Στάρετς Σάββας ὁ Παρηγορητής: «Γονεῖς καί παιδαγωγοί»

«Στάρετς Σάββας  Ο Παρηγορητής»  - Διδαχές τοῦ στάρες Σάββα

Ἀποσπάσματα ἀπό τό ἡμερολόγιό του

Μετάφραση ἀπό τήν ρωσική γλῶσσα   π.Ιωάννου Φωτοπούλου

Διδαχές τοῦ στάρες Σάββα

«Γονεῖς καί παιδαγωγοί»

Μέ κάθε φροντίδα προστατέψτε τά  παιδιά σας ἀπό τίς ἰδιοτροπίες.  Ἀλλιῶς τά  παιδιά γρήγορα θά λησμονήσουν τήν ἀξία τῆς ἀγάπης σας, θά πνίξουν τή συνείδησή τους, νωρίς θά χάσουν τήν ἁγία, εἰλικρινῆ, θερμή ἀγάπη τῆς καρδιᾶς, καί φθάνοντας σέ  ὥριμη ἡλικία θά παραπονιοῦνται πικρά ὅτι στήν νεότητά τους τά  χάϊδευαν "ὑπερβολικά καί ἀνέχονταν ὅλες τίς ἰδιοτροπίες τους.
     Ἡ ἰδιοτροπία εἶναι τό σπέρμα τῆς βλάβης τῆς καρδιᾶς, ἡ σκουριά τῆς καρδιᾶς, ὁ σκόρος τῆς ἀγάπης, ὁ σπόρος τῆς κακίας καί βδέλυγμα γιά τόν Κύριο.
    Οἱ γονεῖς θά τιμωρηθοῦν ὄχι μόνο γιά τίς ἁμαρτίες τους, ἀλλά καί γιά τίς ἁμαρτίες τῶν παιδιῶν τους, ἄν δέν τά  ἀνέθρεψαν μέ εὐσέβεια.
    Δῶστε ἰδαίτερη προσοχή στήν διαφύλαξη τῆς καθαρότητας τῆς συνειδήσεως τῶν παιδιῶν σας καί τῶν παιδιῶν πού διαπαιδαγωγεῖτε.  Γιά τά  παιδιά ἡ συνείδηση ὀφείλει νά εἶναι ὁ καλύτερος ὁδηγός καί κριτής κατά τήν διάρκεια ὁλόκληρης τῆς ζωῆς τους.  Προσέξτε, ὥστε νά μή γίνουν, μεγαλώνοντας, ἀσυνείδητοι, νά μή γίνουν μάστιγα τῆς κοινωνίας καί αἰτία πολλῶν δακρύων σας.

Φοβερές ἀλήθειες γιά τίς μητέρες καί τά  παιδιά΄ καί νουθεσίες σύντομες γιά τήν ἀγωγή τῶν παιδιῶν. Ἀποσπάσματα ἀπό τό ἡμερολόγιό του.

Σύντομη προσευχή γιά τή μητέρα πού γέννησε νεκρό παιδί.

«Θεέ πολυεύσπλαχνε, ἐλέησε τό τέκνο μου, τό ὁποῖο νεκρώθηκε στήν μήτρα μου καί γιά τήν πίστη καί τά δακρυά μου, μήν τοῦ στερήσεις το Θεῖο Σου Φῶς»

Τό μωρό, ἡ μητέρα τοῦ ὁποίου πέθανε μαζί του κατά τό χρόνο τῆς ἐγκυμοσύνης, κατά τήν ἀνάσταση θά παρουσιαστεῖ σάν τέλειος ἄνδρας καί θά γνωρίσει τή μητέρα του κι ἐκείνη τό παιδάκι της.  Ἀφοῦ δέν εἶδαν ἐδῶ ὁ ἕνας τόν ἄλλο, θά ἰδωθοῦν ἐκεῖ.
      Κατά τήν ἀνάσταση δέ θά ὑπάρχουν νέοι καί γέροι. Ἐκεῖνοι πού γεννήθηκαν πρόωρα θά ἐμφανισθοῦν ἔτσι ὅπως καί οἱ ἐνήλικοι.
     Ἡ ἀκόλαστη γυναίκα πού ἐξόντωσε τόν καρπό πού εἶχε  συλλάβει στήν κοιλιά της, ὥστε νά μή δεῖ αὐτό τό τωρινό κόσμο, καί αὐτή δέ θά ἰδεῖ τό μέλλοντα αἰῶνα.
     Ὅπως αὐτή δέν ἐπέτρεψε σ᾿ αὐτό νά ἀπολαύσει τή ζωή καί τό φῶς σ’ αὐτόν τόν αἰῶνα, ἔτσι κι αὐτό θά τῆς στερήσει καί τό φῶς σ’ ἐκεῖνον τόν αἰῶνα.
     Ἐφ᾿ ὅσον αὐτή ἀποφάσισε νά ἐξολοθρεύσει τόν καρπό τῆς κοιλιᾶς της πρόωρα, γιά νά το κρύψει στό  σκοτάδι τῆς γῆς, καί αὐτή ἡ ἴδια, σάν νεκρός καρπός θα ἐκριφθεῖ στό  πῦρ τό ἐξώτερον.  Αὐτή εἶναι ἡ δίκαιη ἀνταπόδοση γιά τίς ἀκόλαστες γυναῖκες πού ἐπιβουλεύονται τή ζωή τῶν παιδιῶν τους.  Ὁ Κριτής θά τῆς τιμωρήσει στόν αἰώνιο θάνατο καί θά τίς ρίξει στήν ἄβυσσο τῶν βασάνων, τήν πλήρη δυσωδίας καί σήψεως.

 Ψηφιοποίηση κειμένου Κατερίνα

Πηγή:http://anavaseis.blogspot.com

Στάρετς Σάββας Ο Παρηγορητής. «Ἀγώνας μέσα στήν οἰκογένεια»

«Στάρετς Σάββας Ο Παρηγορητής» - Διδαχές τοῦ στάρες Σάββα
Ἀποσπάσματα ἀπό τό ἡμερολόγιό του
Μετάφραση ἀπό τήν ρωσική γλῶσσα π.Ιωάννου Φωτοπούλου
Διδαχές τοῦ στάρες Σάββα

«Ἀγώνας μέσα στήν οἰκογένεια»


Πολύ μιλοῦσε ὁ στάρετς γιά τό σταυρό τῆς οἰκογένειας, γιά τό πῶς θά βρεῖς στό σπίτι σου τή σωτηρία, μέσα στό συνηθισμένο περιβάλλον τοῦ σπιτιοῦ.
-Ὁ ἐχθρός σέ μᾶς τούς πιστούς, ἰδιαίτερα δυνατά ἐπιτίθεται μέ τή διατάραξη τῆς εἰρήνης. Στούς ζηλωτές τῆς εὐσέβειας ὄχι σπάνια συμβαίνει νά δοκιμάσουν ἀπό τούς οἰκείους τους δυνατή ἀντιπάθεια καί ἐχθρότητα ἐξ αἰτίας τῆς εὐσέβειάς τους, ἄν καί αὐτοί πού τούς ἐχθρεύονται δε δείχνουν ὅτι γίνονται ἐχθροί τους λόγῳ τῆς εὐσέβειάς τους.
Ἐδῶ πρέπει νά δείξετε ὑπομονή. Μή συγχύζεσθε, μήν ἀπελπίζεσθε, ἀλλά θυμηθεῖτε τά λόγια τοῦ Σωτῆρος: «Ἐχθροί τοῦ ἀνθρώπου οἱ οἰκιακοί αὐτοῦ». (Ματθ. 10, 36). Καί διορθῶστε τις ἐλλείψεις σας.
Παρατηρῆστε γιατί σᾶς κατηγοροῦν οἱ γύρω σας, ποιά πάθη βρίσκουν στήν καρδιά σας, ἐπειδή στή ζωή μέσα στό σπίτι, ὅλα τά πάθη φαίνονται καθαρά καί οἱ συγγενεῖς τά γνωρίζουν καλά. Δέν εἶναι, ὅπως ἔξω ἀπό τό σπίτι, ὅπου κρύβουμε τόν ἑαυτό μας ἀνάμεσα σέ ἀνθρώπους πού μᾶς γνωρίζουν λἰγο. Κοιτάξτε στόν ἑαυτό σας ἀμερόληπτα, ἐξετάστε τον.
Ἴσως πράγματι νά ἔχετε δύσκολο χαρακτήρα, ἴσως φέρεσθαι ἀπότομα καί ἄγρια στόν πλησίον, ἴσως νά εἶστε ἄδικοι κ.λπ.
Ἀνοῖξτε τήν καρδιά σας, γίνεται πιό κοινωνικός καί ἐπιεικής, πλατύνετε τήν καρδιά σας μέ τήν ἀγάπη καί κρατηθεῖτε σταθερά στήν εὐσέβεια. Προσπαθῆστε νά εἶσθε ἤπιοι, χωρίς θυμό, μή κάνετε παρατηρήσεις γιά ὅλα, ὑπομείνατε κάτι, ξεπερνώντας το μέ σιωπή. Ὅταν αἰσθάνεσθε ὅτι μιά ἀποκάλυψή σας θά
προκαλέσει πυρκαϊά, τότε στίς πράξεις τοῦ πλησίον σας κάμετε τά στραβά τά μάτια καί προσευχηθεῖτε θερμά γι’ αὐτόν, γιατί «ἡ ἀγάπη πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει» (Α’ Κορ. 13, 7).
Πρέπει νά ποῦμε ὅτι κάθε οἰκογένεια εἶναι γιά κάθε μέλος της σάν μοναστήρι, καί καμμιά
φορά, ἀκόμη πιό δύσκολο καί αὐστηρό ἀπό κάποιο μοναχικό κοινόβιο. Προσέξτε, ὥστε νά ὑπάρχει εἰρήνη στήν ψυχή καί νά ζεῖτε εἰρηνικά ὁ ἕνας μέ τόν ἅλλο. Κι ἄν διαταραχθεῖ ἡ εἰρήνη, προσπαθῆστε γρήγορα νά συγχωρεῖτε ὁ ἕνας τόν ἄλλο. Ὁ Σατανᾶς μέ πολλή δύναμη μάχεται κατά τῶν ἀφοσιωμένων στό Θεό καί ἐργαζομένων γι’ Αὐτόν.
Γι’ αὐτό πρέπει νά προσπαθοῦμε νά εὐχαριστοῦμε τόν Κύριο πού μέ τίς θλίψεις πού μᾶς στέλνει μᾶς δείχνει καθαρά ὅτι δέν εἴμαστε ξένοι ἀπ’ Αὐτόν. «Ἐγώ ὅσους ἐάν φιλῶ, ἐλέγχω καί παιδεύω».(Ἀποκ. 3, 19) . Γι’ αὐτό ποτέ μή ζηλεύετε τούς ἁμαρτωλούς, οἱ ὁποῖοι ζοῦν χωρίς φτώχεια, χωρίς θλίψεις καί ἀρρώστιες.
Εἶναι φοβερή ἡ κατάσταση, ὅταν ὁ Κύριος δέν παιδεύει γιά τίς ἁμαρτίες. Σ’ αὐτούς τούς ἀμετανόητους ἁμαρτωλούς ἀναφέρεται ὁ λόγος τοῦ Κυρίου: «καί ἐξαρθήσεται ὁ ζῆλος μου ἐκ σοῦ»(Ἰεζ. 16,42). Ἡ παρηγορία δίνεται ὡς βραβεῖο γιά τήν ὑπομονή στίς θλίψεις. Ἐάν ὅλους τους συγχωρεῖτε, ὅλους μέ εἰλικρίνεια, τούς ἀγαπᾶτε ἀνυπόκριτα, τότε καί σεῖς πάντοτε καί παντοῦ θα παρηγορηθεῖτε ἀπό τό Θεό. Ζῆστε μέ εἰρήνη καί ὁμόνοια.

Σέ μιά οἰκογένεια συνέβαιναν διαρκῶς δυσάρεστα. Μιά ψυχή θλιμμένη καί βασανισμένη ἀπό τίς συνεχεῖς ἐπιθέσεις ἦρθε στό Γέροντα, ἀλλά δέν κατάφερε νά συζητήσει μαζί του. Αὐτός τῆς ἔδωσε νά διαβάσει ἕνα χαρτί πού εἶχε σχέση ἀκριβῶς μέ τό θέμα πού τή βασάνιζε: «Ἅγιοι Πατέρες γιά τίς προσβολές». Διαβάζοντας αὐτό τό χαρτί, ὅλα μέσα της ξεκαθάρισαν. Ἡ προσβολή καί ἡ θλίψη πού ἔνοιωθε ἐξαφανίστηκαν.

Πηγή:http://anavaseis.blogspot.com

Στάρετς Σάββας ῾Ο Παρηγορητής. « Πῶς πρέπει νά συμπεριφερόμαστε κατά τήν ἐνασχόληση μέ τά καθημερινά μας ἔργα.»

«Στάρετς Σάββας  Ο Παρηγορητής»  

Ἀποσπάσματα ἀπό τό ἡμερολόγιό του

π.Ιωάννου Φωτοπούλου

Πῶς πρέπει νά συμπεριφερόμαστε κατά τήν ἐνασχόληση μέ τά  καθημερινά μας ἔργα.

Τά καθημερινά ἔργα εἶναι πάρα πολλά καί διακρίνονται ἀνάλογα μέ τίς συνθῆκες μέσα στίς ὁποῖες ζοῦμε καί τίς θέσεις πού κατἐχουμε.
    Ὅλα τά  καθημερινά μας ἔργα πού δέν ἐναντιώνονται στόν ἠθικό νόμο τά  ὁποῖα ὀφείλουμε νά κάνουμε πρέπει νά τά  θεωροῦμε ὡς ἔργα τοῦ Θεοῦ, ὡς ἔργα πού μᾶς τά  ἔχει ἐμπιστευθεῖ ὁ ἴδιος ὁ Κύριος, διότι ὁ Θεός, ὡς Βασιλεύς πάσης τῆς γῆς (Ψαλμ.46,8)
ἐγκαθίδρυσε διάφορες νόμιμες θέσεις καί καταστάσεις καί Αὐτός, καί ὄχι ἐμεῖς, ἐπέτρεψε καί ἐπιτρέπει σέ μᾶς νά στεκόμαστε σ’ αὐτές τίς θέσεις καί τίς συνθῆκες στίς ὁποῖες βρισκόμαστε.

    Χωρίς τό θέλημα τοῦ Θεοῦ, ἤ χωρίς τήν ἀνοχή τοῦ Θεοῦ, ἀπολύτως τίποτα δέν γίνεται.  Ἔτσι, ὁποιαδήποτε ἔργα κάνεις, ὄλα κάνε τα σάν νά τά  κάνεις γιά τόν ἴδιο τό Θεό καί θά λάβεις τό βραβεῖο σου ἀπό τό Θεό.  Ὅποιος ἐργάζεται ὄχι γιά τό Θεό, τό ἔργο του εἶναι πολύ ἀξιολύπητο, γιατί τό βραβεῖο του θά τό λάβει ὄχι ἀπό τό Θεό, ἀλλά εἴτε ἀπό τόν ἑαυτό τού εἴτε ἀπό τούς ἀνθρώπους.  Ἀλλά ἀπό τόν ἑαυτό σου τί εἴδους βραβεῖο θα λάβεις; Γήινο, προσωρινό, τιποτένιο.
    Κάνοντας ὅλα τά  ἔργα σου γιά τόν ἴδιο τόν Κύριο καί Θεό, κάνε τά  ὁπωσδήποτε ἔτσι , ὅπως πρέπει νά κάνεις τά ἔργα τοῦ Θεοῦ, δηλαδή μέσα ἀπό τήν ψυχή σου, μέ πλήρη προθυμία καί εὐχαρίστηση, προσεκτικά, χωρίς καθυστέρηση καί ἀμέλεια, μέ καθαρή συνείδηση γιατί εἶναι γραμμένο: «Ἐπικατάρατος πᾶς ὁ ποιῶν τό ἔργον τοῦ Κυρίου ἀμελῶς»(Ἰερεμ. 48, 10 ).
    Ἐάν τά ἔργα σου προχωροῦν μέ ἐπιτυχία, μήν ὑπερηφανεύεσαι γι’ αὐτά καί πρό πάντων μήν ἐπιγράφεις τήν ἐπιτυχία σου στίς ἰδιαίτερες δυνατότητές σου καί τήν πεῖρα σου, διότι ὁ  Κύριος εἶπε στούς μαθητές του: «Χωρίς ἐμοῦ οὐ δύνασθε ποιεῖν οὐδέν» (Ἰω.15,5)
    Ἄν τό ἔργο μέ τό ὁποῖο πρέπει νά ἀσχολεῖσαι εἶναι δύσκολο, δυσάρεστο, ταπεινό, ἀσήμαντο, δέ στρώνει, καθυστερεῖ, ἀπαιτεῖ ἰδιαίτερη ὑπομονή, ἤ σέ ὁδηγεῖ στή μελαγχολία, τότε μή μικροψυχεῖς, μήν τεμπελιαζεις, μήν ἀγανακτεῖς, μήν καταλαμβάνεσαι ἀπό θυμό, ἀνυπομονησία, γογγυσμό κ.λπ. ἀλλά ζωντάνεψε καί πάρε δύναμη μέ τή σκέψη ὅτι αὐτές οἱ ἐργασίες οἱ ὁποῖες σέ στενοχωροῦν τόσο, πού εἶναι τόσο δυσάρεστες καί σέ πικραίνουν, δέ διαρκοῦν αἰώνια.  
Ὅλα αὐτά τελειώνουν μέ τήν ἐπίγεια ζωή μας καί τότε ὁ Κύριος «ἀποδώσει ἑκάστῳ κατά
τά ἔργα αὐτοῦ»(Ρωμ. 2, 6) . Ἐπιπλέον στήριξε τόν ἑαυτό σου κατά τήν ἐργασία σου μέ ὕμνους πνευματικούς, μέ μυστική προσευχή, μέ στοχασμούς στίς χριστιανικές ἀλήθειες, μέ καλούς λογισμούς γιά τά ἔργα μέ τά  ὁποῖα ἀσχολεῖσαι, γενικῶς μέ τήν ἀνύψωση τῆς καρδιᾶς σου πρός τόν Κύριο, μέ σύντομες προσευχές πρός Αὐτόν. Γιά παράδειγμα πολύ ὠφέλιμες εἶναι οἱ ἀκόλουθες ἐπικλήσεις:
-Πόσο ἀπεριόριστα μᾶς ἀγαπᾶ ὁ Κύριος!
-Τί δέν ἔκανε καί τί δέν κάνει γιά μας!
-Τί δέ δίνει σέ μας!
-Θεέ μου, πόσο ὀφείλουμε νά Σέ εὐχαριστήσουμε!
-Κύριε, εὐλόγησέ με, καθάρισέ με, ἁγίασέ με!
-Μόνο ἐσύ, Κύριε, μᾶς ἀγαπᾶς τόσο πολύ.
-Ἄχ! ἄν ὅλοι οἱ ἄνθρωποι γνώριζαν πόσο ἀγαθός εἶσαι, Κύριε!
-Θά ἔπρεπε Κύριε, νά Σέ ἀγαπῶ πολύ, μέ ὅλη μου τήν καρδιά!
-Κύριε, πότε ἐγώ θά Σέ ὑμνῶ αἰώνια μετά πάντων τῶν ἁγίων Σου;
-Κύριε, ἐσύ εἶσαι ἡ καταφυγή μου, ἡ παρηγοριά μου. Ἐσύ εἶσαι ἡ ἐλπίδα μου, ἡ εἰρήνη μου , τό φῶς μου, ἡ δόξα μου. Ἐσύ εἶσαι ἡ χαρά μου καί ἡ μακαριότητά μου!
  
    Ἄν ἐξοικοιωθεῖ κανείς μ’ αὐτές καί ἄλλες παρόμοιες ἐπικλήσεις, αὐτές γίνονται πολύτιμες κατά τή διάρκεια τῆς ἐργασίας.  Ἀδιάλειπτα θά κρατήσουν τήν ψυχή σου σέ ἕνωση μέ τό Θεό, θά τή ζωογονοῦν, θά διώχνουν μακριά της κάθε κακό, θά τήν ἐνισχύουν στό  καλό καί θά δροῦν εὐεργετικά τονώνοντας τίς σωματικές δυνάμεις.
    Ὅποιος ἐργάζεται ἔτσι γιά τήν ὁλοκλήρωση τῶν καθημερινῶν του ἔργων, ἐκεῖνος ἐργάζεται, ὅπως ὀφείλει νά ἐργάζεται πρός δόξαν Θεοῦ.
    Εἶναι αὐτονόητο ὅτι, πρωτίστως, ἔργα πού εἶναι πολύ σημαντικά καί δέν ἐπιδέχονται ἀναβολή, πρέπει, ἀφοῦ πρῶτα συλλογιστοῦμε καλά πάνω σ’ αὐτά, νά κάνουμε ὅσο καλύτερα μποροῦμε, ἐνῷ ποτέ δέν πρέπει νά κάνουμε ἔργα ἀσυμβίβαστα μέ τό νόμο τοῦ Θεοῦ.
    Ἀρχίζοντας κάθε ἔργο, πρέπει πρίν ἀπ’ ὅλα νά προσευχόμαστε ἐγκαρδίως στό  Θεό γιά νά ἀποστείλει τήν εὐλογία Του στήν ἐργασία μας.  Μετά πρέπει νά σκεφτοῦμε πῶς θά κάνουμε καλύτερα τό ἔργο πού ἀρχίζουμε καί τότε νά ξεκινοῦμε τή δουλειά μας.
    Μετά τίς συνηθισμένες ἐργασίες ἀκολουθεῖ τό φαγητό καί ἠ ἀνάπαυση.  Ὁ χριστιανός χρειάζεται νά γνωρίζει πῶς πρέπει νά φέρεται κατά τό χρόνο τοῦ φαγητοῦ καί τό χρόνο τῆς ἀναπάυσεως, μετά τό φαγητό.
    Πρίν τό γεῦμα καί τό δεῖπνο πάντοτε νά προσφέρεις στό Θεό ἐγκάρδια προσευχή.  Προσευχήσου ἐπίσης καί μετά τό γεῦμα καί μετά τό δεῖπνο.  Κι αὐτό γιατί εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Κύριος πού μᾶς φέρνει τήν τροφή καί τό ποτό.  Αὐτός δίνει στήν τροφή μας τή θρεπτική δύναμη γιά τό σῶμα μας καί στό  σῶμα μας, δίνει τήν ἱκανότητα νά μετατρέψει αὐτή τή θρεπτική δύναμη τῆς τροφῆς γιά νά εἴμαστε ὑγιεῖς.  Τό νά μήν προσεύχεσαι πρίν τό γεῦμα καί τό φαγητό καί μετά ἀπό αὐτά μπορεῖ μόνο ἐκεῖνος πού δέν κατανοεῖ αὐτά, ἤ εἶναι μεγάλος ἐγωιστής.
    Τό τραπέζι μας πρέπει νά εἶναι πάντοτε μετρημένο.  Ἡ τροφή γιά τό σῶμα εἶναι ἀπαραίτητη.  Τήν ἀπαραίτητη τροφή δέν πρέπει νά τήν ἀρνούμαστε στό  σῶμα, ἀλλά γιά νά τηρήσουμε τό μέτρο εἶναι καλύτερο νά διακόπτουμε τό φαγητό, ὅταν ἡ ὄρεξη γιά φαγητό δεν ἔχει ἀκόμη πάψει ἐντελῶς. «Τρῶγε τόσο, ὅσο χρειάζεται γιά νά κατευνάσεις τήν πεῖνα σου», λέγει ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος».  Τρῶγε μέ ἐγκράτεια, πίνε λίγο καί θα εἶσαι ὑγιής», λέγει ἄλλος Ἅγιος τοῦ Θεοῦ, ὁ Μητροφάνης.  Ἡ πεῖρα ἐπίσης μαρτυρεῖ ὅτι μόνο οἱ ἐγκρατεῖς ζοῦν μέ ὑγεία, πολλά χρόνια καί καλά.
    Πολύ ἀπερίσκεπτα ἐνεργοῦν, ὅσοι ἐπιτρέπουν στόν ἑυατό τους νά χορταίνει μέ τροφή ὑπερβολικά θρεπτική, ἐρεθιστική, δυσκολοχόνευτη,  πολύ νόστιμη καί γλυκειά, γιατί ὁ κορεσμός εἶναι βλαπτικός καί γιά τό σῶμα καί γιά τήν ψυχή σου.  Ἡ βλάβη τοῦ στομάχου, ἡ φθορά τοῦ  αἵματος, οἱ διάφορες ἀσθένειες, ὁ πρόωρος θάνατος εἶναι συνέπειες τοῦ κορεσμοῦ.  Ὁ μή ἐγκρατής δέν εἶναι ἱκανός γιά καμμιά πνευματική ἄσκηση.  Δέν μπορεῖ οὔτε νά προσευχηθεῖ οὔτε νά καλλιεργήσει λογισμούς γιά το Θεό.  Στό χορτάτο θεός εἶναι ἡ κοιλιά του καί μία ὁλόκληρη ἄβυσσος ἀκαθάρτων λογισμῶν καί ἐπιθυμιῶν.
    Κατά τή διάρκεια τοῦ φαγητοῦ ποτέ νά μή λέγεις κάτι ἁμαρτλωλό.  Αὐτό εἶναι ὑβριστικό γιά τό Θεό, τοῦ ὁποίου τά  δῶρα γεύεσαι, καί σκανδαλιστικό γιά τόν πλησίον σου.  Ἀντίθετα, κατά τη διάρκεια τοῦ φαγητοῦ πρέπει νά διηγεῖσαι ἤ νά ἀκοῦς κάτι ὠφέλιμο ἤ νά τρῶς μέ ἀπόλυτη σιωπή, νά τρῶς τό φαγητό σου μέ εὐλάβεια.  Οἱ ἀληθινοί χριστιανοί κατ’ ἐξοχήν κατά τήν διάρκεια λήψεως τῆς τροφῆς προσπαθοῦσαν νά ἔχουν ζωντανή τή μνήμη τοῦ θανάτου τους καί τό Φοβερό Κριτήριο.  Ἡ κενή φλυαρία εἶναι σημεῖο ἀσύνετων καί κενῶν ἀνθρώπων.  Ἡ παντοτεινή ὠφέλεια εἶναι τό μερίδιο τῶν ἀνθρώπων μέ σοφία στό  Θεό.
    Ὅποιος ἔτσι μεταχειρίζεται τό φαγητό του, δηλαδή μέ μέτρο καί μέ εὐγνωμοσύνη προς τό Θεό, ἐκεῖνος ἐνεργεῖ ὅπως ἀπατεῖ τό καθῆκον, δηλαδή δικαίως καί εὐαρέστως στό  Θεό.
    Μετά τό φαγητό, χωρίς ἀμφιβολία, χρειάζεται ἀνάπαυση.  Ὅμως ἡ ἀνάπαυση πρέπει νά χρησιμοποιεῖται σάν φάρμακο γιά τήν ἀποκατάσταση τῶν ψυχικῶν καί σωματικῶν δυνάμεων.  Γι’ αὐτό ἡ ἀνάπαυση δέν πρέπει νά εἶναι μεγάλης διάρκειας.  Κατά τό χρόνο τῆς ἀναπαύσεως πρέπει καθένας νά σκέπτεται: «Τι εἴδους ἀνάπαυση ὑπάρχει στήν παροῦσα ζωή; Ἐμεῖς οοἱ χριστιανοί θα ἀναπαυθοῦμε ἀληθινά μετά τόν τάφο».
    «Πολλή γάρ κακίαν ἐδιδαξεν ἡ ἀργία»(Σειρ.33,28).  «Εἶναι βδέλυγμα ἐνώπιον τοῦ Κυρίου ἡ σωματική ἀνάπαυση», λέγει ὁ ἅγιος Βαρσανούφιος ὁ Μέγας.  Ἔτσι ὀφείλουμε νά σκεπτόμαστε ὅλοι.  Κι ἀφοῦ σηκωθοῦμε ἀπό τό τραπέζι, νά εὐχαριστοῦμε τό Θεό, νά ἀναπαυόμαστε λίγο καί πάλι νά καταπιανόμαστε μέ τή δουλειά μας.
    Κατά τή διάρκεια τῆς ἀναπαύσεως καθόλου μή χρησιμοποιεῖς, ὅπως κάνουν πολλοί ἀνόητοι, κάποιες ἀπολαύσεις ἤ κάποιες διεφθαρμένες διασκεδάσεις ἤ ἀνώφελα παιχνίδια. Παιχνίδι καί χριστιανισμός εἶναι πράγματα ἀσυμβίβαστα.  Γιά νά μήν μπαίνουν στο μυαλό  του τέτοιες  σκέψεις πού εἶναι ἐνάντιες στό  Θεό καί στήν καρδιά τού τέτοιες ἐπιθυμίες, ὁ χριστιανός ἀνάλολγα μέ τήν κατάσταση τῆς ψυχῆς του προσπαθεῖ νά τραφεῖ μέ διαφόρους πνευματικούς λογισμούς καί ἰδιαίτερα μέ τήν ἐκ βάθους καρδίας ἐπίκληση τοῦ Κυρίου καί Θεοῦ:
   «Κύριε, πόσο μεγάλη εἶναι ἡ σοφία καί  ἡ ἀγαθότητά σου! Κάθε μέρα τρέφεις ἀναρίθμητο πλῆθος ζωντανῶν δημιουργημάτων Σου στή γῆ : ἀνθρώπους,  πουλιά, κτήνη, θηρία, ἔντομα.  Καί ὅλα εἶναι χορτασμένα.  Κανείς δέν πεθαίνει ἀπό πεῖνα».
    Τέτοιοι λογισμοί καί ἐπικλήσεις ἀσυγκρίτως γρηγορότερα ἀπό ἄλλους τρόπους ἀποκαθιστοῦν τίς σωματικές μας δυνάμεις.  Καί ἐκτός αὐτοῦ μέ τόν τρόπο αὐτό ἐνισχύεται ἐξαιρετικά ἡ ψυχή προς τό καλό. 

Πηγή:http://anavaseis.blogspot.com

Στάρετς Σάββας Ο Παρηγορητής. εὐχαριστίες -Κανόνες- σπουδαιότερα γιά τήν ψυχή. «Γιατί πρέπει νά εὐχαριστοῦμε τό Θεό»

Στάρετς Σάββας Ο Παρηγορητής. εὐχαριστίες -Κανόνες- σπουδαιότερα γιά τήν ψυχή. «Γιατί πρέπει νά εὐχαριστοῦμε τό Θεό»

«Στάρετς Σάββας Ο Παρηγορητής»

Ἀποσπάσματα ἀπό τό ἡμερολόγιό του

π.Ιωάννου Φωτοπούλου

Γιατί πρέπει νά εὐχαριστοῦμε τό Θεό

1.Διότι ἀπό τήν ἀνυπαρξία μᾶς ἔφερε στήν ὕπαρξη.

2. Διότι μᾶς τίμησε ὄχι μέ κτηνώδη, ἀλλά μέ ἀνθρώπινη ψυχή.

3. Διότι μᾶς δώρισε τό δικαίωμα νά εἴμαστε κληρονόμοι τῆς Βασιλείας τῶν Οὐρανῶν.

4. Διότι μᾶς λύτρωσε μέ τό ἴδιο, τό Τίμιο Αἶμα Του.

5. Διότι πολλές φορές ὀργιζόμενος μέ μᾶς δέν κρατεῖ τό θυμό Τού μέχρι τέλος.

6. Διότι παρά τά βαρειά παραπτώματα, δέ μᾶς ὁδήγησε στήν ἀπώλεια μαζί μέ τίς ἁμαρτίες μας, ἀλλά μᾶς διαφύλαξε ζῶντες.

7. Διότι μᾶς φυλάσσει ἀκέραιους καί δέν ἐπιτρέπει στό Διάβολο νά μᾶς καταπιεῖ, ὄταν ἁμαρτάνουμε.

8. Διότι μέχρι τώρα ἀναμένει τή μετάνοιά μας καί εἴμαστε ἀκόμη ζωντανοί καί ὄχι νεκροί, δηλαδή γιατί ἀκόμη τά σκουλήκια δέν τρῶνε τό σῶμα μας στόν τάφο καί διότι ἀκόμη οἱ

ψυχές μας δέν εἶναι στόν Ἅδη.

9. Διότι ὑπάρχει ἀκόμα καιρός γιά νά μετανοήσουμε.

Στ’ ἀλήθεια, πόσο ὀφείλουμε νά εὐχαριστοῦμε τό Θεό γιά ὅλα αὐτα!

Καθημερινοί κανόνες

1. Νά εἶσαι δίκαιος καί ἀμερόληπτος σέ ὅλους μέχρι καί γιά μικροπράγματα.

2. Ποτέ καί κανένα νά μήν ξεγελᾶς οὔτε κἄν γιά ἀστεῖα῍

3. Νά εἶσαι ἀνιδιοτελής ἀκόμη καί γιά μικροπράγματα.

4. Νά ψάχνεις τήν εὐκαιρία, ὅπου εἶναι δυνατό, γιά νά εἶσαι σέ κάποιον χρήσιμος.

5. Σέ ὅλα τά δυσάρεστα, νά κρίνεις αὐστηρότερα ἀπ’ ὅλους τόν ἑαυτό σου καί νά εἶσαι συγκαταβατικός μέ τούς ἄλλους.

6. Ποτέ καί μέ κανένα νά μήν ἀστειεύεσαι καί νά μήν τόν κοροϊδεύεις.

7. Ποτέ νά μή λές τίποτε καλό γιά τόν ἑαυτό σου καί νά λησμονεῖς τόν ἑαυτό σου γιά τούς ἄλλους.

8. Περισσότερο νά σιωπᾶς, παρά νά μιλᾶς, νά ἀκοῦς τούς ἄλλους καί ὅσο εἶναι δυνατόν νά ἀποφεύγεις τίς φιλονεικίες.

9. Πάντοτε νά προσπαθεῖς νά μήν εἶσαι ἀργός.

10. Νά μήν ὁργίζεσαι καί , ἄν αἰσθανθεῖς ὄτι ὁ θυμός τόσο πολύ σέ κατέλαβε, ὥστε μέ δυσκολία νά κυριαρχεῖς πάνω στόν ἑαυτό σου, τότε ἀμέσως σιώπησε καί , ἄν εἶναι δυνατόν φύγε.

Πηγή:http://anavaseis.blogspot.com

Στάρετς Σάββας Ο Παρηγορητής. Ἀπληστία, τσιγγουνιά καί ἐλεημοσύνη. Μέρος Α΄

Απόσπασμα από το βιβλίο «Στάρετς Σάββας  Ο Παρηγορητής»
π.Ιωάννου Φωτοπούλου

Διδαχές τοῦ στάρετς Σάββα

Ἀπληστία, τσιγγουνιά καί ἐλεημοσύνη Α΄

Ὁ στάρετς  ἀγωνιζόταν ἐπίμονα κατά τῆς τσιγκουνιᾶς καί τῆς ἀπληστίας, τῆς ἀσυμπάθειας πρός τόν πλησίον, γιά τήν ἄκαρπη συσσώρευση τοῦ πλούτου. Ἔλεγε ὅτι τέτοιοι ἄνθρωποι, πού ζοῦν μόνο τήν δική τους ἰκανοποίηση, πού δε θέλουν νά σκέφτονται τούς φτωχούς ἀδελφούς τους, εἶναι ὄμοιοι μέ τόν ἄπληστο πλούσιο τοῦ Εὐαγγελίου.  Ὁ στάρετς καλοῦσε τούς ἀνθρώπους που εἶχαν πλοῦτο νά βοηθοῦν τούς φτωχούς, ἀκολουθώντας τά λόγια τοῦ ἀποστόλου: «Οἱ ἔχοντες ὡς μή ἔχοντες καί οἱ μη ἔχοντες ὡς ἔχοντες».  Μέ τό παράδειγμα τῆς φύσεως ἀποκάλυπτε τήν ἀμοιβαία σχέση τῶν δημιουργημάτων τοῦ Θεοῦ:
-Τά στοιχεῖα τῆς φύσεως καί τῆς ἐπιστήμης συμπληρώνουν το ἕνα τό ἄλλο, μοιράζονται μεταξύ τους ὅ,τι ἔχουν, καί ἡ φύση στό  λογικό ὄν, τόν ἄνθρωπο, δίνει τά ἀγαθά της: τό φῶς, τή θερμότητα, τήν ὑγρασία καί μ΄αὐτό τόν τρόπο διατηρεῖται ἡ ζωή του καί ἡ ζωή τοῦ ὀργανικοῦ κόσμου.  Ἀλλά ἐμεῖς, τά  λογικά ὄντα, οἱ ἄνθρωποι, συχνά μετατρεπόμαστε σέ τσιγκούνηδες, ἀναίσθητους, κουφούς στούς στεναγμούς καί τίς κραυγές τῶν ἀδελφῶν μας.  Γι’ αὐτό ἄς μοιραστοῦμε ἀμοιβαῖα τά ἀγαθά μας ὁ ἕνας μέ τόν ἄλλο, ἄς ζηλέψουμε τήν ἀγαθή ἀφιλοχρηματία, ἄς μοιραστοῦμε τά  ἀγαθά χωρίς τσιγγουνιά καί ἀλαζονία, ἀλλά μέ γενναιοδωρία, μέ πραότητα καί ταπείνωση.  Ἡ τσιγγουνιά καί ἡ φιλαχρηματία καταστρέφουν τήν ψυχή, καί στήν ἐπίγεια ζωή αὐτά τά πάθη ὁδηγοῦν σέ βαριές συνέπειες.

Ὑπάρχει ἡ ἑξῆς διήγηση: Τρεῖς ἄνθρωποι, ἐνῷ βάδιζαν στό δρόμο, βρῆκαν ἕνα θησαυρό κι ἀποφάσισαν νά το καρπωθοῦν.  Τόν μετέφεραν σ’ ἄλλο μέρος κι ἔστειλαν τόν ἕνα ἀπ΄αὐτούς
στήν πόλη γιά νά ἀγοράσει κρασί καί νά τό γλεντήσουν.   Οἱ δύο πού ἔμειναν συμφώνησαν νά τόν σκοτώσουν, ὥστε ὁ πλοῦτος νά μείνει σ’ αὐτούς.  Ἐκεῖνος ὅμως ἀφοῦ ἀγόρασε τό κρασί,  πῆγε σ΄ἕνα φαρμακεῖο καί ἀγόρασε δηλητήριο γιά νά δώσει στούς ἄλλους δύο τό δηλητηριασμένο κρασί, ὥστε νά κρατήσει μόνο γιά τόν ἑαυτό του τόν θησαυρό.  Καί νά τί ἔγινε.  Ὁ ἕνας  ἦρθε ἀπό τήν πόλη μέ το κρασί.  Οἱ ἄλλοι δύο  τόν σκότωσαν καί ἄρχισαν νά πίνουν το κρασί.  Δηλητηριάστηκαν κι ἔτσι ἀπολέσθηκαν τρεῖς ψυχές.
Ἡ τσιγγουνιά καί ἡ ἀπληστία εἶναι τό πιό καταστροφικό πάθος.  Εἶναι ἡ ἁμαρτία τοῦ Ἰούδα.  Πρέπει νά ἔχουμε συμπάθεια καί νά εἴμαστε ἐλεήμονες.
Ἡ εὐσπλαχνία εἶναι μεγάλη ἀρετή.  Ὁ Ἅγιος Ἱωάννης ὁ Ἐλεήμων θεωροῦσε χαμένη τήν ἡμέρα πού δέν ἔκανε ἐλεημοσύνη στόν πλησίον του.  Οἱ ἐνάρετοι ἄνθρωποι ψάχνουν εὐκαρία γιά νά βοηθήσουν κάποιον.  Ἡ Παναγία ἰδιαιτέρως χαίρεται, ὅταν οοἱ χριστιανοί κάνου ἐλεημοσύνη στόν πλησίον, καί ὀργίζεται μέ τούς σκληροκάρδιους  καί ἄσπλαχνους ἀνθρώπους.

Σέ μία οἰκογένεια συνέβη μιά δυστυχία.  Αὐτοί πού ὑπέφεραν ζητοῦσαν ἀπό τόν πατέρα Σάββα νά προσευχηθεῖ καί οἱ ἴδιοι παρακαλοῦσαν τόν Κύριο νά ἐλαφρώσει τό βάσανό τους, ἀλλά ἡ θλίψη δέν περνοῦσε.  Τότε ὁ π. Σάββας κατά τή διάρκεια μιᾶς παρακλήσεως εἶπε:
-Συμβαίνει κάποτε ὁ Κύριος νά στέλνει στούς ἀνθρώπους κάποια συμφορά ἐξ αἰτίας τῆς ἀσπλαχνίας τους.  Κι αὐτοί προσεύχονται΄ζητοῦν ἀπό τόν Κύριο νά τούς λυτρώσει ἀπ΄αὐτή τή θλίψη.  Ὁ Κύριος ὅμως σάν νά μήν ἀκούει τήν προσευχή τους δέν ἐλαφρώνει τή θλίψη τους.  Ὁ Κύριος ἀκούει ὅλες τίς προσευχές, ἀλλά καθυστερεῖ, γιατί περιμένει νά δείξουμε εὐσπλαχνία.  Χωρίς εὐσπλαχνία οὔτε ὁ Κύριος δείχνει τό ἔλεός Του.  Κάποιοι ἀπομονώθηκαν στ ὅρια τῆς οἰκογένειάς τους καί δέ δίνουν σήμασία στούς φτωχούς αὐτούς πού ἔχουν ἀνάγκη βοήθειας.
Ἔχετε δεῖ καμμιά φορά πῶς πιάνουν τά  παιδιά τά περιστέρια;  Γιά νά μήν πετάξουν, τούς δένουν τά  φτεράκια τους.  Ἔτσι καί ὁ ἄνθρωπος ὁ ὁποῖος ἔχει προσκόλληση στά χρήματα, στά πράγματα, ὅπως καί στό  περιστέρι, εἶναι δεμένα τά  φτερά τῆς ψυχῆς του, κι ἐκείνη δέν μπορεῖ νά πετάξει στά οὐράνια σκηνώματα.  Κι ἔτσι οἱ προσευχές τοῦ ἀνθρώπου αὐτοῦ δέ γίνονται δεκτές ἀπό τόν Κύριο.

Ρώτησε κάποιος τό Γέροντα:
-Κι ἄν κάποιος δέν ἔχει χρήματα καί πράγματα, τί προσκόλληση μπορεῖ νά ἔχει;
Ὁ Γέροντας ἀπάντησε:
-Ὅποιος δέν ἔχει τά  μέσα γιά ἐλεημοσύνη, ἀλλά φθονεῖ ἐκεῖνον πού τά  ἔχει, εἶναι καί αὐτός φιλάργυρος, λάτρης τοῦ πλούτου.  Φύλαξέ μας Κύριε, ἀπό τέτοιο πάθος!  Ἄς εἴμαστε εὐχαριστημένοι μέ τά  πλέον ἀναγκαῖα γιά τή συντήρηση τοῦ σώματος,  μέ τά ἀπαραίτητα γιά νά τό ντύσουμε, ὤστε νά μήν κρυώνει, γιά νά τό ἐνισχύουμε μέ τήν τροφή,  ὥστε νά μήν γίνει ἀδύναμο καί νά εἶναι φίλος στήν ψυχή, γιά νά δουλεύουμε στόν Κύριο.  Ὅλα τά ἄλλα εἶναι ὀλεθρος γιά τήν ψυχή.  Ἰδιαιτέρως φοβηθεῖτε τήν πολυτέλεια, τή μίμηση στή μόδα. Μή μαζεύετε χρήματα.  Ὅσα μένουν μοιράστε τά  στούς φτωχούς.  Κάποιοι τά βάζουν στό  βιβλιάριο γιά τήν «ἄσκημη ὥρα».  Ἀλλά τί λέει ὁ Προφήτης  Δαυΐδ; «Τό ἀργύριον αὐτοῦ οὐ ἔδωκεν ἐπί τόκῳ»(Ψαλμ.14,5).  Γιά μᾶς εἶναι ἀρκετή ἡ μἐριμνα γιά τήν σημερινή ἡμέρα.  Στήν Κυριακή προσευχή ζητοῦμε ἀπό τόν Κύριο: «Τόν ἄρτον ἡμῶν τόν ἐπιούσιον δός ἡμῖν σήμερον».  Ἅς μή ζητοῦμε τίποτε σ΄αὐτή τήν ἁμαρτωλή γῆ.  Δέν ἔχουμε ἐδῶ μόνιμη κατοικία, εἴμαστε ξένοι καί παρεπίδημοι στή γῆ.
Ὑπάρχει κι ἄλλο εἶδος πλεονεξίας, ἡ λεγόμενη βιβλιομανία, ὅταν δηλαδή κάποιοι μαζεύουν πολλά βιβλία, παρακλήσεις κ.λπ. καί μένουν ἄχρηστα.  Καί οἱ ἴδιοι δέ τά  διαβάζουν καί φοβοῦνται νά τά  δῶσουν σέ ἄλλους νά τά  διαβάσουν. Ἕνας τέτοιος πνευματικός θησαυρός δέν πρέπει νά μένει ἀχρησιμοποίητος .  Τόν καιρό πού δέν τά  διαβάζεις δῶσε τα στους ἄλλους.   Εἶναι κι αὐτό ἔνα εἶδος εὐσπλαχνίας πού εἶναι εὐάρεστη στό Θεό.

Πηγή:http://anavaseis.blogspot.com/

Περί τῆς ἀγάπης πρός τό Θεό καί τόν πλησίον. Μέρος Β΄(Τελευταίο). Στάρετς Σάββας Ο Παρηγορητή

 

Απόσπασμα από το βιβλίο «Στάρετς Σάββας  Ο Παρηγορητής»
π.Ιωάννου Φωτόπουλου

Περί τῆς ἀγάπης πρός τό Θεό καί τόν πλησίον Β΄

Ἡ ζωή τῆς καρδιᾶς εἶναι ἡ ἀγάπη, ὁ θάνατος της εἶναι ἡ κακία καί ἡ ἐχθρότητα πρός τόν πλησίον.  Ὁ Κύριος γι’ αὐτό  μᾶς κρατᾶ στή γῆ, γιά νά γεμίσει τελείως τίς καρδιές μας ἡ
ἀγάπη πρός τό Θεό καί τόν πλησίον.  

Αὐτό περιμένει ἀπό ὅλους.  Αὐτός εἶναι και ὁ σκοπός καί τό νόημα τοῦ κόσμου.
   Κάποτε ὀφείλεις γιά τήν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ νά λυπήσεις κάποιον, τόν ὁποῖο ἀγαπᾶς, ἄν αὐτό χρησιμεύσει πρός  ὠφέλειά του. (Ἰω. 16, 5-7).
   Δέν ὀφείλετε τίποτε καί σέ κανέναν ἐκτός τῆς πρός ἀλλήλους ἀγάπης, διότι ὁ ἀγαπῶν τόν ἄλλον ἐκπλήρωσε τόν νόμο.  

Οἱ ἐντολές «οὐ μοιχεύσεις, οὐ φονεύσεις, οὐ κλέψεις, οὐ ψευδομαρτυρήσεις, οὐκ ἐπιθυμήσεις ὅσα τῷ πλησίον σου ἐστί» καί ὅλα τά ἄλλα περικλείονται στόν ἀκόλουθο λόγο:
«ἀγαπήσεις τόν πλησίον σου ὡς ἑαυτόν».
   Ἡ ἀγάπη δέν κάνει κακό στόν πλησίον καί συνεπῶς ἡ ἀγάπη εἶναι τό πλήρωμα τοῦ νόμου.
   Ἡ ἀγάπη πρός τόν πλησίον εἶναι ὁδός πού ὁδηγεῖ πρός τό Θεό.
   Μάθετε τήν τέχνη τῆς χριστιανικῆς ἀγάπης.  Μέσα ἀπό τήν καρδιά σας εὐλογεῖτε ὅσους σᾶς καταρῶνται καί ἔτσι εὐαρεστήσατε τό Χριστό, ὁ ὁποῖος εἶπε: 

«Εὐλογεῖτε τούς καταρωμένους ὑμᾶς». (Ματθ.5, 44).  Ἀγαπᾶτε τούς ἐχθρούς σας εἰλικρινά, μή στρέφετε τήν προσοχή σας σέ ἐχθρότητα ἐναντίον τους, ἀλλά νά τούς θεωρεῖτε ὡς δημιουργημένους κατ΄εἰκόνα Θεοῦ, βλέποντας σ’ αὐτούς τόν ἑαυτό σας.  

Προσεύχεσθε γιά ὅσους μᾶς κάνουν κακό. Ἔτσι διδάσκει ὁ Ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κροστάνδης.
   Ἄν ἐμεῖς, ὡς ἀσθενεῖς δέν μποροῦμε νά νηστέψουμε πολύ, νά προσευχηθοῦμε και να πραγματοποιήσουμε τά ἄλλα ἀθλήματα τῶν ἀρετῶν, ἄς τηρήσουμε τή ἀρετή τῆς ἀγάπης.
«Ὁ Θεός ἀγάπη ἐστί καί ὁ μένων ἐν τῇ ἀγάπῃ ἐν τῷ Θεῷ μένει καί ὁ Θεός ἐν αὐτῷ»(Α’Ἰω. 4, 16).
   Ἡ τετελειωμένη ἀγάπη ἐκδιώκει τά πάθη, πάντα ἐλπίζει πάντα ὑπομένει.
   Ἡ άληθινή ἀγάπη συνίσταται σέ ἔργα εὐσπλαχνίας.
Βοήθησε ὅσους ἔχουν ἀνάγκη, ὅπως μπορεῖς.  Ὁ Κύριος δέν ἀπαιτεῖ πολύ, ἀλλά νά εἶναι ἀπό εἰλικρινή καρδιά.  Θρέψε τόν πεινασμένο, πότισε τόν διψασμένο, μήν κατακρίνεις τόν
ἁμαρτωλό, ἀλλά προσευχήσου γι΄αὐτόν.  Παρηγόρησε τόν θλιμμένο, ἐπισκέψου τόν ἄρρωστο, βοήθησε κάποιον, ὅπως μπορεῖς. 

Ὅποιος μεταστρέφει ἕναν ἁμαρτωλό στήν ὁδό τῆς  σωτηρίας, αὐτοῦ ὁ Κύριος συγχωρεῖ τίς ἁμαρτίες.  Ἀλλά ὅποιος παρασύρει κάποιον στήν ὁδό τῆς ἀτιμίας, ἐκεῖνον τόν
περιμένει ἡ Γέεννα.
   Ἀνώτερο ὅλων στήν πνευματική ζωή εἶναι νά μάθουμε τήν ταπείνωση καί τή χριστιανική ἀγάπη, ὥστε κανέναν νά μήν κατακρίνουμε, ἀλλά νά προσευχόμαστε γιά ὅλους, ὅπως γιά
τόν ἑαυτό μας.  Καμμία θαυματουργία, οὔτε τό προορατικό χάρισμα, οὔτε ἡ ἀνάσταση τῶν νεκρῶν, μποροῦν νά συγκριθοῦν μ΄αὐτό τό δῶρο.
   Στἠ χριστιανική ἐπιστήμη τό πιό σπουδαῖο εἶναι ἕνα καί μόνο: νά ταπεινώσουμε τόν ἑαυτό μας, γιατί ἡ ὑπερηφάνεια ἐμποδίζει νά ἀγαπᾶμε.
   Οἱ ἀκόλουθοι τοῦ Χριστοῦ μέ τρόπο ἀνέκφραστο ἐξομοιώνονται μ’ Αὐτόν, ἀποδεχόμενοι πάνω τους τά βάρη καί τίς ἀδυναμίες τῶν ἄλλων.
   Ἡ ἀγάπη τότε μόνον εἶναι ἀγάπη, ὅταν ἀπευθύνεται σέ ὅλους χωρίς ἐξαίρεση.  Ἕως ὅτου ἡ ἀγάπη  περιορίζεται σέ :
«ὅποιον Ἐγώ ἀγαπῶ», αὐτό δέν εἶναι ἀγάπη, ἀλλά ἐγωισμός.
   Ἡ καθημερινή ἐμπειρία μᾶς πείθει ὅτι ἀκόμη καί οἱ ἄνθρωποι πού ἀποδέχονται μέσα στήν ψυχή τους τήν ἐντολή τοῦ Χριστοῦ περί τῆς ἀγάπης πρός τούς ἐχθρούς, στή ζωή
δέν τήν ἐκπληρώνουν.  Γιατί; Πρῶτα ἀπ΄ ὅλα διότι τό νά ἀγαπᾶμε τούς ἐχθρούς χωρίς τή χάρη τοῦ Θεοῦ δέν μποροῦμε.  

Ἄν ὅμως οἱ ἄνθρωποι κατανοοῦσαν ὅτι ἡ ἀγάπη πρός τούς ἐχθρούς ξεπερνᾶ τίς φυσικές τους δυνάμεις καί ζητοῦσαν ἀπό τό Θεό τή βοήθεια τῆς Θείας Χάριτος, τότε ἀναμφίβολα θά ἐλάμβαναν αὐτό τό δῶρο.
   Ὁλόκληρη ἡ ἐσωτερική μας ζωή κινεῖται ἀπό τήν ἀγάπη πρός τό Θεό.  Ἀλλά ἀπό ποῦ νά πάρουμε αὐτή τήν ἀγάπη;
Κάθε ἀγάπη τρέφεται ἀπό τίς ἐντυπώσεις ἀπό τά ἀγαπημένα ἀντικείμενα πού βρίσκονται στόν κόσμο, στούς συγγενεῖς κ.λ.π.
   Ἡ ἀγάπη μας πῶς μπορεῖ νά κρατηθεῖ καί νά μή μαραθεῖ, καθώς καί ἡ πίστη μας, ἐάν δέν τρέφεται μέ κάποιες ἐντυπώσεις;
   Ἐμεῖς ἔχουμε τό Χριστό.  Οἱ σκέψεις γι’ Αὐτόν, ἡ προσευχή,   ἡ ἀνάγνωση τοῦ Εὐαγγελίου, ἰδού ἡ τροφή πού τρέφει τήν πρός Αὐτόν ἀγάπη μας.  Ἀλλά συμβαίνει καί μάλιστα πολύ
συχνά ἠ καρδιά μας νά φαίνεται γι’ αὐτά πάρα πολυ ἄξεστη καί ἀναίσθητη.  Σ΄ αὐτή τήν περίπτωση πρέπει νά στραφοῦμε στή μελέτη τῶν βίων τῶν Ἁγίων καί τῶν
συγγραμμάτων τῶν Πατέρων.  Σ’ αὐτούς ὑπάρχει το Φῶς τοῦ Χριστοῦ, ἀλλά σέ ἁπαλή καί ἤπια μορφή.  Τό Φῶς περνᾶ μέσα ἀπό τό πρίσμα τῆς, ἄν καί ἁγίας, ὅμως ἀνθρώπινης
ψυχῆς.
   Ὅλες οἱ δυσκολίες προέρχονται ἀπό τή ἔλλειψη ἀγάπης πρός τό Θεό καί ὅλες οἱ δυσκολίες μεταξύ τῶν ἀνθρώπων ἀπό την ἔλλειψη τῆς μεταξύ τους ἀγάπης.
   Ἡ ἐμπειρία τῆς ἀγάπης εἶναι ὁ μονδικός δρόμος, ἀξιόπιστος καί αὐταπόδεκτος.  Μέχρι νά γίνει ἡ κίνηση αὐτῆς τῆς καρδιᾶς, ὁ ἄνρθωπος εἶναι κουφός και τυφλός σέ ὅλα, ἀκόμα
καί στό θαῦμα.  Μετά τήν αἴσθηση τοῦ Θεοῦ μέσα του δέν τοῦ χρειάζονται οὔτε καί τά θαύματα.  Τό θαῦμα ἤδη πραγματοποιήθηκε σ΄ αὐτόν τόν ἴδιο.
   Ὥ! Εἶναι ἀσύγκριτη ἡ δύναμη τῆς ἀγάπης!  Δέν ὑπάρχει τίποτε τιμιώτερο τῆς ἀγάπης οὔτε στόν οὐρανό, οὔτε στή γῆ.

ψηφιοποίηση κειμένου Κατερίνα.

Πηγή:http://anavaseis.blogspot.com

Περί τῆς ἀγάπης πρός τό Θεό καί τόν πλησίον. Μέρος Α΄. Στάρετς Σάββας Ο Παρηγορητής

Τετάρτη, 05 Μαΐου 2010

Απόσπασμα από το βιβλίο «Στάρετς Σάββας  Ο Παρηγορητής»
π.Ιωάννου Φωτόπουλου
 

Ἡ ἀγάπη εἶναι τό μεγαλύτερο καί ἀνώτερο ἀπό ὅλα τά ἀγαθά. 
Αὐτή ἐλαφρώνει ἐμᾶς ἀπό ὅλα τά βάρη καί μᾶς δίνει τή δύναμη νά ὑπομείνουμε τίς δυσκολίες τῆς ζωῆς.
    Ἡ ἀγάπη δέ γνωρίζει ὅρια, ὅλα τά ἀγκαλιάζει. 
   Δέν ὑπάρχει τίποτε γλυκύτερο τῆς ἀγάπης, τίποτε πιό δυνατό, πιό ὑψηλό, πιό πλατύ πιό τερπνό, πιό τέλειο ἤ καλύτερο, οὔτε στόν οὐρανό, οὔτε στή γῆ, διότι ἡ ἀγάπη γεννᾶται ἀπό τό Θεό καί μπορεῖ νά βρεῖ ἀνάπαυση μόνο στό  Θεό.
    Ἡ μέγιστη ἐντολή στό νόμο τοῦ Θεοῦ εἶναι ἡ
ἀγάπη: «ἀγαπήσει Κύριον τόν Θεόν σου ἐξ ὅλης τῆς καρδιάς σου καί ἐξ ὅλης τῆς ψυχῆς σου καί ἐξ ὅλης τῆς διανοίας σου καί ἐξ ὅλης τῆς ἰσχύος σου»(Μαρκ.12,30)

   «Ἐάν τίς ἀγαπᾶ με , τόν λόγον μου τηρήσει, καί ὁ πατήρ μου ἀγαπήσει αὐτόν καί πρός αὐτόν ἐλευσόμεθα καί μονήν παρ΄αὐτῷ ποιήσομεν»(Ἰω.14,23).

   Ἡ ἀγάπη πρός τό Θεό ἐξυψώνει τήν ψυχή καί ἡ ψυχή, ἀφοῦ ἀγαπήσει τό Θεό, ἐπιδιώκει τά ὑψηλότερα καί τελειότερα καί δέν κρατεῖται ἀπό τίποτε το γήινο.

   Ἡ ἀγάπη εἰλικρινής, εὐφρόσυνη, χαρούμενη, μέ εύσέβεια, μέ ὑπομονή, μέ πιστότητα, μέ φρόνιση, μέ μεγαλοψυχία, μέ ἀνδρεία, ποτέ δέ ζητᾶ τά δικά της, γιατί ὅποιος ἀρχίσει νά

ζητᾶ τά  δικά του, τότε δέν ἀγαπᾶ.

   Ἡ ἀγάπη μέ περίσκεψη, ταπεινή, μέ εὐθύτητα, χωρίς μαλθακότητα, χωρίς ἐπιπολαιότητα,
δεν ἐπιδιώκει τά μάταια, εἶναι νηφάλια, ἁγνή, ἥσυχη, ἄγρυπνη πάνω στίς αἰσθήσεις της.

   Ἡ ἀγάπη εἶναι ὑπάκουη καί εὐπειθής παραδομένη στό  Θεό καί εὐγνώμων σ’ Αὐτόν.  Δέν παύει νά ἐλπίζει σ’ Αὐτόν, ἀκόμη κι ὅταν ἐγκαταλείπεται, γιατί ἡ ἀγάπη ὑποβάλλεται σέ

δοκιμασία.

    Ὅποιος ἀγαπᾶ, ἐκεῖνος γιά τόν Ἀγαπημένο το πρέπει νά ὑπομένει μέ  χαρά ὅλες τίς συμφορές καί τίς λύπες καί, σ’  ὁποιαδήποτε δυστυχία καί ἄν πέσει, δέν ἀπομακρύνεται

ἀπ΄Αὐτόν.  Ὅποιος δέν εἶναι ἐτοιμος νά κάμει ὑπομονή καί νά παραδώσει τόν ἑαυτό τού στό θέλημα τοῦ Ἀγαπημένου, ἐκεῖνος δέν εἶναι ἄξιος νά ὀνομάζεται ἀγπημένος τοῦ Θεοῦ.

   Ὅποιος ἀγαπᾶ τό Θεό, ἐκεῖνος ἀδιαλείπτως τόν σκέπτεται:

«Ὅπου γάρ ἐστιν ὁ θησαυρός ὑμῶν, ἐκεῖ ἔσται καί ἠ καρδία

ὑμῶν» (Ματθ. 6,21)

   Ἡ ἀγάπη στό Θεό πυρπολεῖ τήν καρδιά τοῦ ἀνθρώπου μέ τήν ἀνάμνηση τῶν εὐεργεσιῶν του πού ἐκχέονται στό ἀνθρώπινο γένος, καί γενικά ἀλλά καί ἐπιμέρους, προσωπικά στόν καθένα.  Καί ποιός δέν ἀγαπᾶ τούς εὐεργέτες του;

   Στόν ἄνθρωπο εἶναι χαρακτηριστικό νά ἀγαπᾶ κάθε ὡραῖο ἀπό τά  δημιουργήματα  τοῦ Θεοῦ.  Πῶς νά μήν ἀγαπήσει τόν ἴδιο τό Δημιουργό;

   Πρέπει μέ προθυμία νά προσευχόμαστε στό Πανάγιο Πνεῦμα γιά νά μᾶς χαρίσει τό οὐράνιο δῶρο, τή θεία ἀγάπη, ἡ ὁποῖα ἐκχέεται στίς καρδιές μας μόνο διά τοῦ Ἁγίου

Πνεύματος (Ρωμ. 5,5) .

   Ὅποιος ἑλκύεται ἀπό τίς ἁμαρτίες καί δέν ἐναντιώνεται σ’ αὐτές, σ’ αὐτόν δέ θά δεῖς γνωρίσματα τῆς ἀγάπης πρός τό Θεό.  Ὅποιος ὅμως ἀγαπᾶ τό Θεό μέ ὅλη τήν καρδιά του,

ἐκεῖνος, προτιμώντας ἀπό ὁτιδήποτε στόν κόσμο τό Θεό, ἀπό τήν ἀγάπη Του πρός Αὐτον ἐγκαταλείπει καί πλοῦτο καί δόξα καί ἡδονές  καί ὅλη τή γοητεία τοῦ κόσμου καί

ἀπομακρύνεται ἀκόμη καί ἀπό τούς πλησίον του, ἄν τόν ἐμποδίζουν ἀπό τη σωτηρία τῆς ψυχῆς του: «Ὁ φιλῶν πατέρα ἤ μητέρα ὑπέρ ἐμέ οὐ ἔστι μου ἄξιος» (Ματθ.10,37)

      Ὅποιος ἀληθινά ἀγαπᾶ τό Θεό, ἐκεῖνος πορσπαθεῖ σέ ὅλα νά τηρεῖ τό θέλημά Τού, φοβούμενος νά λυπήσει τό Θεό ὄχι μόνο μέ τήν παράβαση τοῦ νόμου τοῦ Θεοῦ στήν πράξη,

ἀλλά ἀκόμη καί μέ τόν ἁμαρτωλό λόγο ἤ τό λογισμό.

   Ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ εἶναι σάν τό κρασί πού εὐφραίνει τήν καρδιά τοῦ ἀνθρώπου (Ψαλμ.103,15).  Δοκίμασαν αὐτό τό θεῖο ποτό οἱ ἀκρατεῖς κι ἔγιναν δίκαιοι΄ τό δοκίμασαν οἱ

πλούσιοι καί πόθησαν τήν πτωχεία΄ τό δοκίμασαν οἱ ἄσωτοι καί ἔγιναν σώφρονες΄ τό δοκίμασαν οἱ ἀδύναμοι κι ἔγιναν ἀνίκητοι΄ τό δοκίμασαν οἱ ἀμαθεῖς καί ἐσοφίσθησαν΄ τό

δοκίμασαν οἱ θλιμμένοι καί εὐράνθηκαν33 .(33Ἡ παράγραφοςαὐτή εἶναι παραλλαγή ἀποσπάσματος ἀπό τον 72ο (83ο τῆς ρωσικῆς μεταφράσεως) Λόγο τοῦ Ἀββᾶ Ἱσαάκ τοῦ Σύρου.)

   Τά δῶρα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος τά  ὁποῖα ἐκχέονται σέ ὅσους ἀγαποῦν τό Θεό εἶναι ἀναρίθμητα.  Καί ὅσοι ἀξιώνονται νά τά λάβουν ὀνομάζονται ὄχι μόνο τέκνα τοῦ

Θεοῦ ἀλλά καί φίλοι Του.

   Ἀπό ὅλες τίς ἀρετές μας ἠ ἀγάπη εἶναι ἡ πιό εὐάρεστη στό  Θεό ἐπειδή σ’ αὐτήν ἔχουμε τήρηση ὅλου τοῦ νόμου: «Ἡ ἀγάπη μακροθυμεῖ….» (Α’Κορ.13,4-8).

   Ἡ ἀγάπη πρός τό Θεό μπορεῖ νά ἀνάψει στήν ψυχή μόνο μέ τήν ἀδιάλειπτη προσευχή. Ἕως ὅτου ὁ ἄνθρωπος ἀγαπήσει τό Θεό μέ ὅλη τή δύναμή του καί προσκολληθεῖ σ’ Αὐτόν μέ ὅλη του τήν καρδιά, μέχρι τότε δέν τοῦ χαρίζεται ἀνάπαυση ἀπό τό Θεό.

   Ἀγάπη εἶναι ὁ Ἴδιος ὁ Θεός!

  Ὅποιος ἀπό τούς θνητούς ἀξιώθηκε τοῦ ὑψηλότατου δώρου τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ, ἐκεῖνος μόνο μέ τό σῶμα παραμένει στη γῆ, ἐνῷ ἡ μακαρία του ψυχή βρίσκεται στά οὐράνια σκηνώματα καί εὐφαραίνεται διά τῆς μακαρίας κοινωνίας μέ τόν οὐράνιο Παράκλητο, ὅπως ἡ νύφη μέ τό Νυμφίο της.

   Δεύτερη ἐντολή, ὅμοια μέ τήν πρώτη τῆς ἀγάπης πρός τό Θεό, εἶναι ἡ ἐντολή τῆς ἀγάπης πρός τόν πλησίον:

«ἀγαπήσεις τον πλησίον σου ὡς ἑαυτόν» (Ματθ.22,39).  Σ’ αὐτές τις δύο ἐντολές βασίζονται ὅλος ὁ νόμος τοῦ Θεοῦ καί ὅλες οἱ προφητεῖες.

   Τήν ἀγάπη πού δείχνουμε στόν πλησίον, ὁ Κύριος τήν καταλογιζει στόν Ἑαυτό Του καί γιά ἐκείνην τήν ἀγάπη μᾶς ἀξιώνει τῆς αἰωνίου μακαριότητος.  Γι’ αὐτό μᾶς διαβεβαιώνει ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Θεολόγος: «Ἐάν τις εἴπῃ ὅτι ἀγαπῶ τόν Θεόν, καί τόν ἀδελφόν αὐτοῦ μισεῖ, ψεύστης ἐστίν, ὁ γάρ μή ἀγαπῶν τόν ἀδελφό ὅν ἑώρακε, τόν Θεόν ὅν οὐχ ἑώρακε

πῶς δύναται ἀγαπᾶν;» (Α΄Ἰω.4,20).

   Πόσο εὐάρεστη εἶναι στό Θεό ἡ πρός ἀλλήλους ἀγάπη!

   «Ἐν τούτῳ γνώσκονται πάντες ὅτι ἐμοί μαθηταί ἐστε, ἐάν ἀγάπην ἔχετε ἐν ἀλλήλοις (Ἰω.13,35).

   Σέ ὅποιον ὑπάρχει ἀγάπη, ἐκεῖνος κανέναν καί ποτέ δεν ἀποστρέφεται.

   «Ὁ άγαπῶν τόν ἀδελφόν αὐτοῦ ἐν τῷ φωτί μένει, και σκάνδαλον ἐν αὐτῷ οὐκ ἔστιν΄ ὁ δέ μισῶν τόν ἀδελφό αὐτοῦ ἐν τῇ σκοτίᾳ περιπατεῖ, καί οὐκ οἶδε ποῦ ὑπάγει, ὅτι ἡ

σκοτία ἐτύφλωσε τούς ὀφθαλμούς αὐτοῦ»(Α΄Ἰω.2,10-11).

   Γιά τούς μισανθρώπους ὁ Ἅγιος Εὐαγγελιστής προφέρει τά ἑξῆς φοβερά λόγια: «Πᾶς ὁ μισῶν τόν ἀδελφόν αὐτοῦ ἀνθρωποκτόνος ἐστί». (Α΄Ἰω.3,15).

   Ἡ ἀγάπη ἠρεμεῖ καί πλαταίνει τήν καρδιά, τή ζωογονεῖ, ἐνῶ τό μῖσος τή βασανίζει, τή στενοχωρεῖ καί τῆς δημιουργεῖ ἀνησυχία.  

Ὅποιος μισεῖ τούς ἄλλους, ἐκεῖνος βασανίζει καί τυραννεῖ τόν ἴδιο τόν ἑαυτό του.  Εἶναι ὁ πιό ἀνόητος τῶν ἀνοήτων.

   Ἀγάπησε τόν κάθε ἄνθρωπο, παρ΄ὅλες τίς ἁμαρτίες του. 

Ὅλοι εἴμαστε ἔνοχοι ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ καί ὅλοι ἔχουμε ἀνάγκη τή θεία εὐσπλαχνία.  Γι΄ αὐτό, ἀγαπώντας ὁ ἕνας τόν ἄλλο, πρέπει νά ὑπομένουμε ὁ ἔνας τόν ἄλλο καί νά

συγχωροῦμε τά λάθη που κάνουν οἱ ἄλλοι εἰς βάρος μας.  Ἐκ τοῦ πλησίον σου ἐξαρτᾶται ἡ σωτηρία σου.

   «Τεκνία μου, μή ἀγαπῶμεν λόγῳ, μηδέ τῇ γλώσσῃ, ἀλλ έν ἔργῳ καί ἀληθείᾳ»(Α΄Ἰω.3,18).

   Πρόσεχε μέ κάθε τρόπο τήν καρδιά σου, δηλαδή τήν εἰλικρίνεια τῆς καρδιᾶς σου, τήν ἱκανότητα νά συναισθάνεσαι τούς πλησίον σου στίς χαρές καί τίς λύπες τους καί σάν

θανατηφόρο δηλητήριο ἀπόφυγε την ψυχρότητα καί τήν ἀδιαφορία στίς διάφορες δυστυχίες καί συμφορές, στίς ἀρρώστειες καί τίς ἀνάγκες τῶν ἀνθρώπων, διότι μέ τή συναίσθηση ἐκφράζεται ἡ ἀγάπη καί ἡ χριστιανική καλωσύνη. 

Καί ξέρουμε ὅτι μέσα στήν ἀγάπη βρίσκεται ὅλος ὁ θεῖος νόμος.

ψηφιοποίηση κειμένου Κατερίνα.

Πηγή:http://anavaseis.blogspot.com/