Στην Ελλάδα όμως δεν τιμωρείται κανένας. Μετά έχουμε την απορία γιατί πιάσαμε πάτο.......
Δήλωση του Ούγκο Τσάβες (Ιούλιος 2010):
Με ρωτάτε γιατί στείλαμε φυλακή όσα στελέχη μας κλέψανε; Γιατί κλέψανε! Και δεν τους τιμωρήσαμε εμείς αλλά οι θεσμοί. Μου λένε «γιατί άφησες να μπει φυλακή ο υπουργός άμυνας και δεν τον κάλυψες επειδή ήταν προσωπικός σου φίλος;». Μα... γιατί έκλεψε! Πρόδωσε την εμπιστοσύνη μας, την πίστη του λαού στη κυβέρνηση. Πρόδωσαν τον Λαό, τη Δημοκρατία, το Στρατό, την Πατρίδα, το Έθνος; Τιμωρούνται από τη Δικαιοσύνη! Αν τους αφήσεις θα διαφθείρουν κι άλλους. Γι’ αυτό φυλακίστηκαν. Τιμωρώντας τη διαφθορά κρατάμε γεμάτα τα ταμεία και τη Παγκόσμια Τράπεζα, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και τη μαφία των τραπεζών μακριά απ’ τα πόδια μας.Δεν καταντάμε Ελλάδα!
Επειδή μου έκανες την τιμή και μου πρόσφερες τη χαρά με την αναφορά σου στην εορταστική συναυλία στον Λυκαβηττό προβάλλοντας και σχολιάζοντας τη φοβερή λέξη «Κατοχή» που εξεστόμισα εκεί, με προκαλείς να εκφράσω δυο-τρεις σκέψεις που δύσκολα βρίσκουν (για ανεξήγητους λόγους εδώ και καιρό) φιλόξενο χώρο στις «καθώς πρέπει» εφημερίδες, με την κρυφή ελπίδα μήπως και η στήλη σου αποτελέσει εξαίρεση στον κανόνα.
Δεν είπα όμως μόνο τη λέξη «Κατοχή» αλλά και απηύθυνα προς κάθε κατεύθυνση την προειδοποίηση ότι με βάση την ιστορική πείρα «ο Έλληνας όταν στριμώχνεται, καθώς είναι πολυμήχανος, υποχωρεί, με τη σκέψη ότι τελικά κάτι θα γίνει για…
να αποφύγει το κόστος της αναμέτρησης. Υποχωρεί, υποχωρεί λοιπόν έως ότου τον αναγκάσουν να βρεθεί με την πλάτη στον τοίχο. Τότε μη έχοντας άλλη διαφυγή, θα γίνει είτε ήρωας είτε ραγιάς».
Είναι λοιπόν φρόνιμο, για τους εκάστοτε δυνατούς, να μη ξεγελιώνται από την υπομονή, την παθητικότητα και την υποχωρητικότητα του ελληνικού λαού αγνοώντας είτε υποτιμώντας το γεγονός ότι ο ίδιος έχει θέσει λόγω της ιδιομορφίας του χαρακτήρα του την κόκκινη γραμμή, όπου η «σύνεση» μεταβάλλεται σε κείνο το γνωστό ΟΧΙ, χάρη στο οποίο άλλωστε η έννοια «ελληνικότητα» από αρχαιοτάτων χρόνων είναι συνυφασμένη με υπεράνθρωπες θυσίες με καταστροφικές για τον ίδιο συνέπειες, που όμως τελικά μας χαλυβδώνουν το ήθος και μας επιτρέπουν να βαδίζουμε όρθιοι με το κεφάλι ψηλά. Κι αυτός είναι ο λόγος που αγάπησα με τόσο πάθος την Ελλάδα και τους Έλληνες, ενώ πρέπει να ομολογήσω ότι η καθημερινότητά τους με απωθεί σε σημείο που να αποζητώ την απομόνωση.
Γνωρίζω όμως και κάτι άλλο: ότι ο Έλληνας με τους καλούς γίνεται καλλίτερος, ενώ με τους κακούς χειρότερος. Γι’ αυτό και το σύνθημα «η Ελλάδα στους Έλληνες» τον ομόρφυνε και τον συστράτευσε, γιατί πίσω απ’ αυτό έβλεπε ότι κάποιοι δυνατοί θέλουν να παλέψουν μαζί του για κείνο που αγαπά περισσότερο: την εθνική ανεξαρτησία!
Κοίταξε όμως πόσο παράξενος σκηνοθέτης είναι η ζωή, ώστε ύστερα από τριάντα χρόνια να βρεθεί ένας «κλώνος» εκείνου που ανέμισε το σύνθημα αυτό πάνω από τα κεφάλια των Ελλήνων, να πει το ακριβώς αντίθετο! Ότι δηλαδή είμαστε υποχρεωμένοι να παραχωρήσουμε ένα μέρος από την εθνική μας ανεξαρτησία. Υποχρεωμένοι από ποιους; Και τι είναι η εθνική ανεξαρτησία για να την παραχωρείς και μάλιστα εθελοντικά πιστεύοντας και διαλαλώντας ότι έτσι σώζεις τον λαό;
Όμως η εθνική ανεξαρτησία είναι η ψυχή, η πνοή, η ίδια η ζωή ενός ελεύθερου λαού. Χωρίς αυτήν ο λαός είναι ουσιαστικά νεκρός. Μιας και η ψυχή δεν είναι ένα φτηνό πανί που το κόβεις για να δώσεις ένα κομμάτι εδώ κι ένα κομμάτι εκεί. Είναι ένα ΟΛΟΝ, ομοούσιο και αδιαίρετο. Και μου προκαλεί αληθινό πόνο το γεγονός ότι τόσοι πολλοί και αξιόλογοι, ξεκινώντας από τον Γιώργο Παπανδρέου, λησμόνησαν τις θυσίες αυτού του λαού για την υπεράσπιση της εθνικής του ανεξαρτησίας.
Θα ΄θελα εδώ να υπενθυμίσω ότι ο Ιταλός πρεσβευτής στις 28 Οκτωβρίου του 1940 ζήτησε από τον Ιωάννη Μεταξά την άδεια να χρησιμοποιήσουν οι Ιταλοί ορισμένα λιμάνια και αεροδρόμια. Και εκείνος είπε ΟΧΙ εκφράζοντας την θέληση ολόκληρου του ελληνικού λαού. Δεν δήλωσε «για να γλιτώσω την χώρα από την καταστροφή ενός ενδεχομένου πολέμου “παραχώρησα ένα μέρος της εθνικής μας ακεραιότητας”». Και ρωτώ: συγκριτικά ποια παραχώρηση είναι πιο σημαντική για την ανεξαρτησία ενός λαού; Ο έλεγχος 2-3 λιμανιών ή η καθολική υποταγή της οικονομίας; Με άλλα λόγια ποια θα ήταν βαρύτερη μορφή ξένης κατοχής; Η πρώτη ή η δεύτερη;
Και κάτι ακόμη: Πιστεύω και μπορώ να το αποδείξω, ότι δεν είναι η οικονομική μας κρίση που οδήγησε την Τρόϊκα στη χώρα μας αλλά ότι αυτό είναι το αποτέλεσμα μιας διεθνούς συνωμοσίας με όργανα τρεις Τράπεζες, μια Αμερικανική και δυο Ευρωπαϊκές. Το πώς και το γιατί, όπως φαίνεται, ο ελληνικός λαός θα το δει μόνο όταν βρεθεί με την πλάτη στον τοίχο. Και τότε θα πονέσει πολύ. Πάρα πολύ.
Όσο για τον ρόλο του πρωθυπουργού και της κυβέρνησης θέλω να εκφράσω μόνο μια ευχή: Ότι έχουν πέσει θύματα της πρωτοφανούς συκοφαντικής εκστρατείας που κάποιοι ενορχήστρωσαν κατά της χώρας και του λαού μας με καταστροφικές βλέψεις για το μέλλον μας, που άλλωστε δεν τις κρύβουν και που για ανεξήγητους λόγους δεν φαίνεται να τις έχουν αντιληφθεί ακόμα τόσοι και τόσοι αξιόλογοι άνθρωποι, των οποίων την ευθύνη και τον πατριωτισμό κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει.
Όμως και μόνο το γεγονός αυτό αποτελεί κατά την ταπεινή μου γνώμη μέγιστη τραγωδία, δεδομένου ότι γίνονται έτσι άθελά τους ο καλλίτερος αγωγός -σε σχέση με την κομματική γεωγραφία της χώρας μας- για να επιβληθεί η πιο σατανική και καταστρεπτική επίθεση από όσες έχει δεχθεί ο ελληνικός λαός μέχρι σήμερα. Γιατί χτυπούν ταυτόχρονα το σώμα και την ψυχή μας αποβλέποντας στην ολοκληρωτική μας διάλυση.
Σχόλιο ᾿Οδυσσέως: ῾Η παρακάτω ἀνάρτηση πού φιλοξενοῦμε μᾶς βρίσκει ἀπολύτως σύμφωνους. Δέν μπορεῖ νά ἐνοχοποιεῖται ἕνας λαός ὅτι ἔφαγε μαζί μέ τούς πολιτικούς τά λεφτά! Αὐτό εἶναι ἐξωφρενικό. Οἱ πάντες φωνάζουν: ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΟΥΝ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΤΑ ΦΑΓΑΝΕ. ᾿Επιτέλους, μή μᾶς κοροϊδεύουν ἄλλο καί προπαντός ΝΑ ΜΗΝ ΠΑΙΖΟΥΝ ΜΕ ΤΗ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗ ΜΑΣ!
Γράφει η Ιδεοπηγή.
Πιστεύοντας βαθειά στη δικαιοσύνη και αγαπώντας την πατρίδα μου γράφω αυτή την επιστολή και την απευθύνω στους Έλληνες δικαστές.
Δεν έχω καμία θέση ή εξουσία, είμαι ένας απλός πολίτης και έχω την πεποίθηση ότι πολλοί άλλοι Έλληνες πολίτες θα ήθελαν να στείλουν παρόμοια επιστολή.
Αγαπητοί δικαστές, γνωρίζετε την αγάπη, εμπιστοσύνη, σεβασμό και εκτίμηση που σας έχουν οι Έλληνες πολίτες.
Είστε το τελευταίο αποκούμπι του φτωχού, ανίσχυρου και κατατρεγμένου Έλληνα και η στερνή του ελπίδα.
Γνωρίζεται πληθώρα άξιων δικαστών που έμειναν στην ιστορία με τις αποφάσεις τους σε δύσκολους καιρούς και τιμώνται ανάλογα μέχρι και σήμερα.
Γνωρίζεται σαν μορφωμένοι και επιστήμονες του δικαίου ότι πολλοί νόμοι ψηφίζονται «κομμένοι» και «ραμμένοι» στα μέτρα εξυπηρέτησης συμφερόντων μεγαλοσχημόνων και πολιτικάντηδων (πχ ο κατάπτυστος νόμος περί ευθύνης υπουργών). «Ο κόσμος τόχει τούμπανο και ‘μείς κρυφό καμάρι» λέει ο σοφός λαός όσο αφορά την καταλήστευση των κόπων του Ελληνικού λαού που γίνεται εδώ και πολλά χρόνια (οικονομικά σκάνδαλα, δωροδοκίες κτλ).
Πως γίνεται να είναι σε όλους γνωστοί όσοι κατακλέψανε με τον ένα ή τον άλλο τρόπο το βιος του Έλληνα και να μένουν ατιμώρητοι;
Πως γίνεται τα γνωστά «τρωκτικά» να παρανομούν και να διακηρύσσουν ότι είναι αθώοι ανεμίζοντας προκλητικά απαλλακτικά βουλεύματα ή αθωωτικές αποφάσεις;
Πως γίνεται τα υπερχρέη που φόρτωσαν οι κυβερνήσεις στην Ελλάδα και διαμοιράστηκαν στους ημετέρους να τα πληρώσει ο λαός;
Πως γίνεται να κυβερνά επί της ουσίας η τρόικα και να υποδουλώνεται η Ελλάδα στους διεθνείς τοκογλύφους;
Οι πολιτικοί όντες υπεύθυνοι για το σημερινό κατάντημα αλληλοκαλύπτονται με τον τραγέλαφο των εξεταστικών επιτροπών.
Θυμίζω την εξεταστική για τα εξοπλιστικά που έγινε πριν λίγα χρόνια με πρόεδρο τον κ. Τραγάκη και δεν βρήκε τίποτε το επιβαρυντικό.
Σήμερα οι απαλλαγέντες απ’ τον κ. Τραγάκη ελέγχονται για το πώς απέκτησαν τόσο μεγάλες περιουσίες.
Το πολιτικό κατεστημένο κινείται στη λογική «κάνε εσύ τώρα που είσαι στην εξουσία, εγώ θα σε καταγγέλλω αλλά όταν θάρθω εγώ στην εξουσία δεν θα σε τιμωρήσω, το ίδιο θα κάνεις και εσύ», και ούτε «γάτα ούτε ζημιά».
Η τελευταία ελπίδα των Ελλήνων όπως πιστεύω είναι η δικαιοσύνη και εσείς οι Έλληνες δικαστές.
Αν δεν πάρετε σαν υπεύθυνοι κρατικοί λειτουργοί τις απαραίτητες αποφάσεις για να καθαρίσετε την κόπρο του Αυγεία καήκαμε, δεν έχουμε άλλο στήριγμα.
Στα δημοκρατικό πολίτευμα η δικαιοσύνη είναι αυτή που εγγυάται την νομιμότητα και την εύρυθμη λειτουργία του.
Έχω την βεβαιότητα ότι ο λαός είναι πρόθυμος να στηρίξει τους Έλληνες δικαστές που θα θελήσουν να επιβάλουν το νόμο.
Όλοι οι πολίτες είναι ίσοι ενώπιον του νόμου και δεν διακρίνονται απ’ τη δικαιοσύνη σε πλούσιους και φτωχούς, σε δεξιούς και αριστερούς, σε μαύρους και άσπρους παρά μόνο σε ενόχους και αθώους.
Αυτό είναι το αίτημά μας χωρίστε τους ενόχους απ’ τους αθώους και τιμωρήστε όσους πρέπει.
Προς τους Έλληνες δικαστές με απεριόριστο σεβασμό.
Θ ΛειτουργιαΌταν ένας απλούς χριστιανὸς λέει: Εκκλησιάζομαι ή πηγαίνω στην θεία Λειτουργία, εννοεί, κατὰ κανόνα, ότι πηγαίνει στον Ναὸ και παρακολουθεί το μυστήριο της θείας Λειτουργίας. Όμως η θεία Λειτουργία δεν είναι ένα θέαμα που παρακολουθούμε απλώς, ούτε μία ακρόαση ύμνων και αναγνώσεων που ακούμε. Είναι ένα έργο θεϊκὸ το οποίο τελεί ο ιερεὺς του Θεού μαζὶ με τον λαὸν του Θεού. Η ίδια η λέξη Λειτουργία σημαίνει: λαού (λεῖτος =λαὸς) έργον. Επομένως, πηγαίνω στον Ναὸ για την θεία Λειτουργία σημαίνει : Πηγαίνω στον Ναὸ και συμμετέχω στην τέλεση της θείας Λειτουργίας. Πηγαίνω στον Ναὸ για να εργασθώ έργον θείον. Και αυτὸ το έργον είναι η δοξολογία και ευχαριστία του Θεού για την δωρεὰ της απείρου αγάπης Του.
Τα τελούμενα στην θεία Λειτουργία φανερώνουν ότι ο λαὸς του Θεού συμμετέχει στην τέλεσή της. Η προσφορὰ των δώρων που πρόκειται να αγιασθούν, η ψαλμωδία και οι κοινὲς δεήσεις, η συμμετοχὴ των πιστών στην Τράπεζα του Κυρίου, όλα μας διδάσκουν ότι η θεία Λειτουργία είναι έργο ολοκλήρου του Σώματος της Εκκλησίας, του Σώματος τού Χριστού. Για την αγία μας Εκκλησία είναι αδιανόητη η τέλεση της θείας Λειτουργίας χωρὶς την συμμετοχὴ έστω και ενὸς μόνον πιστού ή χωρὶς να κοινωνήσει έστω και ένας μόνον πιστός. Ας δούμε όμως τους τρόπους με τους οποίους ο πιστὸς συμμετέχει στην τέλεση της θείας Λειτουργίας.
Πρώτον συμμετέχει με την προετοιμασία και προσφορὰ των δώρων. Το σιταρένιο πρόσφορο, το αγνὸ νάμα, το καθαρὸ κερί, το ελαιόλαδο, ό,τι δηλαδὴ χρειάζεται για να τελεσθεί η αναίμακτη λατρεία, είναι προσφορὰ των πιστών.
Αυτὴ την ευλογημένη συνήθεια της προετοιμασίας του πρόσφορου πρέπει να την διατηρήσουμε και στις μέρες μας. Ιδιαίτερα μάλιστα όταν ετοιμαζόμαστε να τελέσουμε θεία Λειτουργία για την ανάπαυση ψυχής προσφιλούς μας προσώπου, πρέπει να φροντίζουμε για την προετοιμασία του προσφόρου. Έτσι ο προσφερόμενος άρτος γίνεται συγκεκριμένος τρόπος συμμετοχής μας στην τέλεση της θείας Λειτουργίας.
Ο δεύτερος τρόπος με τον οποίο οι πιστοὶ συμμετέχουν ενεργώς στην τέλεση της θείας Λειτουργίας είναι η ψαλμωδία και οι κοινὲς προσευχές. Στους παλαιότερους χρόνους όλα τα τροπάρια και οι ύμνοι, που σήμερα ψάλλονται απὸ τους ιεροψάλτες, εψάλλοντο απὸ τον λαὸ ολόκληρο.
Η αρχαιότερη περιγραφὴ της θείας Λειτουργίας, την οποία μας διέσωσε ο άγιος μάρτυς Ιουστίνος, αναφέρει: «Ὁ προεστὼς εὐχὰς καὶ εὐχαριστίας, ὅση δύναμις αὐτῷ, ἀναπέμπει καὶ ὁ λαὸς ἐπευφημεῖ λέγων τὸ Ἀμήν». Η λέξη Αμὴν είναι εβραϊκὴ και σημαίνει: πράγματι, γένοιτο. Οι πιστοὶ με την λέξη αυτὴ επισφραγίζουν τους λόγους του ιερέως. Γενικά, μπορούμε να πούμε ότι με τις απαντήσεις τους στις εκφωνήσεις οι πιστοὶ συμπληρώνουν τις προσευχὲς του λειτουργού. Αυτὸ είναι το νόημα του «Παράσχου, Κύριε», «Σοὶ Κύριε», «Κύριε ἐλέησον».
Όλοι μαζὶ οι πιστοὶ αποτελούν το άγιο Σώμα του Χριστού το οποίο ψάλλει και δοξολογεί τον Κύριο με ένα στόμα, αγαπά τον Κύριο με μια καρδιά, ελπίζει στον Κύριο με μια κοινὴ ελπίδα και χαρά.
Το τρίτο και κυριώτερο σημείο που φανερώνει ότι οι πιστοὶ συμμετέχουν στην τέλεση της θείας Λειτουργίας είναι η απὸ κοινού μετὰ του ιερέως προσφορὰ της αναιμάκτου ιερουργίας και η συμμετοχή τους στην Τράπεζα τού Κυρίου.
Ο ιερὸς Χρυσόστομος μας αναλύει διεξοδικὰ την ισότητα των πιστών με τον λειτουργό του Κυρίου μπροστὰ στα μεγάλα και άγια Μυστήρια. Γράφει σχετικά: «Υπάρχουν περιπτώσεις που καθόλου δεν διαφέρει ο ιερεὺς απὸ τον πιστό, όπως για παράδειγμα την ώρα της θείας Κοινωνίας: Όλοι απολαμβάνουμε τα ίδια, με τον ίδιο τρόπο. Όχι όπως γινόταν στην Παλαιὰ Διαθήκη όπου άλλα έτρωγε ο ιερεὺς και άλλα οι υπόλοιποι και απαγορευόταν να μετέχει ο λαὸς σε όσα μετείχε ο ιερεύς. Αυτὸ δεν γίνεται τώρα, στον καιρὸ της Καινής Διαθήκης, αλλά ένα Σώμα βρίσκεται μπροστὰ σε όλους και ένα Ποτήριον».
Επίσης και στις προσευχὲς βλέπει κανεὶς ότι ο λαὸς συνεισφέρει πολύ. Γιατί προσεύχονται απὸ κοινού ο ιερεὺς και οι πιστοὶ για όσους ενεργούν τα θελήματα του Διαβόλου και για όσους έχουν κανόνα μετανοίας. Και όλοι απὸ κοινού λένε την ίδια προσευχή, προσευχὴ γεμάτη απὸ έλεος. Και όλοι μαζὶ γονατίζουμε στο έδαφος και όλοι μαζὶ σηκωνόμαστε όρθιοι. Όταν επίσης πρόκειται να δεχθούμε και να ανταποδώσουμε την ειρήνη, όλοι ανταλλάσσουμε τον ασπασμὸ της αγάπης. Και όταν τελείται το πιο θαυμαστὸ μυστήριο, δηλαδὴ η θεία Ευχαριστία, εύχεται ο ιερεὺς στο λαὸ και ο λαὸς εύχεται στον ιερέα. Διότι η φράση «Μετὰ τοῦ πνεύματός σου», δεν σημαίνει τίποτε άλλο, παρὰ αυτὸ ακριβώς.
Και η ευχαριστία πρὸς τον Θεὸν είναι επίσης κοινή. Διότι δεν ευχαριστεί μόνος του ο ιερεύς, αλλὰ και όλος ο λαός. Αφού αρχίσει ο ιερεύς, συμφωνούν όλοι ότι αυτὸ γίνεται άξια και κατὰ δίκαιο λόγο: «Ἄξιον καὶ δίκαιον». Στην συνέχεια ο ιερεὺς αρχίζει την Ευχαριστία...
Όλα αυτὰ τα είπα ώστε όλοι οι πιστοὶ να προσέχουν, για να κατανοήσουμε ότι όλοι είμαστε ένα σώμα και τόσο μόνον διαφέρουμε μεταξὺ μας όσο το ένα μέλος του σώματος απὸ το άλλο». Και ο ιερός Χρυσόστομος συμπεραίνει ότι «ιερείς και πιστοὶ πρέπει να θεωρούμε την αγία μας Εκκλησία ως το κοινὸ σπίτι όλων μας και έτσι να παραμένουμε σ’ αυτήν: Ὡς μίαν οικίαν δεί την Ἐκκλησίαν οικείν, ὡς σώμα έν. Διότι και το άγιο Βάπτισμα είναι ένα και η Τράπεζα είναι μία και η πηγὴ μία και η δημιουργία μία και ο Πατέρας είναι ένας.
Μέσα στον ιερὸ Ναὸ κατὰ την διάρκεια της θείας Λειτουργίας προσφέρεται απὸ τον λειτουργὸ και τον λαὸ του Θεού «ἐν ἑνὶ στόματι καὶ μιᾷ καρδίᾳ» η αναίμακτη προσφορὰ προς τον Κύριον. «Και στην ιερὰ Τράπεζα, λέει ο άγ. Ιωάννης, δεν συμμετέχω εγὼ ο λειτουργὸς με περισσότερη αφθονία, και σεις οι πιστοὶ με λιγότερη, αλλὰ όλοι κοινωνούμε εξ ίσου. Αν βέβαια εγὼ ο λειτουργὸς προσέρχομαι στην θεία Κοινωνία πρώτος, αυτὸ δεν είναι τίποτε σπουδαίο, επειδὴ και στην οικογένεια ο μεγαλύτερος απὸ τα παιδιὰ απλώνει πρώτος το χέρι στο συμπόσιο. Όμως τίποτε περισσότερο δεν γίνεται απὸ αυτὸ, αλλὰ όλα είναι ίσα σ’ εμάς. Η ζωὴ που συνέχει και σώζει τις ψυχές μας (δηλαδὴ το άγιο Σώμα και το πανάχραντο Αίμα του Χριστού), δίνεται στον καθένα με την ίδια τιμή. Δεν μετέχω εγὼ άλλου Αμνού και σεις άλλου, αλλὰ όλοι κοινωνούμε απὸ τον ίδιο Αμνό».
Όλες οι ευχὲς της θείας Λειτουργίας μας δείχνουν ότι η αγία Αναφορὰ είναι έργον όλων των πιστών. Ο ιερεὺς απευθύνεται στον Θεὸ εξ ονόματος των πιστών και όλοι μαζὶ δέονται: «Ἔτι προσφέρομέν Σοι τὴν λογικὴν ταύτην καὶ ἀναίμακτον λατρείαν καὶ παρακαλοῦμέν Σε καὶ δεόμεθα καὶ ἱκετεύομεν. Κατάπεμψον τὸ Πνεῦμά Σου τὸ Ἅγιον ἐφ’ ἡμᾶς καὶ ἐπὶ τὰ προκείμενα δῶρα ταῦτα». Και ο λαὸς συμψάλλει και δέεται: «Σὲ ὑμνοῦμεν, Σὲ εὐλογοῦμεν, Σοὶ εὐχαριστοῦμεν, Κύριε, καὶ δεόμεθά Σου ὁ Θεὸς ἡμῶν».
Ο λειτουργός, με το μυστήριο της χειροτονίας, δέχθηκε την Χάριν του Αγίου Πνεύματος και έγινε το στόμα των πιστών που ομιλεί στον κοινὸ Πατέρα. Όλοι μαζὶ δοξολογούμε και ευχαριστούμε τον Κύριο.
Αυτή ήταν η απάντηση των Ελλήνων σε όσους βιάστηκαν να καταδικάσουν αυτό τον λαό σε πνευματικό θάνατο.
Σήμερα το πρωί όταν ανοίξαμε το ηλεκτρονικό μας ταχυδρομείο είδαμε για πρώτη φορά πλήθος e-mail στα οποία φίλοι επισκέπτες μας μιλούσαν για το νόημα της χθεσινής ακολουθίας συνδέοντάς το με το σήμερα.Δεκάδες ήσαν αυτοί που μας μετέφεραν την εικόνα απο τις γεμάτες ασφυκτικά εκκλησίες χθές που η Ορθοδοξία υμνούσε την Υπεραγία Θεοτόκο μας και ζητούσε βοήθεια απο την "Υπέρμαχο Στρατηγό". Δεν έχουμε λόγους να αμφιβάλλουμε για τις μαρτυρίες περί της μαζικής προσέλευσης των πιστών στις εκκλησίες, αφού και εμείς διαπιστώσαμε το ίδιο όταν πήγαμε χθές να συμμετάσχουμε στην ακολουθία του "Ακαθίστου ύμνου" .Πέρυσι τέτοια ημέρα ο ίδιος Ιερός Ναός ήταν σχεδόν μισογεμάτος και φέτος υπήρχε κόσμος ακόμα και στον περίβολο του Ναού. Είναι πράγματι απρόβλεπτος και απείθαρχος αυτός ο λαός .Εκεί που οι δυνάστες μας πίστεψαν ότι γονατίσαμε και καθήσαμε ευχαριστημένοι πάνω στην κοπριά τους,γίνεται αυτό το "τίναγμα " προς τα πάνω και επαναστατούμε έχοντας στο νου μας τον μόνο Ζωηφόρο Καθοδηγητή δηλαδή τον Αναστάντα Χριστό.Τον προδώσαμε και Τον λησμονήσαμε πολλές φορές με λόγια και με έργα ,όμως και πάλι σε τούτες τις δύσκολες ώρες τρέξαμε στην Μητέρα Του και την παρακαλέσαμε να μεσιτεύσει για μας στον Υιό Της και να μας οδηγήσει μακρυά απο τα σκοτάδια. Ξέρουμε ότι η χώρα μας είναι ένας απο τους βασικούς στόχους της "Νέας Εποχής",ξέρουμε όμως επίσης και κάτι που οι δυνάμεις της το αγνοούν ,ότι δηλαδή η Παναγία δεν μας άφησε ποτέ και ότι πάντοτε ήταν θερμή προστάτης και βοηθός αυτού του τόπου.
Ακάθιστος ύμνος επικράτησε να λέγεται ένας ύμνος «Κοντάκιο» της Ορθόδοξης Εκκλησίας, προς τιμήν της Υπεραγίας Θεοτόκου, από την όρθια στάση, που τηρούσαν οι πιστοί κατά τη διάρκεια της ψαλμωδίας του. Οι πιστοί έψαλλαν τον Ακάθιστο ύμνο όρθιοι, υπό τις συνθήκες που θεωρείται ότι εψάλη για πρώτη φορά, ενώ το εκκλησίασμα παρακολουθούσε όρθιο κατά την ακολουθία της γιορτής του Ευαγγελισμού, με την οποία συνδέθηκε ο ύμνος.
Ψάλλεται ενταγμένος στο λειτουργικό πλαίσιο της ακολουθίας του Μικρού Αποδείπνου, σε όλους τους Ιερούς Ναούς, τις πέντε πρώτες Παρασκευές της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, τις πρώτες τέσσερις τμηματικά, και την πέμπτη ολόκληρος. Είναι ένας ύμνος που αποτελείται από προοίμιο και 24 οίκους (στροφές) σε ελληνική αλφαβητική ακροστιχίδα, από το Α ως το Ω (κάθε οίκος ξεκινά με το αντίστοιχο κατά σειρά ελληνικό γράμμα), και είναι γραμμένος πάνω στους κανόνες της ομοτονίας, ισοσυλλαβίας και εν μέρει της ομοιοκαταληξίας.
Θεωρείται ως ένα αριστούργημα της βυζαντινής υμνογραφίας, η γλώσσα του είναι σοβαρή και ποιητική και είναι εμπλουτισμένος από κοσμητικά επίθετα και πολλά σχήματα λόγου (αντιθέσεις, μεταφορές, κλπ). Το θέμα του είναι η εξύμνηση της ενανθρώπισης του Θεού μέσω της Θεοτόκου, πράγμα που γίνεται με πολλές εκφράσεις χαράς και αγαλλίασης, οι οποίες του προσδίδουν θριαμβευτικό τόνο.
Κατά το έτος 626 μ. Χ., και ενώ ο Αυτοκράτορας Ηράκλειος μαζί με το βυζαντινό στρατό είχε εκστρατεύσει κατά των Περσών, η Κωνσταντινούπολη πολιορκήθηκε αιφνίδια από τους Αβάρους. Οι Άβαροι απέρριψαν κάθε πρόταση εκεχειρίας και την 6η Αυγούστου κατέλαβαν την Παναγία των Βλαχερνών. Σε συνεργασία με τους Πέρσες ετοιμάζονταν για την τελική επίθεση, ενώ ο Πατριάρχης Σέργιος περιέτρεχε τα τείχη της Πόλης με την εικόνα της Παναγίας της Βλαχερνίτισσας και ενθάρρυνε το λαό στην αντίσταση. Τη νύχτα εκείνη, φοβερός ανεμοστρόβιλος, που αποδόθηκε σε θεϊκή επέμβαση, δημιούργησε τρικυμία και κατάστρεψε τον εχθρικό στόλο, ενώ οι αμυνόμενοι προξένησαν τεράστιες απώλειες στους Αβάρους και τους Πέρσες, οι οποίοι αναγκάστηκαν να λύσουν την πολιορκία και να αποχωρήσουν άπρακτοι.
Στις 8 Αυγούστου, η Πόλη είχε σωθεί από τη μεγαλύτερη, ως τότε, απειλή της ιστορίας της. Ο λαός, θέλοντας να πανηγυρίσει τη σωτηρία του, την οποία απέδιδε σε συνδρομή της Θεοτόκου, συγκεντρώθηκε στο Ναό της Παναγίας των Βλαχερνών. Τότε, κατά την παράδοση, όρθιο το πλήθος έψαλλε τον από τότε λεγόμενο «Ακάθιστο Ύμνο», ευχαριστήρια ωδή προς την υπέρμαχο στρατηγό του Βυζαντινού κράτους, την Παναγία, αποδίδοντας τα «νικητήρια» και την ευγνωμοσύνη του «τῇ ὑπερμάχῳ στρατηγῷ».
Κατά την επικρατέστερη άποψη, δεν ήταν δυνατό να συνετέθη ο ύμνος σε μία νύκτα. Μάλλον είχε συντεθεί νωρίτερα και μάλιστα θεωρείται ότι ψαλλόταν στο συγκεκριμένο ναό, στην αγρυπνία της 15ης Αυγούστου κάθε χρόνου. Απλώς, εκείνη την ημέρα ο ύμνος εψάλη «ὀρθοστάδην», ενώ αντικαταστάθηκε το ως τότε προοίμιο («Τὸ προσταχθὲν μυστικῶς λαβὼν ἐν γνώσει»), με το ως σήμερα χρησιμοποιούμενο «Τῇ ὑπερμάχῳ στρατηγῷ τὰ νικητήρια», το οποίο έδωσε τον δοξολογικό και εγκωμιαστικό τόνο, στον ως τότε διηγηματικό και δογματικό ύμνο.
Σύμφωνα, όμως, με άλλες ιστορικές πηγές, ο Ακάθιστος Ύμνος συνδέεται και με άλλα παρόμοια γεγονότα, όπως τις πολιορκίες και τη σωτηρία της Κωνσταντινούπολης επί των Αυτοκρατόρων Κωνσταντίνου του Πωγωνάτου (673), Λέοντος του Ισαύρου (717-718) και Μιχαήλ Γ΄ (860). Δεδομένων των τότε ιστορικών συνθηκών (εικονομαχική έριδα, κλπ.), δεν θεωρείται απίθανο, η Παράδοση να έχει αλλοιώσει την ιστορική πραγματικότητα, με αποτέλεσμα να καθίσταται πολύ δύσκολο να λεχθεί μετά βεβαιότητας ποιο ήταν το ιστορικό περιβάλλον της δημιουργίας του Ύμνου.
Σε όλη τη χειρόγραφη παράδοση, ο ύμνος φέρεται ως ανώνυμος, ενώ ο Συναξαριστής που τον συνδέει με τα γεγονότα του Αυγούστου του 626 δεν αναφέρει ούτε το χρόνο της σύνθεσής του, ούτε τον μελωδό του. Το περιεχόμενό του πάντως απηχεί τις δογματικές θέσεις της Γ΄ Οικουμενικής Συνόδου, που συνήλθε στην Έφεσο, στη βασιλική της Θεοτόκου, το 431 από τον Αυτοκράτορα Θεοδόσιο Β΄. Σε αυτήν συμμετείχαν 200 επίσκοποι, ανάμεσα στους οποίους ο Άγιος Κύριλλος Αλεξάνδρειας. Καταδίκασε τις διδαχές του Αρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως Νεστόριου, ο οποίος υπερτόνιζε την ανθρώπινη φύση του Ιησού έναντι της θείας, υποστηρίζοντας ότι η Μαρία γέννησε τον άνθρωπο Ιησού και όχι τον Θεό. Η Σύνοδος διακήρυξε ότι ο Ιησούς είναι τέλειος Θεός και τέλειος άνθρωπος, με πλήρη ένωση των δύο φύσεων και απέδωσε επίσημα στην Παρθένο Μαρία τον τίτλο «Θεοτόκος». Επομένως, η χρονολογία σύγκλησής της, το 431, αποτελεί μία σταθερή ημερομηνία, καθώς είναι σίγουρο ότι ο ύμνος δεν είχε συντεθεί νωρίτερα. Από την άλλοι, κάποιοι ερευνητές θεωρούν ότι από το περιεχόμενό του συνάγεται ότι ο ύμνος αναφέρεται σε κοινό εορτασμό του Ευαγγελισμού και των Χριστουγέννων, εορτές οι οποίες χωρίστηκαν κατά τη βασιλεία του Ιουστινιανού (527-565), πράγμα που, αν ισχύει, αφενός σημαίνει ότι ο ύμνος γράφτηκε το αργότερο επί Ιουστινιανού, αφετέρου ενισχύει την άποψη ότι προϋπήρχε των γεγονότων του 626.
Η παράδοση, όμως, αποδίδει τον Ακάθιστο ύμνο στο μεγάλο βυζαντινό υμνογράφο του 6ου αιώνα, Ρωμανό τον Μελωδό. Την άποψη αυτή υποστηρίζουν πολλοί ερευνητές, οι οποίοι θεωρούν ότι οι εκφράσεις του ύμνου, η γενικότερη ποιητική του αρτιότητα και δογματική του πληρότητα δεν μπορούν παρά να οδηγούν στον Ρωμανό. Ακόμη, σε κώδικα του 13ου αιώνα υπάρχει μεταγενέστερη σημείωση, του 16ου αιώνα, η οποία αναφέρει τον Ρωμανό ως ποιητή του ύμνου.
Όμως, η άποψη αυτή αντικρούεται από πολλούς μελετητές, που βρίσκουν στη δομή, στο ύφος και το περιεχόμενό του πολλά στοιχεία μετά την εποχή του Ρωμανού. Κατά μία άποψη, ο ύμνος ψάλθηκε καλοκαίρι, στη γιορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, και μάλλον αργότερα μεταφέρθηκε στο Σάββατο της Ε΄ εβδομάδος των νηστειών, ίσως από τους εικονόφιλους μοναχούς του Στουδίου. Έτσι πλησίασε τη γιορτή του Ευαγγελισμού. Είναι, δε, ενδεχόμενο σε αυτή τη μεταφορά, και πάλι για λόγους σχετικούς με την Εικονομαχία, να αλλοιώθηκε και το ιστορικό του Συναξαριστή, και από το 728, που αυτοκράτορας ήταν ο εικονομάχος Λέων Γ΄ Ίσαυρος, να μεταφέρθηκε στο 626, στα χρόνια του Ηρακλείου, ο οποίος πολεμούσε τους Πέρσες για να επανακτήσει τον Τίμιο Σταυρό.
Επιπλέον υπάρχουν και άλλες δύο εκδοχές για το πρόσωπο του μελωδού του Ακάθιστου Ύμνου. Η μία εκδοχή αναφέρει το όνομα του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Γερμανού Α΄ (715-730), ο οποίος έζησε τα γεγονότα της θαυμαστής λύτρωσης της Κωνσταντινούπολης από την πολιορκία της από τους Άραβες το 718, επί Αυτοκράτορος Λέοντος του Ισαύρου. Η εκδοχή αυτή βασίζεται στο γεγονός, ότι μία λατινική μετάφραση του ύμνου, η οποία έγινε γύρω στο 800 από τον επίσκοπο Βενετίας Χριστόφορο, τον αναφέρει ως δημιουργό του ύμνου.
Η άλλη εκδοχή που υποστηρίζεται βασίζεται σε μια παλαιά αχρονολόγητη εικόνα του Ευαγγελισμού στο παρεκκλήσιο του Αγίου Νικολάου της ονομαστής μονής του Αγίου Σάββα στα Ιεροσόλυμα, όπου εικονίζεται και ένας μοναχός, ο οποίος κρατάει ένα ειλητάριο που γράφει «Ἄγγελος πρωτοστάτης οὐρανόθεν ἐπέμφθη» (αρχή του α΄ οίκου του Ακάθιστου ύμνου). Στο κεφάλι του μοναχού αυτού γράφει «ο άγιος Κοσμάς». Πρόκειται για τον Κοσμά τον Μελωδό, ο οποίος έζησε και αυτός τα γεγονότα του 718, καθώς απεβίωσε το 752 ή 754.
Άλλες, λιγότερο πιθανές απόψεις θεωρούν ως μελωδό του ύμνου τον Πατριάρχη Σέργιο, τον ιερό Φώτιο, τον Απολινάριο τον Αλεξανδρέα, τον Μητροπολίτη Νικομήδειας Γεώργιο Σικελιώτη, τον Γεώργιο Πισίδη, και άλλους, που έζησαν από τον Ζ΄ μέχρι τον Θ΄ αιώνα.
Βέβαιο, είναι πάντως, ότι οι ειρμοί του Κανόνα του Ακάθιστου Ύμνου είναι έργο του Ιωάννου Δαμασκηνού (676-749), ενώ τα τροπάρια του Ιωσήφ Ξένου του Υμνογράφου.
Γενικό θέμα του ύμνου είναι ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου, ο οποίος πηγάζει από την Αγία Γραφή και τους Πατέρες της Εκκλησίας και περιγράφει τα ιστορικά γεγονότα, αλλά προχωρεί και σε θεολογική και δογματική ανάλυσή τους.
Ο πρώτοι δώδεκα οίκοι του (Α-Μ) αποτελούν το ιστορικό μέρος. Εκεί εξιστορούνται τα γεγονότα από τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου μέχρι την Υπαπαντή, ακολουθώντας τη διήγηση του Ευαγγελιστή Λουκά. Αναφέρεται ο Ευαγγελισμός (Α, Β, Γ, Δ), η επίσκεψη της εγκύου Παρθένου στην Ελισάβετ (Ε), οι αμφιβολίες του Ιωσήφ (Ζ), η προσκύνηση των ποιμένων (Η) και των Μάγων (Θ, Ι, Κ), η Υπαπαντή (Μ) και η φυγή στην Αίγυπτο (Λ), η οποία είναι η μόνη που έχει ως πηγή το απόκρυφο πρωτευαγγέλιο του Ψευδο-Ματθαίου.
Οι τελευταίοι δώδεκα (Ν-Ω) αποτελούν το θεολογικό ή δογματικό μέρος, στο οποίο ο μελωδός αναλύει τις βαθύτερες θεολογικές και δογματικές προεκτάσεις της Ενανθρώπισης του Κυρίου και το σκοπό της, που είναι η σωτηρία των πιστών.
Ο μελωδός βάζει στο στόμα του αρχαγγέλου, του εμβρύου Προδρόμου, των ποιμένων, των μάγων και των πιστών τα 144 συνολικά «Χαῖρε», τους Χαιρετισμούς προς τη Θεοτόκο, που αποτελούν ποιητικό εμπλουτισμό του χαιρετισμού του Γαβριήλ («Χαῖρε Κεχαριτωμένη»), που αναφέρει ο Ευαγγελιστής Λουκάς (Λουκ. α΄ 28).
Στα μοναστήρια, αλλά και στη σημερινή ενορία και παλαιότερα κατά τα διάφορα Τυπικά, υπάρχουν και άλλα λειτουργικά πλαίσια για την ψαλμωδία του ύμνου. Η ακολουθία του όρθρου, του εσπερινού, της παννυχίδος ή μιας ιδιόρρυθμης Θεομητορικής Κωνσταντινουπολιτικής ακολουθίας, την πρεσβεία. Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις, σε ένα ορισμένο σημείο της κοινής ακολουθίας γίνεται μια παρεμβολή. Ψάλλεται ο κανών της Θεοτόκου και ολόκληρο ή τμηματικά το κοντάκιο και οι οίκοι του Ακαθίστου.
Ο Ακάθιστος Ύμνος συνδέθηκε με τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή, προφανώς, εξ αιτίας ενός άλλου καθαρώς λειτουργικού λόγου. Μέσα στην περίοδο της Νηστείας εμπίπτει πάντοτε η μεγάλη γιορτή του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου. Είναι η μόνη μεγάλη γιορτή, που λόγω του πένθιμου χαρακτήρα της Τεσσαρακοστής, στερείται προεορτίων και μεθεορτίων. Αυτήν ακριβώς την έλλειψη έρχεται να καλύψει η ψαλμωδία του Ακαθίστου, τμηματικά κατά τα απόδειπνα των Παρασκευών και ολόκληρος κατά το Σάββατο της Ε΄ εβδομάδας. Το βράδυ της Παρασκευής και το Σάββατο είναι μέρες που μαζί με την Κυριακή είναι οι μόνες μέρες των εβδομάδων των Νηστειών, κατά τις οποίες επιτρέπεται ο γιορτασμός χαρμόσυνων γεγονότων, και στις οποίες, μετατίθενται οι γιορτές της εβδομάδας. Σύμφωνα με ορισμένα Τυπικά, ο Ακάθιστος Ύμνος ψαλλόταν πέντε μέρες πριν τη γιορτή του Ευαγγελισμού και κατά άλλα τον όρθρο της μέρας της γιορτής.
Δημοσίευση σχολίου
Τα σχόλιά σας είναι ευπρόσδεκτα όταν διατυπώνονται με ευπρέπεια και ευγένεια.