άνθρωποι είμεθα. Ε, άνθρωποι είμεθα, δεν είμεθα άγγελοι. Φέρνει και λογισμούς αισχρούς, φέρνει και λογισμούς υπερηφανείας, φέρνει και λογισμούς κατακρίσεως, όλα. Εμείς θ'αγωνιζόμαστε.
Άλλη φορά ήρθε κάποιος εδώ πέρα και με την ομιλία προβήκαμε σε κατάκριση. Έπειτα πάω να λειτουργήσω και δεν μπορώ να πω τις ευχές.
Βρε, τι έκανα; λέω. Μπρος! Ήρθε ο τάδε γείτονας και κατακρίναμε κάτι δεσποτάδες και το αυτό. Απάνω στη Λειτουργία, λειτουργώντας, λέω: «Θεέ μου, συγχώρεσέ με. Συγχώρεσέ με, Θεέ μου. Έσφαλα, Θεέ μου.
Για ποιον είναι το "έσφαλα", Θεέ μου; Υπάρχει και για μένα συγχωρητική ευχή», λέω. «Ε, καλά, Θεέ μου, ευλόγησον». Και στο τέλος ειρήνευσα και λέω: «Αμα θέλεις άλλη φορά, κατάκρινε!»
Μεγάλο πράγμα είναι, μεγάλο κακό είναι η κατάκρισις. Ε, ως άνθρωποι θα σφάλλουμε, παιδί μου. Αλλά τι; Και η εξομολόγησις είναι μυστήριο, παιδί μου.
Εγώ μόνο το Γυμνάσιο έβγαλα, δεν πήγα παραπάνω. Κι έγραψα όλους τους συμμαθητάς μου, όλους τους καθηγητάς μου, τους δασκάλους από την πρώτη Δημοτικού μέχρι την τελευταία τάξη του Γυμνασίου. Και όταν τα μνημονεύω, πόση χαρά λαμβάνω! Ξέρεις πόση χαρά λαμβάνω; Διότι μνημονεύω εκείνους, οι οποίοι με έκαναν άνθρωπο καλό. Τώρα, επειδή έχω ένα χρόνο που δεν πάω στη Λειτουργία, γιατί δεν ακούω, και θέλω να μνημονεύσω πάλι εκείνα τα ονόματα, και λίγο-λίγο πάλι τα θυμάμαι, αυτοί οι άνθρωποι ωφελούνται. Γι' αυτό, παιδάκι μου, θέλεις να σωθεί η ψυχή σου δωρεάν; Όσα μπορείς περισσότερα ονόματα να μνημονεύεις.
Μεγάλη παρρησία έχει το πετραχήλι, μεγάλη παρρησία. Γι' αυτό , παιδάκι μου, θες ν' αποκτήσεις κατάσταση; Άμα λειτουργήσεις και δεν κλάψεις, κάπου έπταισες, κάπου έκανες λάθος. Εγώ όλη την ημέρα προπαρασκεύαζα τον εαυτό μου για την ώρα της Λειτουργίας. Κι όταν έμπαινα στη Λειτουργία, δεν μπορούσα να σταματήσω τα δάκρυα. Ναι! Πολλές φορές δηλαδή είδα και απάνω στην αγία Τράπεζα σώμα νεκρό, να πούμε, σαν σε έκσταση, σώμα νεκρό.
Ιερομόναχος: Εγώ, Γέροντα, ήμουνα είκοσι χρόνια απλός μοναχός. Και είναι αλήθεια, όταν έγινα παπάς, μετά δυσκολεύτηκα, δεν μπορούσα να συνηθίσω ότι ήμουνα ιερεύς. Και από την άλλη μέρα που έγινα παπάς με πολέμησε ο διάβολος με λογισμούς, με αγωνία, με φόβο, με αυτά, με πάλεψε πολύ με αυτά.
Γέροντας: Ε, τη δουλειά του κάνει αυτός. Τη δουλειά του, αλλά κι εμείς θα κάνουμε τη δουλειά μας. Εκεί εις την Παναγία, να παρακαλάς την Παναγία, παιδί μου, διότι όλοι οι Άγιοι παρακάλεσαν την Παναγία. Δεν δίνεται ένα χάρισμα από τον Θεό εις τον άνθρωπο, ει μη διά μέσου της Παναγίας. Η Παναγία μοιράζει τα χαρίσματα στον κόσμο, η Παναγία τα μοιράζει.
Ιερομόναχος: Κι έτσι εθαύμασα. Λέω, πως ο διάβολος ούτε τη Θ. Λειτουργία δεν φοβάται, με τους λογισμούς του, με αισχρά, με το ένα, με το άλλο.
Γέροντας: Δεν λείπουν, παιδί μου, αυτά τα πράγματα. Δεν λείπουν.
Ιερομόναχος: Περιφρόνηση χρειάζεται...
Γέροντας: Περιφρόνηση. Ε, τη δουλειά του κάνει αυτός, παιδί μου, τη δουλειά του κάνει. Αλλά εμείς τη δουλειά μας, τη δουλειά μας.

Πηγή:myriobiblos.gr /http://anavaseis.blogspot.com