... ενώ στο θάνατο

 

   |πρώτη δημοσίευση στις 9/12/2020. 

Δες το ανώνυμο σχόλιο από τότε...

    

✔ "Η Ορθοδοξία δεν έχει τίποτα στραβό, μόνο στραβούς έχει..." ♰ παπά Γιώργης Χιωτάκης εκ Σφακίων

♰ π. Γεωργίου Χιωτάκη

Ένας αγωνιστής υπερπολύτεκνος Ιερέας από τα Χανιά, 

πατέρας 12 παιδιών, 

που έζησε καιρό μαζί με τον άγιο Πορφύριο...
Κοιμήθηκε στις 21 Φεβ 2016 σε ηλικία 88 ετών... 

Και είναι πια μόνιμα μαζί του. 

|και από σήμερα 5 Ιανουαρίου 2026,

μαζί του και η παπαδιά του,

η υπερπολύτεκνη πρεσβυτέρα του, Ελένη...

[η είδηση της κοίμησης της πρεσβυτέρας

και η παρότρυνση για το αποψινό μας α(μ)Φιέρωμα

από τον επίσης Κρητικό, Μπάμπη Αμερινό,

εκ των παλαιοτέρων "συν αυτώ..." ]

   Ο παπά Γιώργης από τα Σφακιά, ο επαναστάτης παπάς, αυτός με τα 12 παιδιά, που λειτουργούσε όλες τις εκκλησίες των Σφακίων, ανεβαίνοντας και κατεβαίνοντας χαράκια και φαράγγια... 

Κάποτε είχε κατέβει στα Σφακιά ο Άγιος Πορφύριος, τον αγαπούσε πολύ τον παπά Γιώργη και έσμιξαν. 

Ήθελαν, λοιπόν, να περάσουν στην απέναντι πλευρά ένα ποτάμι. 

Ο παπα-Γιώργης σήκωσε τον παππούλη Πορφύριο στις πλάτες του και τον πέρασε απέναντι για να μη βρεχτεί. 

Στο γυρισμό, πάλι σήκωσε τον παππούλη στις πλάτες τους, αλλά ξαφνικά βρέθηκαν κι οι δυο απέναντι στην άλλη όχθη, χωρίς να καταλάβει ο παπά-Γιώργης πότε έγινε αυτό, και φυσικά, εντελώς στεγνός. 

Ο παπά Γιώργης είπε κάποτε λοιπόν: 

" Όλοι αυτοί που υποδουλώνουν σήμερα την κοινωνία, έχουν διπλώματα Πανεπιστημίου και θεωρούν ότι ο λαός είναι μια κουτή μάζα που την πάει το ρέμα όπου θέλει.

Δε θέλει κανείς πολύ για να προοδεύσει. 

Θέλει λίγο.

Αλλά αυτό το λίγο, λείπει απ' τους πολλούς.

Η Ορθοδοξία δεν έχει τίποτα στραβό, μόνο στραβούς έχει.

Η επίσημη εκκλησία και το επίσημο κράτος είναι δύο κατεργάρηδες που θα έπρεπε όμως να συνεργαστούν, για να σώσουν τη χώρα.

Η ιδιοκτησία και η κλοπή είναι ένα και το αυτό αδίκημα.

Μπορείς να είσαι κηδεμόνας της γης, όχι όμως ιδιοκτήτης της.

Το να οπλοφορείς δεν είναι σωστό πράγμα, 

όμως το να ασκείσαι στην τέχνη των αρμάτων είναι εθνικό καθήκον.

Όποιος προδικάζει τη νίκη για να πολεμήσει είναι ηλίθιος.

Άπαξ και πολεμώ, είμαι νικητής."

Παπά Γιώργης Χιωτάκης εκ Σφακίων

Via Γιώργης Σ. Παπαδάκης

(εμείς από π. Παντελεήμονα Κρούσκο) 

~ Δείτε και αυτά τα δύο, σχετικά με τον Λεβέντη παπα Γιώργη...

1 * Θαυμαστά γεγονότα με τον άγιο γέροντα Πορφύριο, τα οποία έζησε και εξιστορεί ο παπά Γιώργης Χιωτάκης (+ 2016) από τα Σφακιά της Κρήτης ...

Απίστευτα γεγονότα.
Απίθανη διήγηση...

2 * 

περισσότερα πάνω στην εικόνα...

|Κι αν δεν σου φτάνουν αυτά για τον παπα Γιώργη 

και θες κι άλλα,

ζούληξε πάνω στη θαυμάσια απεικόνιση 

εκείνου του απίθανου γεγονότος, 

που μας είχε στείλει η φίλη, 

Βασιλική Αναστασία Ξενικάκη...

✨ Να χαίρεσαι, μανούλα μου...Και να μη στενοχωριέσαι, να μη ζαλίζεσαι για πράγματα που δεν είναι στη δικαιοδοσία σου...

"Δεν υπάρχει άνθρωπος, 

ούτε πλούσιος 

ούτε φτωχός, 

που να μην έχει δοκιμασίες.

 

Τα βράδια φεύγω με το πνεύμα μου 

και περιφέρομαι γύρω από όλο τον κόσμο 

και δεν υπάρχει άνθρωπος 

- κανένας, μ’ ακούς; - 

που να μην έχει δοκιμασίες.

 

Θα πληρώσουμε σ’ αυτή τη ζωή όλοι, 

γιατί ο Θεός μας θέλει καθαρούς στην επόμενη,

 θέλει να μας μειώσει τις αμαρτίες.

Έχεις συνεχή θλίψη κι αυτό, παιδί μου. 

Δεν είναι καλό. 

Πρόσεξέ το. 

Ο Θεός θέλει να είμαστε γεμάτοι από χαρά, 

δεν τη θέλει τη θλίψη. 

Να προσεύχεσαι, όσο μπορείς. 

Έστω κι αυτό το λίγο, το ακούει ο Θεός. 

Δεν αξίζει για τίποτα στον κόσμο να θλίβεσαι. 

Το ξέρεις αυτό; 

Να χαίρεσαι, μανούλα μου. 

Και να μη στενοχωριέσαι, 

να μη ζαλίζεσαι για πράγματα 

που δεν είναι στη δικαιοδοσία σου.

Όταν ο άνθρωπος εφαρμόζει το θέλημα του Θεού,

 κατά το δυνατόν, 

θα βρει έστω και λίγη παρρησία 

και παρηγοριά από τον Θεό.

Όταν εξομολογούμαστε συχνά τους λογισμούς μας

 στον Πνευματικό, 

έρχεται η Χάρις του Θεού 

και μας θεραπεύει.

Θα μιλάς σε όλους με αγάπη, 

αλλά θα κάνεις παρέα με ανθρώπους 

που είναι στην ίδια συχνότητα.

Σ’ αυτόν τον κόσμο κατοικούμε ανάμεσα σε θηρία.

 Γι’ αυτό χρειάζεται να έχουμε σταθερή πίστη στον Χριστό. 

Οι δαίμονες μας πολεμούν με μανία, 

γιατί δεν θέλουν να σωθούμε.

 Ήθελα να ανοίξω μία στοά, 

για να δείτε τούς κολασμένους. 

Κλαίνε και ουρλιάζουν χωρίς σταματημό.

Γιατί η κόλαση δεν θα είναι γι’ αυτούς 

100 ή 500 χρόνια, 

αλλά αιώνια."

 

~ (αγίου) Γέροντος Αμβροσίου Λάζαρη

 

|από τη Lydia Lydia

[το αναδημοσιεύουμε ξανά & ξανά!

Κυρίως για να τ΄ακούμε εμείς...]

☆ Από την ίδια λαβίδα. Ο Παπάς και ο ψάλτης του...

|Εις μνήμην του παπα Χρύσανθου και του κυρ Μανούσου... 

Ο παππούς μου Μανούσος Πεδιαδίτης ήταν ο τελευταίος βαρκάρης της Σπιναλόγκας και βοηθός και ψάλτης του επι 10 συναπτά έτη ιερέα των λεπρών ιερομόναχου πατέρα Χρύσανθου από τη Σητεία.

Ήταν πραγματικά συγκλονιστικό να τον ακούω να μου διηγείται με βουρκωμένα τα μάτια για την θυσιαστική χωρις όρια αγάπη που μοίραζε απλόχερα ο αγιασμένος εκείνος άνθρωπος... 

Στους ανθρώπους αυτούς, τους μιασμένους από το βακτήριο που ακόμα και η οικογένεια τους τους είχε ξεχάσει και κανεις δεν ήθελε να πλησιάσει για να μην κολλήσει. 

Εκείνος όμως με απέραντη καλοσύνη, τους μιλούσε με παρηγορητικά πατρικά λόγια, τους αγκάλιαζε, τους χάιδευε... 

Ηταν ο πατέρας τους και μάνα τους μαζί. 
Μια φωτεινή ακτίνα στην καταχνιά που σκέπαζε τα πάντα.

Και έτσι λοιπόν τις Κυριακές ο ναός του Αγίου Παντελεήμονα ήταν ασφυκτικά γεμάτος. 

Όλοι ήθελαν να βρίσκονται με τον αγαπημένο τους ιερέα. 

Κι εκείνος, αφού λειτουργούσε γεμάτος συγκίνηση και δάκρυα στα μάτια τους κοινωνούσε όλους με το σώμα και το αίμα του Κυρίου μας και στη συνέχεια κατέλυε γονατιστός ότι είχε περισσέψει...

Κάθε Κυριακή και γιορτή επι 10 συναπτά έτη...

Έφυγε τελευταίος από το νησί, ΥΓΙΕΣΤΑΤΟΣ, αφήνοντας τεράστιο κενό στις καρδιές των πνευματικών του παιδιών που έφευγαν για την Αγία Βάρβαρα Αττικής και δεν θα τον ξαναέβλεπαν...

Έμεινε εκεί μόνος του μαζί μονάχα με τον παππού μου για ακόμα 5-6 χρόνια πριν φύγει για τη Μονή Τοπλού ώστε να περιποιείται τους τάφους τους και να τους κάνει τρισάγιο...

 |έγραψε ο εγγονός του κυρ Μανούσου, Μανούσος Πεδιαδίτης

(Ανήρτησε η ‎Aggeliki Vasileiadou‎ προς ο "αμφοτεροδέξιος" & οι συν αυτώ....)

   |πρωτοδημοσιεύσαμε στις 10/3/2020...

* Άγιος Παίσιος: "Ό,τι κάνεις, να το κάνεις με την καρδιά σου"

Ο Άγιος μιλάει σε προσκυνητές
σε αυτό το μικρό ηχογραφημένο απόσπασμα!

Ευλογία ανεκτίμητη: να ακούς τη φωνή του Αγίου Γέροντα Παΐσιου!

Πηγή: Αντιγόνη Τσιαμαντά

|σαν σήμερα το 2018...

Θα έδινα όλη τη ζωή που μου απομένει ...

 Στὸ στρατόπεδο νά τί γίνεται:
κάθεσαι σὲ μιὰ γωνιὰ
καὶ λὲς στὸν ἑαυτό σου:
«Κύριε εἶμαι γῆ καὶ σποδός,
πάρε τὴν ψυχή μου!».

Τότε ἡ ψυχὴ ὑψώνεται
στὰ οὐράνια 

καὶ ἀντικρύζεις τὸ Θεὸ πρόσωπο πρὸς πρόσωπο.

Ὅμως δὲν τὸ ἀντέχεις καὶ λές: 

«Δὲν εἶμαι ἀκόμα ἕτοιμος,
ἄφησέ με νὰ κατέβω πάλι».

Μὲ δυὸ λόγια
θὰ ἔδινα ὅλη τὴ ζωὴ
ποὺ μοῦ ἀπομένει
γιὰ μιὰ ὥρα στὸ Νταχάου!

|Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

✨ "Ο Γέροντας Πορφύριος: ένα τσουβάλι γεμάτο από Θεία Χάρη...

Όλα τελικά συγκλίνουν πως για να έχει πιθανότητες να γνωρίσει κάποιος από εμάς, έστω στα στενά ανθρώπινα μέτρα, Τον ακατάληπτο Θεό, Τον Θεό που στην πραγματικότητα δεν υπ-άρχει (το "υπάρχω" είναι για τη δική μας κοντή λογική, δεν γίνεται Ο Θεός να άρχει υπό κάποιου άλλου...), αλλά Είναι ("Εγώ ειμί Ο Ων...") πρέπει, μεταξύ άλλων, να καταφέρει απαραιτήτως κάτι απολύτως καθοριστικό:

Να αδειάσει από όλα τα ανθρώπινα, με τα οποία οι περισσότεροι από εμάς είμαστε κάτι παραπάνω από ασφυκτικά γεμάτοι...

Από τις έγνοιες, τις φροντίδες, τις μέριμνες, ακόμα κι από τις αγάπες με τις οποίες είμαστε καρφωμένοι κι εγκλωβισμένοι σ΄έναν άχαρο ρόλο "Μάρθας", που κινδυνεύει σοβαρά να μη δει ποτέ "Θεού πρόσωπο"...

Τόσο γεμάτοι, που εμείς οι ίδιοι δεν επιτρέπουμε στη Θεία Χάρη το παραμικρό περιθώριο, ακόμα κι αν δείχνουμε πως το θέλουμε, ούτε καν να μας πλησιάσει...

Αυτό βλέπουμε πλέον καθαρά πως το κατόρθωσαν με την ευλογημένη "κενότητα" της ζωής τους οι Άγιοι...

Ξεκάθαρο παράδειγμα;

Ο Άγιος Πορφύριος.

Είχε τόσο πολύ αδειάσει τη ζωή του από καθετί που θα τον βάραινε προς τα πίσω στη σχέση, που από μικρό παιδάκι έχτιζε με Τον Άχτιστο Θεό, που όταν βρέθηκε στην Πάτμο, Εκείνος του χάρισε ως ατίμητο δώρο να ζήσει ακριβώς ό,τι έζησε κι ο Αγαπημένος Μαθητής Του, ο Ευαγγελιστής Ιωάννης...

Την Αποκάλυψη!

Για να γίνει πιο κατανοητή αυτή η υπέροχη κενότητα από τα ανθρώπινα και το παράλληλο γέμισμα της ύπαρξης του Αγίου Πορφυρίου με την Χάρη Του Θεού, ας φανερωθεί το παρακάτω απίστευτο περιστατικό, όπως ακριβώς ειπώθηκε πολύ πρόσφατα σε μια παρέα "διψασμένων" ανθρώπων (ανάμεσά τους & κάποιοι εκ των "συν αυτώ"...) σ΄ένα ευλογημένο σπιτικό κάπου στην Αθήνα από τον Γέροντα Ακάκιο τον Καυσοκαλυβίτη, που είχε την μοναδική ευλογία να είναι στο πλάι του σε πάρα πολλές από τις τελευταίες, κι όχι μόνο, στιγμές του Αγίου στη ζωή αυτή.

Στην πρώτη από τις φοβερές κρίσεις, που υπέστη ο Άγιος Γέροντας από τον καρκίνο στην υπόφυση (τον κουβάλαγε 10 χρόνια αυτόν τον καρκίνο κι από εκείνον τελικά "έφυγε"...), πονούσε αφόρητα στο κεφάλι...

Τόσο που φοβήθηκαν οι γιατροί του, ο αείμνηστος καρδιολόγος Γεώργιος Παπαζάχος και ο οφθαλμίατρος π.Χριστόδουλος Χατζηθανάσης  (ο πατέρας της Μαρίας...) πως η ταλαιπωρημένη καρδιά του δεν θ΄αντέξει...

Κρεμόταν, όπως έλεγαν, από μια κλωστή!

Κι αποφάσισαν, μη μπορώντας άλλο να τον βλέπουν να υποφέρει τους φρικτούς πόνους, να τον παρακούσουν και να τον ετοιμάσουν για μια όσο πιο άμεση μεταφορά του από το Μοναστήρι του, στο Μήλεσι σε νοσοκομείο της Αθήνας.

Κι ενώ ετοίμαζαν τα χρειαζούμενα και ο Άγιος τους φώναζε μέσα στον πόνο του να τον ακούσουν και να μην τον πάνε στο νοσοκομείο, χτύπησε το τηλέφωνο.

Το σηκώνει ένα από τα πνευματικά παιδιά του Αγίου που ήταν παρών, ο οποίος και μετέφερε επακριβώς τα παρακάτω συγκλονιστικά λόγια, που άκουσε από την άλλη άκρη της τηλ. γραμμής στους έκπληκτους γιατρούς...

- Είμαι ο Γέρων Σωφρόνιος από το Essex...
Γιατί ταλαιπωρείτε τον Γέροντα Πορφύριο; 
Να κάνετε ό,τι σας λέει ο Γέροντας Πορφύριος!  
Γιατί ο Γέροντας Πορφύριος είναι ένα τσουβάλι γεμάτο από Θεία Χάρη...

Πέφτουν οι τσάντες από τα χέρια των γιατρών κι από εκείνη την στιγμή τρέχουν όλοι σαν στρατιωτάκια κάνοντας υπακοή σε ό,τι τους λέει ο "ασθενής", μέχρι να ξεπεραστεί η κρίση...

Όπως κι έγινε!

"Ένα τσουβάλι γεμάτο από Θεία Χάρη!"

- συνεχίζεται (;)

Απαραίτητες επισημάνσεις:

* Το πρώτο μέρος της ανάρτησης είναι εμπνευσμένο
από την συνάντηση μιας εβδομαδιαίας σύναξης
σε μια από τις πολλές ενορίες-στολίδια της Αττικής,

που είχαμε την τεράστια ευλογία να παρευρισκόμαστε κι εμείς...

*  Το περιστατικό αυτό για πρώτη φορά βλέπει το φως της δημοσιότητας

με την συγκατάθεση - ευλογία του Γέροντα.

 Προς Δόξαν Θεού...

~ από τον "αμφοτεροδέξιο" & τους συν αυτώ...

[Τις ταλαιπωρίες που πέρασε ο Αγιούλης μας 

με την υγεία του 

δεν θα αντέχαμε ούτε να τις φανταστούμε...

Συγκλονιστική συνάντηση!

Ακόμα δεν μπορώ να την ξεχάσω...

Εκείνο το βράδυ από τον ενθουσιασμό μου 

δεν μπορούσα να κοιμηθώ 

κι έτσι γράφτηκε αυτή η ανάρτηση...

Παπα Σταμάτη, σε ευχαριστώ!

  σ.Β.Γ]

|πρωτοδημοσιεύσαμε στις 2 Δεκεμβρίου 2020

✔ Στις αρρώστιες δεν ζητούσε από τον Θεό να τον κάνει καλά (!) |Η μαρτυρία ενός ακόμα εκ των γιατρών του οσίου Πορφυρίου, του ομότιμου καθηγητή μικροβιολογίας κυρίου Γεωργίου Πιπεράκι...

Υπήρξε μία από τις μεγαλύτερες μορφές της Ορθοδόξου Εκκλησίας του 20ου αιώνα. Ο ενάρετος και φιλάνθρωπος βίος του ήταν παροιμιώδης, αφήνοντας πίσω του μία σπουδαία πνευματική παρακαταθήκη, αλλά και ένα τεράστιο κενό. Η επίσημη αγιοκατάταξή του έγινε στις 27 Νοεμβρίου 2013. Ο λόγος για τον άγιο Πορφύριο τον Καυσοκαλυβίτη που τιμάται η μνήμη του στις 2 Δεκεμβρίου.

Η μεγάλη του καρδιά χώραγε μέσα αδιακρίτως όλους τους συνανθρώπους του. 

Ταλαιπωρήθηκε από πολύ μικρή ηλικία από διάφορες ασθένειες, όμως τις αντιμετώπιζε με Ιώβειο υπομονή, όπως μαρτυρά στον δημοσιογράφο Αντώνη Μακατούνη, ένας άνθρωπος που τον έζησε από πολύ κοντά, κυρίως στις δύο τελευταίες δεκαετίες της εγκόσμιας ζωής του, ο οποίος κατάλαβε από την πρώτη στιγμή που τον γνώρισε ότι πρόκειται για έναν σύγχρονο άγιο. 

Ο γιατρός του οσίου Πορφυρίου ομότιμος καθηγητής μικροβιολογίας κύριος Γεώργιος Πιπεράκις σε μία συνέντευξη- κατάθεση ψυχής εξομολογείται άγνωστες πτυχές της προσωπικότητας του δικού του γέροντα όπως λέει χαρακτηριστικά.

Οι πολλές αναμνήσεις- μαθήματα ζωής- από τη συναναστροφή του με τον άγιο γέροντα τον κατέκλυσαν, ενώ αποκαλύπτει γιατί έμεινε άναυδος όταν τον γνώρισε για πρώτη φορά. 

Αξιοσημείωτο είναι ότι ο εβδομηνταπεντάχρονος επιστήμονας έχει αγιογραφήσει περίπου 300 εικόνες αγίων που κοσμούν όλους τους τοίχους του σπιτιού του κάνοντας κατανυκτική την ατμόσφαιρα, ενώ ξεχωρίζει η εικόνα που απεικονίζονται μαζί ο άγιος Παΐσιος με τον Όσιο Πορφύριο αλλά και ο γέροντας Σωφρόνιος του Έσσεξ.

Πότε και πώς γνωριστήκατε με τον γέροντα; Τι σας έκανε περισσότερο εντύπωση στον χαρακτήρα του;
«Τον γνώρισα πριν από σαρανταπέντε χρόνια (το 1970) όταν ήταν στην Πολυκλινική Αθηνών. Με αποκάλεσε με το όνομά μου χωρίς να με ξέρει, μάλιστα με ρώτησε ‘‘στενοχωρείς τη γυναίκα σου που είναι έγκυος, δεν πρέπει’’. Έμεινα άναυδος, δεν είχα έρθει ποτέ σε επαφή με πνευματικότητα τέτοιου τύπου. Έφυγα ενθουσιασμένος, από τότε έμαθα ότι ήταν στα Καλλίσια στην Πεντέλη και κάθε Κυριακή τον επισκεπτόμασταν οικογενειακώς. Ήμασταν κοντά στον γέροντα, ενώ έχτισα έπειτα και σπίτι δίπλα του. Αναπτύξαμε μία πολύ στενή σχέση. Αργότερα όταν απέχτησε προβλήματα με την καρδιά του του γνώρισα τον αείμνηστο Γεώργιο Παπαζάχο αλλά και άλλους ιατρούς. Εγώ ήμουν ο εργαστηριακός του γιατρός, είχα μάλιστα πάει μερικά μικρά μηχανήματα και τα είχα εγκαταστήσει στο κελί του στο Μήλεσι και επιτόπου του έκανα τις εξετάσεις του. Ο γέροντας έκανε μία πολύ λιτή ζωή. Τον θυμάμαι χαρακτηριστικά να περπατά πολύ γρήγορα με τα αρβυλάκια του χωρίς να κουράζεται. Δεν ξεχνώ αυτό που είχε πει, ότι ‘‘όταν πεθάνω να με πετάξετε κάπου για να μην με βρουν γιατί θα με πάρουν για άγιο’’. Σκέφτομαι ότι ακόμα και το λείψανό του δεν το άφησε να το τιμήσουμε, αλλά έδωσε εντολή σε κάποιους μοναχούς και το έκρυψαν και δεν γνωρίζουμε πότε θα βρεθεί. Μάλιστα όταν το είχε πληροφορηθεί αυτό ο Μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Σεραφείμ σηκώθηκε όρθιος και είπε, ‘‘Αν ήταν άγιος μία φορά, τώρα τον θεωρώ άγιο δέκα φορές».

Πώς αντιμετώπιζε τα προβλήματα υγείας του;
«Στις αρρώστιες του δεν ζητούσε ποτέ από τον Θεό να τον κάνει καλά. Του έλεγα γιατί ενώ εσείς κάνετε τόσο κόσμο καλά, με θεραπείες που έχω δει με τα μάτια μου, δεν ζητάτε να γίνετε καλά. Μου είπε:
‘‘Είναι ντροπή να ζητάω εγώ τέτοια πράγματα για τον εαυτό μου, ξέρει ο Θεός’’.
Θυμάμαι όταν αντιμετώπισε κάποια πολύ σοβαρή κρίση, δεν ήθελε να τον πάμε στο νοσοκομείο. Υπήρξε διχογνωμία μεταξύ των θεραπόντων ιατρών του, εγώ και ο Παπαζάχος ως νεότεροι θέλαμε να σεβαστούμε την επιθυμία του.
Τελικά τη λύση την έδωσε ο γέροντας Σωφρόνιος του Έσσεξ που μας είπε τηλεφωνικά,

‘‘Ο γέρων Πορφύριος είναι ένα «ασκί» γεμάτο από άγιο Πνεύμα, δεν θα κάνετε τίποτα που δεν θα θέλει’’.

Μέσα σε ένα χρόνο επανήλθε».
Με τους γιατρούς του τι σχέση είχε, τους άκουγε, ακολουθούσε τη φαρμακευτική αγωγή που του χορηγούσαν;
«Τους αγαπούσε ιδιαίτερα. Αγαπούσε πολύ την ιατρική και ήξερε πολλά πράγματα. Επενέβαινε σε τεχνικές, μου έλεγε "θα το κάνεις με αυτό τον τρόπο", πώς το ήξερε;
Όταν ήθελε να κάνει εξετάσεις με ‘‘φώναζε νοερώς’’.
Αυτό ήταν φοβερό, ενώ ήμουν στη δουλειά μου, στο πανεπιστήμιο, στο ιατρείο μου, ένιωθα έντονη την ανάγκη να πάμε στο γέροντα.
Μόλις πήγαινα μου έλεγε, ‘‘παιδί μου σε φώναζα τόσες ώρες, και εσύ δεν καταλάβαινες’’. Εκτιμούσε και αγαπούσε πολύ τον μακαριστό Παπαζάχο, έλεγε σε ειδικευόμενους ιατρούς να του μοιάσουν».

Τι σας είπε την τελευταία φορά που μιλήσατε;Με κάλεσε στο τηλέφωνο και μου είπε, ‘‘Παιδιά μου σας εύχομαι χαρά και ειρήνη’’. Μας αποχαιρέτησε οικογενειακώς. Εμείς φοβόμασταν μην πεθάνει και του έλεγε η αείμνηστη σύζυγός μου η Μαντώ, ‘‘θα πεθάνεις και εμείς τι θα απογίνουμε παππούλη;’’ Εκείνος παρότι ήξερε ότι πλησιάζει το τέλος την παρηγορούσε, της έλεγε ότι ακόμα και αν πεθάνει να τον φωνάζει και θα έρχεται δίπλα της».

Πώς θα χαρακτηρίζατε με μία λέξη τον άγιο γέροντα και γιατί; «Θα τον χαρακτήριζα ‘‘πνευματοφόρο’’. Ήταν κάτι εντελώς διαφορετικό από τους άλλους ανθρώπους. Ήταν ανεπανάληπτος, όταν τον έβλεπες αισθανόσουν λες και έβλεπες τον Θεό. Δεν μπορείς να το εκφράσεις αυτό που αισθανόσουν, σου μετέδιδε χαρά. Σε οδηγούσε με τον τρόπο του να κάνεις το θέλημα του Θεού. Προσπαθούσε να βοηθήσει την ψυχή σου να αγαπήσει τον Χριστό, να κοινωνήσεις με τον Χριστό και τότε όλα λύνονταν. Κάποια από αυτά που έλεγε τα έχω ζωγραφίσει. Σου έδινε τη νύξη να μεταμορφωθείς εσύ, να αλλάξεις και τότε όλα τα έβλεπες με άλλο μάτι, δεν ήταν η συνηθισμένη ‘‘γραμμή’’ που έδιναν οι άλλοι κληρικοί- εξομολόγοι. Επίσης δεν έκανε διακρίσεις, έβλεπε όλους τους ανθρώπους ίδιους».

Την πρώτη φορά που τον γνωρίσατε καταλάβατε για την αγιότητά του;

Επειδή δεν είχα πείρα από τέτοια πράγματα, κατάλαβα ότι είναι ξεχωριστός για αυτό και ‘‘κολλήσαμε’’ πίσω του και εγώ και οι φίλοι μου και ήμασταν κοντά του.

Ένα σχόλιο που έχετε ακούσει για εκείνον και σας έχει κάνει εντύπωση.
«Μία φορά θυμάμαι που είχα πάει στο άγιο Όρος και είχα πάει σε ένα μοναστήρι στο οποίο ήταν μοναχός ένας πρώην φοιτητής μου και με ρώτησε διάφορα πράγματα. Κάποια στιγμή του ανέφερα για την στενή μου σχέση με τον γέροντα Πορφύριο. Τότε μου είπε ότι είναι πλανεμένος (ο άγιος). Εγώ έγινα χάλια, όταν γύρισα δεν τόλμησα να το πω στον γέροντα, αλλά πήγα και το είπα στον μακαριστό πατέρα Επιφάνιο Θεοδωρόπουλο που είχαν πολύ στενή πνευματική επαφή.
Εκείνη την ώρα σηκώθηκε όρθιος και μου είπε, ‘‘αν πλανάται αυτός, πλανάται η Εκκλησία’’. Τέτοια εντύπωση είχαν οι άλλοι για τον γέροντα. Εκείνος τους δεχόταν όλους, θυμάμαι μία φορά τον είχαν επισκεφτεί κάποιοι ‘‘πανκ’’, που είχαν τα μαλλιά τους όρθια. Έκατσαν στην άκρη και τον κοίταγαν. Εκείνος προσευχόταν, ξαφνικά ένας από αυτούς τον αγκάλιασε και έλεγε ότι είναι φίλος του. ‘‘Είδε’’ μέσα στην καρδιά τους και προσευχήθηκε για αυτούς. Εκείνος (ο γέροντας) θεωρούσε αγίους τον γέροντα Παΐσιο και τον Επιφάνιο».

«Τα θαύματα του με συγκλόνισαν»

«Βίωσα μερικά θαύματά του από πολύ κοντά. Μία πολύ κοντινή μου συγγενής είχε πάθει θανατηφόρο εγκεφαλικό μετά από χειρουργείο και ήταν ετοιμοθάνατη. Την είχαν βάλει στην εντατική, οι συνάδελφοι ιατροί δεν της έδιναν καμία ελπίδα. Ετοιμαζόμασταν για την κηδεία, όμως η νύφη της που την υπεραγαπούσε έφυγε και πήγε να παρακαλέσει τον γέροντα στην Πεντέλη. Δεν τον βρήκε και επέστρεψε στο νοσοκομείο, όμως την ίδια ημέρα το απόγευμα εμφανίσθηκε ο γέροντας χωρίς να έχει ειδοποιηθεί. Τον οδήγησαν στην εντατική και προσευχήθηκε κοιτάζοντας την ασθενή μέσα από μία χαραμάδα. Μετά από δύο ώρες η 75χρονη γυναίκα είχε ανανήψει, ενώ έζησε μετά από αυτό το σοβαρό περιστατικό έντεκα ολόκληρα χρόνια», αναφέρει με αφοπλιστική ειλικρίνεια ο κύριος Πιπεράκης και παίρνοντας μια βαθιά ανάσα συνεχίζει την συγκλονιστική του αφήγηση,
«Σε μία άλλη περίπτωση, ένα πολύ φιλικό πρόσωπο, ένας νεαρός 16 χρονών ο οποίος πέθαινε από περιτονίτιδα εξαιτίας σκωληκοειδίτιδας αφού είχε αργήσει να χειρουργηθεί. Θυμάμαι χαρακτηριστικά ότι είχε μείνει σαν ‘‘σκελετός’’ και οι συγγενείς του περίμεναν να πεθάνει. Μάθαμε ότι εκείνο το βράδυ ο γέροντας πήρε τηλέφωνο τη γιαγιά του παιδιού που ήταν στο σπίτι μόνη της και της είπε ‘‘το παιδί θα ζήσει, παρακαλώ γονατιστός και κλαίγοντας, το παιδί θα ζήσει’’ και έκλεισε το τηλέφωνο. Ανένηψε, τώρα έχει αποχτήσει παιδιά και βέβαια του ‘‘χρωστάει’’ τη ζωή του. Είναι πράγματα τα οποία τα είδα με τα μάτια μου και δεν εξηγούνται επιστημονικά. Πρώτα θεράπευε όμως την ψυχή, σε μεταμόρφωνε. Δεν έκανε μόνο εξωτερικά θαύματα, αλλά και εσωτερικά, έκανε τον άλλο να αλλάξει με αυτά που του έλεγε».

«Θα πιαστείτε από την κολώνα της Εκκλησίας»
«Όταν κάναμε κουβέντα για την κατάπτωση του κόσμου και ότι πηγαίνει προς το κακό έλεγε ότι ‘‘όλα χαλάνε, θα πηγαίνουμε προς το χειρότερο, προς το κακό’’, ενώ τόνιζε ότι θα φτάσουμε ακόμα και στην αποστασία του κλήρου. Τον ρώτησα με αγωνία, εμείς τι θα κάνουμε; Μου είπε ότι θα πιαστείτε από την κολώνα της Εκκλησίας και θα κρατιέστε εκεί.
Καλά του είπα, ποια θα είναι η Εκκλησία, τι σημαίνει να κρατηθούμε από την κολώνα της Εκκλησίας; Εκείνος επέμεινε, από την πίστη σας, από την αληθινή Εκκλησία».

Η συνέντευξη είναι από το αρχείο του συνεργάτη της ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ, Αντώνη Μακατούνη και είχε παρουσιαστεί στην εφημερίδα Ορθόδοξη Αλήθεια.

Πηγή

Εμείς από εδώ

* Σχετική ανάρτηση:
"Ο Γέροντας Πορφύριος: ένα τσουβάλι γεμάτο από Θεία Χάρη! "

♰ Ὁ Ἅγιος Φιλούμενος και το Φρέαρ τοῦ Ἰακώβ ~ ♰ 16 Νοεμβρίου 1979 μ.Χ... |δες το video!

     ♰ 16 Νοεμβρίου 1979 μ.Χ., φανατικοί Εβραίοι σκότωσαν με τσεκούρι τον Ιερομόναχο Φιλούμενο την ώρα του Εσπερινού. 

Αγιοταφίτες πατέρες παρέλαβαν το τίμιό του λείψανο έπειτα από πέντε ημέρες και το ενταφίασαν στην Αγία Γη των Ιεροσολύμων...

Τέσσερα χρόνια αργότερα, κατά την κηδεία άλλου μέλους της αγιοταφικής αδελφότητας, ανοίχθηκε ο τάφος του π. Φιλουμένου, για να γίνει "ανακομιδή" των οστών σε κάποια λάρνακα. 

Όλοι τότε οι παρευρισκόμενοι αντίκρυσαν ένα εξαίρετο και θαυμαστό θέαμα. 

Το σώμα του νεκρού Αρχιμανδρίτη ήταν ανέπαφο και ευωδίαζε!

Έκλεισαν και πάλι τον τάφο, μέχρι τα Χριστούγεννα του 1984 μ.Χ., οπότε κατά την κηδεία του αρχιεπισκόπου Πέλλας Κλαυδίου, ανοίχθηκε και πάλι. 

Το σώμα συνέχισε να είναι αναλλοίωτο και να ευωδιάζει. 

Το λείψανο τοποθετήθηκε με κάθε ευλάβεια σε γυάλινη λειψανοθήκη στο βόρειο τμήμα του Αγίου Βήματος στον ιερό ναό της Αγίας Σιών, όπου και γίνεται αντικείμενο προσκύνησης από χιλιάδες πιστούς μέχρι σήμερα...

Αυτοί είναι οι δικοί μας "ήρωες": οι άγιοι και οι μάρτυρες κάθε εποχής... Ευωδιάζουν μέσα στους τάφους τους. Ο Ουρανός τους αναγνωρίζει πρώτα και μετά εμείς οι άνθρωποι. Τέτοια είναι η δική μας Παράδοση. Αυτοί είναι οι καρποί της. Και όπως είπε ο Χριστός: 

"Από τον καρπό θα καταλάβετε το δέντρο". 

Ας συγκρίνουμε τους νεκρούς μας με τους πάσης φύσεως ιδεολόγους που πέθαναν για τις ιδέες τους. Ας ανοίξουμε τους τάφους για να δούμε ποιοι είναι οι δικοί τους και ποιοι οι δικοί μας "ήρωες"...

Βασίλης Φράγκος

~ Γέρων Ἰουστίνος Ἁγιοταφίτης  
"Ὁ Ἅγιος Φιλούμενος καὶ τὸ Φρέαρ τοῦ Ἰακώβ..."

✔ Μία για κάθε νέο Άγιο της Εκκλησίας του Χριστού |Η 6η χρoνιά που γιορτάζουμε τους 3 νέους Αγίους μας...

Η χαρά μας αποτυπώθηκε σε 4 κάρτες.

Μία για κάθε νέο άγιο της Εκκλησίας του Χριστού.

απόσπασμα από ποίημα με τίτλο

"Ἀρχὴ Σοφίας Φόβος Κυρίου"

που έγραψε ο Γέροντας Δανιήλ Κατουνακιώτης

***

 

Πηγή: Αρχιμ. Νικολάου Χατζηνικολάου
(νυν Μητροπολίτου Μεσογαίας),
Ιερό Μετόχι Αναλήψεως, Αθήνα 2004.

***

Πηγή: Γέροντας Ιωσήφ ο Ησυχαστής, Αποφθέγματα
by Χαράλαμπος Τσαβδαρίδης

***

Πηγή:
Γέρων Ἐφραὶμ Κατουνακιώτης - Λόγοι Διδαχῆς

(επιμέλεια: π. Νεκτάριος Μαμαλούγκος)

☆ Σας κούνησε γερά; |Γιατί βρε αδέρφια, να φτάνουμε μέχρι του εσχάτου σημείου να αναγκαζόμαστε να ξυπνήσουμε, αφού υποστούμε τον τρόμο και τις καταστροφικές συνέπειες ενός σεισμού;;; Και εντάξει "αν το κουμπί γυρίσει μέχρι το 5". Αν πάει παραπάνω, τότε τι γίνεται;

– Γέροντα, στην Πάτρα 

πριν από 2 μήνες έκανε σεισμό! 

– Δυνατό σεισμό, ράγισαν και οι εκκλησίες!
– Σας κούνησε γερά δηλαδή! Σας ξύπνησε όμως;
– Μας ξύπνησε, μας ξύπνησε γέροντα!
– Όμως πάλι θα κοιμηθείτε.
– Ναί, ναί, γέροντα.
– Και 'δω βλέπει κανείς την ευσπλαχνία του Θεού. 

Γυρίζει το κουμπί μέχρι το πέντε, δεν το γυρίζει παρά πάνω, θα μπορούσε να πάει μέχρι το δώδεκα και δεν θα έμενε τίποτα όρθιο. 

Γυρίζει το κουμπί, μέχρι εκεί που θα ωφελήσει.
Ο Θεός θα μπορούσε να κάνει όλους τους ανθρώπους μέσα σε τρία λεπτά να μετανοήσουν, αν γύριζε ας πούμε το κουμπί και έκανε σεισμό σε όλη την γη. 

Αμέσως θα φώναζαν όλοι «ήμαρτον, ήμαρτον» και θα 'καναν προσευχές και τάματα. 

Μετά από μία βδομάδα όμως… θα 'τρεχαν πάλι στα μπουζούκια.

Από το βιβλίο: «Ο Πατήρ Παΐσιος μού είπε», σελ. 153
του Αθανασίου Ρακοβαλή

✨ 23 Ιουνίου 2020: Αγιοκατάταξη Μητροπολίτου Εδέσσης Καλλινίκου |Σήμερα τον γιορτάζουμε επισήμως για 5η φορά |Να ανήκεις στην Εκκλησία των Αγίων και να μην γίνεσαι άγιος...;;; [από την "συν αυτώ" ανταπόκριση από Πέλλα και Έδεσσα...

Στην Αγιοκατάταξη του Μητροπολίτη Εδέσσης κυρού Καλλινίκου προχώρησε την Τρίτη 23 Ιουνίου 2020 η Αγία και Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου.

Το Οικουμενικό Πατριαρχείο, έκανε αποδεκτό τον σχετικό φάκελο και ανέγραψε στο Αγιολόγιο της Ορθοδόξου Εκκλησίας τον Μητροπολίτη Καλλίνικο.

Ο Μητροπολίτης Καλλίνικος υπήρξε ένας ασκητής Επίσκοπος, ο οποίος σύμφωνα με μαρτυρίες είχε οσιακό τέλος.

           

Να αναφερθεί ότι με την ανακοίνωση της Αγιοκατάταξης πρόκεται να τελεσθούν εορταστικές εκδηλώσεις με την παρουσία στην Έδεσσα του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου.

Ο νέος όσιος Καλλίνικος γεννήθηκε στα Σιταράλωνα Αγρινίου, το 1918, από πτωχή οικογένεια.

Πτυχιούχος της Θεολογικής Σχολής Αθηνών, χειροτονήθηκε διάκονος και πρεσβύτερος από τον κατά σάρκαν αδελφό του, μητροπολίτη Διδυμοτείχου, Ορεστιάδος και Σουφλίου Κωνσταντίνο, το έτος 1957.

Υπηρέτησε ως γραμματέας και Ιεροκήρυκας της μητροπόλεως Αιτωλίας και Ακαρνανίας επι αρχιερατείας του μητροπολίτου Θεοκλήτου.

25 Ιουνίου 1967, χειροτονείται μητροπολίτης Εδέσσης στον Ι. Ναό Αγίου Διονυσίου, πολιούχο Αθηνών, σε διαδοχή του μητροπολίτη Εδέσσης Διονυσίου.

Την χειροτονία ετέλεσε ο Τρίκκης και Σταγών Διονύσιος, με συλλειτουργούς τους Κυθήρων Μελέτιο, Διδυμοτείχου Κωνσταντίνο, Κασσανδρείας Συνέσιο και Αιτωλίας και Ακαρνανίας Θεόκλητο.

Λίγες ημέρες πριν την εκλογή του, η επαρχία Αλμωπίας με απόφαση της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος, αποσπάστηκε από την μητρόπολη Φλωρίνης και προσαρτήθηκε στην μητρόπολη Εδέσσης.

Ήταν άνθρωπος της ελεημοσύνης, της προσευχής, της πραότητος, με πολύπλευρο ποιμαντικό έργο στην μητρόπολή του.

Προσεκτικός ακόμη και στις χειροτονίες του, είχε μέσα του αγάπη και φόβο Θεού.

Πολλά τα πνευματικά του τέκνα. Άφησε μνήμη αγαθή και ο ενάρετος μοναχικός βίος του, παράδειγμα προς μίμηση για κληρικούς και λαϊκούς. 

 Πηγή

Ὁ Ἐδέσσης Πέλλης καὶ Ἀλμωπίας Καλλίνικος. 

 2006, παρουσίαση τῆς προσωπικότητός του καὶ τοῦ ἔργου του
ἀπὸ τὸν σεβασμιώτατο Ναυπάκτου κ. Ἱερόθεο
στὴν ἐκπομπὴ "Ἐν λόγῳ ἀληθείας"
τοῦ τηλεοπτικοῦ σταθμοῦ ΛΥΧΝΟΣ
τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πατρῶν. 

***

Ο Αρχιμανδρίτης – Πρωτοσύγκελλος Καλλίνικος στο γραφείο του Μητροπολίτου Αιτωλίας & Ακαρνανίας Θεοκλήτου 

Ο Καλλίνικος στο κρεβάτι του νοσοκομείου λίγες μέρες πριν την κοίμηση του, με τον τότε Αρχιμανδρίτη και νυν Μητροπολίτη Ναυπάκτου κ. Ιερόθεο (1984) 

Οι γονείς και τα αδέλφια την ημέρα της χειροτονίας του (1967) 

Την ημέρα της χειροτονίας με τον Μητροπολίτη του Θεόκλητο. Τον προσφωνεί ο κ. Βασ. Παπαθεοδώρου (1967) 

Αναμνηστική έξω από τον Ι. Ν. Αγίου Διονυσίου Αρεοπαγίτου μετά την ενθρόνιση. Διακρίνονται οι Μητροπολίτες, αδελφός του Κωνσταντίνος και ο Θεόκλητος άλλοι ιερείς και πολλοί Μεσολογγίτες (1967)

Ο Καλλίνικος στον Επισκοπικό Θρόνο κατά την χειροτονία του (1967)

Εξώφυλλο του βιβλίου με τίτλο «Κόσμημα της Εκκλησίας» του Σεβ. Μητροπολίτου Ναυπάκτου & Αγίου Βλασίου κ. Ιερόθεου

*** 

Είναι δύσκολο για μένα να γράψω για έναν Άγιο Ιεράρχη από την στιγμή που άλλοι έγραψαν πάρα πολλά γι΄ αυτόν, όταν ήταν εν ζωή αλλά και μετέπειτα, εγώ απλά-ταπεινά θα φέρω στη μνήμη μας τον ευγενικό, τον γλυκύτατο, τον ασκητικό, τον σεμνό, τον πράο, τον τίμιο, τον ειλικρινή, τον αφιλοχρήματο, τον φτωχό Επίσκοπο Εδέσσης, Πέλλης και Αλμωπίας μακαριστό Καλλίνικο Πούλο που φέτος συμπληρώνονται τριάντα χρόνια από την κοίμησή του. Ως οδηγό μου θα έχω τα πάρα πολλά άρθρα-κείμενα-επιστολές-τηλεοπτικές εκπομπές, βιβλία, που έχει κατά καιρούς γράψει, το πνευματικό του παιδί, ο Αρχιμανδρίτης τότε νυν Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου κ. ΙΕΡΟΘΕΟΣ καθώς και βοηθήματα – βιβλία που μου έδωσε ο Δάσκαλός μου, συγγενής του μακαριστού, κ. Αθανάσιος Πούλος.

Ο τόπος μας, εκτός από Πολιτικούς Ηγέτες έχει προσφέρει στην Πατρίδα μας και Πνευματικούς Ηγέτες, ανθρώπους που στο πέρασμά τους από αυτή τη ζωή, λάμπρυναν με το ήθος τους, την οσιακή τους μορφή, την Ορθόδοξη Εκκλησία μας, γιατί οι ίδιοι ήταν πραγματικό Κόσμημα της Εκκλησίας μας.

Το Πουλαίικο γένος κατάγεται από τον Πλάτανο Ναυπακτίας. Γενάρχης της οικογένειας ήταν ο Χαράλαμπος Πούλος, που γεννήθηκε το 1803, και είχε σύζυγο την Αργυρή. Το γένος αυτό μεγάλωνε και σκόρπισε σ΄όλα τα μήκη και τα πλάτη της Πατρίδας μας και όχι μόνο, μορφωμένους – λόγιους ανθρώπους. Σπούδασαν όλοι τους, έγιναν Δικηγόροι, Δάσκαλοι, Γιατροί, Βουλευτές, Στρατιωτικοί, Ιερείς και Αρχιερείς. Ο Γεώργιος Δημητρίου Πούλος ασχολήθηκε με το εμπόριο και παντρεύτηκε τη μοναχοκόρη του Ιερέα Αθανασίου Καρζιάκη, Αικατερίνη και εγκαταστάθηκε στα Σιταράλωνα Θέρμου. Η οικογένεια απόκτησε επτά παιδιά, τον Κωνσταντίνο, την Ελένη, τη Χαρίκλεια, τον Δημήτριο, τον Αθανάσιο, τον Ιωάννη και τη Θωμαΐδα.

«Οι γονείς του Γέροντός μου ήταν πραγματικά ευλογημένοι. Ο πατέρας του Γεώργιος ήταν απλός και καλοκάγαθος άνθρωπος. Η μητέρα του Αικατερίνη ήταν πανέξυπνη γυναίκα και πραγματική ασκήτρια… Για την ανατροφή των παιδιών έχει μεγάλη σημασία η ατμόσφαιρα της οικογενειακής ζωής στην οποία μεγαλώνουν… Όταν όμως το περιβάλλον είναι Άγιο, τότε βοηθείται στην ανάπτυξη της προσωπικότητός του… Ο Δημήτριος Πούλος, αξιώθηκε από τον Θεό να μεγαλώση και να αναπτυχθή μέσα σ’ ένα Άγιο περιβάλλον, που ήταν ποτισμένο με τις παραδόσεις της Ρωμηοσύνης, γι’ αυτό και η ανατροφή του και η εξέλιξή του ήταν κατά πάντα φυσιολογική… Μια από τις μεγάλες αρετές της οικογένειας αυτής ήταν η φιλοξενία και γενικά η αγάπη προς τον συνάνθρωπο. Όποιος περνούσε από το χωριό έπρεπε να φιλοξενηθεί στο σπίτι του παπά», γράφει ο Σεβ. Μητροπολίτης Ναυπάκτου κ. Ιερόθεος.

Η μεγάλη αυτή οικογένεια ήταν υπό το βλέμμα του παππού – Παπαθανάση και της γιαγιάς- Πρεσβυτέρας Αικατερίνης, έτσι όλα τα παιδιά αξιώθηκαν να λάβουν σωστή Χριστιανική ανατροφή. Στο σπίτι του Παπαθανάση φιλοξενήθηκαν γέροντες από το Άγιο Όρος αλλά και απλοί χριστιανοί. Τη γιαγιά την αγαπούσαν πάρα πολύ όλα τα εγγόνια.

Ο Κωνσταντίνος, ήταν το πρώτο παιδί της οικογένειας, τελείωσε το Δημοτικό Σχολείο στη Δερβέκιστα και το Γυμνάσιο στο Θέρμο, στη συνέχεια έλαβε το δίπλωμα της Θεολογίας από το Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών και ακολούθως αναγορεύτηκε Διδάκτωρ Θεολογίας. Στρατεύτηκε το 1940 πολεμώντας στην πρώτη γραμμή στον Ελληνοιταλικό πόλεμο. Υπηρέτησε ως Γραμματέας στην Ι. Μ. Αιτωλίας και Ακαρνανίας επί Μητροπολίτου Ιεροθέου.

Χειροτονήθηκε Διάκονος, Πρεσβύτερος, Αρχιμανδρίτης και ανέλαβε καθήκοντα Πρωτοσυγκέλλου. Το 1957 εξελέγη από την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος Μητροπολίτης Διδυμοτείχου και Ορεστιάδας. Ανοικοδόμησε ναούς, γηροκομεία, ορφανοτροφεία, οικοτροφεία και παιδικούς σταθμούς. Μετά την πτώση της Επταετίας, η Ιερά Σύνοδος τον έκανε σχολάζοντα Μητροπολίτη. Πήγε στον αδελφό του, τον Καλλίνικο στην Έδεσα και μετά τον θάνατο του Καλλινίκου πήγε στην αδερφή του στην Αθήνα και στη συνέχεια στα Σιταράλωνα. Εκοιμήθη σε Γηροκομείο της Αρχιεπισκοπής Αθηνών στις 26 Ιουλίου 1994.

Ο Δημήτριος, ήταν το τέταρτο παιδί της Πολύτεκνης οικογένειας, γεννήθηκε στις 26 Ιανουαρίου 1919 στα Σιταράλωνα, Δημοτικό Σχολείο πήγε στο χωριό του και την τελευταία τάξη πήγε στη Δερβέκιστα. Τελείωσε το Γυμνάσιο στο Θέρμο, ήταν άριστος μαθητής. Μέσα σε όλη αυτήν την οικογενειακή – εκκλησιαστική ατμόσφαιρα του σπιτιού του, ο Δημήτριος ανδρώθηκε πνευματικά και αποφάσισε να συνεχίσει τις σπουδές του στη Θεολογία, έδωσε εξετάσεις το 1937 στη Θεολογική Σχολή του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Οικονομικά τον βοηθούσε ο αδελφό του Κωνσταντίνος, έμεινε σε οικοτροφείο μαζί με άλλους συμφοιτητές του. Ένας από τους συμφοιτητές του ήταν ο μετέπειτα Αρχιεπίσκοπος Κρήτης Τιμόθεος ο οποίος σε επιστολή του γράφει:

«…Είχα την ευτυχία και την απέραντη χαρά να ζήσω όλα τα φοιτητικά μου χρόνια με τον αξέχαστον αδελφόν Καλλίνικον. Θα αδικούσα ασφαλώς αν αποτολμούσα να περιγράψω τα ψυχικά και πνευματικά του χαρίσματα. Τον βλέπω πάντα μπροστά μου και η σκέψη μου πετάει στις ωραίες πνευματικές μας συζητήσεις, την ωραία αναστροφή, το πνευματικό και εξηγιασμένο παράδειγμά του. Φτωχούλια φοιτητάκια, στερημένα, αλλά χαρούμενα, ευτυχισμένα, με νεανική χαρά και ενθουσιασμό μιας αγάπης σωστής, μιας πίστεως γεμάτης οράματα, όνειρα, ελπίδες. Μοιάζαμε στη φτώχεια, στη στέρηση, στις λαχτάρες και στα χτυποκάρδια.

Δεν ήταν μόνο συμφοιτητής ο Καλλίνικος. Ήταν κάτι παραπάνω. Δεν ήταν μόνο φίλος. Είχαμε κοινά ενδιαφέροντα, ψυχική επαφή και ο σύνδεσμός μας ήταν αδελφικός, ολοκληρωμένος και αδιάσπαστος. Καθόμασταν πάντα στο ίδιο θρανίο. Δεν μας χώριζε τίποτε. Εσμίξαμε στο ίδιο θρανίο το μόχθο, την αγωνία, τη στέρηση, με τη μάθηση, τη γνώση, τη μόρφωση. Κοινές οι χαρές, κοινές οι λύπες. Και επειδή οι λύπες ήταν περισσότερες, φροντίζαμε κάθε μέρα να τις μοιραζόμαστε για να λιγοστεύει το φορτίο και ο πόνος τους…»

Ήταν πολύ μελετηρός και γι’ αυτό ήταν άριστος φοιτητής. Επειδή είχε πολύ μεγάλο φιλότιμο, γι’ αυτό και δεν μπορούσε να ανεχθή να μη μελετά τα μαθήματα. Παρακολουθούσε τις Πανεπιστημιακές παραδόσεις και μελετούσε ακατάπαυστα, μας γράφει στη συνέχεια ο Σεβαμιώτατος κ. Ιερόθεος. Αρίστευσε σε όλα τα μαθήματα και έλαβε το δίπλωμα της Θεολογίας από το Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνώντο έτος 1942 με Άριστα.

Σε ηλικία είκοσι επτά χρονών στρατεύτηκε στα ΛΟΚ (Δυνάμεις Ορεινών Καταδρομών) ήταν εποχή του συμμοριτοπόλεμου και ως στρατιώτης κήρυττε το λόγο του Θεού εμψυχώνοντας στρατό και λαό. Τελείωσε το Στρατό την 1 Απριλίου 1949. Είχε όμως διοριστεί από το 1942 ως Γραμματέας στην Ιερά Μητρόπολη Αιτωλίας και Ακαρνανίας, οπότε συνεχίζει και μετά από το στρατό να εργάζεται εκεί.

Από τη θέση αυτή δίνει μεγάλη σημασία στη Κατήχηση των παιδιών. Λειτουργεί Κατηχητικά Σχολεία, διδάσκει το λόγο του Θεού με θέρμη, γίνεται αγαπητός σε όλα τα παιδιά των Σχολείων. Γράφει τις εγκυκλίους του Μητροπολίτου Ιεροθέου, τον ακολουθεί σε όλες τις περιοδείες. Παραμένει συνεχώς στα Γραφεία της Μητροπόλεως και εργάζεται για την διεκπεραίωση των υποθέσεών της. Ο Επίσκοπος Ιερόθεος τον αγαπά πάρα πολύ και είναι το στήριγμά του.

Μετά την εκλογή του αδελφού του Κωνσταντίνου σε Μητροπολίτη Διδυμοτείχου και Ορεστιάδας, ο Επίσκοπος Ιερόθεος προκειμένου να αναπληρώσει τη θέση του Πρωτοσύγκελλου προχώρησε σε χειροτονία, το Δημήτριο. Έτσι γράφτηκε στην Ιερά Μονή Μυρτιάς Τριχωνίδας και η κουρά του έγινε στον Ιερό Ναό του Αγίου Σπυρίδωνος Μεσολογγίου στις 23 Νοεμβρίου 1957. Το όνομα που έλαβε ήταν Καλλίνικος. Την επόμενη ημέρα 24 Νοεμβρίου και στον ίδιο Ναό χειροτονήθηκε Διάκονος από τον αδελφό του Επίσκοπο Κωνσταντίνο. Η φήμη του Καλλινίκου είχε φθάσει σε όλο το Νομό.

Ακολούθησε η χειροτονία του σε Πρεσβύτερο και η προχείρισή του σε Αρχιμανδρίτη έγινε μετά από μια εβδομάδα, την 1 Δεκεμβρίου 1957, στον Ιερό Ναό Αγίας Τριάδος Αγρινίου.

Ως Πρωτοσύγκελλος έχει περισσότερες ευθύνες. Ο Μητροπολίτης Ιερόθεος προσβάλλεται από καρκίνο και τον περισσότερο καιρό βρίσκεται για θεραπεία στην Αθήνα. Ο Καλλίνικος τώρα γίνεται η ψυχή και η καρδιά της Μητροπόλεως. Η αγάπη του για την Εκκλησία είναι μεγάλη και πραγματική. Οι σχέσεις του με τον Ιερόθεο ήταν άριστες, η προσωπικότητα του Επισκόπου τον επηρέασε πάρα πολύ. Δύο χρόνια πριν την κοίμησή του έγραφε για τα προσόντα και τα χαρίσματα που είχε ο Πρωτοσύγκελλός του:

«Από της 31ης Ιουλίου 1942 μέχρι του διορισμού του ως Πρωτοσυγκέλλου διετέλεσε Γραμματεύς της Ιεράς Μητροπόλεως επιδειξάμενος εξαιρετικήν διοικητικήν και επιστημονικήν ικανότητα και έκτακτον δραστηριότητα και αφοσίωσιν εις το καθήκον, εργατικός και εν τοις Γραφείοις και εκτός αυτών ως Ιεροκήρυξ εν τοις Ιεροίς Ναοίς Πόλεων και υπαίθρου, εν Φυλακαίς και εν τω Στρατεύματι ομιλών ου μόνον κατά τας Εορτάς, αλλά πολλάκις και κατά τας καθημερινάς, έχει δε το εξαιρετικόν χάρισμα να ενθυμήται τα Ιερά Κείμενα και να χρησιμοποιή αυτά κατά την διαλάλησιν του λόγου του Θεού, μελετηρός, ανώτερος χρημάτων και προσεκτικός εις την ζωήν του».

Στις 12 Μαΐου 1961 μετά από πολύμηνη ταλαιπωρεί με τον καρκίνο, εκοιμήθη ο Μητροπολίτης Ιερόθεος. Τώρα ο Καλλίνικος καλείται να δείξει περισσότερο ενδιαφέρον για την λειτουργία της Μητροπόλεως, έτσι και έγινε. Ο Ιερόθεος όρισε τον Καλλίνικο και εκτελεστή της Διαθήκης του.

Τοποτηρητής, της Μητροπόλεως ορίζεται από την Ιερά Σύνοδο ο Μητροπολίτης Άρτας Ιγνάτιος. Ο οποίος παρέμεινε μέχρι το Νοέμβριο του 1965 όπου και έγινε η τοποθέτηση του νέου Μητροπολίτη Θεόκλητου Αβραντινή. Στο διάστημα αυτό ο Καλλίνικος συνεργαζόταν άριστα με τον Ιγνάτιο ο οποίος τον χειροθέτησε Πνευματικό και σε σχετικό πιστοποιητικό του γράφει:

«Ο Πανοσιολογιώτατος Αρχιμανδρίτης κ. Καλλίνικος Πούλος κατά το χρονικόν διάστημα της από 12ης Μαΐου 1961 μέχρι της 20-11-1965, καθ’ ό διετέλεσα Τοποτηρητής της Θεοσώστου Ιεράς Μητροπόλεως Αιτωλίας και Ακαρνανίας, υπηρέτησεν ως Πρωτοσύγκελλος αυτής ανταποκριθείς πλήρως εις τα εαυτού καθήκοντα, επιδείξας εξαιρετικήν διοικητικήν δράσιν, αναπληρώσας με θαυμαστώς εις τα καθήκοντά μου.

Ο διαληφθείς Πρωτοσύγκελλος ανέπτυξεν εξαιρετικήν και απαράμιλλον θρησκευτικήν, κατηχητικήν, κηρυκτικήν και κοινωνικήν δράσιν ηγούμενος της συντελεσθείσης εκείσε καθ’ όλου Εκκλησιαστικής και Χριστιανικής κινήσεως, διακρίνεται δε δι’ αγιότητα βίου και ανεπίληπτον συμπεριφοράν και απολαύει βαθείας εκτιμήσεως παρά τω Κλήρω και τω Λαώ της ανωτέρω Μητροπολιτικής Περιφερείας».

Ο νέος Μητροπολίτης Θεόκλητος, κατάλαβε ότι ο Καλλίνικος είχε πολλά χαρίσματα και έτρεφε μεγάλη αγάπη και εκτίμηση στο πρόσωπό του. Τον διατήρησε στη ίδια θέση με όλες τις αρμοδιότητες που είχε προηγουμένως. Ήταν ο Συνεπίσκοπος του, όπως συνήθιζε να λέει για τον Καλλίνικο. Έτσι βλέπουμε τον Καλλίνικο να συνεργάζεται άριστα με τρείς Επισκόπους, τον Ιερόθεο, τον Ιγνάτιο και τον Θεόκλητο. Μετά από δύο χρόνια άψογης συνεργασίας, ο Μητροπολίτης Θεόκλητος διαβιβάζει στην Αρχιεπισκοπή Αθηνών τα σχετικά δικαιολογητικά για την εγγραφή του Καλλινίκου στον κατάλογο προς Αρχιερατεία και μερίμνησε να τοποθετηθεί το όνομά του και στον κατάλογο των εκλόγιμων Επισκόπων.

Στο πιστοποιητικό μεταξύ των άλλων γράφει: «… έχει ορθώς και υγιώς περί την πίστιν, διακρίνεται δια την σύνεσιν αυτού, δια το ακέραιον και ανεπίληπτον του ήθους και δια την αφιλοχρηματίαν και παρουσιάζει αγιότητα βίου…καθ’ όλον το διάστημα της υπηρεσίας του επεδείξατο εξαιρετικήν διοικητικήν και επιστημονικήν ικανότητα, προσήλωσιν εις το καθήκον, επιπροσθέτως δε εξαιρετικήν θρησκευτικήν, κατηχητικήν, κηρυκτικήν και κοινωνικήν δράσιν. Η δραστηριότης του ανωτέρω μη περιοριζομένη εις τα πολλαπλά διοικητικά του καθήκοντα επεξετείνετο αξιοζηλεύτως και εκτός των Γραφείων της Ιεράς Μητροπόλεως. Διετέλεσε τακτικός Ιεροκήρυξ εν ταις ενταύθα Φυλακαίς και εν τω εν Μεσολογγίω εδρεύοντι Κέντρω Εκπαιδεύσεως Νεοσυλλέκτων Μεσολογγίου… Υπήρξε τακτικός Ιεροκήρυξ του Ραδιοφωνικού Σταθμού Μεσολογγίου…

Ο ρηθείς Αρχιμανδρίτης διαλαλεί τον Θείον Λόγον από του έτους 1941 εν Πόλεσι, Κωμοπόλεσι και χωρίοις… Κατά το διάστημα της Αρχιερατείας μου εγνώρισα τον άνω Κληρικόν και ανέταμον την ψυχήν αυτού, πεισθείς απολύτως περί των άνω Πνευματικών και ψυχικών προσόντων του, όστις κατέστη πολυτιμότατος και δυσαναπλήρωτος συνεργάτης μου, ούτινος η σύνεσις είναι αξιομίμητος…ο εκλεκτός ούτος Εργάτης του Ευαγγελίου έχει ήθος εξαιρετικόν, χαρακτήρα αδαμάντινον και ότι εξάπαντος θα ευδοκιμήση και τιμήση με την Χάριν του Αγίου Θεού το Αρχιερατικόν Αξίωμα, δι’ ό και τον προτείνομεν».

Τον Καλλίνικο εκείνη την εποχή, Κλήρος και λαός τον εκτιμούσαν πάρα πολύ και ήθελαν να ανέλθει σε Επισκοπικό θρόνο, γι΄αυτό το λόγο έστειλαν προς την Ιερά Σύνοδο επιστολές που επαινούσαν τον Πρωτοσύγκελλο για τις δραστηριότητες του και τα χαρίσματά του αλλά και ως Άξιο Κληρικό.

Η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος, προεδρεύοντος του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερωνύμου, συνεδριάζει στις 24 Ιουνίου 1967 για να εκλέξει Επισκόπους σε Μητροπόλεις ανά την Επικράτεια. Ο Αρχιμανδρίτης Καλλίνικος Πούλος τοποθετείται Μητροπολίτης στην Ιερά Μητρόπολη Εδέσσης και Πέλλης. Η χειροτονία του έγινε την Κυριακή 25 Ιουνίου του ιδίου έτους, στον Ιερό Ναό του Αγίου Διονυσίου Αρεοπαγίτου, προεξάρχοντος του Μητροπολίτου Τρίκκης και Σταγών Διονυσίου, συμπαραστατούμενος των Σεβασμιωτάτων Μητροπολιτών Διδυμοτείχου Κωνσταντίνου, Αιτωλίας και Ακαρνανίας Θεοκλήτου, Κυθήρων Μελετίου, Κασσανδρείας Συνεσίου και Άρτας Ιγνατίου. Την ίδια ημέρα έγινε η χειροτονία και των Μητροπολιτών, Φλωρίνης Αυγουστίνου, Χίου Χρυσοστόμου και Περιστεράς Ηλία.

Στο λόγο του ο Καλλίνικος μεταξύ των άλλων είπε:

«…Συγχρόνως η παρούσα είναι και ημέρα αναλήψεως τεραστίων ευθυνών. Αι τίμιαι χείρες της Υμετέρας Σεβασμιώτητος εναποθέτουν επί των ώμων μου φορτίον βαρύτατον, βράχον πελώριον, όρος ογκώδες.

Η Αγία Εκκλησία με τοποθετεί εις την πρώτην γραμμήν του Πνευματικού Πυρός ου μόνον να πολεμήσω, αλλά και να ηγηθώ αγώνων Πνευματικών, να οδηγήσω τον Λαόν Κυρίου εις νίκας… Πνευματοκίνητοι Πατέρες, δοχεία του Παναγίου Πνεύματος, έτρεμον το της Αρχιερωσύνης Αξίωμα και ανεχώρουν δια την έρημον αναλογιζόμενοι τας υποχρεώσεις εκ της Αρχιερωσύνης. Τί να είπω ο ελάχιστος εγώ… Η αγάπη μου μετά πάντων υμών εν Χριστώ Ιησού. Αμήν».

Η ενθρόνιση έγινε στον Καθεδρικό Ιερό Ναό της Αγίας Σκέπης στην Έδεσσα, έδρα της Μητροπόλεως, την Κυριακή 16 Ιουλίου 1967 στις 5 το απόγευμα. Στην είσοδο της Πόλης τον υποδέχθηκαν, ο πρώην Μητροπολίτης Διονύσιος, ο Κλήρος, οι Πολιτικές και Στρατιωτικές Αρχές, ο Νομάρχης, το Δικαστικό Σώμα και πλήθος πιστών ενώ τμήμα Στρατού απέδιδε τιμάς. Τον νέο Ποιμενάρχη τον προσφώνησε ο Τοποτηρητής της Μητροπόλεως Αρχιμανδρίτης Διονύσιος Πιερράκος καθώς και ο αναπληρωτής Δημάρχου κ. Κοκκινίδης.

Ακολούθησε η προσφώνηση του Μητροπολίτου Αιτωλίας και Ακαρνανίας κ. Θεοκλήτου. Ο οποίος μεταξύ των άλλων τόνισε: « …Αυτήν την στιγμήν ως εκπρόσωπος της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος, αλλά και ως Ποιμενάρχης της ευάνδρου Ρούμελης και της Ιεράς Πόλεως του Μεσολογγίου, είμαι επιφορτισμένος με το Ιερόν χρέος να σάς προσφέρω και να σάς παραδώσω ενθρονίζων έναν πολύτιμον μαργαρίτην και ακαταπόνητον εργάτην της πρώτης, ου μην αλλά και εκλεκτόν βλαστόν της ετέρας… Ημείς που τον ζήσαμε και γνωρίσαμε την αξίαν του είμεθα πεπεισμένοι ότι θα κρατήση γερά την έπαλξι που του ενεπιστεύθη ο Θεός. Εις σάς απομένει να τον δεχθήτε ως πατέρα, αδελφόν και φίλον, ως ποιμενάρχην και διδάσκαλον…».

Ο Μητροπολίτης Καλλίνικος στον ενθρονιστήριο λόγος του μεταξύ των άλλων είπε: « Σεβασμιώτατοι εν Χριστώ Αδελφοί… Εάν πάντες οι άνθρωποι οφείλουν, όπως και πράγματι οφείλουν, να ευγνωμονούν τον Θεόν, πολύ περισσότερον είναι υποχρεωμένος, να δοξάζη το υπερύμνητον Όνομα αυτού, ο ενώπιον υμών εμφανιζόμενος, ο απεσταλμένος Κυρίου προς διαποίμανσιν των λογικών προβάτων της Ιεράς ταύτης Μητροπόλεως…

Μετά τον Θεόν ευχαριστώ και τα όργανα του Θεού… ευχαριστώ τον Σεβασμιώτατον Μητροπολίτην Αιτωλίας και Ακαρνανίας κ. Θεόκλητον δια την στενωτάτην συνεργασίαν εν τω Αμπελώνι του Κυρίου, δια τας πολλάς εκδηλώσεις της αγάπης του προς το πρόσωπόν μου, δια την πλήρη εμπιστοσύνην αυτού εις την ταπεινότητά μου…Ο Κύριος ας αποδώση αυτώ εκατονταπλασίονα ανθ’ ών υπέρ εμού έπραξε και ας περιφρουρή αυτόν, ίνα επί έτη μακρά ποιμαίνη το λογικόν ποίμνιον της ιδιαιτέρας μου Πατρίδος… Ευχαριστώ και πάντας τους συνελθόντας εις την χαράν ταύτην και παρακαλώ τον Άγιον Θεόν, ίνα επιδαψιλεύη αυτοίς ουράνια και επίγεια δωρήματα… Καλούμαι να αγρυπνώ, να εποπτεύω, να επισκοπώ, να παρατηρώ, να παρακολουθώ τα λογικά πρόβατα…».

Από την νέα του θέση συνέχισε το έργο των προκατόχων του και το έργο των Επισκόπων που στήριξαν την Ορθοδοξία, τον Ελληνισμό, στα μαρτυρικά χώματα της Μακεδονίας μας. Η εργατικότητά του, η θερμή πίστη του, η αφιλοχρηματία του, η συμπαράστασή του σε κάθε ανάγκη που είχαν οι πιστοί Χριστιανοί της Μητροπόλεώς του, τον έκαναν αξιαγάπητο και σεβαστό. Εποίμανε επί δεκαεπτά χρόνια τη Μητρόπολη Εδέσσης. Αγαπούσε το χωριό του τη Δερβέκιστα – Ανάληψη Θέρμου, κάθε χρόνο, στις 29 Αυγούστου εορτή του Τιμίου Προδρόμου, και την 1η Νοεμβρίου, ερχόταν για να γιορτάσει μαζί με τους δικούς του ανθρώπους τον τοπικό μας Άγιο Ιάκωβο τον Νεομάρτυρα μετά των συναθλητών αυτού Ιάκωβο και Διονύσιο. Το μεσημέρι μετά τη Θεία λειτουργία, όλο το Πουλαίικο σόι έτρωγε στο πατρικό τους σπίτι. Ήταν όλοι τους χαρούμενοι που είχαν τον Καλλίνικο μαζί τους.

Τον Ιανουάριο του 1984 ο εκλεκτός αυτός Ιεράρχης πάσχει από κακοήθη όγκο στο κεφάλι και ο γιατρός του είπε ότι θα πρέπει να πάει στην Αγγλία για εγχείρηση. Ο Καλλίνικος όμως δεν μπορεί να ανταποκριθεί οικονομικά και λέει στους συνεργάτες του ότι έχει κουράσει πολύ τους δικούς του που πάντοτε τον βοηθούσαν. Τελικά τα έξοδα της νοσηλείας του καλύφθηκαν από τους δικούς του ανθρώπους.

Στις 23 Ιανουαρίου 1984, συντάσσει την διαθήκη του, συνοπτικά αναφέρουμε: «… Όταν με καλέσει ο Κύριος, επιθυμώ να ταφώ εις την Έδεσσαν, όπισθεν του Ιερού Ναού του Κοιμητηρίου… φέρετρον να χρησιμοποιηθεί απλούν και ταπεινόν, απλούς και απέριττος να είναι ο τάφος μου… ουδείς στέφανος να κατατεθεί… επικήδειοι να μην εκφωνηθούν… ακίνητον περιουσίαν δεν έχω… χρήματα δεν έχω…η βιβλιοθήκη μου να μείνει εις την Ιεράν Μητρόπολιν… εκφράζω την βαθυτάτην ευγνωμοσύνην μου προς τους συνεργάτες μου και τους κατά σάρκα και πνεύμα αδελφούς μου δια παν ό,τι προσέφερον εις την ταπεινότητά μου. Ιδιαιτέρως ευχαριστώ τον αδελφόν μου Κωνσταντίνον με τον τίμιον ιδρώτα του οποίου εσπούδασα… Τέλος εκφράζω εκ των μυχίων της καρδίας μου την άπειρον ευγωμοσύνην μου προς τον Τριαδικό Θεόν ημών, διότι είμαι Ορθόδοξος Χριστιανός εκ γονέων Ορθοδόξων Χριστιανών… και ανέθεσεν εις την ελαχιστότητά μου την διαποίμανσιν λαού εκλεκτού και ευσεβούς…»

Στους επτά μήνες νοσηλείας του, στο Λονδίνο και στην Αθήνα ήταν μαζί του το πνευματικό του παιδί, ο Αρχιμανδρίτης και νυν Μητροπολίτης της Ιεράς Μητροπόλεως Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου κ. Ιερόθεος, ο οποίος και του έκλεισε τα μάτια όταν κοιμήθηκε ο Γέροντάς του, την 7η Αυγούστου 1984. Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης κ. Ιερόθεος έγραψε όλη την ζωή του μακαριστού Καλλινίκου με κάθε λεπτομέρεια. Γράφει για τα δεκαπέντε χρόνια που ήταν μαζί του, «…ο αείμνηστος Μητροπολίτης Εδέσσης Πέλλης και Αλμωπίας κυρός Καλλίνικος, τον οποίο είχα την μεγάλη ευλογία από τον Θεό να έχω πνευματικό πατέρα, από τα τίμια χέρια του οποίου έλαβα την ιερωσύνη και ο οποίος με εισήγαγε στην εκκλησιαστική ζωή, υπήρξε, κατά κοινή ομολογία, ένας δημιουργικός και αθόρυβος Ιεράρχης. Επειδή ήταν αθόρυβος, γι’ αυτό και ήταν δημιουργικός… άφησε μνήμη πράου, ησύχου, προσηνούς, σώφρονος, σεμνού, αγαθού και Αγίου Επισκόπου…». Αναφέρεται επίσης, στο βίο και την πολιτεία του, στο οικογενειακό περιβάλλον, την νηπιακή και παιδική του ζωή, την φοιτητική του και την στρατιωτική του ζωή, την χειροτονία του σε Διάκονο και Πρεσβύτερο και την εκλογή του σε Μητροπολίτη Εδέσσης.

Στην εξόδιο ακολουθία, που έγινε στις 10 Αυγούστου 1984 στον Μητροπολιτικό Ναό της Αγίας Σκέπης στην Έδεσσα, έλαβαν μέρος 29 Επίσκοποι, εκατοντάδες Ιερείς και χιλιάδες λαού από όλα τα μέρη της Ελλάδος που συνόδευσαν, τον φλογερό αυτό Επίσκοπο, που σκόρπιζε πάντα φως και ελπίδα, στην στερνή του κατοικία. Ο Καλλίνικος, ήταν ένας ακάματος Εργάτης του Ευαγγελίου, πάμπτωχος σε όλη του τη ζωή, αυτοδημιούργητος, δεν γνώρισε χλιδή, ούτε αγάπησε ποτέ την πολυτέλεια, ήταν προσηλωμένος στην Μοναχική ζωή, ήταν ο πτωχότερος Επίσκοπος της εποχής. Η διαθήκη του είναι ένα μνημείο εκκλησιαστικού ήθους.

Πάντα λιτός στην τροφή του, στην ενδυμασία του «ανάξιος Μοναχός» όπως έλεγε. Αγωνίσθηκε για μια αξιοπρεπή εμφάνιση της Εκκλησίας, δεν ενδιαφερόταν για παράσημα και τιμητικές εκδηλώσεις. Οι νεότεροι θα πρέπει να ταυτίζουν την πορεία του με την γνήσια πίστη, την ανυπόκριτη αγάπη, την διαυγή συμπεριφορά και ότι άλλο που συνθέτει τον Άνθρωπο του Θεού. Αυτός ήταν ο Καλλίνικος Πούλος, το αγνό και ταπεινό χωριατόπουλο, που υπηρετούσε υπάκουα τον παππούλη του στο Ιερό Βήμα,ήταν το άκακο πρόβατο του Χριστού μας. Ο Άγιος Επίσκοπος μας να μας ευλογεί από τον ουρανό όπου βρίσκεται η Άγια ψυχή του.

Χρήστος Γερ. Σιάσος

|πρωτοαναρτήσαμε τη μέρα της Αγιοκατάταξής του...

[και απόψε συμπληρώνουμε με την ανταπόκριση  

των "συν αυτώ" της Έδεσσας και της Πέλλας

(σαν να έχει γεμίσει ο κόσμος "από δαύτους"...)

✨ Χρόνια πολλά Έδεσσα, χρόνια πολλά Πέλλα... 

Χρόνια πολλά Αγία Ορθόδοξη Εκκλησία...!!!

Σήμερα μεταξύ των Αγίων 

γιορτάζει ο Άγιος Καλλίνικος πρώην επίσκοπος Πέλλας !!!

Ο λαός της Πέλλας σήμερα με συγκίνηση 

ευχαριστεί Τον Αρχηγό Της Εκκλησίας 

για τους Αγίους Του!

Ευχαριστούμε Τον Αρχηγό Της Εκκλησίας 

για τους επισκόπους Του, 

Ευχαριστούμε Τον Αρχηγό Της Εκκλησίας 

για τους αγίους αδελφούς και πατέρες μας !!!

Είχε ζητήσει ο άνθρωπος Του Θεού...

«Παρακαλῶ καί ἱκετεύω τούς συνεπισκόπους μου 

νά στείλουν ἐκεῖ εἰς διαδοχήν μου 

ἄνδρα "πλήρη πίστεως καί Πνεύματος Ἁγίου", 

ὥστε νά διορθώση οὗτος τά εἰς ἐμέ ἐλλείποντα, 

καταστήσῃ δέ τήν Ἐπισκοπήν τμῆμα τοῦ Παραδείσου. 

Ἀμήν. 

Τό ἔλεος τοῦ Κυρίου 

ἄς μέ συνοδεύῃ 

κατά τήν ἐκ τοῦ ματαίου τούτου κόσμου ἐκδημίαν μου».

Και εμείς το πλήρωμα της Εκκλησίας της Πέλλας, 

που επί χρόνια παρακολουθούμε 

τον σημερινό επίσκοπο άγιο γέροντα πατέρα Ιωήλ, 

είμαστε διπλά χαρούμενοι , 

γιατί ο Θεός Χάρισε επίσκοπο ...

...Πλήρη Πίστεως και Πνεύματος Αγίου.

 

Τί απολογία θα δώσουμε έμπροσθεν Του Σωτήρος, 

εάν εμείς δεν είμαστε άγιοι...;;;

Να ανήκει ο άνθρωπος 

Στην Εκκλησία Του Αναστάντα Αρχηγού 

και Σωτήρα Ιησού Χριστού 

και εμείς να μείνουμε νεκροί,  

να μην Αναγεννηθούμε Άνωθεν 

εν Μετανοία και Αγίω Πνεύματι ;;;

Να ανήκεις στην Εκκλησία των Αγίων 

και να μην γίνεσαι άγιος...;;;

Τι θλίψη αιώνια μάς περιμένει, 

εάν ΣΗΜΕΡΑ, 

εάν τώρα, 

δεν βάλουμε Αρχή Μετανοίας...

Χρόνια πολλά, Έδεσσα!!!

Χρόνια πολλά, Πέλλα !!!

|έγραψεν ο Ευάγγελος Μωραίτης μαζί με τη Δεσποινα Μπακαλοπουλου και την Ιλιάδα Μπακαλοπούλου...