"᾿Εγώ εἰμί τὸ Α καὶ τὸ Ω, ἡ ἀρχὴ καὶ τὸ τέλος, ὁ πρῶτος καὶ ὁ ἔσχατος" (᾿Αποκ. κβ΄, 13)

Κείμενα γιά τήν ἑλληνική γλῶσσα στή διαχρονική της μορφή, ἄρθρα ὀρθοδόξου προβληματισμοῦ καί διδαχῆς, ἄρθρα γιά τήν ῾Ελλάδα μας πού μᾶς πληγώνει...


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Μοναχὀς Μωϋσῆς ῾Αγιορείτης. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Μοναχὀς Μωϋσῆς ῾Αγιορείτης. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα 28 Φεβρουαρίου 2011

ΤΟ ΑΝΤΙΔΟΤΟ ΤΟΥ ΨΥΧΙΚΟΥ ΠΟΝΟΥ / Γράφει ὁ Μοναχὸς Μωυσῆς, Ἁγιορείτης

          Ἐνῶ ἡ ἐποχή μας χαρακτηρίζεται ἀπὸ τὴν ὑπεραφθονία καὶ τὴν ὑπερκατανάλωση -ἡ οἰκονομικὴ κρίση ἔβαλε λίγο φρένο-, τὴν ὑψηλὴ τεχνολογία, τὴν πρόοδο τῆς ἐπιστήμης, τὶς πολλὲς ἀνέσεις καὶ ὑλικὲς ἀπολαύσεις, παρατηρεῖται σοβαρὴ ἔξαρση ψυχολογικῶν προβλημάτων, βλέπει κανεὶς γκρίζα πρόσωπα, νευρικά, ταραγμένα, φοβισμένα, ἀγχωμένα, θλιμμένα καὶ στεναχωρημένα.
.             Ἀκόμη καὶ οἱ νέοι ταλαιπωροῦνται ἀπὸ ἔντονα προβλήματα, ἐσωτερικὲς συγκρούσεις, ψυχικὰ ἄφωτα ἀδιέξοδα καὶ ἀβάσταχτα κενά.Νέες ὡραῖες, νέοι μορφωμένοι καὶ πλούσιοι ἀγέλαστοι, κατηφεῖς καὶ ἀπαισιόδοξοι.
.             Μία ἐποχὴ κατακτήσεων, ἀποκαλύψεων, κερδῶν καὶ ἐπιτυχιῶν, ποὺ ὅμως οἱ ἄνθρωποί της αἰσθάνονται στερημένοι, δίχως ψυχικὴ ὑγεία, γαλήνη καὶ χαρά. Συχνὰ τὰ πρότυπα τῶν νέων μας εἶναι μελαγχολικοὶ τύποι τῆς σκληρῆς μουσικῆς, τῆς ξέφρενης καὶ ταραγμένης. Μερικὲς φορὲς μάλιστα νομίζεις ὅτι τοὺς ἀρέσει νὰ καλλιεργοῦν τὴ θλίψη καὶ τὴν ἀπαισιοδοξία. Ἀντὶ ἡ μουσικὴ νὰ εὐφραίνει καὶ νὰ ἀνασταίνει τὴν ψυχή, τὴν καθηλώνει στὸν πικρὸ πεσιμισμό. Εἶναι τῆς μόδας τὰ μελαγχολικὰ πρόσωπα.
.             Ἡ προκλητικὴ ἔνδυση τῶν νέων, ἡ ὁλονύκτια πρόχειρη διασκέδαση, ὁ παρασυρμὸς στὴ φοβερὴ μάστιγα τῶν ναρκωτικῶν, ἡ μεγάλη κατανάλωση ἀλκοολούχων ποτῶν, ἡ πολύωρη νοσηρὴ ἐξάρτηση στὸ διαδίκτυο καὶ ἄλλα πολλὰ παρόμοια ὀξύνουν τὸ πρόβλημα καὶ καθόλου δὲν τὸ θεραπεύουν. Σὰν νὰ θέλουν σώνει καὶ καλὰ μερικοὶ νὰ καταστρέψουν τὴν ὑγεία τους, νὰ συντομεύσουν τὴ ζωή τους, νὰ μὴ τοὺς ἐνδιαφέρει διόλου τὸ μέλλον. Οἱ στατιστικὲς εἶναι λίαν λυπηρές. Σὲ ὅλο τὸν κόσμο 340.000.000 ἄνθρωποι ὑποφέρουν σήμερα ἀπὸ σοβαρὰ προβλήματα ψυχικῆς ὑγείας. Σὲ Εὐρώπη καὶ Ἀμερικὴ ἡ Παγκόσμια Ὀργάνωση Ὑγείας ἀναφέρει πὼς περίπου ὁ μισὸς πληθυσμὸς πάσχει ἀπὸ κατάθλιψη, μελαγχολία καὶ τὴν ἐλαφρότερη δυσθυμία.
.             Παρατηρεῖ λοιπὸν κάποιος σήμερα εἰλικρινὰ καὶ μὲ πόνο πὼς οὔτε ἡ νεότητα, οὔτε ἡ ὡραιότητα, οὔτε ἡ δόξα τῆς ἐπιτυχίας καὶ τῆς ἀνόδου, οὔτε τὰ πολλὰ χρήματα καὶ τὰ πανάκριβα ἐνδύματα δίνουν πάντοτε τὴν ἀναμενόμενη χαρὰ καὶ τὴν πολυπόθητη εὐτυχία. Ἐν τούτοις, μήπως ἡ συνεχῶς παρουσιαζόμενη κατήφεια θέλει νὰ ἐπηρεάσει τοὺς πάντες, ὥστε νὰ πλουτίζουν οἱ βιομηχανίες ψυχοφαρμάκων; Ἡ ὑπερβολικὴ ἀθυμία, λέγουν οἱ ἅγιοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας, εἶναι τὸ πονηρὸ πνεῦμα τῆς λύπης, ποὺ ὁδηγεῖ στὴν κατάθλιψη καὶ τὴν μελαγχολία. Εὔστοχα εἰπώθηκε πὼς ἡ κατάσταση τῆς θλίψης μπορεῖ κάποτε νοσηρὰ νὰ γίνει εὐχάριστη, μία μορφὴ ἤπιου σαδομαζοχισμοῦ. Ἡ συνήθεια αὐτῆς τῆς σύγχρονης κοινωνίας κφράζει κα δηλώνει τ μεγάλη πογοήτευση, πο προέρχεται π τν λλειψη ξιν κα τν τομικισμό.
.       Μπορεῖ ὁ κάθε ἄνθρωπος, ἂν ἀγωνιστεῖ καὶ θέλει πραγματικά, νὰ ἀπορρίψει ἀπὸ τὴ ζωὴ τοῦ ἄμεσα ὅ,τι δὲν τοῦ δίνει ἀληθινὴ αἰσιοδοξία, χαρὰ καὶ εὐχαρίστηση.  Ἔτσι ὁ ἄνθρωπος θὰ ἔχει ἠρεμία, ἡσυχία καὶ γαλήνη. Ἡ συνείδησή του θὰ εἶναι ἀναπαυμένη, ἡ ζωή του ἀτάραχη, ἀκόμη καὶ ὁ ὕπνος τοῦ γλυκός. Ὁ ποιητὴς Τ. Ἔλιοτ λέγει: «Κάνοντας κάτι χρήσιμο, λέγοντας κάτι ὀρθό, ἀτενίζοντας κάτι πραγματικὰ ὡραῖο, ἀρκοῦν γιὰ νὰ ὀμορφύνουν τὴ ζωή σου». Ὁ Ντοστογιέφσκι ἔλεγε «ἡ ὀμορφιὰ θὰ σώσει τὸν κόσμο». Εἶναι γεγονὸς πὼς τὸ κακό, τὸ πονηρό, τὸ αἰσχρὸ προκαλεῖ καὶ δελεάζει, ὅμως τὸ καλό, τὸ ἀγαθό, τὸ ἱερὸ καὶ ὡραῖο εἶναι ποὺ πάντοτε θέλγει πραγματικὰ καὶ συγκινεῖ βαθύτατα.
.             λληνορθόδοξη παράδοση χει δύναμη, ντοχή, νόημα, πίστη, παρηγορι κα λπίδα. Ἡ προσπάθεια ὁρισμένων νὰ ξεριζώσουν ἀπὸ τὶς καρδιὲς τῶν ἀνθρώπων αὐτὴ τὴν πλούσια καὶ ζωηφόρα παράδοση τὸ μόνο ποὺ θὰ καταφέρει θὰ εἶναι νὰ αὐξήσει τοὺς θλιμμένους, τοὺς ἀπαρηγόρητους, τοὺς ἀνέλπιδους. Ἡ παράδοση αὐτὴ γέννησε ἐκλεκτὲς μορφὲς ἁγίων καὶ ἡρώων. λθε καιρς γι μία οσιαστικ ναζήτηση, πρς πανασύνδεση μ τν στορία, τν παράδοση κα τὴν συνέχειά της. Ὥρα εὐπρόσδεκτη, κατάλληλη καὶ ἀπαραίτητη γιὰ μία καινούργια ἀνακάλυψη τῆς παραδόσεώς μας καὶ τῆς δυνατῆς βεβαιότητος ποὺ προσφέρει στὴν ἀπόγνωση, στὴν κατήφεια, στὴν κατάθλιψη καὶ στὴν μελαγχολία. Νὰ τὸ ἀντίδοτο τοῦ πολλοῦ ψυχικοῦ πόνου τῶν καιρῶν μας. Εἶναι ἀνάγκη σύντομα νὰ τὸ ἀναζητήσουμε πρὸς θεραπεία. Δν παίρνει λλο μία νοημάτιστη κα μαύρη ζωή. Δὲν εἶναι ἔτσι; Εἶμαι ὑπερβολικὸς καὶ παρωχημένος;

ΠΗΓΗ: http://www.makthes.gr/news/opinions/69853//ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

Τρίτη 8 Φεβρουαρίου 2011

ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΓΕΡΟΝΤΕΣ / Γράφει ὁ μοναχὸς Μωυσῆς, Ἁγιορείτης

.          Θεωρῶ τὸν ἑαυτό μου ἰδιαίτερα τυχερὸ ποὺ γνώρισε κάποιους πρὶν ἀπὸ λίγα χρόνια κοιμηθέντες ρασοφόρους. Πρόκειται γιὰ τοὺς πατέρες Ἐπιφάνιο Θεοδωρόπουλο, Παΐσιο Ἁγιορείτη, Πορφύριο Καυσοκαλυβίτη, Ἐφραὶμ Κατουνακιώτη, Νικόλαο Μπεκατῶρο καὶ Αἰμιλιανὸ Σιμωνοπετρίτη, πού μοῦ ἔδωσε τὸ μέγα σχῆμα τῶν μοναχῶν. Μὲ βοήθησαν πολὺ στὴ ζωή μου, ἰδιαίτερα ὁ τελευταῖος.
.          Μ’ ἔμαθαν νὰ ξέρω γιατί ζῶ, τὴν ὡραιότητα τοῦ Θεοῦ, τὸ μυστήριο τῆς ἐλευθερίας τοῦ ἀνθρώπου καὶ τὸν σεβασμὸ τοῦ κάθε προσώπου, νὰ μὴ λέω ψέματα στὸν ἑαυτό μου, νὰ προασπίζομαι τὴν ἀλήθεια μὲ ἀγάπη. Μὲ ἀπομάκρυναν μὲ τρόπο καὶ διάκριση ἀπὸ ἕναν τρόπο ζωῆς δίχως βαθὺ νόημα καὶ ἱερὸ σκοπό.  Ἕναν τρόπο ποὺ ζοῦν πολλοὶ σὰν ὑπνωτισμένοι μπροστὰ στὴν τηλεόραση ἢ μὲ τὸ πῶς βλέπουν καὶ βιώνουν τὴ ζωή, τὴν ἴδια τὴ ζωή τους.  Ἔχουν κλείσει τὰ μάτια τῆς ψυχῆς τους, γιὰ νὰ δοῦν καὶ νὰ χαροῦν τὸ ἀληθινὸ φῶς.
.          Μερικὲς φορὲς δημιουργεῖται ἕνας μύθος καὶ μία ὑπερβολὴ ἀπὸ κάποιους γιὰ ὁρισμένους γέροντες. Αὐτὸ εἶναι λάθος σοβαρὸ σὲ βάρος τῶν τιμίων αὐτῶν προσώπων. Θεωροῦν ὅτι μεγεθύνοντας τοὺς γεροντάδες τους ἀνεβαίνουν καὶ τῶν δικῶν τους πνευματικῶν μετοχῶν τὰ ποσοστά. Οὔτε φυσικὰ πάλι ἐπιτρέπεται οἱ ἴδιοι οἱ γέροντες νὰ παρασύρονται κάποτε σὲ προσωποπαγεῖς, συναισθηματικὲς καὶ νοσηρὲς σχέσεις καὶ καταστάσεις. Οἱ γέροντες νὰ συνδέουν τοὺς ἀνθρώπους τους πάντοτε μὲ τὸν Χριστὸ καὶ ὄχι μὲ τὰ πρόσωπά τους. Στὴν πνευματικὴ ζωὴ χρειάζεται ὑπέρβαση, γενναιότητα καὶ θυσιαστικότητα.
.          Ἕνας γέροντας καὶ κατ’ ἐπέκταση ἕνας πνευματικὸς-ἐξομολόγος δὲν θὰ πρέπει νὰ δεσμεύει ἀσφυκτικὰ τὰ πρόσωπα, ἀλλὰ νὰ τὰ ἐμπνέει μὲ τὸ βιωμένο του παράδειγμα, μὲ τὴ διακριτικὴ νουθεσία του, τὴ σεμνότητα, τὴν ταπείνωση καὶ τὴν προσευχή του, ὅπως οἱ παραπάνω ἀναφερθέντες. Ἀναγνωρίζονται γιὰ τὴ διάκριση, τὴ χαρισματούχα ζωή τους, τὴν προσευχή τους καὶ τὴν ἀγάπη τους. Ἀγαποῦσαν πολὺ τὸν Χριστὸ καὶ τὸν πάσχοντα συνάνθρωπο.  Ὅλοι οἱ γέροντες δὲν εἶναι ὅσιοι. Δὲν εἶναι ὀρθὸ ἐπίμονα καὶ βιαστικὰ νὰ θέλουμε νὰ τοὺς θέσουμε τὰ φωτοστέφανο τῆς ἁγιότητας. Γιὰ νὰ δοξαστοῦμε κι ἐμεῖς.
.          Ὁ π. Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος ἀπὸ τὴ Μεσσηνία σπούδασε θεολογία ἀριστεύοντας. Ὑπῆρξε πνευματικὸς πατέρας σπουδαῖος πολλῶν πιστῶν ποὺ τὸν ἐκτιμοῦσαν βαθύτατα. Ὁ λόγος του εἶχε ἀκρίβεια, ἐγκυρότητα, τεκμηρίωση, σοβαρότητα, ὑπευθυνότητα, καθαρότητα καὶ πιστότητα.
.          Ὁ γνωστότατος γέροντας Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης γεννήθηκε στὰ Φάρασα τῆς Μ. Ἀσίας, μεγάλωσε στὴν Κόνιτσα τῆς Ἠπείρου καὶ μόνασε γιὰ πολλὰ ἔτη στὸ Ἅγιον  Ὄρος. Ἡ μακρά του ἄσκηση τοῦ ἔδωσε ἐμπειρία καὶ χαρίσματα, μὲ τὰ ὁποῖα βοηθοῦσε πολλοὺς πολύ. Τὸ ἴδιο καὶ ὁ μακαριστὸς Γέροντας Πορφύριος, ποὺ μικρὸς ἦλθε ἀπὸ τὴν Εὔβοια στὴ σκήτη τῶν Καυσοκαλυβίων, ἀπ’ ὅπου καὶ τὸ προσωνύμιό του, καὶ λόγῳ σοβαροῦ κλονισμοῦ τῆς ὑγείας του πῆγε στὴν Ἀθήνα, ὅπου ἐπὶ σαράντα χρόνια παρέμεινε ἀσκητής, μοιράζοντας θεϊκὰ δῶρα σὲ πολλοὺς θλιμμένους καὶ πονεμένους.
.          Ὁ γέροντας Ἐφραὶμ ἀγωνίστηκε ἐπὶ δεκαετίες στὰ ἀπαράκλητα Κατουνάκια, ὑπακούοντας, γηροκομώντας τοὺς γεροντάδες του, ἐργαζόμενος σκληρὰ καὶ προσευχόμενος ἀκατάπαυστα. Ὁ λόγος ἦταν βιωματικός, πειστικός, κατανυκτικὸς καὶ ἐγκάρδιος.
.          Ὁ π. Νικόλαος Μπεκατῶρος γεννήθηκε ἀπὸ Ἕλληνες γονεῖς στὴ Ρωσία καὶ πολλὰ ὑπέστη ὡς νέος ἱερεὺς ἀπὸ τοὺς ἄθεους κυβερνῶντες καὶ τὰ ὄργανά τους. Πῆγε στὴν Ἀθήνα καὶ κατόπιν στὴν Ἀμερική, ὅπου ἔγινε στοργικὸς πνευματικὸς πατέρας Ἑλλήνων, Ρώσων, Ἀμερικανῶν καὶ ἄλλων, τοὺς ὁποίους σαγήνευε μὲ τὴ γνήσια εἰλικρίνεια, πραότητα καὶ ταπείνωσή του.
.          Ὁ γέροντας Αἰμιλιανὸς Σιμωνοπετρίτης, ποὺ ζεῖ ἄρρωστος βαριὰ στὸ μοναστήρι τῆς Ὀρμύλιας, ποὺ ἵδρυσε ὁ ἴδιος καὶ ἔχει σήμερα 120 μοναχές, διακρίθηκε γιὰ τὴ σοφία, τὴν ἐμπειρία, τὴ γνώση τῶν ἱερῶν θεσμῶν, τὴν ἐμβάθυνση στ’ ἄδυτα τῆς ἀνθρώπινης ψυχῆς, τὴν ἀνάλυση θεμάτων ὑψηλῶν καὶ σπουδαίων. Πρόκειται γιὰ μία σπάνια καὶ ἐξαιρετικὴ μορφὴ ἀληθινοῦ ἀνθρώπου τοῦ Θεοῦ.
.          Οἱ γέροντες ἀπομυθοποιημένοι, ἀφτιασίδωτοι καὶ γνήσιοι ἔχουν νὰ καταθέσουν βαρυσήμαντο λόγο στὶς μεγάλες δυσκολίες τῶν καιρῶν καὶ τῶν ἀνθρώπων.
ΠΗΓΗ: ἐφημ. «ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ», 06.02.2011/Χριστιανική Βιβλιογραφία

Κυριακή 23 Ιανουαρίου 2011

ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΤΡΑΤΗΓΟ ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗ. Γράφει ὁ μοναχὸς Μωυσῆς, Ἁγιορείτης




.       Τὸν Μακρυγιάννη θὰ πρέπει κανεὶς νὰ τὸν μελετάει δίχως ἔγχρωμα γυαλιά. Συνήθως κάποιοι φοροῦν γυαλιὰ χρώματος τῆς ἀρεσκείας τους ἢ τῆς ἰδεολογίας καὶ ἔχουν ἀπὸ πρὶν τὴ μελέτη ἀποφασίσει τί θὰ γράψουν. Ἔτσι ἔχουμε πολλὲς καὶ ἀντιφατικὲς ἀπόψεις γιὰ τὴ ζωὴ καὶ τὸ ἔργο τοῦ ἡρωικοῦ καὶ εὐλαβέστατου Μακρυγιάννη, ποὺ ἦταν ἀπὸ τὰ μέρη τὰ δικά μας, ἀφοῦ ὁ παππούς μου, ὁ πατέρας τοῦ πατέρα μου, τελώνης Κωνσταντῖνος Μαυρίκης, ἦταν ἀπὸ τὴ Δεσφίνα Φωκίδος.
.       Χρησιμοποιεῖται καὶ κακοπαθεῖ ὁ Μακρυγιάννης ἀπὸ διάφορους, ἀκόμη καὶ πολλὰ χρόνια μετὰ τὸν θάνατό του. Θέλουν νὰ βγάλουν τὰ προετοιμασμένα συμπεράσματά τους καὶ χρησιμοποιοῦν ψυχολογία, ἱστορία, πολιτική, θεολογία, φιλολογία γιὰ νὰ καταλήξουν ἐκεῖ ποὺ θέλουν. Ὅπως λέει ὁ σεβαστὸς καὶ ἀγαπητὸς π. Γεώργιος Μεταλληνός, “γι’ αὐτὸ προκύπτει ὁ Μακρυγιάννης τῶν συντηρητικῶν, ὁ Μακρυγιάννης τῶν προοδευτικῶν καὶ ἐνίοτε ἕνας ‘τρελὸς’ Μακρυγιάννης, ὅλων ἐκείνων ποὺ θέλουν νὰ ἀπαλλαγοῦν ἀπὸ τὴν ἐνοχλητικὴ ‘θρησκοληψία’ του”.
.       Ὁ Μακρυγιάννης ἦταν αὐτὸς ποὺ ἦταν. Πάντοτε γνήσιος, ντόμπρος, ἀληθινός, δίκαιος καὶ γενναῖος. Δὲν ὑποκρινόταν, δὲν μασοῦσε τὰ λόγια του, δὲν ἔλεγε μισὲς ἀλήθειες. Εἶχε πάντοτε ἕνα ἑνιαῖο ἦθος καὶ ὕφος χαρακτηριστικό. Μπορεῖ νά ’κανε λάθη, ὅμως δὲν ἦταν κακοπροαίρετα. Νὰ ἦταν λάθος ἐκτιμήσεις, ἀστοχίες, κακὴ πληροφόρηση, ἔλλειψη γνώσης, ὅμως δὲν ἔκανε διαστρεβλωτικὲς κινήσεις σκόπιμες ἢ παρανοήσεις γιὰ τὸ ἴδιον συμφέρον. Δὲν κάνουμε ἐξωραϊσμό του καὶ δὲν τὸν ἁγιοποιοῦμε.
.        Ὁ Μακρυγιάννης εἶναι σταθερὰ καὶ ἀκλόνητα τοποθετημένος στὸ ἅρμα τῆς παραδόσεώς μας. Ἡ πίστη του, μπορεῖ νά ’χει κάποιες ὑπερβολές, ἀλλὰ εἶναι τίμια, ἐγκάρδια, ὁλοσχερής. Ἡ μεγάλη του ἀγάπη γιὰ τὴν πατρίδα, τὴν Ἑλλάδα, τὸ Γένος, τὴ Ρωμιοσύνη, τὴν Ὀρθοδοξία ἦταν πάντα μαζί, ἀδιάσπαστα, ἀδιαχώριστα, ὑψηλά. Σήμερα ὁ προοδευτισμὸς δὲν τὰ ἀκούει πολὺ εὐχάριστα αὐτά, ἐνοχλεῖται, κουμπώνεται, εἶναι ἐπιφυλακτικός. Ὅμως γενιὲς ἀνθρώπων ἔζησαν μὲ αὐτὲς τὶς βάσεις καὶ μὲ λιγότερο ἄγχος. Ἀποτελοῦσαν τὴν ὑπόσταση τοῦ Ἕλληνα. Ὁ Νεοέλληνας μεριμνᾶ καὶ τυρβάζει περὶ πολλά, ἀποκόπτεται ἀπὸ τὶς ρίζες του, ξεθεμελιώνει τὸν οἶκο του, ἀποϊεροποιεῖ τὴ ζωή. Ὁ Μακρυγιάννης εἶχε στὴν καρδιὰ τοῦ τὴν Ὀρθοδοξία καὶ τὴν Ἑλλάδα.
.      Γιὰ τὸν Μακρυγιάννη ἀλλὰ καὶ γιὰ τὸν κάθε πιστὸ Ἕλληνα ὀρθόδοξο εἶναι ἡ πίστη τῶν Ἀποστόλων, τῶν ἁγίων Πατέρων, τῶν Μαρτύρων, τῶν ὁσίων, τῶν ἀσκητῶν, τῶν ἀγωνιζομένων γιὰ τὴ θέωση. Οἱ ἐνορίες, τὰ μοναστήρια, τὰ καντήλια, οἱ εἰκόνες, τὰ θυμιάματα, τὰ κεριά, οἱ μετάνοιες, οἱ νηστεῖες, οἱ ἀγρυπνίες, οἱ δεήσεις, ἡ μυστηριακὴ ζωή.
.        Ὁ Μακρυγιάννης ὡς πιστὸ τέκνο τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας εἶναι ὑπὲρ τῆς ἀνεξιθρησκίας. Κανεὶς ἄνθρωπος δὲν μπορεῖ νὰ βιασθεῖ νὰ μὴν πιστεύει αὐτὸ ποὺ ἐπιθυμεῖ. Γιὰ τὴ θέση αὐτὴ κάποιοι ὑπερορθόδοξοι, σκληροπυρηνικοί, φανατικοί, σκανδαλιζόμενοι εὐσεβιστές, ἐνοχλοῦνται καὶ ἀπορρίπτουν τὸν βαθιὰ θρησκευάμενο Μακρυγιάννη. Ἀπὸ τὴ θέση του αὐτή, ὅπως βεβαίως καὶ ἄλλες, μποροῦμε νὰ ποῦμε ὅτι δὲν εἶναι ἀκραῖος καὶ θρησκόληπτος. Ἡ θρησκοληψία εἶναι νόσημα σοβαρὸ καὶ θέλει προσεκτικὴ ἐκτομή. Ὁ Μακρυγιάννης μπορεῖ νὰ μὴν τὸ καταλάβαινε ὁ ἴδιος, θεολογοῦσε ὀρθόδοξα πιστεύοντας στὴν ἱερότητα καὶ μοναδικότητα τοῦ ἀνεπανάληπτου ἀνθρωπίνου προσώπου καθὼς καὶ στὴ θεόσδοτη ἐλεύθερη βούληση. Δὲν δεχόταν τὴν Ὀρθοδοξία ὡς ἰδεολόγημα, ἀλλὰ ὡς ἐλεύθερη καὶ ἀβίαστη ἐπιλογὴ τέλεια ἐλεύθερων ἀνθρώπων. Ὁ Χριστὸς δὲν πίεσε ποτὲ κανέναν νὰ τὸν ἀκολουθήσει. Ὅλο τὸ Εὐαγγέλιο εἶναι μία εὐγενικὴ πρόσκληση.
.          Ὁ Μακρυγιάννης ὅμως ἦταν σκληρὸς στοὺς συμπατριῶτες του, ποὺ ἀφήνουν τὴν Ὀρθοδοξία καὶ ἀκολουθοῦν εὔκολα τὸν πρῶτο αἱρετικό. Μάλιστα φθάνει νὰ τοὺς θεωρεῖ κι ἐχθρούς τοῦ Γένους. Πίστευε πὼς ἡ Ἑλλάδα συμπορεύτηκε μὲ τὴν Ὀρθοδοξία καὶ εἶχε ἀπὸ αὐτὴ τὴν ἀγαπητικὴ συμπόρευση σημαντικὰ ὀφέλη. Τὴν πολυαγαπημένη του πατρίδα τὴν ἤθελε ἐλεύθερη, ζωντανὴ καὶ δημιουργική, ὥστε νὰ ἀνεβαίνει τοὺς ὑψηλοὺς στόχους της, δημιουργώντας συνάμα φιλόκαλο πολιτισμό. Στὰ σπουδαῖα καὶ συγκινητικὰ πομνημονεύματά του φαίνεται καθαρὰ ἡ μεγάλη ἀγάπη του γιὰ τὴν Ἑλλάδα καὶ τὴν Ὀρθοδοξία. Τὴν Ἑλλάδα τὴ θέλει πρώτιστα ἐλεύθερη, δημοκρατική, δίκαιη, ἐνάρετη καὶ φιλόθεη. Εἶναι φιλόπατρις, φιλοδίκαιος, φιλόθεος, φιλάγιος, φιλάνθρωπος καὶ φιλάρετος. Εἶναι ἐπίσης ἀντιδυτικὸς καὶ ἀντιβασιλικός, γιατί ἡ Δύση ἔχει παράδοση ξένη ἀπὸ τὴ δική μας καὶ βασιλεῖς ποὺ δὲν εἶναι Ὀρθόδοξοι.
.          Κλαίει γιὰ τὸν ἄτεχνο πρώιμο ἐξευρωπαϊσμὸ τῆς δόλιας πατρίδος του. Χύνει δάκρυα γιὰ τὸν παρασυρμὸ τῶν συμπατριωτῶν του ἀπὸ ξένες ἐλπίδες. Εἶναι ὁ ἀτόφιος Χριστιανὸς τῆς γνήσιας λαϊκῆς εὐσέβειας. Τὰ ὁράματά του εἶναι τῆς φρόνησης καὶ τῆς παραφρόνησής του. Δείχνουν τὴν ψυχή του, τὴν ἀθωότητά του, τὴν ἁγνότητά του, τὴν καλοκαγαθία του, τὴ βαθιὰ πίστη του. Ἀγωνιᾶ γιὰ τὴν τύχη τῆς πατρίδος του, τῆς ἄκλαυτης Ρωμιοσύνης. Ὁ ἔνδοξος πατριώτης Ρουμελιώτης στρατηγὸς εἶναι ὁ γνήσιος Ρωμιὸς τῆς ἀγέρωχης Ρωμανίας, τοῦ ἀκαταμάχητου Ἑλληνισμοῦ, ἕνα τῶν λαμπρῶν καὶ ἐκλεκτῶν τέκνων του, ποὺ ἀξίζει νὰ τὸν θυμόμαστε στὶς δύσκολες ἡμέρες μας.
ΠΗΓΗ: ἐφημ. «ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ»
 πολυτονισμός κειμένου:http://christianvivliografia.wordpress.com

Δευτέρα 17 Ιανουαρίου 2011

Μοναχός Μωϋσῆς, ῾Ο λόγος τής ᾿Εκκλησίας



Ο λόγος της Εκκλησίας
Γράφει ο μοναχός Μωυσής, Αγιορείτης
Το προς τον λαό πρόσφατο κείμενο της Εκκλησίας της Ελλάδος για τη σύγχρονη οικονομική κρίση μιλά “με τη γλώσσα της αλήθειας και της αγάπης”. Είναι γεγονός πως είναι ένα κείμενο ξεκάθαρο, ειλικρινές, άφοβο και προσεγμένο. Θέτει ερωτήματα σοβαρά, κάνει κρίσεις ακριβείς, τονίζει αμέλειες, πραγματοποιεί πικρές διαπιστώσεις. Εντοπίζει ορθά ότι της οικονομικής κρίσης προηγήθηκε η πνευματική, με τον εύκολο πλουτισμό, την καλοπέραση και την εξαπάτηση. Μια ζωή άσκοπη και παράλογη έγινε τραγική. Δεν φοβάται την αυτοκριτική, την παραδοχή λαθών και σκανδάλων. Η Εκκλησία όμως δίνει υψηλό νόημα ζωής, βέβαιη ελπίδα, σταθερό προσανατολισμό, φιλοστοργία, φιλανθρωπία και φιλοτεκνία....
Η κυβέρνηση ενοχλήθηκε αρκετά από το κείμενο της Εκκλησίας αυτό. Την Εκκλησία τη θέλει να σιωπά και να μιλά μόνο όταν είναι για την επαινεί. Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος μάλιστα την ειρωνεύτηκε, ότι συμβαδίζει με τις λεγόμενες προοδευτικές δυνάμεις, την ονόμασε εξωπραγματική και σκοταδιστική. Οι αριστεροί φαίνεται ενοχλήθηκαν κι αυτοί, βλέποντας την Εκκλησία να ελέγχει τους κρατούντες, και τώρα δεν θα μπορεί να τη χτυπήσει. Η ελληνική αριστερά πάντως επιμένει ότι η Εκκλησία συμπορεύεται με την πολιτική της συντήρησης. Το κείμενο δεν άρεσε, φαίνεται, και σε κάποιους εκκλησιαστικούς μεγαλοσχήμονες, ότι δεν πρέπει να τα βάζουμε με την Πολιτεία, και σε κάποιους άλλους, μικρόσχημους-μικρόψυχους, που δεν δίστασαν να κατηγορήσουν σκόπιμα και ιδιοτελώς τους συντάκτες του αξιόλογου αυτού κειμένου μέσα από ιστοσελίδες με γλώσσα ανόσια, ανούσια και κακόγουστα κολακευτική για άλλους…

Κύριος συντάκτης του κειμένου είναι ο μητροπολίτης Σινανίου και Σιατίστης Παύλος, ο οποίος είναι από ετών γνωστός για έναν λόγο γνήσιο, ανυπόκριτο, τίμιο, θεοφοβούμενο, απλό, μεστό και σαγηνευτικό. Σε πρόσφατη συνέντευξή του στην εφημερίδα αυτή είπε δυνατά: “Η Εκκλησία έχει δικαίωμα να εκφράζει δημόσια την άποψή της”. Συνεχίζοντας, αναφέρει: “Αν θέλουμε κάποια στιγμή σ’ αυτόν τον τόπο να καταλήξουμε κάπου, πρέπει να μη φοβηθούμε την αλήθεια και να αναλάβουμε όλοι τις ευθύνες μας”.

Σε πρόσφατη ομιλία του ο ίδιος μητροπολίτης ανέφερε: “Θέλετε επισκόπους συμβιβασμένους με όλους και με όλα; Αυτή την επιλογή πρέπει να αποφασίσετε, για να μην ακούω ανοησίες. Να μην ακούω αυτά που κάποιοι, επειδή κινδυνεύουν τα δικά τους συμφέροντα σήμερα, λένε να μη μιλάει η Εκκλησία. Και ποιος να μιλάει; Να μιλάτε εσείς; Να μιλάει η δημοσιογραφική αλητεία των Αθηνών; Και ο επίσκοπος δεν θα μιλάει; Είναι γελασμένοι όλοι τους; Γιατί; Γιατί έχουμε πρότυπο και παράδειγμα τους αγίους μας. Και με βάση το δικό τους παράδειγμα, και όχι του κάθε εξωνημένου δημοσιογράφου ή οποιουδήποτε άλλου, ακόμη και πολιτικών, θα υπηρετήσουμε την Εκκλησία. Και αυτό ας το καταλάβουν όλοι. Για να καταλάβουν γιατί είναι πρώτη αυτή η ευθύνη του επισκόπου, να υπερασπίζεται το άδικο, δηλαδή τον αδικούμενο μάλλον άνθρωπο, όπου κι αν βρίσκεται και ό,τι και αν συμβαίνει”.

Μερικές φορές, αγαπητοί μου, η αλήθεια είναι πικρή, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να λέγεται. Η ρωσική κυβέρνηση διά νόμου επιστρέφει όλη την περιουσία στην Εκκλησία, που την είχε πάρει πριν από μερικές δεκαετίες παράνομα. Στην Ελλάδα το κράτος επιχειρεί συστηματικά να δυσκολεύει την Εκκλησία και να την παρουσιάζει ως έχουσα μυθική περιουσία. Η Τουρκία, κατόπιν αποφάσεως του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, επέστρεψε στο Οικουμενικό Πατριαρχείο δημευθείσα περιουσία του. Η πολιτεία από μηνών παρακρατεί χρήματα από ανήκουν στο Άγιον Όρος από τα μετοχικά μισθώματα, την ετήσια οικονομική χορηγία.

Η Διαρκής Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος με ανακοινωθέν της σχετικά με τη νέα κάρτα του πολίτη εκφράζει επιφυλάξεις σοβαρές, σεβόμενη τη θεόσδοτη ελευθερία της μοναδικότητος και ιερότητος του ανθρωπίνου προσώπου και της αξιοπρέπειάς του. Χρειάζεται λοιπόν η Εκκλησία να λύνει τη σιωπή της, όχι για να φλυαρεί και να φωνάζει νευριασμένα, αλλά για να καταθέτει με γνώση και πείρα λόγο αλήθειας και αγάπης.

Η Εκκλησία δεν έχει διακοσμητικό ρόλο σε αυτόν τον τόπο ή ρόλο κομπάρσου. Η Εκκλησία δεν φιλοδοξεί να κάνει τον πρωταγωνιστή. Δεν επαίρεται ότι είναι πρωταγωνιστής, κυρίαρχος και φοβερός. Η Εκκλησία είναι μία ζεστή μητρική αγκαλιά. Ο ρόλος της στηρίζει, ενισχύει, παρηγορεί και διώχνει μακριά της την απελπισία. Χρειάζεται ο ειλικρινά τρυφερός, δίκαιος και ατόφιος λόγος της. Όχι να χαζοχαμογελά προς όλους και όλα, να υποχωρεί, για να κερδίσει κάτι και στο τέλος να τα χάνει όλα. Μιλούν κάποιοι λίγοι, λένε πικρές αλήθειες, και επειδή δεν αρέσουν στους πολλούς, προσπαθούν να τους μειώσουν, να τους ειρωνευθούν και να τους απειλήσουν.

Η Εκκλησία θα κερδίσει με την ταπείνωση, τη σεμνότητα, τον διακριτικό, άφοβο, γνήσιο, ευαγγελικό λόγο, τον αποστολικό και αγιοπατερικό λόγο. Ένας λόγος ασαφής, χλιαρός, κολακευτικός, κουλτουριάρικος δεν αναπαύει ψυχές, δεν χαροποιεί απαιτητικά πνεύματα. Είναι καιρός να κατατεθεί περισσότερη αλήθεια με μεγαλύτερη αγάπη.

Πηγή:ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ

Κυριακή 5 Δεκεμβρίου 2010

Μοναχός Μωϋσῆς, ῾Η κατάθλιψη σήμερα


πηγή:  Μακεδονία, 5/12/2010

Η κατάθλιψη σήμερα

Γράφει ο Μοναχός Μωυσής, αγιορείτης

Μου τηλεφωνούν νέοι και μεγάλοι άνθρωποι, που φθάνουν στο σημείο ακόμη και να κλαίνε γιατί χάνουν ξαφνικά την εργασία τους. Η λύπη, η στενοχώρια, το άγχος τούς οδηγούν κάποτε και στην κατάθλιψη. Ορισμένοι θεωρούν ότι προέρχεται από παθολογικά αίτια, άλλοι από έπαρση, μεγαλομανία, τελειομανία ή διάφορες φοβίες. Πρόκειται για μια κουραστική κατάσταση αιθάλης, λογισμών, συννεφιασμένης καρδιάς, στενόχωρης διαθέσεως, μελανής κηλίδος και σκιάς. Η κατάθλιψη είναι γνωστό νόσημα με συνεχώς αυξητική τάση στον δυτικό κόσμο....

Υπερβολικά αυστηρή και κακή αγωγή, οικογενειακά δράματα και διαζύγια, η υπερένταση, η μέθη, το πένθος, μία ξαφνική σοβαρή ασθένεια. Ο τρόμος, το άλγος και το πάθος, ιδιαίτερα στις γυναίκες, δημιουργούν πρόσωπα οκνηρά, κουρασμένα, μαραμένα, μαζεμένα, ταλαιπωρημένα και απομονωμένα. Μια βαριά θλίψη, μια φυγοπονία, μία έλλειψη ενδιαφέροντος για καθετί, μία ενοχλητική δυσφορία και δυσφημία, ένα αίσθημα πανικού και ένας μεγάλος φόβος για το μέλλον χαρακτηρίζει συνήθως τους νοσούντες καταθλιπτικούς. Υπάρχει μία παχυλή πνευματική ανορεξία, μία βαριεστημένη βούληση, μία μεγάλη δυσκολία για το πάρσιμο σημαντικών αποφάσεων της ζωής.

Ένας καταθλιπτικός μερικές φορές έχει ανήσυχο ύπνο με ενοχλητικά όνειρα. Θέλει να κοιμηθεί πολύ και δεν μπορεί. Πάσχει από αϋπνίες και εξαντλείται αφάνταστα. Δεν φροντίζει και δεν περιποιείται καλά τον εαυτό του. Έχει απαιτήσεις και δυσκολίες με τους άλλους. Όμως συχνά δεν φταίει, αν φταίει, όσο και πόσο φταίει ο ίδιος ο άνθρωπος. Όταν υπάρχει μεγάλη ένταση στην εργασία, επικρέμεται ο φόβος της απολύσεως. Έχουν αυξηθεί οι επισκέψεις σε ψυχολόγους και ψυχιάτρους και η λήψη ψυχοφαρμάκων. Το πιο φοβερό είναι και η τρομερή αύξηση των αυτοκτονιών στην Ελλάδα. Δεν υποφέρουν μόνο οι φτωχοί από έλλειψη των προς το ζην απαραίτητων αλλά και οι πλούσιοι από έλλειμμα βαθύτατου νοήματος ζωής. Οι ευαίσθητοι είναι πιο επιρρεπείς στην κατάθλιψη.

Όμως θα πρέπει ειλικρινά να πούμε πως υπάρχει και μία ψυχολογική και πνευματική ερμηνεία των λεπτών και δύσκολων αυτών καταστάσεων. Ο σύγχρονος άνθρωπος δεν έχει μέσα του πλούσιο απόθεμα πνευματικών δυνάμεων αυτογνωσίας, υπομονής, ελπίδος, μετριοφροσύνης και καρτερικότητος. Θεωρεί ότι εκτιμάται για την υψηλή θέση εργασίας που κατέχει, τον υψηλό μισθό, την αριστοκρατική περιοχή που διαμένει, την καλή μάρκα αυτοκινήτου που κατέχει, τι φορά και τι φέρει. Διασαλευόμενο αυτό το προφίλ που καταρρέει και θλίβεται. Έτσι έρχεται η οικονομική κρίση να μας κρίνει πνευματικά.

Θα πρέπει να τονίσουμε βεβαίως πως όλα τα παραπάνω είναι σχετικά και όχι απόλυτα. Δεν μιλάμε εδώ για τις εξαιρέσεις. Μία έγκαιρη και έγκυρη διάγνωση είναι πάντοτε ωφέλιμη, πριν χρονίσει το πρόβλημα. Χρειάζεται οπωσδήποτε ο ειδικός γιατρός, με ήθος και γνώση, εμπειρία και κατανόηση, αλλά και αλλαγή ζωής και τρόπος σκέψεως και να δούμε λίγο ψηλά. Η αισιοδοξία, η φιλία, η ωραία συζήτηση, ένας περίπατος, η μετατροπή του σκεπτικού μας, ένα ταξίδι, ένα προσκύνημα, μία επίσκεψη σε αγαπημένα πρόσωπα συντείνουν στην απόδραση της συννεφιάς που σκοτεινιάζει την ψυχή. Σε ορισμένους ανθρώπους, μη σας φανεί παράξενο, τους αρέσει να προβληματίζονται συνεχώς, να αγχώνονται, να βαρυθυμούν, να υποπτεύονται, να ζηλεύουν και να κακιώνουν.

Ο Θεός ως διά μαγείας δεν ελευθερώνει τον άνθρωπο από τα πάθη, τις αδυναμίες και τα νοσήματα. Όμως μία ορθή, διακριτική, συνειδητή πνευματική χριστιανική ζωή δημιουργεί έναν νηφάλιο τρόπο ζωής, ένα κλίμα εύκρατο ελευθερίας, ανέσεως, ειρήνης και χαράς, που δύσκολα αφήνει η γνησιότητά του να εισέλθουν νόθα στοιχεία που φέρουν θλίψη, απαισιοδοξία, μελαγχολία και κατάθλιψη. Οι δυσκολίες της ζωής είναι προς αντιμετώπιση και ωρίμανση και όχι προς απόγνωση. Είναι ανάγκη λοιπόν μεγάλη να νοηματοτοδοθεί ορθά και γερά η ζωή, ώστε να μη λυγίζει ή βουλιάζει στα μαύρα βαλτόνερα της κατάθλιψης.
 
Πηγή: ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ

Πέμπτη 4 Νοεμβρίου 2010

᾿Εκλογές καί...αἰσθανόμαστε ξένοι στόν τόπο μας!!




 

 
 


"Την άλλη Κυριακή ο ελληνικός λαός θα προσέλθει στις κάλπες, για να εκφράσει την επιθυμία του ποιος θέλει να τον κυβερνήσει. Παρατηρείται μάλλον ένα μούδιασμα, μία ατονία. Δεν υπάρχει ο παλαιός ενθουσιασμός.

Ίσως να είναι δείγμα πολιτισμού, λέγουν, η παρατηρούμενη ησυχία. Θα ήταν σίγουρα μεγάλο το ευτύχημα αν μετά τις εκλογές άλλαζε προς το καλύτερο η χώρα.

Είναι γεγονός, όπως λέγουν πολλοί, ότι επικρατεί ένα κλίμα λίαν παγερό, υποτονικό, μελαγχολικό. Οι νέοι δίχως αισιοδοξία και χαρά και με ανησυχία για το μέλλον τους. Οι συνταξιούχοι μοναχικοί, απομονωμένοι, λησμονημένοι, φοβισμένοι και ταραγμένοι. Οι οικογένειες διαλυμένες, δυστυχισμένες, διασπασμένες και νευριασμένες. Δυστυχώς οι Νεοέλληνες δεν είναι καθόλου ευχαριστημένοι για την παρούσα κατάσταση της χώρας τους. Η μεσαία τάξη περίεργη και καχύποπτη.

Φοβάμαι πως και η επόμενη μέρα θα είναι ακριβώς ίδια με την προηγούμενη. Λείπει το όραμα, το μεράκι, το φιλότιμο, η ειλικρίνεια. Δεν γκρινιάζω αναίτια. Ο ξύλινος πολιτικός λόγος δεν αγγίζει καμιά καρδιά.

Κουράστηκαν οι πολίτες μια μονότονη φλυαρία των πολιτικών. Νομίζουν ότι αυτοί που τους ακούν τρώνε άφθονο κουτόχορτο. Η αποχή είναι λύση; Όχι. Το λευκό είναι λύση; Όχι. Τελικά κάποιος ψηφίζει το λιγότερο κακό.

Χρειάζονται λοιπόν ισχυρά αντανακλαστικά, δυνατά αντισώματα.

Περίσκεψη και αιδώς. Το πρόβλημά μας δεν είναι απλά και μόνο οικονομικό. Είναι πλέον περισσότερο από φανερό ότι το πρόβλημά μας είναι πνευματικό. Αισθανόμαστε ξένοι στον τόπο μας. Δεν τολμάμε να πούμε ότι αγαπάμε την πατρίδα μας.

Ο πατριωτισμός αποτελεί νόσημα ή αίρεση για τους ψευτοκουλτουριάρηδες των Αθηνών. Να πεις ότι είσαι χριστιανός Ορθόδοξος χρειάζεται τόλμη. Θα σε ειρωνευτούν βάναυσα με ένα πονηρό χαμόγελο οίκτου. Χάθηκε η εθνική αξιοπρέπεια!
church-out.jpg
Η σύγχρονη υπερκαταναλωτική κοινωνία βουρδουλίζεται από τη συνεχή προσφορά νέων ειδών. Και νομίζει ο ταλαίπωρος καταναλωτής ότι θα αλλάξει αυτοκίνητο και αυτόματα θα αλλάξει και η ζωή του.
Και καλά αυτό να το κάνουν οι έμποροι και οι διαφημιστές, αλλά να το κάνουν και οι πολιτικοί; Να παίζουν δηλαδή με την καημένη την καρδιά μας. Είναι ανεπίτρεπτο κάτι τέτοιο. Και όμως τους ακούμε και δεν τους γυρίζουμε την πλάτη.

Δεν ακούγεται καμία πρόταση για τον πολιτισμό, περισσότερο αναπτύσσεται η πρασινολογία και κοκκινολογία. Πολιτισμός βέβαια δεν είναι κάποιες φαιδρές γραφικότητες, μπουζουκοτράγουδα και προχειρότητες δίχως έμπνευση, πνοή και τέχνη, περιφερόμενων θιάσων, με δυτικόφερτες ή ανατολίτικες επιδράσεις, και όχι το κάλλος των εγχώριων πηγών. Ο πολιτισμός φωτίζει, υψώνει, χαριτώνει, εξευγενίζει, ελευθερώνει και χαροποιεί τον άνθρωπο.

Οι πολιτικοί προσβλέπουν στην εκκλησία προς άγραν ψήφων ή προς πολεμική, προς ικανοποίηση των αντιφρονούντων.

Μερικοί τη βλέπουν μόνο σαν φιλανθρωπικό κατάστημα και της επιτρέπουν να συνεχίζει το φιλανθρωπικό έργο της.

Μερικοί τη θεωρούν πλούσια υπέργηρη που κάποτε χρειαζόταν, που έχει εκπληρώσει τον σκοπό της. Έτσι μιλούν για άμεσο και πλήρη χωρισμό, για αρπαγή της εκκλησιαστικής περιουσίας, για φορολόγησή της, για περιορισμό της.

Τώρα αν και οι άνθρωποι της εκκλησίας τη θεωρούν ως μια ωραία ιδεολογία και ότι το έργο της όλο εξαντλείται στη φιλανθρωπία, η κατάσταση τότε γίνεται αρκετά αξιοθρήνητη.

Οι βλέψεις ορισμένων για τη δημιουργία λαϊκού, άθρησκου, άθεου κράτους δεν θα πρέπει να μας παρασύρουν σε συζητήσεις ανώφελες.

Είναι ώρα ευθύνης. Χρειάζεται περίσκεψη. Δίχως φόβο και πάθος καταθέτουμε το λογισμό μας. Αυτή την κρίσιμη ώρα, ας πράξει καθένας το καλύτερο. Υπάρχει οπωσδήποτε οικονομική κρίση, πιστεύουμε όμως ακράδαντα ότι μεγαλύτερη είναι η πνευματική. Ας σκάψουμε και μέσα μας.

Ας δούμε τα πράγματα βαθύτερα. Ας μελετήσουμε καλύτερα το παρελθόν μας. Ας σκεφτούμε καλά το μέλλον μας."

Υ.Γ πάντα  επίκαιρο  το  άρθρο  του  γεροντα  Μωυσή

Κυριακή 17 Οκτωβρίου 2010

ΑΓΡΥΠΝΙΑ ΣΤΟ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ (1) Μοναχοῦ Μωϋσέως ἁγιορείτου






1

Σκέψεις πλάι στό τζάκι

῎Εκαιγε τό  τζάκι. Γύρω οἱ μοναχοί ἀνέμεναν τήν κρούση γιά τήν ἀγρυπνία. Οἱ τελευταῖοι ἔπαιρναν τόν καφέ τους. Κι ἔμπαιναν στήν κουβέντα γιά τόν καιρό, τόν ἄρρωστο Γέροντα, τή θάλασσα καί τό χαλασμένο τηλέφωνο. Τότε φούντωσε ξανά ὁ πόθος μου νά γράψω ἕνα «ἄλλο» βιβλίο γιά τό ῞Αγιον Ὄρος, μιά «ἄλλη» ἱστορία, ἕναν «ἄλλο» ὁδηγό. ῎Οχι πολύ μεγάλο, ὄχι μικρό, δίχως πολλές λεπτομέρειες καί γενικότητες...
   Παρότι ἔχω γράψει χιλιάδες σελίδες αἰσθανόμουν ἀνώριμος. ῎Εβλεπα νά μήν ἔχουν ἀσπρίσει πολύ τά γένεια μου. Δέν μποροῦσα ὅμως νά γνωρίζω καθόλου ἄν θά ὑπάρξω ἀσπρογένης μέ ἀναμνήσεις. ῎Εχω κι ἐκείνη τήν ἡπατική ἀνεπάρκεια, πού μοῦ θυμίζει τόν θάνατο πιό πολύ ἀπό τό ράσο μου. Δέν θά ἔκανα ἄλλωστε βαθυστόχαστες σκέψεις, θεολογικές ἀναλύσεις, λογοτεχνικές περιγραφές, κάτι πού νά ἑλκύει καί νά προκαλεῖ τόν ἔπαινο. Θά προσπαθοῦσα νά εἶμαι ἀγαθός καί εἰλικρινής. Δέν θά ᾿γραφα γιά σκιές, γιά γνωστά, γιά λάθη, γιά ὑψηλά. Θά ἔγραφα γιά τό φῶς τό ὁρατό, τό τωρινό καί θά ἔκανα λάθη, παρά τήν προσοχή μου νά μήν προβῶ σέ ἐκτιμήσεις, ἀφοῦ σάρκα φορῶ καί στή γῆ οἰκῶ: Τήν ἁγιορείτικη γῆ, θά ᾿θελα νά περιγράψω πού τήν ἀγαπῶ ἀληθινά καθώς καί ὅσους μόνιμα τήν πατοῦν κι εἶναι σκεπασμένοι μέ τό ἅγιο χῶμα της. Ζῶ πλάι σ᾿ αὐτούς γιά τούς ὁποίους μιλῶ καί συμπάσχω στίς ἀγωνίες τους καί τά πείσματά τους.
   ῎Ισως κάμποσα ἀπ᾿ ὅσα θά ᾿θελα νά γράψω νά μποροῦσαν ν᾿ ἀφαιρεθοῦν, νά θέλανε ἕνα καλύτερο «χτένισμα» καθώς λένε. ῞Ομως ὅταν τά γεροντάκια μοῦ διηγοῦνται ἱστορίες δέν τά διακόπτω ποτέ, γιατί χάνουν τή σειρά τῶν λόγων τους, λόγων βέβαια πού δέν ἔχουν σειρά, μά αὐτή εἶναι ἡ ὀμορφιά τους. ῎Οχι, δέν θά προσπαθήσω νά τούς μιμηθῶ. Θ᾿ ἀποτύχω σίγουρα. Τό ξέρω καλά, τουλάχιστον αὐτό. ῞Ομως θέλω νά γράψω αὐτό τό βιβλίο δίχως ἐπιτήδευση.
   Φοβᾶμαι πώς ἐπειδή πολύ τό θέλω ὁ καλός Θεός δέν θά μέ ἀφήσει νά τό ὁλοκληρώσω. Τοῦ Θεοῦ οἱ χάρες εἶναι ὅλες μυστικές. Τώρα τό νά θέλω ἐγώ νά δημοσιεύσω αὐτό πού λέγεται μόνο ἐμπιστευτικά ἤ τό πολύ σέ δυό –τρεῖς  καλούς φίλους πλάι στό τζάκι, τί νά πῶ; Θά γευθῶ τόν καρπό τοῦ πείσματός μου...

᾿Αντιγραφή:᾿Οδυσσεύς

Κυριακή 10 Οκτωβρίου 2010

ΜΙΑ ΑΓΙΑ ΨΥΧΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ: μοναχός Ἰωσὴφ /Τοῦ Μοναχοῦ Μωϋσέως Ἁγιορείτoυ





Ἕναν τέτοιο γέροντα ἀμέριμνο, ἁπλό, ταπεινό, μὲ μεγάλη ἐμπιστοσύνη στὸν Χριστὸ καὶ τὴν Παναγία, γνωρίσαμε. Ἦταν ἀπὸ τὸ Ριζοκάρπασο τῆς σήμερα τουρκοκρατούμενης Κύπρου κι ἦλθε στὸ Ἅγιον Ὅρος, ὅταν κι αὐτὸ ἦταν Τουρκοκρατούμενο. Ἐκοιμήθη πρὶν δώδεκα ἔτη σὲ ἡλικία ἑκατὸν ἔξι ἐτῶν. Εἶχε στὸ Ἅγιον ‘Ὅρος ὀγδόντα ἕξι ἔτη. Ἐξῆλθε αὐτοῦ μία δύο φορές, γιὰ νὰ πάει προσκυνητὴς στὰ Ἱεροσόλυμα. Ὀγδόντα ἔξι ἔτη εἶχε νὰ φάει κρέας. Ὀγδότα ἔξι ἔτη εἶχε νὰ δεῖ γυναίκα. Εἴκοσι πέντε ἔτη εἶχε νὰ πλύνει τὸ πιάτο του. Ὑγιέσταστος, ἐγκρατέστατος, ἐξυπνότατος, ἀγαθότατος. Ἑκατὸν τριῶν ἐτῶν ἀνέβηκε στὴ σκέπη τοῦ κελλιοῦ του νὰ διορθώσει τὰ κεραμίδια. «Ὅ,τι ζητάω ἀπὸ τὴν Παναγία, μοῦ τὸ στέλνει» ἔλεγε. «Ἔχω τὴν εἰκόνα της, τῆς Οἰκονόμισσας, καὶ μὲ οἰκονομεῖ ἡ Ὑπερευλογημένη…Νά, τώρα ἤθελα νερὸ καὶ ἦλθες νὰ μοῦ φέρεις».
Μία φορὰ ἦλθαν δύο φίλοι ἀπὸ τὴν Ἀθήνα, νεαροὶ οἰκογενειάρχες, καὶ μὲ ρωτοῦσαν ἂν ὑπάρχουν γέροντες τοῦ Γεροντικοῦ καὶ τῆς Φιλοκαλίας. Ὑπάρχουν, τοὺς εἶπα, καὶ τοὺς πῆγα στὸν γέροντα αὐτόν, τὸν μοναχὸ Ἰωσὴφ τὸν Κύπριο. Ἦταν τότε ἑκατὸν πέντε ἐτῶν. Ἦταν ξαπλωμένος κι ἔκανε κομποσχοίνι. «Οἱ κύριοι», τοῦ λέγω, «εἶναι ἀπὸ τὴν Ἀθήνα καὶ ἤθελαν νὰ πάρουν τὴν εὐχή σου». Τὸν εἶδαν πὼς δὲν εἶχε ὄρεξη γιὰ κουβέντα. Ἀφοῦ εἶπαν δύο-τρία λόγια, τοὺς ἔκαμε νόημα νὰ φύγουμε. Φεύγοντας λένε στὸν γέροντα: «Γέροντα, εἴμαστε μὲ πολλὰ προβλήματα, σᾶς παρακαλοῦμε νὰ προσεύχεσθε». «Θὰ προσεύχομαι» τοὺς ἀπαντᾶ, «ἀλλὰ γιὰ νὰ προσεύχομαι θέλω καὶ λεφτά»! Ντράπηκα πολύ, τὰ ἔχασα, δὲν ἤξερα τί νὰ πῶ. Προσπαθοῦσα νὰ δικαιολογήσω τὴν κατάσταση. Ἀποροῦσα γιατί νὰ τὸ κάνει αὐτό. Τοὺς πῆγα σ’ ἕναν ἅγιο ἄνθρωπο κι αὐτὸς νὰ ζητάει χρήματα, γιὰ νὰ προσευχηθεῖ; Αὐτὸς ποὺ δὲν γνώριζε καλὰ-καλὰ τὴν ἀξία τῶν χρημάτων καὶ δὲν τοὺς ἔδινε μεγάλη σημασία. Οἱ ἄνθρωποι ἔφυγαν καὶ λυπήθηκα.
Τὴν ἄλλη ἡμέρα, ποὺ πῆγα νὰ τὸν δῶ, μοῦ λέει: «Πάτερ Μωυσῆ τὴν ἀρετὴ δὲν τὴν μαζέψαμε μαζί. Μὴ μοῦ φέρνεις κόσμο νὰ μὲ τιμᾶνε. Ζήτησα ἀπὸ τὸν Θεὸ νὰ μὲ τιμήσει στὴν ἄλλη ζωή, ὄχι σ΄αὐτὴ τὴν ψεύτικη». Ἐξεπλάγην. Ντροπιάσθηκε στοὺς ξένους ζητώντας χρήματα, ποὺ ποτὲ δὲν εἶχε καὶ ποτὲ δὲν τ’ ἀγάπησε, μὲ ντρόπιασε κι ἐμένα. Ποῦ νὰ τολμήσω νὰ ξαναπάω κόσμο. Χάλασε τὴν εἰκόνα του, ὡς σπουδαίου ἀσκητοῦ. Κατέστρεψε τὴν πρόσοψή του. Ποιὸς ἀπὸ μᾶς τὸ κάνει αὐτό; Ἦταν ταπεινός. Ὑπεράνω καὶ τοῦ σκανδαλισμοῦ. Τὸν ἔνοιαζε τί θὰ πεῖ γι᾽αὐτὸν ὁ Θεὸς κι ὄχι οἱ ἄνθρωποι. Ὅταν τὸ εἶπα στοὺς φίλους, ἔμειναν ἄφωνοι…
ΠΗΓΗ: Μοναχοῦ Μωυσέως Ἁγιορείτου, «Ἡ ἀγάπη πάντα ἐλπίζει» ἐν «Ἡ εὔλαλη σιωπή», ἐκδ. «Ἐν πλῷ».
Ἀποδελτίωση: Ἱστολόγιο Νόστος, http://panayiotistelevantos.blogspot.com

Τρίτη 21 Σεπτεμβρίου 2010

Γέροντας Μωϋσῆς ῾Αγιορείτης: ῞Οταν κανείς γράφει, ἐκτίθεται, καί πρέπει νά τά περιμένει ὅλα!

"Γράφοντας κανείς, δηλαδή, ἐκτίθεται, ἔχει ἕνα κόστος, μία μικρή ἤ μεγάλη ἀγωνία. Θά μποροῦσε νά σιωπᾶ, νά ἡσυχάζει, νά ἀναπαύεται, ἤ μόνο νά ἐπαινεῖ, νά κολακεύει καί νά ψευτοπαρηγορεῖ. Καλῶς ἤ κακῶς, λοιπόν, ἀπό ἐτῶν γράφω, καί δέ θά μποροῦσα ἀσφαλῶς ἐγώ νά κρίνω αὐτή τήν προσφορά μου, τή μικρή καί ταπεινή".

 

 

ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ π. ΜΩΥΣΗ

Εἶναι ἀλήθεια πώς ἀγαπῶ ἀπό μικρός τή μελέτη καί τή γραφή. Χιλιάδες σελίδες ἔχω γράψει καί ἔχω δημοσιεύσει κατά καιρούς. Ἐπί μία περίπου πενταετία ἡ ἐφημερίδα αὐτή φιλοξενεῖ ἄρθρα μου. Εἶναι γεγονός πώς ποτέ δέν παρενέβη στά κείμενά μου. Γι’ αὐτό τήν εὐχαριστῶ, κι αὐτό τήν τιμᾶ. Εἶναι μεράκι τό γράψιμο. Μέρες σκέφτομαι τό θέμα, κι ἕνα βράδυ κάθομαι καί τό γράφω. Δέν εἶναι πάντοτε ἀπό τή φθηνή καί παρερχόμενη ἐπικαιρότητα. Εἶναι μία ἄλλη ματιά, κάπως μακριά ἀπό τόν θόρυβο τῶν γεγονότων, στήν ὡραιότητα τῆς ἱερῆς ἡσυχίας, ὅπου ὁ νοῦς μπορεῖ νά ’ναι πιό καθαρός.
Τό γράψιμο εἶναι καημός καί πόνος. Εἶναι μία δημιουργία. Ἕνας πνευματικός τοκετός. Ὁπωσδήποτε, ἔχει ὑποκειμενικά στοιχεῖα. Κανείς δέν μπορεῖ νά πεῖ ὅτι εἶναι ἀλάνθαστος. Γενικά, προσπαθῶ νά ἀποφεύγω τίς προβλέψεις. Ὁρισμένοι μου λέγουν ὅτι τελευταία εἶμαι αὐστηρός στίς κρίσεις μου. Μπορεῖ. Ἀναδημοσιεύονται τά ἄρθρα, συζητῶνται, μοῦ γράφουν σχετικά, καί λοιπά. Θά ἀπορεῖτε γιατί τά γράφω ὅλα αὐτά. Θά νομίζετε ὅτι πρόκειται γιά τόν ἐπίλογο μίας καλῆς συνεργασίας. Ὄχι, δέν πρόκειται γιά κάτι τέτοιο. Ὅσο μου ἐπιτρέπεται, θά γράφω.
Ὅταν γράφει κανείς, καταθέτει τή γνώμη του, τήν ἐντύπωσή του, τήν κρίση του. Μπορεῖ νά εἶναι λιγότερο ἤ περισσότερο ὀρθή ἤ λαθεμένη. Ὑπογράφοντας τό κείμενό του μέ τό ὄνομά του, φέρει τήν εὐθύνη τῶν γραφομένων του. Καλεῖται νά εἶναι ἕτοιμος σέ τυχόν ἀντιρρήσεις ἤ ἐνστάσεις. Γράφοντας κανείς, δηλαδή, ἐκτίθεται, ἔχει ἕνα κόστος, μία μικρή ἤ μεγάλη ἀγωνία. Θά μποροῦσε νά σιωπᾶ, νά ἡσυχάζει, νά ἀναπαύεται, ἤ μόνο νά ἐπαινεῖ, νά κολακεύει καί νά ψευτοπαρηγορεῖ. Καλῶς ἤ κακῶς, λοιπόν, ἀπό ἐτῶν γράφω, καί δέ θά μποροῦσα ἀσφαλῶς ἐγώ νά κρίνω αὐτή τήν προσφορά μου, τή μικρή καί ταπεινή.
Δέν φοβᾶμαι τήν κριτική, ὅταν μάλιστα εἶναι ἐπώνυμη καί καλόπιστη, καί στό μέτρο τοῦ δυνατοῦ ἀπαντῶ. Ἀποφεύγω νά ἀπαντῶ σέ ἀνώνυμα κείμενα. Πιστεύω ὅτι, γράφοντας κανείς, θά πρέπει νά ἔχει τό θάρρος τῆς γνώμης του καί νά μή φοβᾶται νά ὑπογράφει μέ τό ὄνομά του τά κείμενά του. Ἀνώνυμα, ψευδεπίγραφα καί μέ ψευδώνυμα κείμενα κρύβουν σίγουρα δόλο.
Τά παραπάνω τά γράφω ἐξ ἀφορμῆς πρόσφατης συνεντεύξεώς μου στό διαδίκτυο, τήν ὁποία, πληροφοροῦμαι, ἀνέγνωσαν χιλιάδες ἀρκετές. Ἀπάντησα μέ κάθε εἰλικρίνεια στίς ἐρωτήσεις πού μου ἔθεσε ὁ δημοσιογράφος. Δέν γνωρίζω πόσο καλά ἀπάντησα, ἀλλά πάντως κατέθεσα αὐτό πού σκέφτομαι καί πού κανείς δέν μπορεῖ νά μοῦ ἀπαγορεύσει, δίχως φόβο καί πάθος. Ἄν κάποιες ἀλήθειες ἦταν πικρές, δέν φταίω ἐγώ. Φαίνεται, πάντως, ἀπό τήν ἐνόχληση καί τά σχόλια, πώς δέν ἦταν ἐξωπραγματικές. Φυσικά, κανένας δέν εἶναι ὑποχρεωμένος νά συμφωνεῖ μέ ὅλα ὅσα διαβάζει, ἀλλά, παρακαλῶ, ἐπιτρέπεται ἕνας ἐξ αὐτῶν νά ζητᾶ νά συνταχθεῖ ἀνώνυμο κείμενο κατά τοῦ γράφοντος; Ἀδυνατεῖ, φαίνεται, νά ἀπαντήσει καί προστρέχει σέ τέτοιες ἄνανδρες “ἀπαντήσεις”. Λυπᾶμαι γιά τό πρόσωπο αὐτό. Σκεφθεῖτε μάλιστα νά εἶναι κάποιο ὑπεύθυνο καί νά ἔχει διοικητική θέση. Μέ τόν τρόπο του ἐπιβεβαιώνει τήν ἔλλειψη ἑνότητος. Μάλιστα, μᾶς ἔκανε καί τόν φίλο. Σκέψου τί θά μᾶς ἔκαναν οἱ ἐχθροί.
Ἄς θεωρηθεῖ μία παρένθεση τό ἀρκετά λυπηρό αὐτό γεγονός. Λυπᾶμαι, ὄχι γιά ἐμένα, ἀλλά γιά ἐκεῖνον. Εἴπαμε ὅμως: ὅταν κανείς γράφει, ἐκτίθεται, καί πρέπει νά τά περιμένει ὅλα. Ἐμεῖς, μέ τή βοήθεια τοῦ Θεοῦ, θά συνεχίσουμε νά γράφουμε σάν μία ἀνάγκη τῆς ψυχῆς μας. Ὄχι ὅτι δέν μποροῦμε νά ζοῦμε καί δίχως νά γράφουμε. Καταθέτοντας τήν ἀλήθεια, ἔστω ὑποκειμενική, δίχως ὅμως ὑστεροβουλία καί ἰδιοτέλεια. Θά λέμε, κατά τό εὐαγγέλιο, “ναί” καί θά ἐννοοῦμε “ναί”…
Νά μέ συγχωρεῖτε γιά τήν ἔκτακτη γραφή αὐτή τῆς ψυχῆς μου. Τήν αἰσθάνθηκα ἀναγκαία καί αὐθόρμητη. Τά αἰσθήματά μου δέν μπορῶ νά τά κρύβω. Μπορεῖ νά ’ναι μία ἀδυναμία μου, ἡ σφοδρή ἐπιθυμία μου γιά τήν ὑπεράσπιση τοῦ ἀνυπόκριτου, τοῦ ἀληθινοῦ καί τοῦ δίκαιου. Τό θέμα τελειώνει ἐδῶ καί εὐθαρσῶς θέτω τήν ὑπογραφή μου καί τώρα μέ ἐγκάρδιους χαιρετισμούς, θερμούς καί εἰλικρινεῖς. Ὁ Θεός νά μᾶς συγχωρέσει ὅλους.

ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ 19-9-2010

Δευτέρα 20 Σεπτεμβρίου 2010

Μοναχὀς Μωϋσῆς ῾Αγιορείτης:῾Ο Στέλιος Ράμφος τὸ παρατραβάει τὸ σχοινὶ στὶς ἑρμηνεῖες σχετικά μέ τήν Φιλοκαλία στό νέο βιβλίο του Η «ΦΙΛΟΚΑΛΙΑ» ΚΑΙ «ΤΟ ΑΔΙΑΝΟΗΤΟ ΤΙΠΟΤΑ»



Η «ΦΙΛΟΚΑΛΙΑ» ΚΑΙ «ΤΟ ΑΔΙΑΝΟΗΤΟ ΤΙΠΟΤΑ»
Γράφει ὁ μοναχὸς Μωυσῆς Ἁγιορείτης


Ὅταν ἡ Ἑλλάδα εἰσῆλθε στὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση ἡ ἐφημερίδα «Le Monde» ἔγραφε: «Σήμερα εἰσῆλθε στὴν Εὐρωπαϊκὴ κοινότητα ἡ χώρα τῆς Φιλοκαλίας». Ἡ Φιλοκαλία εἶναι ἕνα βιβλίο ποὺ πρωτοεκδόθηκε στὴ Βενετία τὸ 1782. Πρόκειται γιὰ συγκέντρωση ἐκλεκτῶν ἁγιοπατερικῶν κειμένων, γιὰ ὅσους ἀγαποῦν τὴν πνευματικὴ ζωή, τὴν οὐσιαστικὴ σχέση τους μὲ τὸν ζῶντα Θεό. Συγκεκριμένα κατὰ τὸν τίτλο τοῦ σημαντικοῦ αὐτοῦ βιβλίου, ποὺ χαρακτήρισε μία ἐποχὴ καὶ ἕνα τρόπο ζωῆς, ἀναφέρεται: «Φιλοκαλία τῶν Ἱερῶν Νηπτικῶν. Συνερανισθεῖσα παρὰ τῶν Ἁγίων καὶ Θεοφόρων Πατέρων ἡμῶν, ἐν ᾗ διὰ τῆς κατὰ τὴν πράξιν καὶ θεωρίαν Ἠθικῆς φιλοσοφίας, ὁ νοῦς καθαίρεται, φωτίζεται καὶ τελειοῦται...» Μιλᾶμε λοιπὸν γιὰ φιλοκαλικὴ ἐποχή, φιλοκαλικοὺς πατέρες καὶ φιλοκαλισμό.
Οἱ συντάκτες τοῦ σπουδαίου βιβλίου καὶ τότε κατηγορήθηκαν ἀπὸ ὁρισμένους ὡς σκοταδιστὲς καὶ τοὺς προσῆψαν τὸ σκωπτικὸ προσωνύμιον Κολλυβάδες, γιὰ ἄλλη ὅμως αἰτία. Σήμερα, μετὰ ἀπὸ μελέτη, ἔκδοση κειμένων καὶ ἐκτίμηση ἡ ἐπιστήμη ἀποφαίνεται ὅτι τὸ ἔργο τους ἦταν λίαν ἀξιόλογο κι ἔδωσε πνοὴ νέα στὴν ὀρθόδοξη πνευματικὴ ζωή. Οἱ πρωτοστάτες τοῦ κολλυβαδικοῦ-φιλοκαλικοῦ κινήματος στέφθηκαν ὑπὸ ἁγιωνυμίας καὶ αὐτὸ λέει πολλά.
Μετὰ ἀπὸ διακόσια χρόνια καὶ πλέον ἔρχεται ὁ συγγραφέας Στέλιος Ράμφος, ποὺ πέρασε ἀπὸ διάφορα ἰδεολογικὰ ρεύματα, ν’ ἀμφισβητήσει τὴ φιλοκαλικὴ προσφορὰ μὲ τὸ νέο του βιβλίο: «Τὸ ἀδιανόητο τίποτα. Φιλοκαλικὰ ριζώματα τοῦ νεοελληνικοῦ μηδενισμοῦ». Ἂς σημειωθεῖ ὅτι κάποτε μᾶς εἶχε συγκινήσει μὲ γραφές του καὶ εἴχαμε μακρὲς συζητήσεις στὴν ταπεινή μας Καλύβη, μαζὶ μὲ τὸν Κώστα Ζουράρι. Νομίζω ὅτι ὁ κ. Ράμφος τὸ παρατραβάει τὸ σχοινὶ στὶς ἑρμηνεῖες, σχολιασμοὺς καὶ ἀναλύσεις του σὲ κείμενα ποὺ πλησιάζονται μ’ ἕνα ἐντελῶς ἄλλο τρόπο.
Ἐμμέσως πλὴν σαφῶς μᾶς λέει πὼς τὸ ἀντιδυτικὸ καὶ γνήσια ἀναγεννητικὸ κίνημα τῶν ἱεροπρεπῶν Κολλυβάδων, κατὰ τὸν Ἀλέξανδρο Παπαδιαμάντη, ἔφερε ὅλη τὴν κακοδαιμονία στὴν Ἑλλάδα. Οἱ φιλοκαλικοὶ πατέρες, Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς, ὁ φωστήρας τῆς Θεσσαλονίκης, ὁ νηπτικὸς Ἁγιορείτης, ὁ μέγας Θεολόγος, ὁ ἡσυχαστὴς καὶ διδάχος, ὅπως καὶ ὁ σοφώτατος καὶ πολυγραφότατος, ἀσκητὴς τοῦ Ἄθωνα, νεοησυχαστὴς Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης καὶ οἱ σὺν αὐτῷ μακάριοι ἄνδρες περιόρισαν τὴν Ἐκκλησία, τὴν ἔκλεισαν στὸ καβούκι της, τὴν ἔβγαλαν ἐκτὸς Ἱστορίας, ὥστε νὰ ταλαιπωρούμεθα ἕως σήμερα. Τὸ μόνο ποὺ δὲν λέει εἶναι ὅτι καὶ ἡ σημερινὴ οἰκονομικὴ κρίση προέρχεται ἀπὸ τὴν ἀκολούθηση τοῦ πνεύματος τοῦ ἡσυχασμοῦ. Ἡ προκλητική, βάναυση, ἀθεόφοβη, ὠμὴ καὶ ὑπερήφανη ἀπαξίωση τοῦ ἱεροῦ ἡσυχασμοῦ, τοῦ παλαμισμοῦ, τοῦ κολλυβαδισμοῦ καὶ φιλοκαλισμοῦ ἀγγίζει ἢ ξεπερνᾶ τὰ ὅρια τῆς αἱρέσεως;
Μάλιστα βρέθηκε καθηγητὴς τῆς Θεολογικῆς σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, ὁ κ. Πέτρος Βασιλειάδης, γνωστὸς γιὰ τὶς μοντέρνες ἰδέες του, νὰ χαρακτηρίσει «συγκλονιστικὸ» τὸ βιβλίο τοῦ κ. Σ. Ράμφου κατὰ τοῦ ἡσυχασμοῦ. Ὅτι ὁ ἡσυχασμός, λέει, βλέπει μόνο τὸ χθὲς καὶ ὄχι τὸ αὔριο καὶ δημιουργεῖ διχασμὸ στὴν ψυχή. Ὁ κ. Π. Βασιλειάδης τονίζει τὴ ρήση τοῦ κ. Σ. Ράμφου ὅτι οἱ μελετητὲς τῆς Φιλοκαλίας σήμερα μετεωρίζονται «ἀνάμεσα σὲ οὐράνια προσδοκία καὶ ἀπογεμένη ἱστορικότητα».
Εἶναι λυπηρὸ νὰ γράφονται αὐτὰ τόσο εὔκολα καὶ αὐτὲς οἱ ἐντελῶς προσωπικὲς ἑρμηνεῖες νὰ ἐπικροτοῦνται ἀπὸ Θεολόγους καὶ νὰ τὶς προσυπογράφουν˙ ὅτι ἡ Σύνοδος τοῦ 1351 ἔθεσε ὁριστικὰ τὴν Ἐκκλησία στὸ χρονοντούλαπο τῆς ἱστορίας. Ἡ ἱστορία ὅμως, πιστεύω, θὰ προσπεράσει τέτοιες ἰδέες. Ὁ κύριος τῆς ἱστορίας εἶναι ὁ Χριστὸς καὶ ἡ Ἐκκλησία εἶναι τὸ ζωντανὸ σῶμα Του. Αὐτὸς δίνει πνοὴ στὴν Ἐκκλησία καὶ στὸν κόσμο. Οἱ ἑρμηνεῖες τοῦ βιβλίου εἶναι τόσο πρωτότυπες, ὅσο παράξενες καὶ οἱ ὑψηλὲς πτήσεις του δημιουργοῦν ἰσχυρὲς πτώσεις καὶ ὁδηγοῦν σ’ ἕνα ἀδιανόητο τίποτε...
Φιλοκαλία σημαίνει ἀγάπη τοῦ ὡραίου. Ὁ ὡραῖος εἶναι ὁ Χριστός. Ἡ σύνδεση μὲ τὸν Χριστὸ ὡραιοποιεῖ τὴ ζωή μας. Ἡ Φιλοκαλία μᾶς λέει πῶς θὰ ἐπιτευχθεῖ αὐτό. Ὁ Ντοστογιέφσκι λέει˙ ἡ ὡραιότητα θὰ σώσει τὸν κόσμο. Ἡ ὡραιότητα εἶναι ὁ Χριστός. Ἰδιαίτερα σήμερα σὲ μιὰ ἐποχὴ ἐκκοσμικεύσεως καὶ ἀποστασίας ἔχουμε μεγάλη τὴν ἀνάγκη τοῦ ἡσυχασμοῦ, τῆς μελέτης τῆς Φιλοκαλίας, τῆς συνδέσεως μὲ τὸν Χριστὸ καὶ τὴν Ἐκκλησία Του.

Γράφει ὁ μοναχὸς Μωυσῆς Ἁγιορείτης
γιὰ τὴν «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ»
http://christianvivliografia.wordpress.com

Τρίτη 7 Σεπτεμβρίου 2010

Τί εἶναι ἡ ᾿Εκκλησία - τοῦ ἁγιορείτου μοναχοῦ Μωϋσέως




Για τους πολλούς η εκκλησία ταυτίζεται με το ναό, την ενορία, νομίζουν ότι πρόκειται για εταιρεία, σύλλογο, οργάνωση, φιλανθρωπικό κατάστημα, ωραία ιδεολογία, που έχει καλή οικονομική κατάσταση και αμύθητη περιουσία. Δεν είναι λίγοι αυτοί που θεωρούν την εκκλησία δυνατό οικονομικό οργανισμό, καλή επιχείρηση, που ξεγελά ανίδεους και ανήμπορους. Άλλοι πάλι νομίζουν ότι στην εκκλησία θα κάνουν γνωριμίες, θα βρουν παρέα, θα βρουν δουλειά, θα ικανοποιηθούν πρόχειρα και γρήγορα μεταφυσικές τους αναζητήσεις και θα τακτοποιήσουν τα θρησκευτικά τους καθήκοντα για να μην έχουν κανένα συνειδησιακό πρόβλημα.
Η εκκλησία είναι μία μητρική αγκάλη, είναι το σώμα του ζώντος Χριστού, η σύναξη του λαού του Θεού, σε ένα υπερώο. Η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν είναι μία δύσκολη και για λίγους θεολογία, μία ωραία φιλοσοφία, μία στείρα ηθική, μία σκληρή και απάνθρωπη ηθικολογία όλο δεσμεύσεις και απαγορεύσεις. Η Ορθοδοξία είναι αλήθεια, ελευθερία, αγάπη, λύτρωση, γλυκασμός, σωτηρία και χαρά. Συνήθως μιλάμε για το τι κάνει η εκκλησία και όχι για το τι πράγματι είναι η ουσία της.
Η εκκλησία είναι θεοΐδρυτη, θεμελιωμένη στο αίμα του Χριστού και των μαρτύρων. Είναι ισχυρό το θεμέλιό της και δεν φοβάται κανένα δυνατό σεισμό, ενάντιο άνεμο, “εχθρό”, “πολέμιο” και “διώκτη”. Νοικοκύρης της εκκλησίας, όπως έλεγε ο Αγιορείτης παπα-Τύχων, είναι το  Άγιον Πνεύμα, αυτό που συγκροτεί όλο τον θεσμό της εκκλησίας. Το  Άγιον Πνεύμα συνεχώς αγρυπνεί, ορθοστατεί, ορθοτομεί, εμπνέει, ασφαλίζει, φυλάγει, χαριτώνει και ενισχύει τους πιστούς, κλήρο και λαό. Η ταπεινή και θερμή προσευχή των πιστών ενώνει τη γη με τον ουρανό και δεν αφήνει τον άνθρωπο να απογοητευθεί, να μελαγχολήσει, να φοβηθεί και αποκάμει.
Η προσευχή δεν είναι μία ιδιωτική πράξη, μία ατομιστική ενέργεια. Ποτέ. Προσευχόμενος ο άνθρωπος ενώνεται με τον Χριστό και με όλα τα μέλη της εκκλησίας. Τούτο δεν τον αφήνει να έχει την ανιαρή και κουραστική μοναξιά. Τούτο καλύτερα φαίνεται και υπάρχει στον εκκλησιασμό και στη συνειδητή και εμπροϋπόθετη συμμετοχή στη μυστηριακή ζωή της εκκλησίας. Το κήρυγμα της εκκλησίας δεν είναι μία έκθεση ιδεών, μία ωραιολογία, ένας βερμπαλισμός, ένα κυνήγι φαντασμάτων και σφυροκόπημα των ασεβών και απίστων. Το κήρυγμα της εκκλησίας προέρχεται από σιωπή, προσευχή, κατάρτιση, ετοιμασία, μελέτη, πόνο και αγάπη περισσή για τους αστοχήσαντες και πάσχοντες.
Στην εκκλησία κανείς δεν αυθαιρετεί, αυτοσχεδιάζει, απομονώνει, κάνει τον διορθωτή και τον δικηγόρο της εκκλησίας. Η ενότητα, η ομόνοια, η αφροσύνη, η καλή ομολογία και απολογία είναι κεντρικής σημασίας. Η εκκλησία αγωνιά για τη σωτηρία όλων. Η ιεραποστολή της δεν είναι η συλλογή φανατικών οπαδών, αλλά τέκνων αγαπημένων, συνδεδεμένων με την αγία αγάπη και την αγία ταπείνωση.
Υποστηρίζοντας την Ορθοδοξία, δεν μπορούμε να μισούμε κανένα. Η χριστιανική αγάπη είναι πάντοτε ανιδιοτελής και θυσιαστική, δεν έχει σχέση με υποκριτικά χαμόγελα, διπλωματικές φιλοφρονήσεις, ανεπίτρεπτες υποχωρήσεις, επιφανειακούς εναγκαλισμούς, προσποιητές κολακείες και ανούσιες ψευτοευγένειες. Η χριστιανική αγάπη συμπορεύεται με την αλήθεια.
Γνήσιο εκκλησιαστικό φρόνημα έχει όποιος αγαπά απεριόριστα τον Θεό και τον πλησίον. Όλα τα άλλα είναι ευσεβείς φλυαρίες. Είναι καιρός να δούμε την ουσία της εκκλησίας, να γνωρίσουμε την ελευθερώτρια χάρη της, να εμβαθύνουμε στο απύθμενο μυστήριό της, να συναντηθούμε με τον ίδιο τον Χριστό…

Πηγή:᾿Εφημ. Μακεδονία

Τετάρτη 11 Αυγούστου 2010

῞Αγιος Νήφων ὁ Β΄, Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως (+1508) -Μοναχοῦ Μωϋσέως ῾Αγιορείτου Αγιορείτης Άγιος


                      

   Αγιορείτης Άγιος
            ΜΝΗΜΗ ΑΓΙΟΥ, 11 Αυγούστου
           
Καταγόταν από ευγενική οικογένεια της Πελοποννήσου. Τα πρώτα γράμματα διδάχθηκε στην πατρίδα του, «είχε δε και τόσον δεξιών νουν, οπού εις ολίγον καιρόν απέρασεν όλους τους συμμαθητάς του εις τα μαθήματα». Στην Επίδαυρο υποτάχθηκε στον ενάρετο Γέροντα Αντώνιο, ο οποίος του φόρεσε το μοναχικό σχήμα και από Νικόλαο τον ονόμασε Νήφωνα. Εργόχειρο είχε την καλλιγραφία και ποτέ δεν άφηνε την προσευχή, τη σιωπή και τη μελέτη. «Ούτε βιβλίον Εκκλησιαστικόν ανέγνωσε χωρίς να χύση δάκρυα».
Μετά τον θάνατο του Γέροντός του γνωρίσθηκε με τον σοφό Αγιορείτη Ζαχαρία και, αφού περιόδευσαν διαφόρους τόπους προς στηριγμό των χριστιανών, εγκαταστάθηκαν στην Αχρίδα, στη μονή της Θεοτόκου. Όταν ο Ζαχαρίας εξελέγη αρχιεπίσκοπος Αχριδών, ο Νήφων ήλθε με την ευλογία του στο Άγιον Όρος και επισκέφθηκε διαδοχικά τις μονές Βατοπεδίου, Παντοκράτορος, Μ. Λαύρας και Διονυσίου, όπου χειροτονήθηκε διάκονος και πρεσβύτερος. Ήταν αγαπητός απ' όλους τους Αγιορείτες για τη σπάνια σοφία και την ασυνήθιστη ταπείνωσή του. «Όλοι εθαύμαζαν την σύνεσιν των λόγων του. Ότι τόσον γλυκύς ήτον εις το λέγειν, οπού δεν εδύνατο τινάς να τον χωρισθή αλλά από την γλυκύτητα των λόγων του αλησμονούσε και την σωματικήν τροφήν». 
Χωρίς τη θέλησή του εξελέγη μητροπολίτης Θεσσαλονίκης (1482) και από εκεί προβιβάσθηκε στον πατριαρχικό θρόνο στα τέλη του 1486, όπου παρέμεινε μέχρι το 1488. Μετά τη δεύτερη εκθρόνισή του το 1498, ύστερα από διετή περίπου πατριαρχεία, προσκλήθηκε από τον ηγεμόνα Ράδουλο (1496-1508) στη Βλαχία για να διοργανώσει την Εκκλησία και να διδάξει τον λαό, και «όλοι τον εδέχθησαν ως απόστολον του Κυρίου». Τον συνόδευαν οι όσιοι μαθητές του Μακάριος και Ιωάσαφ. Αμέσως, με μεγάλο ζήλο επιδόθηκε στο έργο του, σώζοντας τη Ρουμανική Εκκλησία από την έντονη παπική προπαγάνδα, την ηθοφθορία και αμέλεια κλήρου και λαού και «όλοι εδόξαζον τον Θεόν, οπού τους απέστειλε τοιούτον φωστήρα, και τους ωδήγησεν εις την οδόν της αληθείας και τον ωνόμαζον Νέον Χρυσόστομον». Επειδή όμως ο ηγεμόνας στάθηκε ασεβής στους θείους νόμους, αφού τον νουθέτησε ο άγιος, αποσύρθηκε στη μονή του Διονυσίου, όπου μετά από θαυμαστούς αγώνες ανεπαύθη. Είχε επιστρέψει αγνώριστος στη μονή και είχε ζητήσει το διακόνημα του βουρδουνάρη.
Το τίμιο λείψανό του πολλά θαύματα τέλεσε, φυλάγεται σε θαυμάσια λάρνακα στη μονή του και η κάρα του με το δεξί του χέρι σε μονή της Ρουμανίας. Ο τάφος του βρίσκεται πλάϊ στο ναό του κοιμητηρίου της μονής.
Πρώτος βιογράφος του (1517) ο μαθητής του και Πρώτος του Αγίου Όρους Γαβριήλ (1527-1528). Την ακολουθία του έγραψε ο γνωστός ιατρός Ιωάννης Κομνηνός, ο μετέπειτα μητροπολίτης Δρύστρας Ιερόθεος. Την ακολουθία αυτή αναθεώρησε και βελτίωσε ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης, ο οποίος συνέταξε τα εγκώμια.
Στη μονή Διονυσίου υπάρχει παρεκκλήσιο προς τιμή του Αγίου, κτίσμα του 1782 και έξω της μονής Κάθισμα του αγίου Νήφωνος και το ιστορικό προσκυνητάρι, όπου του έγινε η υποδοχή ως πατριάρχη, ιδιότητα που αποκαλύφθηκε στον ηγούμενο με όραμα, γιατί είχε κρυφθεί.
Η ιδιαιτέρα μνήμη του τιμάται πανηγυρικά με ολονύκτιο αγρυπνία στην ασκητική μονή του μεγάλου αγίου στις 11 Αυγούστου.
Πηγή: ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ, Μωυσέως Μοναχού Αγιορείτου

       Η 500η επέτειος από της Κοιμήσεως του Αγίου Νήφωνος εορτάστηκε το 2008 με πανηγυρικές εκδηλώσεις στο Άγιο Όρος, παρουσία του Οικουμενικού Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίου, από 21-24 Αυγούστου 2008.

Σάββατο 24 Ιουλίου 2010

῾Η συνεχιζόμενη κρίση (μοναχός Μωϋσῆς ῾Αγιορείτης)


Το κύριο θέμα των συζητήσεων είναι η συνεχιζόμενη κρίση, που κανένας δεν γνωρίζει πότε και πώς θα τερματίσει. Η οικονομική λοιπόν ύφεση ταλαιπωρεί τη δόλια πατρίδα μας. Οι άνθρωποι του καθημερινού μόχθου δικαιολογημένα αγωνιούν. Η οικονομική καχεξία θα μας κάνει, θέλοντας και μη, ασκητικούς.
Το πρόβλημα ασφαλώς δεν ήρθε ως κεραυνός εν αιθρία. Αρκετοί από καιρό ανησυχούσαν και κάτι έλεγαν, αλλά κανένας δεν ήθελε να ακούσει, να διαταράξει την ευημερία του. Η αναιμική οικονομία, η μειωμένη παραγωγή, οι ισχνές εξαγωγές, οι ελάχιστες επενδύσεις, η σπατάλη και τα σκάνδαλα. Η κακοδιαχείριση έφερε σκοτεινές συνέπειες. Σήμερα πληρώνουν και όσοι δεν φταίνε καθόλου.

Είναι γεγονός πως ο νεοέλληνας υπήρξε ευκολόπιστος και ευκολαπαρασυρόμενος. Πίστεψε στο όνειρο επίγειων παραδείσων, που του πρόσφεραν κάποιοι πονηροί και ύποπτοι. Παρασύρθηκε από την προκλητική διαφήμιση, από τη μαγευτική τηλοψία και από κενές υποσχέσεις για εύκολη και ωραία ζωή. Εμπιστεύθηκε ανειλικρινείς ανθρώπους και παγιδεύτηκε τραγικά στην απατηλή ευμάρεια και τον επηρμένο ευδαιμονισμό. Δεν θέλησε να αφουγκραστεί τους τριγμούς του οικοδομήματος που θεμελιώθηκε στην άμμο. Περιττές δαπάνες, πολυτελή έξοδα, φιλόδοξες επιδείξεις, αθέμιτοι συναγωνισμοί και προκλητικές υπερβολές δημιούργησαν χρέη, δάνεια, βάρη, φοβερές υποχρεώσεις, άγχη και απελπισία. Το λαχανιασμένο κυνηγητό της παράλογης ηδονής έφερε μία ανίατη οδύνη. Δεν νομίζω ότι είμαι υπερβολικός.

Η πλεονεξία, ο κορεσμός, η σπατάλη, η ασυδοσία έφεραν ταραχή, ταλαιπωρία, ανησυχία και μεγάλη αγωνία. Δυστυχώς οι καταγραφές, απογραφές, απολογισμοί και γενικότητες δεν ωφελούν πολύ. Δεν δίνουν λύση και ελπίδα. Η ασυδοσία συνεργάστηκε με την ασυνειδησία και είχε ως αποτέλεσμα την ασυνεννοησία. Παρόλα αυτά ο άνθρωπος συνεχίζει τον κατήφορο της φθοράς και της αυτοκαταστροφής δαιμονικά αμετανόητος. Ζούμε μόνο για το σήμερα, για την καλοπέραση, το ραχάτι, τον εαυτούλη μας. Ο άλλος, ο πλησίον, μερικές φορές ακόμη και ο δικός μας άνθρωπος, θεάται ως αντίπαλος, αντίδικος και ανταγωνιστής. Η παραφροσύνη του γρήγορου, εύκολου και πολλού χρήματος και η λήθη της σίγουρης παροδικότητάς μας στον κόσμο αυτό μας πήγε εκεί που μας πήγε. Αυτή είναι η μόνη αλήθεια και όποιος θέλει την πιστεύει.

Φθάσαμε να ζούμε με δανεικά και με χρέη. Οι δανειστές μάλιστα είναι σκληροί και αδίστακτοι. Οι όροι τους αβάστακτοι και θα ταλαιπωρούν τη χώρα για δεκαετίες. Χειρότερη όμως πιστεύουμε της συνεχιζόμενης οικονομικής κρίσης είναι μία ηθική παρακμή που επικρατεί. Η απογύμνωση του τόπου μας από ιερά σύμβολα, ηθικές αρχές και βάσεις, αξίες και οράματα, που στήριζαν προηγούμενες γενεές, κάνει την πενία μας οδυνηρότερη.

Η επαιρόμενη απιστία πολλών, η αφιλοπατρία κάποιων τάχα προοδευτικών, η άκρατη φιλοχρηματία μερίδος πλουσίων τοκογλύφων, φοροφυγάδων, μεταφερόντων τις καταθέσεις τους σε ξένες τράπεζες, η άκρα σιωπή διαφόρων λεγομένων πνευματικών ανθρώπων, η μοιρολατρία του πλήθους, η ανειλικρίνεια των ρητόρων κάνει πιο ζοφερό το τοπίο.

Ενώπιον αυτής τη κατάστασης τι θα πρέπει να κάνει κανείς; Να συγκεντρωθεί ο καθένας στον εαυτό του, να κάνει τον τίμιο απολογισμό του, να θυμηθεί την αθωότητα των παιδικών του χρόνων, τότε που έκανε τον σταυρό του αυθόρμητα και με ανεπιτήδευτη ευλάβεια, να μελετήσει την ιστορία, να απορρίψει τα πολλά περιττά, να μάθει να ζει με τα απαραίτητα, να μετανοήσει για σπατάλες και να μην αφήσει τον εαυτό του ποτέ να απογοητευθεί. Χρειάζεται μία μυστική επανάσταση κατά του κακού, του ρυπαρού, του ανέντιμου, του αδιαφανούς, του αήθους. Να θυμηθεί ο νεοέλληνας κάποιες αμόλυντες αξίες και ιερά ιδανικά.

Όπως λέει ο Κ. Χολέβας: “Η Ελλάς μπορεί να ζήσει χωρίς δανεικά. Δεν μπορεί όμως να ζει χωρίς ιδανικά”. Είναι αλήθεια. Να μην αφήσουμε να πεθάνει η ελπίδα. Η μπόρα θα περάσει. Μη διακόπτουμε την αισιοδοξία μας. Η συνεχιζόμενη κρίση μας κρίνει, μας δοκιμάζει, μας προβληματίζει και μας ταλαιπωρεί. Μπορεί όμως να μας καλλιεργήσει στη σύνεση, τη σεμνότητα, την εγκράτεια, την ωριμότητα. Το εύχομαι ολόκαρδα. Το καλοκαίρι να ’ναι πράγματι ένας καλός καιρός για λίγη καλή ανάπαυση.

Πηγή: http://www.alopsis.gr

Κυριακή 20 Ιουνίου 2010

Τό μυστήριο τοῦ πόνου- τοῦ μοναχοῦ Μωϋσῆ ῾Αγιορείτου



"Μακάριοι οι υπομένοντες αδιαμαρτύρητα, ελπιδοφόρα και νικηφόρα το μεγάλο μαρτύριο και μυστήριο του πόνου"

"Στο κρεβάτι του πόνου πηγάζουν οι ωραιότερες προσευχές"





Ένας άνθρωπος που υποφέρει είναι πάντοτε συμπαθής. Ο Ντοστογιέφσκι λέει πως το ζήτημα ενός ανθρώπου που πονά είναι ιερό. Είναι γεγονός πως ο πόνος δεν ωφελεί πάντα τον πονεμένο. Ένας παρατηρητής ενός πάσχοντος σπάνια συμμετέχει πολύ στο άλγος του.
Είναι ένας απλός θεατής, που μπορεί να συγκινείται και να λέει δυο λόγια συμπαθείας, αλλά δεν βιώνει το μαρτύριο του αλγούντος. Ο πόνος σαν θέαμα μπορεί να συγκινήσει κάποιον και να αισθανθεί την ιερότητά του. Έναν που υποφέρει είναι ανάγκη να τον συνδράμω κατά το δυνατόν. Να προσπαθήσω να εμβαθύνω στον μυστήριο του πόνου του.
Ο εκ δεξιών ληστής του σταυρού του Χριστού μετανόησε, βοηθήθηκε και σώθηκε. Ο εξ αριστερών ληστής τα ίδια έβλεπε και άκουγε, το ίδιο πονούσε, αλλά δεν θέλησε να συνετιστεί. Ο πόνος δεν του έγινε ιατρός. Στην ωραία ευαγγελική παραβολή του καλού Σαμαρείτη ο συμπαραστάτης του πληγωμένου ανθρώπου, που συναντά στον δρόμο του, ληστεμένου και ημιθανούς, δεν τον κουράζει με διάφορες και πολλές ερωτήσεις, από πού κρατά η σκούφια του, πόθεν έρχεται και πού υπάγει, τι κάνει, με τι ασχολείται, πώς αισθάνεται και τι επιθυμεί, αν είναι καλός, έντιμος, ηθικός, σοβαρός, αλλά πρόθυμα συντρέχει στο πάθημά του. Ο αληθινός πιστός δεν ζητά πιστοποιητικά για να συνδράμει, κατά το δυνατόν, έναν πάσχοντα. Ένας ελεήμονας, που πραγματικά λυπάται και συμπονά τον πονεμένο συνάνθρωπό του, δεν τον βλέπει αφ’ υψηλού, με οίκτο, με υπεροχή, ούτε ενδιαφέρεται για το μέλλον του. Έχει μάθει να ζει έτσι, δεν μπορεί να μην αγαπά και συμπονά. Την καλλιέργεια της καρδιάς του και τη λεπτότητα της ψυχής του την έχει δωρίσει η πλούσια χάρη του πανάγαθου Θεού.
Ένας ορθολογιστής δεν μπορεί επ’ ουδενί να συλλάβει στο νου του τον λόγο ότι στο πρόσωπο του κάθε φτωχού, ασθενούς, φυλακισμένου, κυνηγημένου, κατηγορούμενου και αδικημένου μπορείς να συναντήσεις τον ίδιο τον Χριστό. Ο Χριστός αγαπά να εμφανίζεται λιτά, άσημα, άδοξα, άφωτα, μακριά από πλατείες, κοσμοσυρροή, οχλοβοή, ταραχή και διαφήμιση. Δεν ξέρω πώς να το πω, αλλά, όπως έλεγε ένας σοφός, ο Χριστός αρέσκεται να θέτει εμπόδια στη συνάντηση μαζί του. Θέλει κατά κάποιον τρόπο να επιμείνεις ταπεινά. Προκαλεί και προσκαλεί σε μία συγκινητική περιπέτεια, σ’ ένα άθλημα και μια καλή αγωνία.
Η συμπάθεια και η συμπόνια χαρακτηρίζουν την ευγένεια της ψυχής ενός ανθρώπου και του χαρίζουν μυστική, άυλη χαρά, που λέει ο ποιητής, και οι άνθρωποι τη χαρακτηρίζουν ευτυχία. Το κάθε καλό, αν δεν γίνεται αθώα και ταπεινά, χάνει την αξία του. Η αγιότητα έχει τα στοιχεία της αλήθειας, της αγάπης, της θυσίας, της ανιδιοτέλειας. Η αγιότητα είναι σπάνια, όμως, ως μειοψηφία, υπάρχει συνήθως κρυμμένη. Οι άγιοι και ήρωες κάποτε ταυτίζονται. Η ψευτοαγιότητα είναι μια μεγάλη απάτη, ένα ανόσιο μασκαριλίκι, μια σκέτη υποκρισία. Ο Θεός να μας φυλάει από τους ψευτοαγίους, που τρέχουν στους πονεμένους, για να ανέβουν τάχα οι πνευματικές τους μετοχές.
Οι πονεμένοι που γογγύζουν, τρώγονται με τα ρούχα τους, είναι σκληροί και απαιτητικοί και απαιτούν οίκτο αστοχούν και χάνουν το κέρδος της ευκαιρίας να δουν βαθύτερα τον εαυτό τους και με μεγαλύτερη κατανόηση τους άλλους. Ο Θεός παραχωρεί και επιτρέπει τον πόνο στη ζωή των ανθρώπων παιδαγωγικά και όχι τιμωρητικά και εκδικητικά. Είναι συμπονετικός, ιατρός χηρών, ορφανών, ασθενών, φτωχών, αναπήρων. Ελεεί δίχως να ξεσυνερίζεται, να ζητά ανταλλάγματα, το μόνο που θέλει είναι πίστη. Είναι ιδιαίτερα ευγενικός ο Χριστός προς όλους. Ποτέ δεν έβρισε, δεν περιφρόνησε κανένα, δεν πείσμωσε, δεν κάκιωσε, δεν προσβλήθηκε, δεν φέρθηκε με μικροπρέπεια.
Η Ορθοδοξία είναι μια πολυκλινική με αρχίατρο τον Χριστό και θεραπευτές τους λειτουργούς του Ύψιστου. Επειδή δεν αγαπούμε την άσκηση, μας δίνει ο Χριστός τον ακούσιο πόνο, που αποτελεί μια παράξενη καταρχάς αλλά τελικά συγκλονιστική θεραπεία της πέτρινης καρδιάς μας, και μας χαρίζει υπέρτατη ειρήνη, που μας κάνει να αισθανόμαστε αληθινά, ελεύθερα, μακάρια παιδιά του Θεού. Μέσα από τον πόνο γεννιέται το δάκρυ της μετάνοιας και η θέρμη της ικεσίας. Στο κρεβάτι του πόνου πηγάζουν οι ωραιότερες προσευχές. Ο πόνος είναι τελικά γιατρικό. Οι πονεμένοι είναι πλούσια ευλογημένοι. Μακάριοι οι υπομένοντες αδιαμαρτύρητα, ελπιδοφόρα και νικηφόρα το μεγάλο μαρτύριο και μυστήριο του πόνου.
᾿Εφημ. Μακεδονία ( 20/06/2010)