✨ Ενώ εσύ "κοιμόσουνα"...

Όσο κι αν θέλω να προσεγγίζω τα τελευταία γεγονότα

πνευματικά κι όχι συναισθηματικά, 

είναι φορές – το ομολογώ –

που δεν τα καταφέρνω.

Όπως και αυτή τη φορά 

μόλις είδα αυτήν την απεικόνιση, 

που μου΄στειλε μια ψυχούλα, εκ των «συν αυτώ»,

που αγαπάει τον π.Ευσέβιο, 

χωρίς να τον έχει γνωρίσει ποτέ από κοντά...

Με την αξία της τελευταία έχει γίνει και (συν)εργάτης μας 

στη διακονία που κάνουμε όλα αυτά τα χρόνια.

Έσπασα μόλις την είδα.

Γιατί συνειδητοποίησα ακριβώς 

τι έχει συντελεστεί κυριολεκτικά

«πάνω από το κρεβάτι του παππούλη μας»…

Μια πανστρατιά προσευχών από παντού, μου'στειλε κάποιος.

Θαυμαστά γεγονότα...

Μεταστροφές...

Ένας πνευματικός παροξυσμός, είπε κάποιος άλλος.

Όπως θέλει ο καθένας, ας το πει.

Θείες Λειτουργίες...

Αγρυπνίες...

Πρόσφορα...

Κομποσχοίνια, 

ακόμα και στα χέρια μικρών παιδιών...

(ακόμα και κάτω απ΄τα θρανία τους...)

Μνημονεύσεις από Ιερείς του Θεού του Υψίστου 

στην Αγία Πρόθεση,

όπως φαίνεται σε αυτό 

που μας έστειλε ένας παππούλης.

Κι όλο αυτό ίσως να φαίνεται σε κάποιους παράλογο 

ή και υπερβολικό.

Και μπορεί και να΄ναι.

Η αλήθεια είναι, 

χωρίς άλλους περιττούς συναισθηματισμούς από μέρους μου,

πως ο καλός Θεός επέτρεψε 

– ή καλύτερα, παραχώρησε – 

να συμβεί όλο αυτό σε έναν από τους «στρατιώτες» Του.

Απλά έτυχε αυτό το παλικάρι του Χριστού 

να είναι ο δικός μας ο άνθρωπος.

 

   Κι επειδή πολύς λόγος, αδέρΦια μου, 

γίνεται τελευταία για θαύματα.

Θεωρούμε 

πως μπαίνοντας στην Αγία και Μεγάλη Εβδομάδα 

οΦείλουμε να ξεκαθαρίσουμε μερικά πράγματα, 

ακόμα κι αν χρειαστεί να μας (προς)γειώσουμε.

Κι επειδή, μέσα σε όλα αυτά τα υπέρλογα 

που ζούμε αυτό το διάστημα, 

αρχίσαμε να διαπιστώνουμε πως συχνά αρκετοί από μας 

παρακαλούμε, 

προσδοκούμε, 

ικετεύουμε 

και κατά καιρούς, ίσως και χωρίς να το επιδιώκουμε, 

απαιτούμε από τον Χριστό μας 

(και μάλιστα με άγαρμπο τρόπο) 

το Θαύμα…

Το θαύμα δεν είναι "να γίνει καλά"

ο π.Ευσέβιος.

Μια χαρά είναι ο π.Ευσέβιος.

Το Θαύμα είναι να γίνουμε καλά εμείς.

Το μεγάλο Θαύμα σε αυτήν την υπόθεση

είναι η Αγάπη,

που γέννησε αυτήν τη συμπόρευση της προσευχής 

για έναν -εν πολλοίς- άγνωστο Μοναχό.

Και το άλλο επίσης μεγάλο Θαύμα 

είναι η αλλοίωση. 

 ━ “Αὔτη ἡ ἀλλοίωσις τῆς δεξιᾶς τοῦ Ὑψίστου” 

(ψαλμ. οστ’, 11) ━,

που ως αποτέλεσμα αυτής της συστράτευσης

προκλήθηκε στις ψυχές κάποιων λίγων

όπως τουλάχιστον, οι ίδιοι προσωπικά, 

μας ομολογούν.

Και ίσως το πιο μεγάλο Θαύμα απ΄όλα

είναι πως μέσα απ΄όλο αυτό

συνειδητοποιήσαμε επιτέλους

πως μέχρι τώρα αναζητούσαμε 

κάτι από τον Χριστό

κι όχι τον ίδιο τον Χριστό.

Μοναδική ευκαιρία για μας 

αυτή η Μεγάλη Εβδομάδα.

Ας Τον Αναζητήσουμε.

Ας Του σταθούμε.

Ας μην Τον πουλήσουμε κι εμείς.

Πάμε δίπλα,

όσο πιο κοντά γίνεται,

στο ΝυμΦίο της ψυχής μας...

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!!!

ΥΓ:

Μη θεωρήσει κάποιος 

πως με αυτήν την απεικόνιση  προσπαθούμε 

"να αγιοκατατάξουμε" τον δικό μας άνθρωπο.

 Ούτε κατά διάνοια.

Άνθρωπος κι ο παππούλης μας.

Με αδυναμίες και πάθη, όπως όλοι μας.

Αλλά και με αγώνα τεράστιο...

Συγχωράτε με -και πάλι- για τα πολλά.

Καταλαβαίνετε βέβαια πως αυτή η ανάρτηση

είναι και η τελευταία μας,

τουλάχιστον μέχρι το Πάσχα.

Θα επανέλθουμε μόνο αν συμβεί

κάτι συνταρακτικό

που θα πρέπει,

 ως οικογένεια που έχουμε γίνει,

να το μάθετε...

Κι επειδή θα ήταν άδικο,

 ενώ είμασταν χθες 5 άνθρωποι 

από τη φαμίλια μας στη Λάρισα,

να τελειώσουμε και να μην σας πούμε 

"νέα από το μέτωπο"...

Είχαμε την πρώτη Θεία Μετάληψη, 

χθες το Σάββατο του Λαζάρου

(τυχαίο θα'τανε...)

2 μήνες μετά...

Τεράστιο γεγονός!

ΑδιαμΦισβήτητα, 

το σημαντικότερο απ΄όλα τα φάρμακα 

που του έχουν δοθεί

μέχρι σήμερα!

Παρότι με (συνήθως) κλειστά τα ματάκια του, 

πιστεύουμε πως μας καταλαβαίνει 

όταν του μιλάμε...

Υπάρχει βέβαια ένα μάλλον νέο μικροβιάκι 

που πάει μαζί με έναν 38 + πυρετό...

Ευχηθείτε στον Χριστό μας,

στην Παναγιά Μάνα μας,

 στο φίλο του Χριστού μας τον Άγιο Λάζαρο 

και σε όποιους άλλους Αγίους Φίλους Του θέλετε...

Όχι μόνον για τον δικό μας παππούλη,

αλλά για όλους τους αναγκεμένους...

Ό,τι Εκείνος θέλει.

Για όλους μας...

Καλή Μεγάλη Εβδομάδα.

Ο Χριστός μαζί.-

|σ.Β.Γ.

☆ Από τα χαρίσματα στην πορνεία και το φόνο και από κει στην αγιότητα... |28 Ιανουαρίου

Όσιος Ιάκωβος ο Ασκητής

 |ο δολοφόνος και βιαστής άγιος...

"Πορνείαν ετέλεσα. 

Φόνον ειργασάμην. 

Αίμα αθώον εξέχεα..."

...Κι όμως αγίασες...

("αμΦ.": Γιορτάζει αύριο! Πες μου, που έχεις διαβάσει ξανά τέτοιο "σενάριο"; )

|πρωτοδημοσιεύσαμε σαν σήμερα το 2015.

Όταν πάθαμε το πρώτο σοκ, διαβάζοντας αυτόν τον απίστευτο βίο...

Για να τον μνημονεύουμε μαζί με τον τεράστιο Όσιο Εφραίμ τον Σύρο ...  

 

Ο Όσιος Ιάκωβος έγινε μοναχός και ασκήτεψε επί δέκα πέντε χρόνια σε ένα σπήλαιο, κοντά στην κωμόπολη Πορφυρεώνη. 

Κατά την διάρκεια του πνευματικού του αγώνα υπέβαλλε τον εαυτό του σε κάθε είδους άσκηση και κακουχία.

Κάποτε μερικοί ακόλαστοι και φθονεροί άνθρωποι οδήγησαν στον Όσιο μια πόρνη. 

Αυτή, αφού με δόλο κατόρθωσε να εισέλθει στο κελί του, τον προκαλούσε να διαπράξει αμαρτία μαζί της. 

Εκείνος όμως της υπενθύμισε την τιμωρία του μέλλοντος πυρός. 

Έτσι, την έκαμε να συναισθανθεί την αμαρτωλότητά της, να μετανοήσει, να αλλάξει τρόπο ζωής και να ακολουθήσει πλέον αναγεννημένη πνευματικά τον Χριστό.

Επειδή όμως κανένας δεν ξεφεύγει από τις ενέδρες του διαβόλου, συνέβη και ο Όσιος αυτός να πέσει σε μεγάλο παράπτωμα, για να γίνει παράδειγμα σε όλους τους αμαρτωλούς και οδηγός προς μετάνοια.

Να, λοιπόν, τι συνέβη:

Κάποιος άνθρωπος επιφανής είχε μια θυγατέρα δαιμονισμένη, την οποία πήγε στον Όσιο να την θεραπεύσει. 

Εκείνος προσευχήθηκε και αμέσως το δαιμόνιο έφυγε και άφησε ελεύθερη τη νέα. 

Ο πατέρας της όμως, επειδή φοβόταν μήπως και πάλι το δαιμόνιο ενοχλήσει την θυγατέρα του, την άφησε στο σπήλαιο του Αγίου. 

Για συντροφιά της άφησε εκεί και το νεότερο αδελφό της.

Ο ασκητής όμως Ιάκωβος νικήθηκε από την επιθυμία και διέφθειρε τη νέα. 

Και στη συνέχεια, για να μη γνωστοποιηθεί η μυσαρή του πράξη και εξευτελισθεί, φόνευσε και τη νέα και τον αδελφό της και έριξε τα σώματά τους στο ποτάμι που ήταν εκεί κοντά...

Ύστερα από τα φοβερά αυτά εγκλήματα που διέπραξε, έχασε κάθε ελπίδα για σωτηρία και του δημιουργήθηκε η ακατάσχετη επιθυμία να αφήσει την ασκητική ζωή και να επανέλθει στον κόσμο. 

Στο δρόμο όμως τον συνάντησε κάποιος ευλαβής μοναχός, στις παραινέσεις του οποίου πειθάρχησε ο Όσιος, που αποφάσισε να κλειστεί μέσα σε ένα τάφο και να υπομείνει κάθε σκληραγωγία.

Εκείνο τον χρόνο σημειώθηκε στη χώρα μεγάλη ξηρασία και ο Θεός κατά θαυμαστό τρόπο μήνυσε στον Επίσκοπο της πόλεως ότι, αν δεν προσευχηθεί ο Όσιος Ιάκωβος που διαμένει στον τάφο, δεν θα λάβει τέλος η ανομβρία.

Αμέσως λοιπόν, τότε ο Επίσκοπος επισκέφθηκε τον Όσιο, μαζί με όλο τον λαό και τον παρακάλεσε να προσευχηθεί, για να ανοίξουν οι κρουνοί του ουρανού. 

Ο Όσιος, μετά από την παράκληση του Επισκόπου, προσευχήθηκε με άκρα ταπείνωση και βαθιά πίστη στον Θεό. 

Και ο Θεός άκουσε την προσευχή του, διότι, αν και είχε διαπράξει βαρύτατα αμαρτήματα, είχε ειλικρινά μετανοήσει και έστειλε πλούσια την βροχή στη γη.

Το θαύμα αυτό έδωσε στον Όσιο την ελπίδα αλλά και τη βεβαιότητα ότι ο Θεός τον συγχώρεσε. 

Και με την ελπίδα και τη βεβαιότητα αυτή συνέχισε τον επίπονο ασκητικό του βίο. 

Έτσι αγωνιζόμενος κοιμήθηκε με ειρήνη.

Τέλος, αξίζει να σημειώσουμε την προσευχή που έλεγε ο Όσιος Ιάκωβος όσο ήταν στον τάφο:

«Πώς ατενίσω προς σε ο Θεός; Ποίαν δε αρχήν της εξομολογήσεως εύροιμι; Ποία καρδία ή ποίω θαρρήσας συνειδότι, γλώσσαν ασεβή, και χείλη μολυσμού γέμοντα, κινήσαι πειράσωμαι; Ποίας δε αμαρτίας πρώτον άφεσιν αιτήσαι κατατολμήσω;...

Φείσαι φιλάνθρωπε Κύριε! Ίλεως γενού τω αναξίω, Δέσποτα αγαθέ, και μη συναπολέσης με ταις αισχραίς μου πράξεσιν. Ου γαρ μικρά μου τα δυσσεβήματα. Πορνείαν ετέλεσα. Φόνον ειργασάμην. Αίμα αθώον εξέχεα. Και προς τούτοις, τοις ύδασι, και θηρίοις, και πετεινοίς δέδωκα εις βοράν...

Και νυν Κύριε, ειδότι σοι τα πάντα εξομολογούμαι, αγαθέ, την τούτων εξαιτούμενος άφεσιν. Μη παρίδης με Δέσποτα. Aλλά κατά την σοι πρέπουσαν ευσπλαγχνίαν, οικτείρησόν με τον ασεβή. Και κατάπεμψον εις εμέ το παρά σου πλούσιον έλεος, ελθόντα επί τα της αμαρτίας βάραθρα. Κατεπόντισέ με γαρ, η του λυμεώνος εχθρού καταιγίς. Μη δη καταπίη με ο δράκων ο βύθιος»...

«Ἀπῆλθε σαρκός, ὥσπερ ἒκ τινος πάγης, Ὁ σαρκός, Ἰάκωβος οὐχ ἁλοὺς πάγαις...»

«Βγήκε από την σάρκα, σαν μέσα από πάγο, ο Ιάκωβος που γεννήθηκε από σάρκα, αλλά δεν κυριεύθηκε από αυτήν...»

Η μνήμη του τιμάται στις 28 Ιανουαρίου

 ***

Ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος μας λέει: 

«Πολλοί έκαμαν θαύματα. 

Ανέστησαν και νεκρούς. 

Εκοπίασαν να επαναφέρουν αμαρτωλούς και πλανημένους στον δρόμο του Θεού. 

Έκαμαν όπως θα λέγαμε, θαύματα: 

Μέσω αυτών οδηγήθηκαν πολλοί στον Χριστό! 

Και όμως... 

Αυτοί, που έδωσαν σε άλλους ζωή, έπεσαν οι ίδιοι σε πάθη μιαρά, επειδή είχαν μόνοι τους προκαλέσει στον εαυτό τους τον θάνατο.»

και αυτό γιατί: 

«Είναι δύσκολο στον άνθρωπο να έχει δόξα και τιμή, χωρίς ζημία στην ψυχή του. 

Δύσκολο όχι μόνο για τους εμπαθείς, εκείνους που αγωνίζονται να νικήσουν τα πάθη τους, αλλά και σ’ εκείνους που τα ενίκησαν... στους αγίους.

Γιατί, έστω και αν τους έδωσε ο Θεός την νίκη κατά της αμαρτίας, όμως μπορεί να ξαναγυρίσουν στην αμαρτία και να ξαναϋποδουλωθούν στα πάθη, όπως έγινε με μερικούς, που δεν έδειξαν την απαιτούμενη νήψη και επαγρύπνηση, αλλά αναθάρρησαν στον εαυτό τους, στην πνευματική τους κατάσταση!...» 

Άγιος Ιγνάτιος Μπριαντσιανίνωφ

Η ροπή στην υπερηφάνεια, λέγει ο άγιος Μακάριος, εξακολουθεί να υπάρχει ακόμη και στις πιο καθαρές ψυχές. 

Η ροπή αυτή είναι η πρώτη αιτία, που σπρώχνει τον άνθρωπο να γοητευθεί από την αμαρτία και να ξαναγυρίσει σ’ αυτήν.

Και γι’ αυτό και το χάρισμα των ιαμάτων και όλα τα άλλα αντιληπτά χαρίσματα, είναι πολύ επικίνδυνα σ’ εκείνους που τα έλαβαν. Γιατί γίνονται αντικείμενα μεγάλης τιμής από τους ανθρώπους με σαρκικό φρόνημα.

Αντίθετα τα μη αντιληπτά χαρίσματα είναι σε ασύγκριτο βαθμό ανώτερα από εκείνα, που πέφτουν στην αντίληψή μας. 

  π.χ. Το χάρισμα να οδηγεί κανείς ψυχές στη σωτηρία, και να τις θεραπεύει από τα πάθη, ο κόσμος ούτε το καταλαβαίνει ούτε του δίνει σημασία...

Έτσι ο πρώην ασκητής, που αξιώθηκε να κάνει και θαύματα, έγινε άσωτος (βιαστής και φονιάς!) 

Και κατόπιν με την φλογερή του μετάνοια, ο Θεός τον αναγνώρισε ως έναν από τους αγίους Του...

Γιατί ο Θεός δεν βλέπει ούτε κρίνει τις ψυχές των ανθρώπων μόνο από το φαινόμενο (από τις πράξεις, τις πτώσεις και τις αμαρτίες), όπως συνηθίζουμε να κάνουμε εμείς οι άνθρωποι, αλλά από την καρδιά (την προαίρεση και το μέγεθος της μετάνοιας)...

«Μη κρίνετε κατ΄ όψιν, αλλά τήν δικαίαν κρίσιν κρίνατε.» 

(Ιω. ζ΄19-24)

«Είδα άνθρωπο πού φανερά αμάρτησε, αλλά μυστικά μετανόησε. 

Και αυτόν πού εγώ τον κατέκρινα ως ανήθικο, ο Θεός τον εθεωρούσε αγνό, διότι με την μετάνοιά του Τον είχε πλήρως εξευμενίσει...» «Κλίμαξ» Αγίου Ιωάννου Σιναΐτου

Πηγή

☆ Ο σωτήριος "μυστικός δρόμος" για τους ασθενείς & όσους βρίσκονται στο πλάι τους...

..."Κρυμμένος" σε μια ομιλία...

Αυτή η αλλιώτικη ομιλία του Μητροπολίτη Μόρφου κ.Νεοφύτου αποκαλύπτει έναν πραγματικά συγκλονιστικό "μυστικό δρόμο", που όταν υιοθετηθεί από τους ανθρώπους που σηκώνουν τον σταυρό της ασθένειάς τους (αλλά και απ΄όσους δικούς τους βρίσκονται και συμπάσχουν δίπλα τους...), αλλάζει εντελώς-τελείως όλα τα μέχρι τότε δεδομένα στην αντιμετώπιση της αβάσταχτης πραγματικότητας που βιώνουν...

Όπως ακριβώς τον έκανε πράξη ο, περί ου ο λόγος, γοητευτικός Άγιος Νικηφόρος ο Λεπρός...

Ὅσιος Νικηφόρος ὁ Λεπρός, 

ὁ σταυρωμένος ἄνθρωπος...

~ "αμφ."

Άκουσέ τον εδώ...

✨ O παππούς Ντόμπρι ζητιάνευε για να δώσει στους Φτωχούς... |ΣοΦία Χατζή - Κωνσταντίνος Καρατζογιάννης

 

* Θυμήσου κι αυτό (αναλυτικά...): 

* Ο ζητιάνος που ήταν σωματοφύλακας του βασιλιά...

|πρωτοδημοσιεύσαμε τέτοιες μέρες το 2019.

 Αξίζει...

☆ "Ο Άγιος Παΐσιος και ο Παράλυτος Νέος - Animated Short Film" |Εκπληκτικό γεγονός - επιβεβαιωμένη η θαυμαστή παρέμβαση του Αγίου Παππού μας...

 

Η ταινία αφηγείται ένα αληθινό περιστατικό 

από τη ζωή του Αγίου Παϊσίου, 

όπως διασώθηκε από μαρτυρίες 

προσκυνητών του Αγίου Όρους.

Ένας νέος άνθρωπος, 

καθηλωμένος σε αναπηρικό καροτσάκι, 

φτάνει στο Άγιο Όρος 

γεμάτος ελπίδα για θεραπεία. 

Όμως η συνάντησή του με τον Άγιο Παΐσιο 

δεν οδηγεί σε αυτό που θα περίμενε κανείς. 

Ο Άγιος δεν υπόσχεται ίαση, 

αλλά αποκαλύπτει κάτι βαθύτερο: 

Το νόημα του σταυρού, 

της υπομονής 

και της σωτηρίας της ψυχής...

👉https://youtu.be/6SSSOaURR-0?si=-Z1VW1zSflOTA6qB

This animated short film is based on a true story from Mount Athos and reveals how suffering, when embraced with faith and humility, can become a path toward salvation and inner peace.

Saint Paisios helps a young man living with paralysis discover spiritual healing and a new perspective on his condition. Rather than seeking a physical cure, the young man learns to see his cross as an opportunity for spiritual growth and as a means of bringing comfort and hope to others.

#SaintPaisios #orthodoxanimations #orthodoxmovies #αγιοςπαισιοςαγιορειτης #θαυματααγιουπαϊσιου

  |μας έστειλε η εκ των "συν αυτώ", Μαρία Μ.

☆ - Γιατί δεν ήρθες από εδώ; - Ποιός είσαι εσύ; - Εγώ που είμαι εδώ πέρα... - Μα εδώ είναι του Αγίου Παταπίου, αλλά εγώ δεν... - Ναι εγώ είμαι... - Μα εσύ είσαι ζωντανός! - Μα τί είμαι, νεκρός είμαι; - Εσύ είσαι μέσα εκεί; - Ναι εγώ είμαι...

    |Μην το ψάχνεις.

  Αυτά τα (θεό)τρελα μόνο στην Ορθοδοξία συμβαίνουν!

  Δες...

Είχαμε πάει προσκύνημα στον Όσιο Πατάπιο 

(η μνήμη του τιμάται στις 8 Δεκεμβρίου) στο Λουτράκι με 8 πούλμαν. 

Στο πούλμαν το δικό μου, υπήρχε ένα ζευγάρι από την Κύπρο. 

Ο άνδρας δεν πίστευε σε τίποτα. 

Και όταν άκουσε που ομιλούσα εγώ και προσανατόλιζα τον κόσμο που πηγαίνουμε και τι περίπου θα αντιμετωπίσουμε εκεί, είπε:

- Τί μακάμβρια πράγματα είναι αυτά! 

Που μας πάει; 

Στο νεκροταφείο θα μας πάει αυτός;

Και όταν φτάσαμε εκεί, δεν πήγε καθόλου μέσα να προσκυνήσει τον Άγιο. 

Πήρε τη γυναίκα του και ζήτησε να πάει να κοιμηθεί με τη δικαιολογία ότι ήταν κουρασμένος και τα τοιαύτα. 

Τους έδωσαν εκεί οι καλογριές κελλί να πάνε να κοιμηθούν. 

Μόλις πήγε να κοιμηθεί, του παρουσιάζεται ο Άγιος Πατάπιος καθήμενος σε μία πέτρα, στα σκαλάκια που βρίσκονται έξω από την πόρτα που φυλάγεται το άφθαρτο λείψανό του και του χαμογελούσε. 

Και του λέει ο Άγιος:

 - Γιατί δεν ήρθες από εδώ; 

- Ποιός είσαι εσύ;

- Εγώ που είμαι εδώ πέρα...

- Μα εδώ είναι του Αγίου Παταπίου, αλλά εγώ δεν...

- Ναι εγώ είμαι...

- Μα εσύ είσαι ζωντανός!

- Μα τί είμαι, νεκρός είμαι;

- Εσύ είσαι μέσα εκεί;

- Ναι εγώ είμαι...

Σηκώνεται έντρομος από τον κρεβάτι και σκουντάει την γυναίκα του και της λέει:

- Γυναίκα σήκω!

- Τί να σηκωθώ; Τώρα πέσαμε...

- Σήκω να κατεβούμε κάτω!

- Μα εσύ δεν ήθελες να καθίσουμε κάτω.

Σηκώνεται λοιπόν και πηγαίνουν κάτω στο εκκλησάκι που είναι το λείψανο του Αγίου. 

Και βλέπει τον Άγιο Πατάπιο να κάθεται στην πέτρα, όπως τον είδε στο όνειρό του και του χαμογελούσε! 

Και του κάνει νόημα, σαν να του έλεγε: 

«Έλα! Πέρασε μέσα!». 

Πέρασε αυτός δίπλα εκεί, τρομαγμένος, σαστισμένος, είχε χάσει τη λαλιά του... 

Και μπήκε μέσα και προσκύνησε το λείψανο του Αγίου Παταπίου. 

Και έμεινε μέχρι το πρωΐ εκεί σαν σκυλάκι, ταπεινωμένος και εξουθενωμένος! 

Δίπλα στον Άγιο...

Δυστυχώς ορισμένοι νομίζουν, 

ότι οι Άγιοι είναι λείψανα νεκρά...

   - Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυκας

 (1916 - 1982)

   |εμείς από τον εκ των "συν αυτώ" Κωνσταντίνο Σύμπουρα 

☆ "Άγιε Γέροντα, μήπως ξέρεις μέχρι και πού είναι ο τάφος του Μεγάλου Αλεξάνδρου; |Θα μας (απο)τρελάνεις...

   

     |"αμΦ." πικρή - αΦελής απορία:

   Να υπήρχε κάποιος αρμόδιος από τους εκάστοτε "κυβερνώντες", που να έκανε μια μικρή έρευνα, βρε παιδί μου, έτσι από περιέργεια, σε εκείνο το σημείο, που υπέδειξε πριν από καμιά 40αριά χρόνια ένας (θεό)τρελος ανήμπορος και τυφλός Άγιος Γέροντας, που ποτέ όμως μέχρι σήμερα δεν έχει αστοχήσει σε ό,τι κι αν έχει πει;|

Μαρτυρία της μακαριστής Γερόντισσας Στυλιανής Καρατζογιάννη (1933 - 2019), Ηγουμένης της Ιεράς Μονής Παντοκράτορος - Ταώ ( Νταού Πεντέλης):

" Μια μέρα που πήγαμε, μας έλεγε ο Γέροντας, ότι με το χάρισμα που είχε από μικρός, διέκρινε από πολύ μακριά νερά, άγια Λείψανα, αρχαίους Ναούς, αρχαίους τάφους. 

 Ακόμα και για τον τάφο του Μεγάλου Αλεξάνδρου, μας έλεγε ότι δεν είναι ούτε στην Αίγυπτο, ούτε εκεί που τον ψάχνουν αλλά είναι εδώ στην Ελλάδα, κοντά στο αρχαίο Δίον και συγκεκριμένα στην Κατερίνη, στην Κονταριώτισσα, δίπλα σε ένα παλιό εκκλησάκι της Παναγίας"!

(Από το βιβλίο " Ο Όσιος Πορφύριος - Μαρτυρίες, διηγήσεις, νουθεσίες , των εκδόσεων Ενωμένη Ρωμιοσύνη)

   |εμείς από τον Σπύρο Κοντογούρη

   ☆ Γνώρισε (ή θυμήσου) την Μακαριστή Γερόντισσα Στυλιανή μέσα από το αΦιέρωμα, που της έκανε πριν λίγο καιρό στο ΡαδιόΦωνο της Πειραϊκής Εκκλησίας ο Λυκούργος Μαρκούδης...

☆ Ο Άγιος Φιλάρετος ο Ελεήμων - 1 Δεκεμβρίου | Ένας από τους κύριους εκπροσώπους του "Δίνε, λέμε..."

    

     |Στην αγάπη σας προσΦέρουμε απόψε 2 επιλογές για τον επίσης εορτάζοντα Άγιο Φιλάρετο: 

Η μία είναι σύντομη, ούτε 7' και είναι για τα παιδιά μας και για όσους από μας δεν έχουν λίγο παραπάνω χρόνο, από το γνωστό πλέον σε όλους μας Optiko....

 

    

    Και η δεύτερη είναι μια θεότρελη, συνταρακτική, ίσως και καθοριστική για κάποιους από μας ομιλία, την οποία επίσης ανεπιΦύλακτα θα συνιστούσαμε, όπως κάνουμε όλα αυτά τα χρόνια από τη μέρα που την πρωτακούσαμε από το αγιασμένο στόμα του τελευταίου Πενταπόλεως και Κεντρικής Αφρικής, του μακαριστού π.Ιγνατίου Μαδενλίδη...

      |Σχετικό (στου "δίνε" την τρέλα...):

☆ "Ὅταν ὁ Θεός δεν μᾶς δίνει κάτι που ἐπίμονα τοῦ ζητοῦμε…

    |αρχή (3ημέρου & 3κούβερτου) α(μ)Φιερώματος για τον Αγιούλη μας ΠορΦύριο...

 

 (Τι να Φτουρήσουν 

1 ή 2 μερούλες για έναν τέτοιον Άγιο; 

Μας καταλαβαίνεις, έτσι;

Πάμε, το λοιπόν...)

   ...Ὅταν ὁ Θεὸς δὲν μᾶς δίνει 

κάτι ποὺ ἐπίμονα τοῦ ζητοῦμε, 

τότε δύο πράγματα μπορεῖ νὰ συμβαίνουν:

Ἢ δὲν μᾶς τὸ δίνει γιὰ τὸ καλό μας, 

ἢ ἐμεῖς δὲν ξέρουμε πῶς 

καὶ πότε νὰ τοῦ τὸ ζητήσουμε, 

χωρὶς νὰ ἀποκλείεται 

νὰ συμβαίνουν καὶ τὰ δύο μαζί. 

Ὅσον ἀφορᾶ τὴν πρώτη περίπτωση, 

κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ γνωρίζει τὸ «γιατί». 

Καὶ τοῦτο, 

διότι εἶναι ἀνεξερεύνητες οἱ βουλὲς τοῦ Κυρίου! 

Γι’ αὐτὸ σιωπῶ. 

Γιὰ τὴν δεύτερη, ὅμως, περίπτωση, 

θὰ μποροῦσα νὰ σοῦ πῶ πάρα πολλά. 

Πρῶτα-πρῶτα, 

ὅταν ζητᾶμε κάτι ἀπὸ τὸν Θεὸ 

δὲν πρέπει νὰ στυλώνουμε τὰ πόδια μας 

καὶ νὰ τοῦ λέμε: 

«Τώρα θέλω αὐτό». 

Διότι, κάτι τέτοιο, 

δὲν εἶναι μόνον ἀπαράδεκτον, 

ἀλλὰ ἀποτελεῖ καὶ μεγάλη ἀσέβεια 

πρὸς τὸν Δημιουργό μας. 

Ποιὸς εἶσαι ἐσύ, 

ἢ ἂν θέλεις, 

ποιὸς εἶμαι ἐγώ, 

ποὺ μπορῶ νὰ ζητήσω ἀπαιτητικὰ 

κάτι ἀπὸ τὸν Θεό μας 

καὶ μάλιστα νὰ τοῦ προσδιορίσω 

καὶ τὸν χρόνο χορηγήσεώς του;

— Μά, Παπούλη μου, 

ἐγὼ οὔτε ἀπαιτητικὰ τὸ ζήτησα, 

οὔτε χρονικὰ ὅρια ἔθεσα. 

Αὐτὸ τὸ γνωρίζετε πολὺ καλά. 

Γιατὶ τὸ θέμα μου χρονίζει…

— Ἀκριβῶς αὐτὸ σοῦ ἐξηγῶ καὶ ἐγώ.

Τὴν αἰτία ποὺ χρονίζει. 

Ὅταν ζητᾶμε κάτι ἀπὸ τὸν Θεό, 

τὸ ζητᾶμε παρακλητικὰ καὶ εὐγενικά, 

γιὰ ἕνα ὁρισμένο χρονικὸ διάστημα. 

Ἐὰν δοῦμε ὅτι ὁ Θεὸς μᾶς τὸ ἀρνεῖται, 

τότε σταματοῦμε καὶ ἐμεῖς νὰ τὸν ἐνοχλοῦμε. 

Διότι, 

ὅσο ἐπιζητοῦμε κάτι, 

τόσο ἀπομακρύνεται. 

Γι’ αὐτὸ παύουμε νὰ τὸ ζητᾶμε. 

Καὶ ὅταν πλέον ἐμεῖς 

θὰ τὸ ἔχουμε ξεχάσει, 

αὐτὸ θὰ ἔλθει, 

χωρὶς νὰ τὸ καταλάβουμε. 

Γιατὶ ὁ Θεὸς δὲν ξεχνᾶ. 

Ἔλαβε τὸ μήνυμά μας! 

Τὸ συγκρατεῖ 

καὶ ὅταν Ἐκεῖνος κρίνει, 

ὅτι ἐπέστη ὁ καιρός, 

μᾶς τὸ χορηγεῖ! 

Γι’ αὐτό, 

δὲν πρέπει νὰ ἐπιμένουμε στὸν Θεό, 

ντὲ καὶ καλά, 

νὰ μᾶς κάνει 

αὐτὸ ποὺ θέλουμε ἐμεῖς 

καὶ μάλιστα, 

ὅποτε ἐμεῖς τὸ θέλουμε. 

Ἡ ἐπιμονὴ σὲ αὐτὲς τὶς περιπτώσεις 

ἀντενδείκνυται. 

Γιατὶ κάνει κακό, 

ἀντὶ γιὰ καλό. 

Καὶ ὅταν μάλιστα 

ἡ ἐπιμονὴ εἶναι ἔντονη 

καὶ προέρχεται ἀπὸ ἄτομο ἀνυποχώρητο, 

ὅπως λ.χ. εἶσαι ἐσύ, 

τότε μόνο καλὸ δὲν φέρνει. 

Γενικά, παιδί μου, θέλω νὰ καταλάβεις 

ὅτι δὲν πρέπει νὰ ἐπιμένουμε 

νὰ ἀλλάξουμε τὴν θέληση τοῦ Θεοῦ, 

γιατὶ ἔτσι μᾶς ἀρέσει ἐμᾶς 

καὶ μάλιστα, 

ὅποτε θέλουμε ἐμεῖς ἀφ’ ἑνός, 

καὶ ἀφ’ ἑτέρου, 

ὅταν θέλουμε κάτι νὰ ἀποκτήσουμε, 

δὲν πρέπει νὰ τὸ κυνηγᾶμε, 

ἀλλὰ νὰ τὸ ἀφήνουμε στὴ θέληση τοῦ Θεοῦ.

Διαφορετικά, 

ὅσο κυνηγᾶμε κάτι, 

τόσο ἀπομακρύνεται! 

Αὐτὸ τὸ κάτι, 

νὰ τὸ παρομοιάσεις μὲ τὴν σκιά σου. 

Ὅσο καὶ νὰ τρέξεις, 

δὲν πρόκειται νὰ τὴν πιάσεις ποτέ. 

Γιατὶ ὅσο τρέχεις ἐσύ, 

τρέχει καὶ αὐτή!

   |Ἀπὸ τὸ βιβλίο 

“Ὁ πατὴρ Πορφύριος. Ο διορατικός, ο προορατικός, ο ιαματικός“

 |από τον Γεώργιο Καλογήρου 

  

* Πως γίνονταν οι "συναντήσεις" του Αγίου Πορφυρίου με τον Άγιο Ιάκωβο στην Μονή Οσίου Δαυίδ...

~ Μας το διηγείται ο Μόρφου σε 4΄. Απίστευτο...

✨ Mια καθηλωτική μαρτυρία! Για εκείνους που πραγματικά θέλουν να αγωνιστούν πνευματικά... |Τα λέει όλα σε 7μιση μόνο λεπτά...

(Μα παντού αυτός ο Άγιος Ιάκωβος; 

Και μάλιστα, χωρίς να τον φωνάξει κανείς...)

Σε αυτή την καθηλωτική μαρτυρία, ο Ιερομόναχος Φελίπε Μπαλινγκίτ αφηγείται πώς δαιμόνια γέμισαν το δωμάτιό του όταν νοσηλεύτηκε για 59 ημέρες στο νοσοκομείο από covid και πώς το φως του Χριστού διάλυσε το σκοτάδι. 

Μάθετε γιατί η προσευχή μας μοιάζει αδύνατη, πώς μεσολαβούν οι άγιοι και γιατί μόνο ο Χριστός έχει τη δύναμη να νικήσει τους δαίμονες και να αποκαταστήσει την ελπίδα στις πιο σκοτεινές μας στιγμές.

Ευχαριστώ από την καρδιά μου τον πατέρα Πέτρο Heers...

Από τα συγκλονιστικότερα βίντεο ...

|μας έστειλε η φίλη MarjiBlu MariaTito