ΠΕΡΙ ΚΑΤΑΚΡΙΣΕΩΣ, ΛΟΙΔΟΡΙΑΣ, ΚΑΤΑΛΑΛΙΑΣ, ΣΥΚΟΦΑΝΤΙΑΣ / ῞Αγιος Νεκτάριος ἐπίσκοπος Πενταπόλεως,

Κατάκριση, λοιδορία, καταλαλιά, συκοφαντία. Αγίου Νεκταρίου

ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ
ΤΟ ΓΝΩΘΙ ΣΑΥΤΟΝ

ΠΕΡΙ ΚΑΤΑΚΡΙΣΕΩΣ, ΛΟΙΔΟΡΙΑΣ, ΚΑΤΑΛΑΛΙΑΣ, ΣΥΚΟΦΑΝΤΙΑΣ

Περί κατακρίσεως.
Κατάκριση σημαίνει να κρίνεις και να καταδικάζεις κάποιον για ένα αμάρτημα.

Ο Γρηγόριος ο Θεολόγος λέει ότι « τίποτα δεν είναι τόσο ευχάριστο για τους ανθρώπους, όσο το να κατακρίνουν τις πράξεις των άλλων». Και ο Χρυσόστομος λέει ότι «με την κατάκριση ανατράπηκαν και βυθίστηκαν ψυχές».
Ο Απόστολος Παύλος διδάσκει σε όλους ότι αυτός που κατακρίνει δεν μπορεί να απολογηθεί. Διότι για το κρίμα που κατακρίνει τον άλλον, κατακρίνει τον εαυτό του. Γιατί τα ίδια κάνει και αυτός που κρίνει.
Και συ άνθρωπε που κρίνεις αυτούς που κάνουν τέτοιες πράξεις και κάνεις αυτά, νομίζεις ότι θα γλυτώσεις την κρίση του Θεού; Ο καθένας κουβαλάει το δικό του φορτίο. Για αυτό και ο Χρυσόστομος παραινεί λέγοντας: «ας μη γινόμαστε λοιπόν πικροί δικαστές των άλλων, για να μη ζητηθούν και από μας ευθύνες. Γιατί έχουμε αμαρτήματα μεγαλύτερα από κάθε συγγνώμη. Επομένως, καλύτερα να ελεούμε εκείνους που έκαναν ασυγχώρητα αμαρτήματα, για να εξασφαλίσουμε κι εμείς οι ίδιοι από πριν για τον εαυτό μας τέτοιο έλεος.
Κι όμως, όσο κι αν φιλοτιμηθούμε, ποτέ δεν θα μπορέσουμε να προσφέρουμε τέτοια φιλανθρωπία, την οποία χρειαζόμαστε εμείς από τον φιλάνθρωπο Θεό…γιατί όποιος μιλάει με φροντίδα και ακρίβεια για τον συνάνθρωπό του, πολύ περισσότερο θα έχει τον Θεό να κάνει το ίδιο για αυτόν. Ας μη μιλάμε λοιπόν ο ένας εναντίον του άλλου.


Και ο Κύριος μας δίνει εντολές λέγοντας: «Μην κρίνετε για να μην κριθείτε. Για το κρίμα που κρίνετε θα κριθείτε και με το μέτρο που μετράτε θα μετρηθείτε. Τι βλέπεις το ξυλαράκι στο μάτι του αδελφού σου, ενώ το δοκάρι στο δικό σου μάτι δεν την καταλαβαίνεις;»

Περί λοιδορίας.

Λοιδορία είναι η κακολογία, η ύβρη, η καταλαλιά.

Ο λοίδορος είναι μοχθηρός, επιρρεπής στο να κατηγορεί και στις ύβρεις. Έχει ακάθαρτη καρδιά. Το πνεύμα του είναι διεστραμμένο και η ψυχή του μοχθηρή. Το στόμα του είναι διεστραμμένο, η γλώσσα του πονηρή, τα χείλη του βέβηλα, οι λόγοι του άδικοι. Γίνεται πικρός δικαστής του αδελφού του, τον κατακρίνει χωρίς απολογία, ανηλεής και αδυσώπητος του επιτίθεται και του απαγγέλει την καταδίκη του. Ο λοίδορος καθόλου δεν διαφέρει από τον δολοφόνο, διότι ο μεν αφαιρεί την ζωή, ενώ ο δε την τιμή, δηλαδή το βάθρο πάνω στο οποίο στηρίζεται η ζωή.

Περί καταλαλιάς και καταλάλου.
Καταλαλιά είναι η κατηγόρια, η κακολογία. Κατάλαλος είναι αυτός που κακολογεί και κατηγορεί τον πλησίον του. Ο Μέγας Βασίλειος λέει «καταλαλιά είναι να μιλάς  εναντίον ενός αδελφού που δεν είναι παρών, με σκοπό να τον συκοφαντήσεις, ακόμα και αν είναι αλήθεια αυτό που λες».

Ο Ιάκωβος ο αδελφόθεος συμβουλεύει λέγοντας: «Αδελφοί, μην καταλαλείτε ο ένας εναντίον του άλλου. Αυτός που καταλαλεί εναντίον του αδελφού του, ή κρίνει τον αδελφό του, καταλαλεί ενάντια στον νόμο, κρίνει τον νόμο.
Αν όμως κρίνεις τον νόμο, δεν τηρείς τον νόμο, αλλά είσαι κριτής του. Ένα είναι ο νομοθέτης που μπορεί να σώσει και να καταστρέψει. Εσύ ποιος είσαι, που κρίνεις τον άλλον»; Ο κατάλαλος με την καταλαλιά τρώει τις σάρκες των αδελφών του (Πατερικόν).
Ο Μέγας Βασίλειος θεωρεί άξιους αφορισμού τον κατάλαλο και αυτόν που τον ακούει, λέγοντας «αν κάποιος βρεθεί να καταλαλεί εναντίον κάποιου ή να ακούει κάποιον να καταλαλεί και να μην τον επιτιμά, να αφορίζεται μαζί του».

Ο κατάλαλος αφαιρεί την τιμή του ανθρώπου, όπως ο φονιάς την ζωή. Και οι δυο είναι εξίσου ανθρωποκτόνοι.

Περί συκοφαντίας και συκοφάντη.

Συκοφαντία είναι η ψεύτικη κατηγορία. Συκοφάντης είναι ο ψεύτης. Και κάποιος σοφός λέει «κανέναν άλλον να μη θεωρείς ψεύτη, παρά τον συκοφάντη. Γιατί μεταξύ ψεύδους και συκοφαντίας δεν υπάρχει καμία διαφορά». Συκοφάντη οι παλιότεροι και οι τωρινοί ονομάζουν τον διαβολέα και τον προσαγωγέα.

Είναι βέβαιο ότι ο διάβολος έχει εφεύρει την συκοφαντία. Δηλητήριο σκορπιού η γλώσσα του συκοφάντη. Δεν παρατάει το έργο του ο συκοφάντης, όταν επιπλέον αντιληφθεί ότι και οι άρχοντες επιθυμούν τη συκοφαντία. Μηχανεύεται ψέματα και διαβάλλει με κάθε τρόπο. Ο Κύριος θα εξολοθρεύσει όλα τα πονηρά χείλη. Η γλώσσα του συκοφάντη μισεί την αλήθεια. Η συκοφαντία γκρέμισε νέους και γέροντες, άρχοντες και δυνάστες. Ο συκοφάντης χαίρεται πολύ περισσότερο, όσο με τις πράξεις του γίνεται δημοφιλής.

Απόδοση στα νέα Ελληνικά
Γεώργιος Τέζας - Φιλόλογος



ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ
ΤΟ ΓΝΩΘΙ ΣΑΥΤΟΝ
ΕΚΔΟΣΕΙΣ
ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ

impantokratoros.gr  / http://anavaseis.blogspot.com

Δυσάρεστο, ἀλλὰ εὐεργετικό / Ἅγιος Τύχων (Ἐπίσκοπος Ζαντόνκ)

Μεγάλο κακό ἡ κακογλωσσιά. Μεγάλο κακό νά ὁρμοῦν ἐπάνω σου ἄλλοι, νά σέ σπιλώσουν!

Συμβαίνει. Ξαφνικά. Ἀπότομα. Καί ἄλλοτε εἶναι μιά δίκαιη κρίση τοῦ Θεοῦ γιά μᾶς· καί ἄλλοτε ὄχι.

•Στήν πρώτη περίπτωση, ὅταν εἴχαμε καί ἐμεῖς φταίξει, ὅταν εἴχαμε ὑποπέσει σέ κακές πράξεις καί «ἐνέργειες», ἀποδίδοντας σέ ἄλλους μομφές, ἀνάλογες μέ ἐκεῖνες πού μᾶς ἀποδίδουν, -ἔχομε χρέος νά μή κολλᾶμε στό πόσο ὑποφέρομε, ἀλλά νά φροντίζωμε, καί νά διορθώσωμε τά «πράγματα», ἀλλά καί νά διορθωθοῦμε. Καί τότε ἡ καταφορά ἐναντίον μας θα σταματήσει.

•Στήν περίπτωση, πού μᾶς κακολογοῦν μέ λόγια σκληρά, ἒνῶ ἐμεῖς δέν θυμόμαστε νά εἴχαμε ποτέ κάμει τέτοια λάθη σέ βάρος ἄλλων, εἶναι φυσικό νά αἰσθανόμαστε πολύ ἄσχημα.

* Μήπως ὅμως ἔχομε καί τότε, ὑποχρέωση νά κάνωμε τήν σκέψη, ὅτι μπορεῖ νά μήν εἴμαστε τόσο ἀθῶοι, ὅσο τό φανταζόμαστε;

* Μήπως ἐφέρθηκα καί ἐγώ σέ ἄλλους ἄσχημα, χωρίς νά τό καταλάβω, χωρίς νά τό θέλω;

* Μήπως, καί ἔκρινα καί κατέκρινα ἄλλους;

•Μήν τό ξεχνᾶτε ποτέ:

* Μέ τό μέτρο πού μετρᾶτε, θά σᾶς μετρήσουν.

* Μέ βάση τίς ἁμαρτίες σας, θά κριθῆτε.

* * *
 

Παράλληλα θά πρέπει, νά μή ξεχνᾶμε καί κάτι ἄλλο:

Ἡ κάθε σέ βάρος μας καταδρομή, δέν εἶναι μόνο κάτι κακό. Εἶναι, ταυτόχρονα, καί εὐεργεσία. Μᾶς βοηθάει, νά γίνωμε καλύτεροι· νά ἀποκτήσωμε ταπείνωση. Ἡ κακή γλῶσσα, ἡ γλῶσσα δηλητήριο, εἶναι ἕνας «ἄγγελος σατάν», ὅπως λέγει ὁ ἀπόστολος Παῦλος (Β΄ Κορ. 12, 7), πού τόν στέλνει ὁ Θεός νά μᾶς «κολαφίζει», γιά νά μή ἐπαιρόμαστε. Γιά νά μᾶς βοηθήσει, νά περιορίζωμε τήν ἔπαρσή μας, τήν μεγάλη καί καλή ἰδέα γιά τόν ἑαυτό μας, τήν αὐταρέσκειά μας.

Κάτι τέτοια τά ἐπιτρέπει ὁ Θεός, γιά νά μᾶς κάμει νά ἀσχοληθοῦμε μέ τόν ἑαυτό μας. Γιατί, μόνο ὅταν σκύψωμε στόν ἔσω ἑαυτό μας, στόν ἐσωτερικό μας κόσμο, στόν τρόπο πού ἀντιδρᾶμε σέ κάτι τέτοια, -θά μπορέσωμε νά καταλάβωμε, τί κρύβεται μέσα μας: θυμός καί ὀργή, ἤ καλωσύνη καί πραότητα;

Ἀπαντᾶς στίς βρισιές εἰς βάρος σου καί στίς κακολογίες μέ μνησικακία καί πικρία; Εἶναι φανερό, ὅτι μέσα σου ἔχεις ὀργή καί θυμό.

Ἀπαντᾶς μέ ὑπομονή καί μακροθυμία; Μέσα σου ἔχεις εἰρήνη καί πραότητα.

Ποτέ λοιπόν ἄς μή τό ξεχνᾶμε:

Οἱ βρισιές, οἱ συκοφαντίες, ἡ κακογλωσσιά, μᾶς βοηθοῦν νά καταλάβωμε, τί ἔχομε μέσα μας· μᾶς βοηθοῦν νά ἰδοῦμε τόν ἐσωτερικό μας κόσμο.

Λίγο τό ἔχεις;

Μετάφρ.: † ὁ Ν.Μ.

Πηγή: ῾Αγία Ζώνη

"Ο π.Βασίλειος Θερμός καταγγέλλει γιά συκοφαντία" τόν κ. Παναγιώτη Τελεβάντο

᾿Οδυσσεύς τοῦ klision:πρό ἡμερῶν εἴχαμε ἀναρτήσει ἄρθρο-ἀπάντηση τοῦ κ. Παναγιώτη Τελεβάντου μέ τό ὁποῖο "ἐπετίθετο" στόν π. Βασίλειο Θερμό. ᾿Ενῶ, ὅμως, θά περίμενε κανείς μιά ἀνασκευή περί τῶν ὅσων τόν κατηγορεῖ, ἀντ᾿ αὐτοῦ ζητεῖ τώρα ἀπό τήν ᾿Εκκλησία τῆς Κύπρου τήν κεφαλήν του ἐπί πίνακι. Σήμερα ἀναρτοῦμε τήν ἀπάντηση τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Βασιλείου Θερμοῦ καί ἀφήνουμε ἐσᾶς νά κρίνετε ὄχι τά πρόσωπα, ἀλλά τίς θέσεις πού ἐκφράζονται στά κείμενα. Πάγια θέση μας εἶναι ὅτι ὁ διάλογος δέν πρέπει νά "πνιγεῖ " μέ ὁποιοδήποτε πρόσχημα, ἀλλά νά γίνεται στό ἐπίπεδο τῶν ἐπιχειρημάτων κι ἀπό τίς δύο πλευρές,κάτι πού δέν τό διαπιστώνουμε καί μᾶς θλίβει.

Πηγή:newsdesk Amen.gr Tην παρέμβαση του Αρχιεπισκόπου Χρυσοστόμου και της Συνόδου της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Κύπρου προκειμένου να λάβουν όλα τα απαραίτητα μέτρα εναντίον προσώπων που απειλούν με την στάση τους την ενότητα της Εκκλησίας ζητά ο πρωτοπρεσβύτερος π.Βασίλειος Θερμός. Συγκεκριμένα ο π.Βασίλειος Θερμός, σε επιστολή του προς την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Κύπρου, καταγγέλλει «τους υπευθύνους του περιοδικού «Ορθόδοξη μαρτυρία» και τον κ. Παναγιώτη Μιχ. Τελεβάντο επί παρακινήσει προς σχίσμα, θεολογική συγχύσει, προκλήσει διαιρέσεων εντός του Σώματος του Χριστού, διασπορά ψευδών ειδήσεων, συκοφαντική δυσφημήσει και διαβολή εκκλησιαστικών ανδρών, εξυβρίσει δια λιβελλογραφημάτων, και προσβολή της τιμής». Το τι προκάλεσε την εντονότατη αντίδρασή του, ο πρωτοπρεσβύτερος π.Βασίλειος Θερμός το περιγράφει στην επιστολή του την οποία και δημοσιεύουμε: Προς τον Πρόεδρο και τα Μέλη της Ιεράς Συνόδου 23 Φεβρουαρίου 2010 της Εκκλησίας της Κύπρου Μακαριώτατε, Πανιερώτατοι, Θεοφιλέστατοι, ζητώ με σεβασμό τις ευχές Σας. Λαμβάνω το θάρρος να προσθέσω φόρτο στα ήδη υψηλά καθήκοντά Σας προκειμένου να Σας εκθέσω ένα σοβαρό πρόβλημα που έχει δημιουργηθή πρόσφατα. Το κυπριακό περιοδικό «Ορθόδοξη μαρτυρία» φιλοξένησε στο τεύχος του υπ’ αριθμόν 89 (φθινόπωρο 2009) και στις σελίδες 59-100 ένα εκτεταμένο κείμενο διαρθρωμένο σε κεφάλαια και υπογεγραμμένο από κάποιον υπό τα αρχικά Π.Μ.Τ., με τον τίτλο «Λατρευτικοί βαρλααμίτες». Στο κείμενο αυτό ο συγγραφέας επιδίδεται σε ακατάσχετο παραλήρημα κατηγοριών εναντίον εμού οι οποίες αποτελούν κραυγαλέες συκοφαντίες. Βλέπει σε μένα πρωταγωνιστικό ρόλο σε κάποια δήθεν νεοφανή αίρεση, καταφρόνηση των αγίων, διάθεση κατεδαφίσεως της παραδόσεως και άλλα. Δεν καταχωρώ τις κατηγορίες εναντίον μου διότι το κείμενο είναι διάσπαρτο από αυτές. Περιορίζομαι μόνο να αναφέρω ότι ενώ μου αποδίδει συγκεκριμένες θέσεις δεν μπαίνει στον κόπο να παραθέσει ούτε μία παραπομπή για το πότε και που έγραψα η είπα το λάθος, ούτε μία αναφορά σε βιβλίο μου η σε εκπομπή μου! Επιτίθεται όμως και εναντίον άλλων, εκλεκτών εργατών της Εκκλησίας. Συγκεκριμένα: Αποκαλεί τον λαμπρό κληρικό πρωτ. Αντώνιο Πινακούλα (στον οποίο το επίσημο περιοδικό των κληρικών Εφημέριος εμπιστεύθηκε τη συγγραφή σειράς άρθρων για το κήρυγμα) «βραχύ παρά τους προτεστάντας ηλαττωμένον», τον οποίον «πρόλαβαν οι Παυλικιανοί, οι Εικονομάχοι, οι γενάρχες του Προτεσταντισμού Λούθηρος, Καλβίνος, Ζβίγγλιος» (σελ. 70)! Ενώ αποδίδει στο κορυφαίο και διεθνώς διάσημο θεολογικό περιοδικό Σύναξη «τσουνάμι συνειδητού αντιεκκλησιαστικού φρονήματος» (ο.π.)! Ακόμη χαρακτηρίζει την πρακτική αναγνώσεως των ευχών της Θείας Λειτουργίας εις επήκοον «μακρακιστική και βαρλααμιτική» (σελ. 60) καθ’ ην στιγμήν έχει αποφανθή περί αυτής θετικά η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος σε εγκύκλιό της του 2004. Επίσης έμμεσα υβρίζει την Ειδική Συνοδική Επιτροπή Λειτουργικής Αναγεννήσεως αφού γράφει πως οι πρωτοβουλίες για λειτουργική αναγέννηση στην Ελλάδα «θα εκβρασθούν στον βόθυνο των αιρέσεων» (σελ. 61). Με το κείμενο αυτό αποδεικνύονται: α) το θρασύδειλο του εγχειρήματος εφ’ όσον κατηγορεί επωνύμως κάποιους για αίρεση υπό την ασφάλεια της ανωνυμίας, β) το αθεολόγητο του ανθρώπου αφού ονομάζει «νεοβαρλααμιτισμό» την πρόταση μεταφράσεως της λατρείας στη νέα ελληνική• όλοι γνωρίζουμε ότι ο βαρλααμιτισμός ως αίρεση υποστήριζε την πλανεμένη δοξασία πως ο άνθρωπος οδηγείται στη θεογνωσία μέσω της διάνοιας, κάτι που ουδείς έχει υποστηρίξει στην εποχή μας, εξ όσων είμαι σε θέση να γνωρίζω, γ) το ατεκμηρίωτο της κατηγορίας αφού δεν αναφέρει πότε και που διακηρύχθηκε αίρεση και μέσω ποιών διατυπώσεων• μοιάζει να βασίζεται σε φήμες, δ) το αντιδεοντολογικό της πράξεως αφού στοιχειώδες χριστιανικό ήθος επιβάλλει πριν κατηγορηθή δημόσια κάποιος για τη βαρύτατη πτώση της αιρέσεως να επιχειρηθή προσωπική συζήτηση μαζί του προκειμένου να αποσοβηθούν παρανοήσεις και σε περίπτωση αποτυχίας και πλήρους βεβαιότητος να καταγγελθή τότε στα αρμόδια συνοδικά όργανα. Αλλά τα απαράδεκτα δεν τελειώνουν εδώ. Μετά την κυκλοφορία του τεύχους παρατηρήθηκε συρροή δημοσιευμάτων στο διαδίκτυο, παρομοίου περιεχομένου και ήθους, υπογραφομένων από τον άγνωστο σε μένα Παναγιώτη Μ. Τελεβάντο. Μια αντιπαραβολή τους με το δημοσίευμα του περιοδικού καταδεικνύει πλήρη ταυτότητα ύφους και απόψεων, έτσι ώστε βάσιμα μπορεί κανείς να υποθέσει ότι πρόκειται για το ίδιο πρόσωπο (κάτι που πρόσφατα παραδέχθηκε και ο ίδιος). Στα διαδικτυακά γραπτά του μάλιστα εκτρέπεται ακόμη περισσότερο διαπράττοντας και ποινικά αδικήματα. Από τα δημοσιεύματα αυτά σταχυολογώ (διατηρώντας τη μονοτονική μορφή τους και την ορθογραφία τους): Κατ’ αρχήν κάποιο με το οποίο έμμεσα αυτοκαταδικάζεται: «Θέλω να αναφερθώ σε ένα απαράδεκτο φαινόμενο αναφορικά με την ανωνυμία στις ιστοσελίδες. Καταρχήν διευκρινίζω ότι δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα με την ανωνυμία αν χρησιμοποιείται για να γίνει αναφορά σε κάποιο θέμα με ευγένεια και διάκριση. Ας μου επιτραπεί μια προσωπική εξομολόγηση. Τέσσερις δεκαετίες τώρα έχω γράψει εκατοντάδες άρθρα χρησιμοποιώντας διάφορα ψευδώνυμα. Τόσα πολλά μάλιστα (ίσως υπερβαίνουν τα εκατό) ώστε ούτε ο ίδιος δεν θυμάμαι ποια και πόσα! Ο λόγος; Δεν νόμιζα (ούτε και τώρα νομίζω ασφαλώς) ότι το όνομα η οι ακαδημαικοί μου τίτλοι μπορούσαν η μπορούν να προσθέσουν βαρύτητα στα γραφόμενά μου. Έγραφα για λειτουργικά και αγιολογικά θέματα, για την Ιστορία της Εκκλησίας, για τον Οικουμενισμό, κτλ.. Έκανα, δηλαδή, ορθόδοξη κατήχηση. Τι θα μπορούσε να προσθέσει το όνομά μου; Απολύτως τίποτε. Ποιος είμαι και τι τίτλους έχω που να ελκύουν την προσοχή του αναγνώστη; Αν μη τι άλλο ας είμαστε σοβαροί. ΕΠΩΝΥΜΗ ΚΡΙΤΙΚΗ ΣΕ ΕΠΩΝΥΜΟΥΣ. Σπανιότατα, παρέβηκα τον κανόνα της ανωνυμίας. Μόνον όταν έκανα κριτική κάποιου επώνυμου, όπως λ.χ. του κ. Γιανναρά. Σ’ αυτές τις ελάχιστες περιπτώσεις δημοσίευσα άρθρα με το όνομά μου επειδή θεωρούσα ανέντιμο να επιτεθώ εναντίον κάποιου γνωστού διανοούμενου και να γράφω ως κάποιος μυστήριος “ανώνυμος”» (http://thriskeftika.blogspot.com/2009/11/h.html). Ἀφοῦ ὁμολογήσει δηλαδή ὅτι ἔχει ἀρθρογραφήσει κάτω ἀπό ἑκατοντάδες ψευδώνυμα, δηλώνει καί τίς ὑποτιθέμενες ἀρχές του, τίς ὁποῖες ὅμως παραβίασε βάναυσα στό περί οὗ ὁ λόγος περιοδικό, αὐτοδιαψευδόμενος. Kαί τώρα ἀρχίζει ἐνδεικτική παρέλαση ἀκραίας καχυποψίας καί ἐμπαθοῦς βεβαιότητος: «Ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος Β΄ είναι ο Γκομπαρτσώφ της Ελλαδικής Εκκλησίας. Είναι ο δούρειος ίππος του “κοσμικού κράτους” και των λεγόμενων “διακριτών ρόλων” Εκκλησίας και Πολιτείας. Ενας όρος που αποπειράται να ωραιοποιήσει την ανίερη προσπάθεια περιθωριοποίησης της Εκκλησίας. Είναι ο χειραγωγός των καταχθόνιων σχεδίων των κυβερνώντων που επιδιώκουν τον πλήρη απογαλακτισμό του έθνους μας από την Εκκλησία. Ο Αννίβας, πατέρες και αδελφοί, δεν βρίσκεται μόνον ΠΡΟ αλλά και ΕΝΤΟΣ των πυλών» (!) (http://panayiotistelevantos.blogspot.com/2010/01/blog-post_24.html). Χωρίς σχόλια: «Το αίτημα της αποχριστιανοποίησης της παιδείας και της κοινωνίας μας προωθείται από τους άθεους κυβερνώντες και συνεπικουρείται από τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο Β΄. Στηρίζεται από τη γνωστή ολιγομελή ομάδα των "ευρωθεολόγων" του "Καιρού", τα πνευματικά έκγονα του Νησιώτη και του Αγουρίδη, τους ανθρώπους που επάνδρωσαν με ολέθρια ήδη αποτελέσματα το ραδιοφωνικό σταθμό της Εκκλησίας και "τα κοπέλλια" του Γιαγκάζογλου του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου. Μιλάμε, δηλαδή, για 40 - 50 ανθρώπους που διακατέχονται από συγκρητιστικό - οικουμενιστικό πνεύμα, Νεοβαρλααμικό φρόνημα και νεωτεριστικές πεποιθήσεις. Είναι θέμα φιλότιμου να μην αφήσουμε μια πραγματικά άνομη κλίκα να καταστρέψει τα πάντα και να συνεργήσουμε με την ένοχη σιωπή μας στο γκρέμισμα των ιερών και των οσίων της πίστης και το Γένους μας. Οι πάντες πρέπει να ξεσηκωθούν και να χτυπήσουν αλύπητα τους άθεους κυβερνώντες αλλά και τους Εφιάλτες, τους Ιούδες και τους Πήλιους Γούσηδες κληρικούς και λαικούς θεολόγους που συνδράμουν ύπουλα τον απογαλακτισμό του ευλογημένου μας Γένους από την Ορθόδοξη Εκκλησία. ΝΑ ΑΠΟΜΟΝΩΘΟΥΝ “ΤΑ ΚΟΠΕΛΙΑ” ΤΟΥ ΓΙΑΓΚΑΖΟΓΛΟΥ. Ηρθε η ώρα να πάρουμε συγκεκριμένα μέτρα. Τα “κοπέλια” του Πέτρου Βασιλειάδη και του Γιαγκάζογλου πρέπει να μπούν στο στόχαστρο όλων. Καταρχήν να επισημανθούν ονομαστικά. Οποτε βγουν στο κλαρί για να μας παραστήσουν τους περισπούδαστους θεολόγους να τους στηλιτεύουμε για την επαίσχυντη αρωγή που δίνουν στους άθεους κυβερνώντες που πολεμούν την πίστη μας. Είναι οι ίδιοι άνθρωποι (τι σύμπτωση!) που κρατούν αναπεπταμένα τα λάβαρα του Οικουμενισμού και δηλώνουν παρόν στην προσπάθεια εκβαρλααμισμού της λατρείας της Εκκλησίας. Προσωπικοί φίλοι του συγκρητιστή παπα-Κώστα Μπέη του καθαιρετέου. Οι ίδιοι άνθρωποι που ανέλαβαν τα ηνία του ραδιοσταθμού της Εκκλησίας και τον έφεραν σε ελάχιστο χρονικό διάστημα στα σημερινά του χάλια και οι οποίοι πλαισιώνουν τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο σε όλες τις επιτελικές θέσεις της Εκκλησίας. Με άλλα λόγια μιλάμε για πεμπτοφαλαγγίτες γραμμής που πρέπει να επισημανθούν, να στιγματιστούν και να απομονωθούν. Θα δώσουμε λόγο στο Θεό αν τους αφήσουμε ανενόχλητους να ολοκληρώσουν το ανόσιο έργο τους. Οποτε ξεμυτίσουν και ως άτομα και ως οργανωμένο σύνολο (“Καιρός”) πρέπει να μας βρουν στις επάλξεις με το χέρι στη σκανδάλη. (http://panayiotistelevantos.blogspot.com/2010/02/blog-post_1275.html). Ας σημειωθή ότι ο κ. Σταύρος Γιαγκάζογλου είναι ο νέος διευθυντής του επισήμου περιοδικού Θεολογία. Συνεχίζω με την ανθολόγηση εκ του παραληρήματος: «Υστερα είναι το ποιόν των ανθρώπων που προωθούν το Νεοβαρλααμισμό: Μπέης, Μεσσηνίας, Δημητριάδος, Θερμός, Παπαθανασίου, Πινακούλας, Θεοδόσιος Μαρτζούχος, Δανιήλ Αεράκης, Πουρτσουκλής, κτλ Υπάρχει κανείς μεταξύ τους που εμπνέει την παραμικρή εμπιστοσύνη; Σε βουδδιστικούς ναούς μπαίνουν και ανάβουν κεριά. Σε παπικούς ναούς μπαίνουν και κοινωνούν. Σε Αγγλικανικούς το ίδιο. Και ουδέποτε εξέφρασαν μεταμέλεια γι' αυτά. Διορθώνουν τους Αγίους. Περιφρονούν τους ψαλμούς του Δαβίδ. Θέλουν να απολακτίσουν το μοναστηριακό τυπικό. Περιφρονούν τους Αγίους Πατέρες. Θέλουν να αντικαταστήσουν τον άρτο και τον οίνο με άλλα υλικά για την τέλεση της Θείας Λειτουργίας κτλ.» (!) (http:// apotixisi.blogspot.com/2010/01/blog-post_1213. html#comments). Αλλού: «Νεοβαρλααμίτες δεν υπάρχουν μόνο στην Πρέβεζα, αλλά και στη Μητρόπολη Δημητριάδος... Είναι φανερόν ότι ο Νεοβαρλααμισμός εξαπλώνεται ύπουλα και μεθοδικά» (http://panayiotistelevantos.blogspot.com/2010/01/blog-post_30.html). Η εκεί Ακαδημία Θεολογικών Σπουδών «κατάντησε κυριολεκτικά άντρο αιρέσεων» (http://panayiotistelevantos.blogspot.com/2010/02/blog-post_2263.html). «Ευθύνη όμως έχουν και όσοι συνετοί και σώφρονες στον περίγυρο του Σεβασμιότατου (Νικοπόλεως κ. Μελετίου) δεν προσπαθούν να σταματήσουν τη φορά των πραγμάτων προς το γκρεμό της αποστασίας» (!) (http://panayiotistelevantos.blogspot.com/2010/01/blog-post_29.html). Αποκαλεί τον μητροπολίτη Μεσσηνίας «προβατόσχημο λύκο» (!) (http://panayiotistelevantos.blogspot.com/2010/01/blog-post_31.html) καί τόν διαπρεπῆ θεολόγο κ. Ἀθανάσιο Παπαθανασίου (κατά καιρούς προσκεκλημένο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου) «νεοβαρλααμίτη» (!) http://thriskeftika.blogspot.com/2010/01/blog-post_7008.html. Αποφαίνεται με απίστευτο θράσος παντογνώστη για τον π. Κωνσταντίνο Μπέη: «Δεν έπρεπε ποτέ να έχει χειροτονηθεί και τώρα πρέπει ανυπερθέτως να καθαιρεθεί». (http:// panayiotistelevantos.blogspot.com/2010/01/blog-post_28.html). Εισηγείται μάλιστα και την δική μου καθαίρεση (!) ως εξής: «Ο π. Βασίλειος Θερμός είναι διαπρύσιος κήνσορας του "Νεοβαρλααμισμού" και "διορθωτής" των Αγίων. Αν υπήρχε γρηγορούσα Εκκλησία θα τον είχε καθαιρέσει από καιρό. Το γε νυν έχον περιάγει την γην και την θάλασσαν ίνα ποιήση προσύλητον ένα στις κακοδοξίες και τους νεωτερισμούς του» (http://panagiotisandriopoulos.blogspot.com/2010/01/o.html). Βεβαίως έχω πλήρη επίγνωση ότι αναξίως φέρω το ιερατικό σχήμα, αλλά όχι για τους λόγους που νομίζει ο ανεκδιήγητος κ. Τελεβάντος. Αλλού γράφει: «(Ο π. Βασίλειος Θερμός είναι) μικροπρεπής και χαμερπής» (http://apotixisi.blogspot.com/2010/02/blog-post_13. html#comments), καθώς καί «κακοήθης» https:// www.blogger.com/comment.g?blogID=1024744972657237101&postID=1579408879249805205&pli=1. Εκπλήσσουν επίσης η επιθετικότητα και η ειρωνεία. Γράφει προς τον αρχιμ. Δανιήλ Αεράκη: «Πολύ θέατρο, παππούλη μου! Τα κροκοδείλια σας δάκρυα δεν πείθουν... Θα αναμένω νέα σας επιστολή. Προσδοκώ ότι θα αποκηρύξετε τις πλάνες που διατυπώσατε. Ευελπιστώ ότι από προσκείμενος των “Λατρευτικών Βαρλααμιτών” θα καταστείτε δεινός και συστηματικός τους πολέμιος. Αν, όμως, παρά την καλή μου διάθεση να κλείσουμε το θέμα όσο γίνεται πιο αθόρυβα, επιλέξετε να διαβείτε το Ρουβίκωνα, παρακαλώ μην έχετε ψευδαισθήσεις: Θα ρίξετε εαυτόν όχι απλά στο λάκκο των λεόντων, αλλά στη σπηλιά της ύαινας! Τίμια και παστρικά πράγματα. Αν κηρύξετε δημόσια “γυμνή τη κεφαλή” αιρέσεις κάθε επιείκεια απέναντί σας θα καταστεί εντελώς αδιανόητη (http://thriskeftika.blogspot.com/2009/11/blog-post_7288.html). Τέλος (το και φοβερότερο), παρακινεί το πλήρωμα της Εκκλησίας σε «αποτείχιση», αλλά «συντεταγμένη» και όχι «άτακτη», προκειμένου να είναι περισσότερο αποτελεσματική (!) (http://panayiotistelevantos.blogspot.com/2010/02/blogpost_9509.html). Αν και επουσιώδες, παρατηρεί κανείς ορθογραφικά λάθη στα γραπτά του: «σημαίνον παράγοντας», «προσύλητον», (βλ. παραπάνω), «σταματείστε», «απαντείστε» http:// panayiotistelevantos.blogspot.com/2010/02/blog-post_21.html καί χρησιμοποιεί λέξεις μέ λάθος σημασία: κήνσορας (http://panayiotistelevantos.blogspot.com/2010/01/blog-post_30.html). Αν κάποιος που υπογράφει ως φιλόλογος (!) διαπράττει τέτοια χονδροειδή σφάλματα, τότε δεν εκπλήσσομαι που ως θεολόγος (όπως επίσης υπογράφει) αγνοεί τι είναι η βαρλααμική αίρεση η κατηγορεί ανυπόστατα για προτεσταντισμό. Εντυπωσιάζουν βέβαια οι ομολογίες του ίδιου: «Είμαι άνθρωπος αδύνατης μνήμης και περιορισμένων διανοητικών δυνατοτήτων»! (http://panayiotistelevantos.blogspot.com/2010_02_01_archive.html). Και: «Κατανοώ ότι, με την αλαζονεία που με διακρίνει, αν ο Θεός με προίκιζε με ευφυία, θα είχα καβαλλήσει τον πύραυλο και όχι, όπως τώρα, το καλάμι» (σελ. 72). Έστω όμως και αν έχουμε μπροστά μας μια περίπτωση αμβλύνοιας, ακόμη και ψυχοπαθολογίας, δεν νομίζω πως είναι σκόπιμο να την προσπεράσουμε υποτιμώντας την, διότι η ζημία δεν εμποδίζεται από το να γίνεται, ιδίως όταν συνοδεύεται και από ευφράδεια. Άλλωστε και οι Πατέρες μας, ακόμη και όταν απέδιδαν στους αιρετικούς «φρενοβλάβεια» και «άνοια», δεν παρέλειπαν να ανασκευάζουν τις πλάνες τους και να λαμβάνουν τα προσήκοντα μέτρα για την ευστάθεια της Εκκλησίας. Στο σημείο αυτό επιθυμώ να διευκρινίσω ότι δεν γράφω εξ ονόματος των υπολοίπων θιγομένων, οι οποίοι άλλωστε αγνοούν την πρωτοβουλία μου. Θεώρησα όμως χρήσιμο να επισυνάψω δείγματα γραφής του ανδρός και περί αυτών για να σχηματίσετε σαφέστερη εικόνα για τη σοβαρότητα του προβλήματος. Σε κάποιο από τα διαδικτυακά δημοσιεύματα δηλώνει ότι κατοικεί στη Νέα Υόρκη. Αυτό προφανώς εξηγεί την άγνοιά του για τα τεκταινόμενα στον ελλαδικό εκκλησιαστικό χώρο και το γεγονός ότι μάλλον έχει πέσει θύμα διαδόσεων ομοφρόνων του εξ Ελλάδος και Κύπρου. Δεν αμνηστεύει όμως την απύθμενη επιπολαιότητα και δοκησισοφία του. Γενικά εκφραζόμενος με περισσή αυτοπεποίθηση ως τιμητής της οικουμένης, δίνει την εντύπωση ότι απολαμβάνει να επιτίθεται, κάτι που προσπαθεί μάταια να συγκαλύψει κάτω από περίτεχνες εκφράσεις και δουλοπρεπείς προσφωνήσεις. Με κατηγορεί δε για ύβρεις εναντίον του και συμπληρώνει ότι δεν θα πέσει στο επίπεδό μου (!), ενώ στην πραγματικότητα περιγράφει ο,τι ακριβώς διαπράττει ο ίδιος, καταφεύγων στον πασίγνωστο ψυχολογικό μηχανισμό της προβολής. Όλα αυτά θα αποτελούσαν απλώς πνευματικά προβλήματα του ιδίου, χρήζοντα κατάλληλης θεραπευτικής αγωγής κατ’ ιδίαν. Αποκτούν όμως ευρέος φάσματος εκκλησιαστική σημασία όταν γεννούν αντιχριστιανικές συμπεριφορές σαν αυτές. Είναι χρήσιμο να λάβουμε υπ’ όψιν ότι δεν πρόκειται για περιοδικό και αρθρογράφο που ανήκουν σε κάποια ακραία παλαιοημερολογιτική ομάδα. Η μεν «Ορθόδοξη μαρτυρία» αποτελεί όργανο του «Παγκυπρίου Συλλόγου Ορθοδόξου Παραδόσεως ‘Οι φίλοι του Αγίου Όρους’», ο δε κ. Τελεβάντος διατυπώνει την εμπαθή πολεμική του στο όνομα αγίων μορφών όπως ο π. Σωφρόνιος Σαχάρωφ, ο π. Ιουστίνος Πόποβιτς, ο π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος κ.α. Συνεπώς ένας ορθόδοξος αγώνας που διεξάγεται υπό τέτοιες προϋποθέσεις συνιστά έμπρακτη σπίλωση της μνήμης τους και προσβολή προς το Άγιον Όρος. Δυστυχώς έχουμε μπροστά μας μία πτυχή ενός γενικώτερου απαράδεκτου φαινομένου ζηλωτισμού, το οποίο αποτελεί διαρκή «άκανθα» στο σώμα της Ορθοδοξίας με πρόσφατη όξυνση. Οι εκπρόσωποί του έχουν υιοθετήσει το δόγμα «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα», την ίδια ώρα που παριστάνουν τα θύματα. Η τραγικότητά τους έγκειται στο γεγονός ότι αμαρτάνουν στο όνομα της αγιότητος και της αρετής! Είναι βαθύτατα λυπηρό ορθόδοξοι χριστιανοί να βιώνουν τέτοιες αυταπάτες και να διοχετεύουν τον ζήλο τους σε ου κατ’ επίγνωσιν ενέργειες, τραυματίζοντας έτσι βάναυσα το ορθόδοξο ήθος. Όμως φρονώ ότι, ανεξάρτητα από την ενδεδειγμένη προσευχή και αγάπη προς τα πρόσωπα, ενδείκνυται η ανάληψη κάποιας δράσεως. Μπροστά στο νοσηρό αυτό φαινόμενο λοιπόν και για να μην αποχαλινωθή, Επειδή ο κ. Παναγιώτης Μ. Τελεβάντος προετοιμάζει το έδαφος για αποτείχιση και καλλιεργεί κλίμα σχίσματος, Επειδή ανυπόστατα αυτός μεν κατηγορεί οι δε υπεύθυνοι του περιοδικού φιλοξένησαν τις κατηγορίες εναντίον εμού προσωπικώς και άλλων εργατών της Εκκλησίας για αίρεση, Επειδή αποδεικνύεται αδαής θεολογικά διασπείροντας σύγχυση στο πλήρωμα της Εκκλησίας το οποίο εύλογα αγνοεί λεπτές θεολογικές έννοιες, Επειδή όλες (και οι είκοσι) επισκέψεις μου στην Κύπρο ως ομιλητού έλαβαν χώρα κατόπιν προσκλήσεως εκκλησιαστικών φορέων (μητροπόλεων και ενοριών), και συνεπώς η βαρύτατη μομφή εναντίον μου ότι περιάγω γη και θάλασσα για να προσηλυτίσω στις κακοδοξίες μου προσβάλλει και την Εκκλησία της Κύπρου, Επειδή οι Πατέρες μας δίδαξαν και μας έδειξαν με το παράδειγμά τους, παράλληλα με το αίσθημα αναξιότητος και αμαρτωλότητος να τρέφουμε ιδιαίτερη ευαισθησία απέναντι στις κατηγορίες για κακοδοξία και αίρεση, Επειδή ο κ. Παναγιώτης Μ. Τελεβάντος, αντί να ζητήσει συγγνώμη όπως είχα απαιτήσει με την από 7ης Νοεμβρίου 2009 επιστολή μου, επανήλθε δριμύτερος με «ανοικτή επιστολή» στίς 21-2-2010,(http://panayiotistelevantos.blogspot.com/2010/02/blog-post_21.html), αναδημοσιευομένη αντιδεοντολογικά σε πλήθος άλλων ιστοτόπων, διαδίδοντας έτσι περαιτέρω την κακοήθη πολεμική του, Επειδή το περιοδικό εκδίδεται στην Κύπρο (με το πρωτοφανές ιδίωμα να μην αναφέρει πουθενά ονόματα υπευθύνων!), Επειδή λόγω της ιερατικής μου ιδιότητος δεν επιθυμώ προσφυγή στην δικαιοσύνη αλλά λύση εντός των εκκλησιαστικών πλαισίων και κανόνων, Για όλους αυτούς τους λόγους, μετά λύπης και οδύνης πολλής, προσφεύγω στην Αγία και Ιερά Σύνοδο της Αγιοτόκου Εκκλησίας της Κύπρου και καταγγέλλω ενώπιόν Της τους υπευθύνους του περιοδικού «Ορθόδοξη μαρτυρία» και τον κ. Παναγιώτη Μιχ. Τελεβάντο επί παρακινήσει προς σχίσμα, θεολογική συγχύσει, προκλήσει διαιρέσεων εντός του Σώματος του Χριστού, διασπορά ψευδών ειδήσεων, συκοφαντική δυσφημήσει και διαβολή εκκλησιαστικών ανδρών, εξυβρίσει δια λιβελλογραφημάτων, και προσβολή της τιμής, παρακαλώντας Σας να λάβετε όλα τα κατά την κρίση Σας ενδεικνυόμενα μέτρα για την εκ μέρους Σας διευθέτηση του ανακύψαντος προβλήματος, για την ενότητα της Εκκλησίας, για την ειρήνευση του λαού του Θεού, για την προστασία των σπιλουμένων υπολήψεων, και για την αποκατάσταση της αλήθειας. Μετά βαθυτάτου σεβασμού, πρωτοπρεσβύτερος Βασίλειος Θερμός Κοινοποίηση: Μακ. Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμο Σεβ. Αρχιεπίσκοπο Αμερικής κ. Δημήτριο Σεβ. Μητροπολίτη Νικοπόλεως και Πρεβέζης κ. Μελέτιο Σεβ. Μητροπολίτη Δημητριάδος και Αλμυρού κ. Ιγνάτιο Σεβ. Μητροπολίτη Καισαριανής, Βύρωνος και Υμηττού κ. Δανιήλ Σεβ. Μητροπολίτη Μεσσηνίας κ. Χρυσόστομο Παν. Αρχιμανδρίτη κ. Δανιήλ Αεράκη Παν. Αρχιμανδρίτη κ. Θεοδόσιο Μαρτζούχο Αιδ. Πρωτοπρεσβύτερο κ. Αντώνιο Πινακούλα κ. Αθανάσιο Παπαθανασίου-περιοδικό «Σύναξη» κ. Σταύρο Γιαγκάζογλου Περιοδικό «Ορθόδοξη Μαρτυρία» κ. Παναγιώτη Μ. Τελεβάντο

ΤΑ «ΝΑΙ» ΚΑΙ ΤΟ «ΟΧΙ» ΤΟΥ ΑΒΒΑ ΑΓΑΘΩΝΟΣ

Οί κοσμικοί άνθρωποι όταν θέ­λουν νά πλήξουν κάποιον συνειδητό χριστιανό, χρησιμοποιοΰν τη μέθο­δο τών κατηγοριών καί συκοφαν­τιών. Στόχος τους είναι νά τόν εμφα­νίσουν ώς αμαρτωλό καί διεφθαρ­μένο, γιατί ξέρουν ότι αύτό θά τόν πονέσει περισσότερο. Οί ίδιοι βέ­βαια είναι αποδεδειγμένα άμαρτωλοί καί διεφθαρμένοι, θέλουν όμως νά εμφανίζονται στην κοινωνία ώς υπερασπιστές τής ηθικής! Παρόλο πού είναι αναξιόπιστοι, δημιουργοΰν εντυπώσεις καί σκανδαλίζουν τόν ανυποψίαστο λαό, ό όποίος δέν γνωρίζει πρόσωπα καί πράγματα.


Τό φαινόμενο αύτό είναι σύνηθες ,καί πικραίνει πολλούς αδελφούς, πού τό αντιμετωπίζουν. Γι' αύτό καί κάθε προσπάθεια νά εξηγηθεί καί
νά βρεθεί ή λύση του είναι χρήσιμη. Τούς κατήγορους καί τούς συκοφάντες δέν είναι εύκολο νά τούς περιορίσουμε. Θά συνεχίσουν τό
καταστροφικό τους έργο. Χρειάζεται όμως νά υποδείξουμε στούς αδελφούς, πού πληγώνονται, τόν τρόπο μέ τόν όποίο πρέπει νά αντιμετωπίζουν τούς συκοφάντες τους.
Γιά τούς αληθινούς χριστιανούς γενική αρχη είναι ότι δέχονται τίς συκοφαντίες μέ απάθεια καί σιωπή.
Η ήσυχη συνείδηση αύτό ύποδεικνύει.

Έγνοια τους δεν είναι τι θα πούν στους ανθρώπους που τους γνωρίζουν , αλλά τί θέλει ό Θεός από αυτούς.
Οί συκοφαντίες πρέπει να οδηγούν στην ταπείνωση καί νά σταθεροποιοΰν στόν πνευματικό αγώνα. Η καλύτερη διάψευση είναι ό κατά Θεόν βίος καί ή ακριβης τήρηση τών έντολών.
Είναι ενδιαφέρον νά δοΰμε πώς αντιδρά ένας άγιος άνθρωπος, όταν αδίκως τόν κατηγοροΰν οί έχθροί του. Τό παράδειγμα μας τό δίνει ό Αββας Αγάθων τοΰ Γεροντικοΰ. Κά ποτε, λοιπόν, τόν έπισκέφθηκαν με ρικοί κοσμικοί γιά νά επιβεβαιώσουν μόνοι τους τη μεγάλη φήμη πού είχε.
Γνώριζαν ότι ήταν πολύ διακριτικός καί οί εκδηλώσεις του ήταν πάντα είναι.
Τόν ξαναρώτησαν:
Έσύ είσαι ό Αγάθων, ό φλύα­ρος καί φιλοκατήγορος;
Ό Αββας απάντησε πάλι μέ ήρεμία:
Έγώ είμαι.
Τόν ρώτησαν καί τρίτη φορά: Έσύ είσαι ό Αγάθων ό αίρετικός;
Ό Αββας ένοχλημένος απάντη­σε:
Δέν είμαι αίρετικός. Τότε οί συνομιλητές του τόν πα­ρακάλεσαν:

Πές μας, γιατί όλα όσα σοΰ είπαμε τά παραδέχτηκες έκτός από τό τελευταίο, τό όποίο δέν άντεξες;
Καί ό διακριτικός Αββας Αγάθων τούς απάντησε:
Τά πρώτα τά παίρνω έπάνω μου, γιατί είναι χρέος γιά την ψυχή μου. Αλλά τό νά μέ πεί κάποιος αίρετικό δέν τό δέχομαι, γιατί είναι χωρισμός από τό Θεό καί έγώ δέν θέλω νά χωριστώ από τό Θεό.
Βλέπουμε ότι ό Αββας δέν ανησυχοΰσε καθόλου γιά τίς κατηγο­ρίες. Αδιαφοροΰσε άν θά μειωνόταν ή φήμη του. Δέν στόχευε στην έκ τών ανθρώπων δόξα. Τόν ένδιέφερε τί έλεγε ό Θεός γι' αύτόν. Γι' αύτό καί ασκοΰνταν στην έρημο, έλεύθερος από τίς κρίσεις τών άσχετων, τίς συκοφαντίες έχθρών καί την περιέργεια τών κο­σμικών ανθρώπων. Αύτό πού έμείς χαρακτηρίζουμε ώς μεγάλο πρό­βλημα, δηλαδη τίς άδικες κατηγο­ρίες καί τίς πικρές συκοφαντίες, γιά έκείνον δέν ήταν τίποτα. Τό θεωροΰσε έρέθισμα γιά περισσότερη άσκηση, περισσότερη προσευχη καί βαθύτερη ταπείνωση.


Ό ήρεμος καί απαθης Αγάθων αμέσως άλλαξε στάση, μόλις τόν κατηγόρησαν ότι είναι αίρετικός. Αρνήθηκε κάτι τέτοιο. Δέν ήταν δυ­νατόν αύτός, πού όλα τά αρνήθηκε γιά τό Χριστό καί ζοΰσε στην έρημο μέ αύστηρότατη άσκηση, νά είναι αίρετικός. Γιά την όρθη πίστη ήταν έτοιμος νά δώσει καί τη ζωή του. Ασυμβίβαστος πέρα γιά πέρα.



Πρεσβ. Διονύσιος Τάτσης