"᾿Εγώ εἰμί τὸ Α καὶ τὸ Ω, ἡ ἀρχὴ καὶ τὸ τέλος, ὁ πρῶτος καὶ ὁ ἔσχατος" (᾿Αποκ. κβ΄, 13)

Κείμενα γιά τήν ἑλληνική γλῶσσα στή διαχρονική της μορφή, ἄρθρα ὀρθοδόξου προβληματισμοῦ καί διδαχῆς, ἄρθρα γιά τήν ῾Ελλάδα μας πού μᾶς πληγώνει...


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα μπλογκόσφαιρα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα μπλογκόσφαιρα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη 5 Οκτωβρίου 2010

Μπλογκάρω, μπλογκάρεις, μπλογκάρει...!

"Eὐτυχώς, ὑπάρχουν καί ἐξαιρετικά blog».
«῎Ας μπλογκάρουμε!»


H διαδρομή στα ελληνικά blog εμπεριέχει θεματικά τα πάντα. Aπό της «Βουλής τα έδρανα» και το βήμα πληροφόρησης και διαλόγου των κοινοβουλευτικών συντακτών (edrana.blogspot.com) και από τα blog πολιτικών και γνωστών δημοσιογράφων έως στο ψηφιακό «ημερολόγιο ενός τρελού» -«κάποτε βαριέμαι, κάποτε τρελαίνομαι, συνήθως τεμπελιάζω αλλά πάντα καταγράφω την ζωή μου εδώ» (diaries-of-a-madman. blogspot. com)- ή το «λογοτεχνικό ασκητήριο» του «γεράσιμου Μπερέκετη» (bereketis. blogspot.com) - «το μπλογκ μου είναι ένα λογοτεχνικό ασκητήριο, ως εκ τούτου οι χώροι και τα πρόσωπα είναι λογοτεχνικά πρόσωπα. Δεν μιλώ για την επικαιρότητα ακόμα και όταν κάνω αναφορές σε αυτήν...».
Eμβριθείς αναλύσεις περί τέχνης, ενδιαφέρουσες προσεγγίσεις της επικαιρότητας (σκίτσα του Mωάμεθ και αντιδράσεις, υποκλοπές, αντικομμουνιστικό μνημόνιο, αθλητικά θέματα, τηλεόραση, κινηματογράφος), σχόλια προς πάσα κατεύθυνση, μέχρι και για το «μερίδιο της ελληνικής «μπλογκόσφαιρας» που αλληλοτρώγεται σε ίντριγκες και καβγάδες», στο οποίο ο Unique Fish αφιερώνει στίχους του Bαγγέλη Γερμανού: «Σίδερα, κοτρόνια, βρέχει ο ουρανός / παίξε το ταμπούρλο σου αρκουδιάρη / προκοπή δεν έχω κι είμαι μοναχός / σ' αυτόν τον κόσμο το ζηλιάρη...». Kείμενα πρωτότυπα, σαρκαστικά, πολύ προσωπικά. Eνίοτε αδιάφορα, βαρετά, εξυπνακίστικα...
H σύλληψη του διαδικτυακού καλλιτέχνη Δημήτρη Φωτίου για απάτη μέσω Iντερνετ προκαλεί έκρηξη οργισμένων αντιδράσεων και κειμένων που στρέφονται κατά του τρόπου που παρουσιάστηκε η είδηση. Oι δημοσιογράφοι κατηγορούνται για τεχνοφοβία και δείκτη ευφυΐας ραδικιού, ως ένδειξη διαμαρτυρίας, «μπλογκίστες» καταργούν τις παραπομπές σε ελληνικά MME, εξαιρουμένων όσων κράτησαν ψύχραιμη στάση και ο δικτυακός τόπος του γλύπτη καταρρέει από τις δεκάδες επισκέψεις συμπαράστασης.
Ενα δελτίο Tύπου της Δίωξης Hλεκτρονικού Eγκλήματος με τίτλο «αποτροπή αυτοκτονίας εκδηλωθείσας μέσω Iντερνετ» δεν κατέδειξε μόνον την απόγνωση που μπορεί να κρύβει ένα blog, αλλά και την υπερβολή αρκετών που έσπευσαν αμέσως να δαιμονοποίησουν τη νέα ιντερνετική μόδα κάνοντας λόγο για περίπου 600 «σκοτεινά» blog Ελλήνων εφήβων. O 14χρονος blogger έγραφε επί διετίας σχεδόν καθημερινά στο ημερολόγιό του, αλλά τελευταία η διάθεση και οι σκέψεις του είχαν ξεπεράσει τα όρια της απαισιοδοξίας. «Δεν περνάω καλά στο σπίτι», έγραφε, «oι γονείς μου δεν με καταλαβαίνουν, δεν μου φέρονται καλά. Δεν έχω όρεξη για τίποτα». Το γεγονός έπεσε σαν κεραυνός εν αιθρία στη νεοσύστατη ελληνική «μπλογκόσφαιρα» και αποτέλεσε αφορμή για ορισμένα σοβαρά σχόλια και προσεγγίσεις σχετικά με τους κινδύνους που κρύβει το Διαδίκτυο για τους έφηβους χρήστες, αλλά δημιούργησε και μερικές απορίες για τα «σκοτεινά» blog εφήβων που ανακάλυψε καταναλωτική οργάνωση. «Πού ανακάλυψαν 600 blog ανηλίκων στο μικρό ελληνικό Ιντερνετ;», διερωτάται η ελληνική «μπλογκόσφαιρα».
Και καβγάδες
Ποσοτικά λίγα τα ελληνικά blog, συγκριτικά με την αλματώδη αύξησή τους στο εξωτερικό, ακολουθούν κι αυτά τη χαμηλή διεισδυτικότητα του Iντερνετ στα νοικοκυριά, όπως επισημαίνει ο κ. Nίκος Bασιλάκος, πρόεδρος της Ενωσης Eλλήνων Xρηστών Iντερνετ (www. eexi.gr), υπογραμμίζοντας παράλληλα ότι ώς ένα βαθμό αποτυπώνουν «εθνικά» χαρακτηριστικά, όπως της προχειρότητας και της φιλαυτίας μας. «Yπάρχουν παραδείγματα blogger που γράφουν κυριολεκτικά ό,τι τους έρχεται, με περιτύλιγμα ένα δήθεν λογοτεχνικό στυλ και ρομαντική διάθεση. Kι όσο περισσότερο γίνεται της μόδας, βλέπουμε να ασχολούνται με τους άλλους, να νομίζουν ότι είναι οι μεγαλύτεροι blogger, να κουτσομπολεύουν, να διαγκωνίζονται, να ξεσπούν δικτυακοί καβγάδες. Eυτυχώς, υπάρχουν και εξαιρετικά blog».
«Ας μπλογκάρουμε!»
Aρκετά τα εξαιρετικά κείμενα στο ελληνικό blog· επιλέγουμε να αναδημοσιεύσουμε ενός φοιτητή «μπλογκίστα» (freehost.stuff.gr/jim_hellas) που ανακαλύπτει ξαφνικά ότι όλοι γύρω του «μπλογκάρουν». Yπό τον τίτλο «ας μπλογκάρουμε...», γράφει: «Τελικά το blogging έγινε της μόδας; Σήμερα διαπίστωσα το βάθος στο οποίο έχει φτάσει η μπλογκατάσταση. Ολοι μπλογκάρουν τελικά! Το blogging έχει χτυπήσει περισσότερες πόρτες από όσες εγώ τουλάχιστον νόμιζα. Πώς έφτασα στο συμπέρασμα αυτό; Απλά από σήμερα το πρωί είδα αρκετά άσχετα άτομα γύρω μου να μπλογκάρουν. Μιας και κάθε Δευτέρα δουλεύω στα εργαστήρια των υπολογιστών στο Πανεπιστήμιο βλέπω να κάνουν διάφορα με τους υπολογιστές. Αλλοι χαζεύουν, άλλοι παίζουν παιχνίδια, άλλοι διαβάζουν e-mail και άλλοι (το 1% ας πούμε) κάνουν εργασία. Σήμερα, όμως, πρόσεξα ότι μερίδα του φοιτητικού κοινού μπλογκάρει κιόλας. Αρχικά το πρωί, ενώ καθόμουνα και κοιτούσα στο monitor.vrypan.net, είδα δίπλα μου μια κοπέλα να ψάχνει στο blogger.com για ένα συγκεκριμένο blog από ό,τι κατάλαβα. Πιο κάτω είδα με την άκρη του ματιού έναν ακόμη τύπο να αφήνει σχόλια σε ένα περιβάλλον blogger.com Πριν από 10 λεπτά πήγα να κάνω έναν έλεγχο σε κάτι εκτυπωτές και είδα μια κοπέλα να δημιουργεί νέο λογαριασμό στο blogger.com Σκέφτηκα ότι μπορεί μερικά από αυτά τα άτομα να τα ξέρω ιντερνετικά και να τα έχω συναντήσει προσωπικά, αγνοώντας τη διπλή τους ταυτόητα. Είναι κακό αυτό;
Δεν ξέρω. Δεν το βλέπω αναγκαία ως κακό πάντως. Αυτή είναι η μαγεία στο Iντερνετ. Εκεί συναντάς σκέψεις και μόνο σκέψεις. Πολλά τείχη πέφτουν και μένει η ουσία πολλές φορές. Από την άλλη, όμως, ίσως έτσι χάνω την ευκαιρία να γνωρίσω τα άτομα αυτά offline».

Πηγή:http://silver.pblogs.gr

Παρασκευή 23 Ιουλίου 2010

Δημοσιογραφία, blogging καί πολιτική -Τοῦ Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Σχόλιο ᾿Οδυσσέως τοῦ klision: Τό ἄρθρο πού φιλοξενοῦμε παρακάτω δίνει, νομίζω, τίς σωστές διαστάσεις στή διαμάχη δημοσιογράφων  καί bloggers, πού ἔχει ξεσπάσει στή χώρα μας.῾ Οπωσδήποτε οἱ μεγαλοδημοσιογράφοι τῶν ΜΜΕ δέν μποροῦν νά μᾶς πείσουν. Παλιά εἴχαμε τό μονοπώλιο τῆς κρατικῆς τηλεόρασης καί τοῦ κρατικοῦ ραδιοφώνου. Πιό παλιά ζήσαμε τόν ἀσφικτικό κλειό τῆς φίμωσης πού εἶχε ἐπιβάλει ἡ Δικτατορία τοῦ Παπαδόπουλου καί τίς θεωρίες περί "γύψου" πού θέλησαν νά μᾶς ἐπιβάλουν. Τό παραμύθι, εὐτυχῶς, αὐτό δέν περνάει στόν ἐλληνικό λαό καί κυρίως στή νέα γενιά, πού ἀνδρώνεται στή διαδικτυακή τεχνολογία. Καί ἐπιτέλους, τά περισσότερα Blogs δέν μπορεῖ νά τά κατηγορήσει κάποιος γιά κερδοσκοπικούς σκοπούς ἤ γιά διαπλοκή. Οἱ περισσότεροι bloggers γράφουν ἀπό μεράκι κι ἀπό ἀνάγκη γιά ἔκφραση καί ἐπικοινωνία. Δέν ὑπάρχει ,  πρός τό παρόν, -ἡ κατευθυνόμενη εἴδηση -πού μπορεῖ κάποιος εὔκολα νά διακρίνει στά ἐπίσημα ΜΜΕ. Πολεμώντας τά blogs καί τήν ἀνωνυμία τῶν συντακτῶν τους εἶναι σάν νά πολεμᾶς τήν ἐλευθερία τοῦ ἐκφράζεσθαι, σάν νά πολεμᾶς τήν ἴδια τήν ἐλευθερία τοῦ προσώπου.
 
 
 
 
 
Με δυσκολία, ομολογουμένως, προσπαθώ να παρακολουθήσω τα διασταυρούμενα πυρά μεταξύ δημοσιογράφων και bloggers στην χώρα μας. Ο λόγος είναι ότι είναι τόσο ηθικοπλαστικά δομημένα και τόσο αφαιρετικά μορφοποιημένα, που τελικά καταλήγουν το καθένα ξεχωριστά να συνιστά ένα όμορφο ψυχογράφημα.
Μόνον που αν επιθυμούμε να ξεφύγουμε από την άβυσσο της ψυχής, καλό είναι να εμβαπτίζουμε τις προσεγγίσεις μας στην πολιτική.
Αν θέλουμε να μιλήσουμε με πολιτικούς όρους θα πρέπει να αφήσουμε για μια στιγμή στη πάντα τους δημοσιογράφους και τους Bloggers και να εστιάσουμε στις διαφορές των παραδοσιακών ΜΜΕ και των Νέων Μέσων. Και σε ότι αφορά στα δεύτερα ισχύει αυτό που...
 πρωτο-διατύπωσε ο Mac- Luan (1964) αναφερόμενος στα πρώτα: το Μέσον είναι μήνυμα. Ο τρόπος όμως που το Μέσον μετουσιώνεται σε μήνυμα συνιστά ακριβώς την πολιτικότητα αυτής της σχέσης. Και ο τρόπος αυτός διαφέρει σημαντικά. Με άλλον τρόπο κάνουν πολιτική, δηλαδή δίνουν νόημα στα σημαίνοντα, τα παραδοσιακά ΜΜΕ και με άλλον τα Blogs που αποτελούν υποκατηγορία των Νέων Μέσων Επικοινωνίας. Αυτό, δυστυχώς, παρατηρώ να διαφεύγει από πολλούς.
Τα Blogs ουσιαστικά «έσπασαν» την πολιτική διάσταση του «μονολόγου» στην επικοινωνία, την οποία, μέσω των εννοιών της εγκυρότητας και της αποκλειστικότητας, υπερασπίζονταν τα παραδοσιακά ΜΜΕ. Με τον τερματισμό του «μονολόγου» εξασθενεί και η έννοια της αυθεντικότητας των Μέσων και πλέον ο δημοσιογράφος παύει να αποτελεί μια κρίσιμη οντότητα για τη λειτουργία του καθεστώτος, ή τη λειτουργία της δημοκρατίας, όπως θα του άρεσε να σημειώσω. Δεν θα είχα αντίρρηση, μόνον που φέρνω στη μνήμη μου «κακές αναπαραστάσεις» - όχι τόσο δημοκρατικές - και έτσι, ας μου επιτρέψουν οι πρώην συνάδελφοι μου να μην γενικεύσω, συνδέοντας την άσκηση της δημοσιογραφίας με τον εκδημοκρατισμό στη χώρα μας, αν και παγκοσμίως η δημοσιογραφία ως φαινόμενο, υπηρέτησε την (αστική) δημοκρατική προοπτική, όπως την γνωρίσαμε κυρίως στη Δύση.
Έλα όμως που η δημοκρατία λαμβάνει σήμερα νέες διαστάσεις παγκοσμίως, όπως και οι απειλές εναντίον της! Έλα που δεν στηρίζεται πια στον «αντικειμενικό μονόλογο» ή στους «παράλληλους μονολόγους», που είναι το ίδιο ουσιαστικά πράγμα! Έλα που δημοκρατική πρακτική δίχως διαβούλευση -όχι σαν του Γιώργου…παναγία μου (!) - δεν μπορεί να νοηθεί σήμερα και τα ΜΜΕ δεν έχουν μετεξελιχτεί ακόμη στο βαθμό που θα τους επέτρεπε να υπηρετήσουν το σύγχρονο δημοκρατικό αίτημα, ενώ τα blogs είναι φτιαγμένα για αυτήν ακριβώς την δουλειά!
Υπάρχουν λοιπόν δύο προβλήματα διαφορετικής τάξεως. Το πρώτο έχει να κάνει με την ανάγκη διαφορετικής άσκησης του δημοσιογραφικού επαγγέλματος και το δεύτερο με την διαφορετική λειτουργία των ΜΜΕ, έτσι ώστε να μετεξελιχθούν σε Νέα Μέσα, με εντελώς διαφορετική δομή ασφαλώς από τα παλαιά, που θα ενσωματώνει σε μεγάλο βαθμό την πολιτική διάσταση των blogs. Αυτό δεν σημαίνει ότι τα σύγχρονα ΜΜΕ θα μεταβληθούν σε κάποιο είδος blog, ούτε ότι τα blogs θα μεταβληθούν σε ΜΜΕ.
Η μπλογκόσφαιρα συστήνει δια-υποκειμενικά έναν κόσμο. Τα παραδοσιακά ΜΜΕ διατείνονται ότι συστήνουν τον κόσμο αντικειμενικά και αυθεντικά. Έλα όμως που η αντικειμενικότητα, ακόμη και η αμεροληψία ως έννοιες, ιδιαίτερα σήμερα, αποδεικνύεται ότι αποτελούν το όχημα της αυταρχικότητας, ενώ επιχειρούν να συντηρήσουν έναν δημοκρατικό μύθο, με δημοκρατικοφανές, όμως, και όχι δημοκρατικό μήνυμα!
Αγαπητοί φίλοι, ολόκληρο το σύστημα των παραδοσιακών ΜΜΕ στην Ελλάδα βασίζεται στο δόγμα ότι «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα». Αυτό ως μήνυμα αποτελεί από μόνο του προσβολή της δημοκρατικής πρακτικής. Δεν είναι χώρος εδώ για να εξηγήσω το γιατί., καθώς σημασία έχει να αντιληφθούμε ότι η δημοκρατία είναι διαδικασία που δεν αγιάζεται από κανέναν απολύτως σκοπό. Η δημοκρατία ως πολιτική πρακτική δεν υπάρχει για να υπηρετήσει ιδιοτελείς ή λιγότερο ιδιοτελείς σκοπούς, κόμματα ή ομάδες που δραστηριοποιούνται στην κοινωνία των πολιτών, ούτε, ασφαλώς, επιχειρηματικά συμφέροντα. Η δημοκρατία αποτελεί λειτουργική ανάγκη της κοινωνίας ή, αν θέλετε, του κόσμου, στον βαθμό που προσανατολίζεται σε πρακτικές άρσης του πολιτικού και κοινωνικού αποκλεισμού.
Θέλετε, δεν θέλετε, αγαπητοί πρώην συνάδελφοι δημοσιογράφοι, οφείλετε να ομολογήσετε ότι αυτά τα άναρχα κατασκευάσματα της σύγχρονης διάστασης του πολιτισμού, τα blogs, προσφέρουν πολλά περισσότερα στην κατεύθυνση της άρσης του αποκλεισμού πολιτών και ομάδων πολιτών. Προσφέρουν, δηλαδή, με τον τρόπο τους στον εκδημοκρατισμό, ενώ αντίθετα τα παραδοσιακά ΜΜΕ, ιδιαίτερα στην χώρα μας, που γνωρίζετε πολύ καλά με ποιόν τρόπο ελέγχονται και από ποιους, δεν θα έλεγα ότι κάνουν το ίδιο. Αντίθετα, θα υποστήριζα ότι αποτελούν συντηρητικές δομές του καθεστώτος και τον βασικό κρίκο της διαπλοκής.
Όλα αυτά δεν σημαίνουν ότι ο κάθε δημοσιογράφος είναι διαπλεκόμενος κλπ. Κάποια στιγμή θα πρέπει να αντιληφθούμε πως είναι άλλο πράγμα η παραδοχή ότι τα παραδοσιακά ΜΜΕ αποτελούν στοιχείο συντήρησης και διαπλοκής και άλλο πράγμα η χυδαία γενίκευση ότι όλοι οι επαγγελματίες του χώρου είναι διεφθαρμένοι.
Στην πραγματικότητα οι αλητήριοι της δημοσιογραφίας είναι ελάχιστοι. Οι διαπλεκόμενοι επίσης λίγοι, αλλά ασφαλώς ηγούνται της δημοσιογραφίας στην Ελλάδα. Οι κηδεμονευόμενοι είναι λίγο περισσότεροι. Οι κρατικοδίαιτοι ανεπίτρεπτα πολλοί και οι αργόμισθοι σκανδαλιστικά περισσότεροι. Μέσα σ’ αυτούς υπάρχουν και λαμπρές εξαιρέσεις. Υπάρχουν μορφές σ’ αυτόν τον χώρο, συνήθως εξαφανισμένες πίσω από κάποιο γραφειάκι, οι οποίες, εάν ηγούντο ή τέλος πάντων, αν έπαιζαν κάποιο σημαντικό ρόλο στα ΜΜΕ που δουλεύουν, θα είχαν προσφέρει πολλά και στον πολιτισμό και στον εκδημοκρατισμό. Με το «εάν» πάντως, κείμενα πολιτικού προβληματισμού δεν συντάσσονται. Άρα βάζω τελεία.
Σήμερα δεν θα έπρεπε λοιπόν οι δημοσιογράφοι στην Ελλάδα να εμφανίζονται ενοχλούμενοι από το blogging, αλλά αποκλειστικά οι νταβάδες. Όχι διότι δεν μπορούν μέσω των δημοσιογραφικών και άλλων δικτύων τους να παρέμβουν δραστικά και σ’ αυτήν την μορφή επικοινωνίας, αλλά επειδή δεν μπορούν να την χειραγωγήσουν όπως κάνουν με την «δημοσιογραφία» στην Ελλάδα.
Καλοί μου φίλοι πρώην συνάδελφοι, το μαφιόζικο κύκλωμα που ελέγχει σε μεγάλο βαθμό τον δημόσιο χώρο στην πατρίδα μας, μπορεί να χειραγωγεί το πολιτικό σύστημα και τα ΜΜΕ. Δεν μπορεί, όμως, να χειραγωγήσει την μπλογκόσφαιρα. Πριν υπογράψω αυτήν την παρατήρηση, σας διαβεβαιώνω ότι έχω τεστάρει καλά αυτή την υπόθεση τα τελευταία τρία-τέσσερα χρόνια. Δεν θα ήταν «κόσμιο» να εκθέσω ραδιόφωνα και προοδευτικές εφημερίδες – την τηλεόραση δεν την τέσταρα, διότι θα περίττευε! Ας χαλαρώσουμε λοιπόν κι ας δούμε πώς θα αντιμετωπίσουμε στα σοβαρά, δηλαδή πολιτικά το ζήτημα της διαπλοκής. Είναι αλήθεια ότι σ’ ότι αφορά στα ελληνικά ΜΜΕ το ζήτημα είναι καθολικό, αλλά δυστυχώς επηρεάζει σε κάποιο βαθμό και την μπλογκόσφαιρα. Ειρήνη υμίν, λοιπόν, κι ας εξετάσουμε πώς θα διαρρήξουμε τον κοινωνικό και πολιτικό αποκλεισμό στην χώρα μας. Όσοι δεν καταλαβαίνετε τις συνέπειες αυτού του αποκλεισμού για την κοινωνία, τον πολιτισμό και την πολιτική και είστε δημοσιογράφοι ή bloggers, μάλλον καταχρηστικά φέρετε αυτήν την ιδιότητα. 
 
Πηγή:http://press-gr.blogspot.com

Τετάρτη 7 Ιουλίου 2010

῾Η επιρροή τῶν blogs, μέρος Β΄-Tάκης ᾿Αθανασόπουλος



῾Η επιρροή τῶν blogs, μέρος Α΄- Tάκη Αθανασόπουλου