ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΣΥΓΧΩΡΕΙΝ ΤΩ ΠΛΗΣΙΟΝ - ΑΝΤΙΟΧΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ

Τῷ συγχωρεῖν τῷ πλησίον ἀπὸ καρδίας, Δεσποτικὴ ἐντολή ἐστιν, καὶ σωτήριος πᾶσιν ἀνθρώποις. ῾Η γὰρ ἐντολὴ αὐτοῦ ζωή αἰώνιός ἐστιν. ᾿Εὰν οὖν συγχωρῶμεν, συγχωρούμεθα· ἐὰν δὲ μή, ἐπισφραγίζωμεν τὰς ἑαυτῶν ἁμαρτίας. Τίς οὖν σοφὸς ὁ θέλων τυχεῖν τῆς ἀφέσεως τῶν ἀναριθμήτων αὐτοῦ πλημμελημάτων, μὴ μετὰ χαρᾶς ἀφήσει τῷ πλησίον αὐτοῦ τὰ ἐλάχιστα ἐλαττώματα; Οὐ μόνον δὲ ὁ Κύριος τοῦτο ἐντέλλεται ἡμῖν ποιεῖν, ἀλλὰ καὶ ἔργῳ ἡμῖν ὑπέδειξεν πῶς δεῖ αὐτὴν ἐκτελεῖν. ᾿Εν γὰρ τῷ σταυρῷ ὤν παρεκάλει ὑπὲρ τῶν εἰς αὐτὸν ἀνομησάντων τὸν ἑαυτοῦ Πατέρα, λέγων· «Πάτερ ἄφες αὐτοῖς τὴν ἁμαρτίαν ταύτην· οὐ γὰρ οἴδασι τί ποιοῦσιν».

   ᾿Ιδοὺ ὁ εὔσπλαγχνος καὶ ὑπεράγαθος ὑπεραπολογεῖται ὑπὲρ αὐτῶν λέγων· «οὐ γὰρ οἴδασι τί ποιοῦσιν. Καὶ πρὸ τούτου δὲ τῶν μαθητῶν ἀγανακτούντων κατά τινων Σαμαρειτῶν μὴ δεξαμένων αὐτούς, καὶ αἰτούντων θεηλάτῳ πυρὶ ἀναλωθῆναι αὐτούς, ἐπετίμησεν αὐτοῖς, λέγων, «οὐκ οἴδατε ποίου πνεύματός ἐστε». Τοὐτέστιν τοῦ πράου, καὶ ἀγαθοῦ. Τὸ αὐτὸ δὲ καὶ διὰ τῶν προφητῶν ἐκδιδάσκει ἡμᾶς. Φησὶν ὁ Ζαχαρίας· «Κρῖμα δίκαιον κρίνατε, καὶ ἔλεος καὶ οἰκτιρμὸν ποιεῖτε ἕκαστος πρὸς τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ». Καὶ ὁ Παῦλός φησιν· «γίνεσθε οὖν εἰς ἀλλήλους χρηστοί, εὔσπλαγχνοι μιμηταὶ Θεοῦ, ὡς τέκνα ἀγαπητά, χαριζόμενοι ἑαυτοῖς, καθὼς καὶ ὁ Χριστὸς ἐχαρίσατο ὑμῖν». ῾Ο δὲ προφήτης ᾿Αβδιού· «ὃν τρόπον πεποίηκας,ἔσται σοι οὕτως· καὶ τὸ ἀνταπόδομά σου ἀνταποδοθήσεταί σοι εἰς κεφαλήν σου». ᾿Οφείλομεν οὖν συμπάσχειν καὶ συγχωρεῖν ἀλλήλοις, ὅτι ὅτι ἓν σῶμά ἐσμεν καὶ ἀλλήλων μέλη, καὶ τὸ αὐτὸ ὀφείλομεν ὑπὲρ ἀλλήλων φρονεῖν· φοβούμενοι καὶ τὴν αὐτοῦ τοῦ Κυρίου φοβερὰν ἀπόφασιν, καὶ ἀπὸ καρδίας συγχωρήσωμεν ἀλλήλοις. Εἶπε γάρ, ὅτι οὕτως ποιήσει ὑμῖν ὁ Πατήρ μου ὁ οὐράνιος, ἐὰν μὴ ἀφῆτε ἕκαστος τῷ ἀδελφῷ αὐτοῦ ἀπὸ τῶν καρδιῶν ἡμῶν τὰ παραπτώματα αὐτῶν»· «δοῦλε γάρ, φησίν, πονηρέ, πᾶσαν τὴν ὀφειλὴν ἐκείνην ἀφῆκα σοι, ἐπεὶ παρεκάλεσάς με, οὐκ ἔδει καὶ σέ, ἐλεῆσαι τὸν σύνδουλόν σου, ὡς κἀγώ σε ἠλέησα; Καὶ ὀργισθεὶς παρέδωκεν αὐτὸν τοῖς βασανισταῖς, ἕως οὗ ἀποδῷ πᾶν τὸ ὀφειλόμενον». Καὶ τῷ Πέτρῳ δὲ ἐρωτήσαντι· «ποσάκις ἀφήσω τῷ ἀδελφῷ μου ἐὰν ἁμαρτήσῃ εἰς ἐμέ; ἕως ἑπτάκις; ἀπεκρίνατο αὐτῷ ὁ Κύριος· «Οὐ λέγω σοι ἕως ἑπτάκις, ἀλλ᾿ ἕως ἑβδομηκοντάκις ἑπτά». Διὰ τοῦτο ἐπάγει· «ἄφετε καὶ ἀφεθήσεται ὑμῖν», Καὶ ἐὰν ἁμαρτήσῃ εἰς σὲ ὁ ἀδελφός σου, ἐπιτίμησον αὐτῷ. Καὶ ἐὰν μετανοήσῃ, ἄφες αὐτῷ· καὶ ἐὰν ἑπτάκις τῆς ἡμέρας ἁμαρτήσῃ  εἰς σέ, καὶ ἑπτάκις τῆς ἡμέρας ἐπιστρέψῃ πρὸς σέ, λέγων, μετανοῶ, ἄφες αὐτῷ. Αὐτῷ ἡ δόξα τῷ εὐσπλάγχνῳ καὶ φιλανθρώπῳ Χριστῷ, εἰς τοὺς αἰώνας τῶν αἰώνων. ᾿Αμήν.

Πηγή:᾿Αντιόχου τοῦ ἐκ Γαλατίας, μοναχοῦ τῆς Λαύρας τοῦ ῾Αγίου Σάββα, ΠΑΝΔΕΚΤΗΣ ΤΩΝ ΘΕΟΠΝΕΥΣΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΓΡΑΦΩΝ, ἐκδίδοται πρὸς ἠθικὴν τῶν χριστιανῶν ὠφέλειαν ὑπὸ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ ΚΑΦΑΛΑ, ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΠΕΝΤΑΠΟΛΕΩΣ, Διευθυντοῦ τῆς ᾿Εκκλησιαστικῆς Ριζαρείου Σχολῆς, σελ. 124, 125,  ἐν ᾿Αθήναις, ἐκ τοῦ τυπογραφείου Παρασκευᾶ Λεώνη, 1906.

᾿Αντιγραφή:᾿Οδυσσεύς

" Ἡ Δύναμη τῆς συγνώμης.. "

Δύο ἀδέλφια πῆγαν μαζί στήν ἔρημο κι ἀσκήτευαν στήν ἴδια καλύβη. Ὁ διάβολος, φθονώντας τήν ἀγάπη τους, βάλθηκε νά τούς χωρίση.

'Ἕνα βράδυ ὁ νεώτερος πῆγε ν'ἀνάψη τό λυχνοστάτη, τόν ἀναποδογύρισε καί χύθηκε τό λάδι. Ὁ μεγαλύτερος θύμωσε καί...
τοῦ ἔδωσε ἕνα μπάτσο. Τότε ὁ πιό μικρός, χωρίς νά ταραχτεῖ, ἔσκυψε, τοῦ ἔβαλε μετάνοια καί εἶπε ταπεινά:

-Συγχώρησε τήν ἀπροσεξία μου, Ἀδελφέ. Τώρα ἀμέσως θά ἑτοιμάσω ἄλλο.
Τήν ἴδια νύχτα ἕνας εἰδωλολάτρης ἱερεύς, πού ἔτυχε νά βρίσκεται μέσα στό εἰδώλειο, ἄκουσε τά δαιμόνια νά κάνουν δικαστήριο μεταξύ τους. 'Ἕνα ἀπ' αὐτά ὁμολόγησε ντροπιασμένο στόν ἀρχηγό του:

-Πηγαίνω καί κάνω ἄνω κάτω τους Μοναχούς. Μά τί φταίω, ὅταν κάποιος ἀπ'αὐτούς γυρίζει καί βάζει στόν ἄλλο μετάνοια καί μοῦ καταστρέφει ὅλη τή δουλειά;
Ἀκούγοντας αὐτά ὁ εἰδωλολάτρης, ἔγινε εὐθύς χριστιανός κι' ἀποτραβήχτηκε στήν ἔρημο. Σ' ὅλη του τή ζωή κράτησε στήν καρδιά τοῦ τήν ταπείνωση καί στό στόμα τοῦ εἶχε διαρκῶς πρόχειρο τό «συγχώρησον μέ».

Γεροντικό

ΠΗΓΗ:ΑΠΑΝΤΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

http://orthodoxia-ellhnismos.blogspot.com

Μεγάλο κακὸ ἡ ἀδιαλλαξία - Γεροντικό τοῦ ῾Αγίου ῎Ορους

Γεροντικὸ τοῦ Ἁγίου Ὅρους τ. Β΄, σελ 109

Συγγραφέας ΑΝΔΡΕΑΣ ΜΟΝΑΧΟΣ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ (ΧΑΡΑΛ.ΘΕΟΦΙΛΟΠΟΥΛΟΣ)

Σὲ μία ἀπὸ τὶς ἠσυχαστικὲς Καλύβες τῶν Κατουνακίων, ἕνας ὑ­ποτακτικός, ὁ Μοναχὸς Χερουβείμ, πολλὰ χρόνια στὴν ὑπακοή, ἀπὸ φθόνο κι συνεργία τοῦ ἐχθροῦ τῆς ἀρετῆς καὶ ἐφευρέτη τῆς κακίας Σατανᾶ, διαφώνησε μὲ τὸν Γέροντα του Μοναχὸ Ἀκάκιο, καὶ ἔτσι ὅπως ἦταν σκανδαλισμένοι ἔτυχε ὁ Γέροντας Ἀκάκιος νὰ πεθάνει.

Ὕστερα ἀπὸ ἀρκετὰ χρόνια ἀρρώστησε καὶ ὁ ὑποτακτικὸς Μο­ναχὸς Χερουβεὶμ καὶ πέθανε κι αὐτός, χωρὶς νὰ ζητήσει συγχώρεση, ὁ ὑποτακτικὸς ἀπὸ τὸν Γέροντά του.

Ἔτσι ἔφυγαν καὶ οἱ δυο, ἀπὸ τὸν κόσμο τοῦτο καὶ τὴν ψεύτικη αὐτὴ ζωή, μὲ τὴν ἀδιαλλαξία καὶ δὲν εἶχε συγχωρέσει ὁ ἔνας τὸν ἄλλο.

Μετὰ τρία χρόνια, ἀπὸ τὸ θάνατο τοῦ Γέροντα Ἀκάκιου, κατὰ τὴν τάξη τῶν Μοναχῶν καὶ γενικὰ τῶν χριστιανῶν, οἱ ἄλλοι Μοναχοὶ καὶ γείτονες μετὰ τοῦ ὑποτακτικοῦ Χερουβεὶμ εἶχαν κάνει ἀνακομιδὴ τοῦ Γέροντα καὶ βρέθηκαν τὰ ὀστᾶ του καθαρά.

Ἕνα χρόνο μετὰ τὴν ἀνακομιδὴ τοῦ Γέροντα Ἀκάκιου, ὅπως εἴ­παμε, κοιμήθηκε καὶ ὁ ὑποτακτικὸς του Μοναχὸς Χερουβείμ.

Ὅταν ὅμως ἦρθε ὁ καιρὸς νὰ κανοῦν τὴν ἐκταφή, βρῆκαν τὸ σῶμα τοῦ ὑποτακτικοῦ Χερουβεὶμ τελείως ἀδιάλυτο καὶ ἀκέραιο, ὅπως ἦταν πρὶν ἀπὸ τρία χρόνιά ποὺ τὸν εἶχαν ἐνταφιάσει, τόσο, ποὺ καὶ αὐτὰ τὰ ῥοῦχα δὲν εἶχαν λειώσει.

Οἱ γειτονικοὶ ἀσκηταὶ καὶ ἐρημίτες ἔκαμαν θερμὴ προσευχὴ στὸν πανάγαθο Θεὸ νὰ συγχώρεσει τὸν ἀδελφὸ αὐτόν.

Ἔνας γείτονας, ἀπὸ τοὺς στενότερους φίλους τοῦ Μοναχοῦ Χερουβείμ, θυμήθηκε τὴν διαφωνία ποὺ εἶχε αὐτὸς μὲ τὸν Γέροντα τοῦ Ἀκάκιο, ἔτρεξε τὸ εἶπε στὸν ἐφησυχάζοντα τότε στό Ἅγιον Ὅρος, Ἀρχιερέα Φώτιο.

Ὁ Ἀρχιερέας μαζὶ μὲ ὅλους τοὺς γειτονικοὺς Μοναχοὺς καὶ ἐ­ρημίτες, πῆρε τὸ ὀστᾶ τοῦ Γέροντα τοῦ Ἀκάκιου, τὰ ἐναπόθεσε ἐπάνω στο ἀδιάλυτο σῶμα τοῦ ὑποτακτικοῦ του Μοναχοῦ Χερουβεὶμ καὶ γονατίσας ἔκαμε μαζὶ μὲ ὅλους τοὺς Πατέρες θερμὴ προσευχή, καὶ ἀφοῦ ἀνέγνωσε ἐπὶ τοῦ νεκροῦ τὴν συγχωρετικὴ εὐχή, ἀμέσως διελύθη τὸ σῶμα καὶ τὰ ῥοῦχα καὶ ἔγιναν σκόνη.

Ὁ ἱερὸς Αὐγουστῖνος λέγει: «Οὐδὲν τοῦ θανάτου βεβαιώτερον, καὶ οὐδὲν τῆς ὥρας ἀδηλότερον» καὶ ἐπειδὴ εἴμαστε ὅλοι θνητοὶ καὶ κανεὶς δεν γνωρίζει τὴν ὥρα ἣ τὴν στιγμή ποὺ θὰ ἀποδημήσει ἀπὸ τὴν μάταιη αὐτὴ ζωή, τὸ πάθημα αὐτὸ τοῦ ἀδελφοῦ Χερουβείμ, ἂς γίνη μάθημα σὲ μας καὶ νὰ εἴμαστε πάντα ἕτοιμοι, κατὰ τὸ λόγο τοῦ Κυ­ρίου «γίνεσθε ἕτοιμοι, ὅτι ὁ θάνατος ὡς κλέπτῃς ἔρχεται» (Ματθ. ΚΔ' 44) καὶ πρέπει να δίνουμε καὶ νὰ παίρνουμε συγχώρεση ἀπὸ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους εἴτε ἐχθροὶ εἴτε φίλοι εἶναι αὐτοὶ καὶ ἐπειδὴ τοῦτο εἶναι ἐντολὴ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ «ἀγαπᾶτε τοὺς ἐχθροὺς ὑ­μῶν, καλῶς ποιεῖτε τοὺς ἐπηρεάζοντας ὑμᾶς», καὶ «ἐὰν γὰρ ἀφῆτε τοῖς ἀνθρώποις τὰ παραπτώματα αὐτῶν, ἀφήσει καὶ ὑμῖν ὁ πατὴρ ὑμῶν τὰ παραπτώματα ὑμῶν» (Ματθ. ΣΤ' 14 -15). «ἄφετε καὶ ἁφεθήσεται ὑμῖν κλπ».

Ἀναρτήθηκε ἀπὸ