ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΓΕΡΟΝΤΕΣ / Γράφει ὁ μοναχὸς Μωυσῆς, Ἁγιορείτης

.          Θεωρῶ τὸν ἑαυτό μου ἰδιαίτερα τυχερὸ ποὺ γνώρισε κάποιους πρὶν ἀπὸ λίγα χρόνια κοιμηθέντες ρασοφόρους. Πρόκειται γιὰ τοὺς πατέρες Ἐπιφάνιο Θεοδωρόπουλο, Παΐσιο Ἁγιορείτη, Πορφύριο Καυσοκαλυβίτη, Ἐφραὶμ Κατουνακιώτη, Νικόλαο Μπεκατῶρο καὶ Αἰμιλιανὸ Σιμωνοπετρίτη, πού μοῦ ἔδωσε τὸ μέγα σχῆμα τῶν μοναχῶν. Μὲ βοήθησαν πολὺ στὴ ζωή μου, ἰδιαίτερα ὁ τελευταῖος.
.          Μ’ ἔμαθαν νὰ ξέρω γιατί ζῶ, τὴν ὡραιότητα τοῦ Θεοῦ, τὸ μυστήριο τῆς ἐλευθερίας τοῦ ἀνθρώπου καὶ τὸν σεβασμὸ τοῦ κάθε προσώπου, νὰ μὴ λέω ψέματα στὸν ἑαυτό μου, νὰ προασπίζομαι τὴν ἀλήθεια μὲ ἀγάπη. Μὲ ἀπομάκρυναν μὲ τρόπο καὶ διάκριση ἀπὸ ἕναν τρόπο ζωῆς δίχως βαθὺ νόημα καὶ ἱερὸ σκοπό.  Ἕναν τρόπο ποὺ ζοῦν πολλοὶ σὰν ὑπνωτισμένοι μπροστὰ στὴν τηλεόραση ἢ μὲ τὸ πῶς βλέπουν καὶ βιώνουν τὴ ζωή, τὴν ἴδια τὴ ζωή τους.  Ἔχουν κλείσει τὰ μάτια τῆς ψυχῆς τους, γιὰ νὰ δοῦν καὶ νὰ χαροῦν τὸ ἀληθινὸ φῶς.
.          Μερικὲς φορὲς δημιουργεῖται ἕνας μύθος καὶ μία ὑπερβολὴ ἀπὸ κάποιους γιὰ ὁρισμένους γέροντες. Αὐτὸ εἶναι λάθος σοβαρὸ σὲ βάρος τῶν τιμίων αὐτῶν προσώπων. Θεωροῦν ὅτι μεγεθύνοντας τοὺς γεροντάδες τους ἀνεβαίνουν καὶ τῶν δικῶν τους πνευματικῶν μετοχῶν τὰ ποσοστά. Οὔτε φυσικὰ πάλι ἐπιτρέπεται οἱ ἴδιοι οἱ γέροντες νὰ παρασύρονται κάποτε σὲ προσωποπαγεῖς, συναισθηματικὲς καὶ νοσηρὲς σχέσεις καὶ καταστάσεις. Οἱ γέροντες νὰ συνδέουν τοὺς ἀνθρώπους τους πάντοτε μὲ τὸν Χριστὸ καὶ ὄχι μὲ τὰ πρόσωπά τους. Στὴν πνευματικὴ ζωὴ χρειάζεται ὑπέρβαση, γενναιότητα καὶ θυσιαστικότητα.
.          Ἕνας γέροντας καὶ κατ’ ἐπέκταση ἕνας πνευματικὸς-ἐξομολόγος δὲν θὰ πρέπει νὰ δεσμεύει ἀσφυκτικὰ τὰ πρόσωπα, ἀλλὰ νὰ τὰ ἐμπνέει μὲ τὸ βιωμένο του παράδειγμα, μὲ τὴ διακριτικὴ νουθεσία του, τὴ σεμνότητα, τὴν ταπείνωση καὶ τὴν προσευχή του, ὅπως οἱ παραπάνω ἀναφερθέντες. Ἀναγνωρίζονται γιὰ τὴ διάκριση, τὴ χαρισματούχα ζωή τους, τὴν προσευχή τους καὶ τὴν ἀγάπη τους. Ἀγαποῦσαν πολὺ τὸν Χριστὸ καὶ τὸν πάσχοντα συνάνθρωπο.  Ὅλοι οἱ γέροντες δὲν εἶναι ὅσιοι. Δὲν εἶναι ὀρθὸ ἐπίμονα καὶ βιαστικὰ νὰ θέλουμε νὰ τοὺς θέσουμε τὰ φωτοστέφανο τῆς ἁγιότητας. Γιὰ νὰ δοξαστοῦμε κι ἐμεῖς.
.          Ὁ π. Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος ἀπὸ τὴ Μεσσηνία σπούδασε θεολογία ἀριστεύοντας. Ὑπῆρξε πνευματικὸς πατέρας σπουδαῖος πολλῶν πιστῶν ποὺ τὸν ἐκτιμοῦσαν βαθύτατα. Ὁ λόγος του εἶχε ἀκρίβεια, ἐγκυρότητα, τεκμηρίωση, σοβαρότητα, ὑπευθυνότητα, καθαρότητα καὶ πιστότητα.
.          Ὁ γνωστότατος γέροντας Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης γεννήθηκε στὰ Φάρασα τῆς Μ. Ἀσίας, μεγάλωσε στὴν Κόνιτσα τῆς Ἠπείρου καὶ μόνασε γιὰ πολλὰ ἔτη στὸ Ἅγιον  Ὄρος. Ἡ μακρά του ἄσκηση τοῦ ἔδωσε ἐμπειρία καὶ χαρίσματα, μὲ τὰ ὁποῖα βοηθοῦσε πολλοὺς πολύ. Τὸ ἴδιο καὶ ὁ μακαριστὸς Γέροντας Πορφύριος, ποὺ μικρὸς ἦλθε ἀπὸ τὴν Εὔβοια στὴ σκήτη τῶν Καυσοκαλυβίων, ἀπ’ ὅπου καὶ τὸ προσωνύμιό του, καὶ λόγῳ σοβαροῦ κλονισμοῦ τῆς ὑγείας του πῆγε στὴν Ἀθήνα, ὅπου ἐπὶ σαράντα χρόνια παρέμεινε ἀσκητής, μοιράζοντας θεϊκὰ δῶρα σὲ πολλοὺς θλιμμένους καὶ πονεμένους.
.          Ὁ γέροντας Ἐφραὶμ ἀγωνίστηκε ἐπὶ δεκαετίες στὰ ἀπαράκλητα Κατουνάκια, ὑπακούοντας, γηροκομώντας τοὺς γεροντάδες του, ἐργαζόμενος σκληρὰ καὶ προσευχόμενος ἀκατάπαυστα. Ὁ λόγος ἦταν βιωματικός, πειστικός, κατανυκτικὸς καὶ ἐγκάρδιος.
.          Ὁ π. Νικόλαος Μπεκατῶρος γεννήθηκε ἀπὸ Ἕλληνες γονεῖς στὴ Ρωσία καὶ πολλὰ ὑπέστη ὡς νέος ἱερεὺς ἀπὸ τοὺς ἄθεους κυβερνῶντες καὶ τὰ ὄργανά τους. Πῆγε στὴν Ἀθήνα καὶ κατόπιν στὴν Ἀμερική, ὅπου ἔγινε στοργικὸς πνευματικὸς πατέρας Ἑλλήνων, Ρώσων, Ἀμερικανῶν καὶ ἄλλων, τοὺς ὁποίους σαγήνευε μὲ τὴ γνήσια εἰλικρίνεια, πραότητα καὶ ταπείνωσή του.
.          Ὁ γέροντας Αἰμιλιανὸς Σιμωνοπετρίτης, ποὺ ζεῖ ἄρρωστος βαριὰ στὸ μοναστήρι τῆς Ὀρμύλιας, ποὺ ἵδρυσε ὁ ἴδιος καὶ ἔχει σήμερα 120 μοναχές, διακρίθηκε γιὰ τὴ σοφία, τὴν ἐμπειρία, τὴ γνώση τῶν ἱερῶν θεσμῶν, τὴν ἐμβάθυνση στ’ ἄδυτα τῆς ἀνθρώπινης ψυχῆς, τὴν ἀνάλυση θεμάτων ὑψηλῶν καὶ σπουδαίων. Πρόκειται γιὰ μία σπάνια καὶ ἐξαιρετικὴ μορφὴ ἀληθινοῦ ἀνθρώπου τοῦ Θεοῦ.
.          Οἱ γέροντες ἀπομυθοποιημένοι, ἀφτιασίδωτοι καὶ γνήσιοι ἔχουν νὰ καταθέσουν βαρυσήμαντο λόγο στὶς μεγάλες δυσκολίες τῶν καιρῶν καὶ τῶν ἀνθρώπων.

ΠΗΓΗ: ἐφημ. «ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ», 06.02.2011/Χριστιανική Βιβλιογραφία

"῾Ο κρυφός ἅγιος τῆς ἐποχῆς μας"

᾿Οδυσσεύς τοῦ Klision: ῾Ο Γέροντας Εὐμένιος ἦταν πράγματι "κρυφός ἅγιος". Τόν εἴχαμε ἐπισκεφτεῖ μέ φιλικό ζευγάρι πού τόν γνώριζε. Μᾶς δέχθηκε μέ πολύ καλοσύνη καί μᾶς "ἔσκασε" κυριολεκτικά στά κεράσματα. ᾿Ενθυμοῦμαι τό γλυκό χαμόγελό του καί τό εἰρηνικό του πρόσωπο. ᾿Απόφυγε νά μᾶς ἀπαντήσει σέ διάφορα "πνευματικά" πού τόν ρωτοῦσαμε. Μιλοῦσε μέ τή σιωπή του καί τήν ἁγία μορφή του. Σοῦ ἔδινε τήν ἐντύπωση ἑνός πολύ ἁπλοῦ παπᾶ, κάτι σάν τόν παπα-Νικόλα τόν Πλανᾶ. Τοῦ δώσαμε τά ὀνόματα μας γιά προσευχή. Κάποια στιγμή εἴχαμε τηλεφωνική ἐπικοινωνία γιά σοβαρό θέμα. Οἱ ἀπαντήσεις του μονολεκτικές. ῾Η προσευχή του, σίγουρα, ἐνεργής. Τώρα μάλιστα, περισσότερο!

«Σίμωνος Μοναχοῦ: Πατήρ Εὐμένιος – ὁ κρυφός Ἅγιος τῆς ἐποχῆς μας»


«Πρόκειται γιά μία ἐξαιρετικά προσεγμένη ἔκδοση, πού μᾶς παρουσιάζει ζωντανά ἕνα Γέροντα, πού ὁ μακαριστός πατήρ Πορφύριος εἶχε ὀνομάσει «κρυφό Ἅγιο τῆς ἐποχῆς μας». Κληρικοί, μοναχοί καί μοναχές, καί ἕνα πλῆθος ἁπλῶν ἀνθρώπων καταθέτουν βιογραφικά στοιχεῖα γιά τόν Γέροντα, ἀναμνήσεις βιωμάτων ἀπό τήν συναναστροφή μαζί του, θαυμαστά γεγονότα, λόγους οἰκοδομῆς πού ἄκουσαν…
ἀπό τό στόμα του, φωτογραφίες καί ἐπιστολές του.
Διατηρώντας τόν προσωπικό τρόπο ἐκφράσεως κάθε μαρτυρίας, καί συνδέοντας μέ σεμνό καί ἁρμονικό τρόπο ἕνα πλουσιώτατο σέ πληροφορίες ὑλικό, τό βιβλίο ζωντανεύει τόν Γέροντα στόν κάθε ἀναγνώστη, προσφέροντας συγχρόνως πολύτιμη πνευματική ὠφέλεια.
Ἐνδεικτικά ἀποσπάσματα:
«ΣΤΙΣ ΣΧΕΣΕΙΣ του μέ τούς ἀνθρώπους, ὁ πατήρ Εὐμένιος, ἐνῶ δέν ἦταν ἀπρόσιτος καί ἀπόμακρος, ὅταν τόν πλησίαζες, σοῦ δημιουργοῦσε ἕνα δέος καί μιά συστολή γιά τό πρόσωπό του, μιά εὐλάβεια. Δέν μποροῦσες νά ἀγγίξης τόν πατέρα Εὐμένιο ἤ νά χαριεντιστῆς μαζί του, παρ᾿ ὅλο πού ὁ ἴδιος καί χαρίεις ἦτο καί χιοῦμορ ἔκανε.
Δέν μποροῦσες νά ἀργολογῆς μαζί του, γιατί ὁ ἴδιος ἦτο ἐκεῖ ἐπί 24ωρου βάσεως ἀπασχολημένος, στόν συγκεκριμένο χῶρο καί χρόνο, γιά τήν ἐξυπηρέτησι τοῦ σχεδίου τοῦ Θεοῦ ἐπί τῆς γῆς.
Μέλημά του ἦταν νά ἀποκαταστήση τήν σχέσι μας μέ τόν Θεό. Μᾶς ἔλεγε νά μήν ἁμαρτάνωμε, ὄχι γιά νά εἴμαστε καλοί ἄνθρωποι, ἀλλά γιά νά μήν διαταράσσεται ἡ καλή μας σχέσι καί ἡ ἐπικοινωνία μέ τόν Θεό Πατέρα μας. Μᾶς ἔλεγε νά κοινωνοῦμε συχνά, γιά νά εἴμαστε συνέχεια συνδεδεμένοι μαζί Του.»
«Ὁ πατήρ Εὐμένιος θεράπευε κρυφά ἤ κάνοντας μικροσαλότητες. Ἡ κυρία Εὐαγγελία Προδρόμου, πού ὑπέφερε ἀπό φρικτούς πόνους στό στομάχι καί τό ἔντερό της, ἰδίως μόλις ἔτρωγε ἤ ἔπινε κάτι ἀντίθετο, ἔλεγε ὅτι πῆγε κάποια ἡμέρα στόν πατέρα Εὐμένιο, ὁ ὁποῖος καθόταν ἔξω ἀπό τό κελλάκι του, τήν καλωσώρισε καί, γιά νά τήν κεράση, τῆς γέμισε ἕνα ποτήρι πορτοκαλάδα νά τό πιῆ. Τοῦ λέει ἐκείνη: «Γέροντα, ἀδύνατον νά πιῶ τέτοιο πρᾶγμα. Ἔχω τό ἔντερό μου καί τό στομάχι μου καί θά μέ διαλύση». «Πιές, πιές», ἐπέμενε ἐκεῖνος καί τῆς τό ἔδωσε, μάλιστα, στό στόμα. Τό ἤπιε καί τῆς ἔδωσε καί δεύτερο ποτήρι. Κι ἐπειδή τελείωσε ἡ πορτοκαλάδα, τῆς γέμισε τό τρίτο ποτήρι μέ sprite ἀεριοῦχο. Ἀφοῦ τά ἤπιε ὅλα, λέει στόν πατέρα Εὐμένιο: «Γέροντα, σέ δύο λεπτά κλάψε με». «Πήγαινε, πήγαινε, δέν ἔχεις τίποτε», τῆς ἀπάντησε ὁ πατήρ Εὐμένιος. Ἀπό τότε ἔγινε καλά καί ἰάθη τελείως.»
«Ἔχουμε πάει μέ τήν σύζυγό μου νά τόν ἐπισκεφθοῦμε στό κελλί του. Ἐκεῖνος κάθεται στήν καρέκλα του κι ἔχει μπροστά του ἕνα τραπέζι. Πάνω σ᾿ αὐτό βρίσκεται ἕνα πιάτο μέ φροῦτα, ἕνα μπουκάλι χυμός πορτοκαλιοῦ καί πλαστικά ποτήρια. Ἀριστερά καί κοντά στά πόδια του βρίσκεται τό πετραχήλι του, χρώματος κόκκινου μέ χρυσαφιά κεντήματα.
Ἀριστερά του κάθεται ἡ σύζυγός μου καί δεξιά του ἐγώ. Ἡ συζήτησί μας περιστρεφόταν γύρω ἀπό τήν ἀλλεργία, πού βασάνιζε τήν σύζυγό μου, καί τί φάρμακα παίρνει. Γέλασε, μάλιστα, ὅταν ἡ σύζυγός μου τοῦ ἀνέφερε ὅτι ὁ γιατρός τῆς χορήγησε γιά φαρμακευτική ἀγωγή τό Atarax, λέγοντάς της: «Τό Atarax σοῦ ἔδωσε; Ἔμ, αὐτό θά σέ ταράξη, γι᾿ αὐτό τό λένε ἔτσι».
Ἐν τῷ μεταξύ ἄρχισε νά ψιχαλίζη. Εὐθύς ἡ σύζυγός μου πάει νά σηκώση τό πετραχήλι λέγοντας στόν γέροντα Εὐμένιο νά σηκωθῆ κι αὐτός, νά τόν βάλουμε στό κελλάκι του, γιά νά μήν βραχῆ. Ἐκεῖνος ἁπλώνει, τότε, τά χέρια του καί χαράζει ἕνα νοητό ἡμικύκλιο ἀπό τήν μεριά τῆς συζύγου μου μπροστά του καί ἀπό τήν πλευρά τήν δική μου, λέγοντας: «Ποῦ βλέπεις ὅτι βρεχόμαστε; Καθῆστε κάτω, νά συνεχίσουμε τήν κουβέντα μας».
Ἐγώ ἔμεινα ἄφωνος, ὅπως καί ἡ σύζυγός μου. Ἡ ψιχάλα εἶχε γίνει μπόρα, ἀλλά ἐκεῖ πού ὁ Γέροντας εἶχε ὁριοθετήσει νοητά, ἡ βροχή δέν ἄγγιζε τίποτε».»
Πηγή: http://endiaferonta.com