☆ Όποιος δεν Την τιμά δεν είναι άξιος να λέγεται Χριστιανός...

       Τελεία και παύλα.-

✔ Σκέψου: Ποιο όνομα υβρίζεται περισσότερο από κάθε άλλο σε ολόκληρη την οικουμένη; Δες ποιος κατεργάρης και γιατί την διαβάλλει αιώνες τώρα, όσο κανένα άλλο πρόσωπο που έζησε επί γης......

 

|Απλά πράγματα.

Και ξεκάθαρα.

Δεν θα κάνουμε το χατήρι του κατεργάρη και μεις.

Γι΄αυτό, όσο περνάει από το χέρι μας...

Μην αΦήνουμε κανέναν πλέον 

να πιάνει το όνομα της Παναγιάς Μάνας Μας 

στο στόμα του!

Και να το περάσουμε και στα παιδιά μας...

[Κείμενο: † Δημήτριος Παναγόπουλος

Εικόνα: Γιώργος Κόρδης

επεξεργασία: "συν αυτώ"]

✨ "Ούτε μοναχός στο Άγιον Όρος δεν έχει τόσο κουβεντολόι με τον Θεό όλη μέρα, όλη μέρα, όσο έχει ο Πατέρας μου. Φυσικά βρίζοντάς τον· όμως έχουν σχέση· ζωντανή..."

 

   

   Κάποτε ταξιδεύοντας μαζί του γιά την Αθήνα, τον ρώτησα :

- Γιατί στην Κεφαλλονιά υπάρχει τόση βλαστήμια;

- Γιατί υπάρχει μεγάλη πίστη!, μου απάντησε.

Πόσοι δεν θα σκανδαλισθούν απ’ αυτήν την απάντηση· και επειδή πολλοί πιθανότατα δεν θα εννοήσουν το βαθύτερο νόημα της και θα την παρερμηνεύσουν, ας πούμε επεξηγηματικά μόνον τούτο: Πρόκειται γιά την άστοχη έγερση τού Παιδιού προς τον Θεό Πατέρα, που δείχνει ωστόσο πως το Παιδί και Τον αναγνωρίζει, και παραδέχεται την Δύναμη Του. Η ύβρις είναι το παράπονο που βγάζει, επειδή δεν κατανοεί το πάνσοφο σχέδιο Του. Είναι σαν να του λέει : "Γιατί ωρέ Πατέρα δεν μου παίρνεις το ποδήλατο;" - το όποιο «ποδήλατο» - αφού έχεις την Δύναμη!

Η οπτική αυτή τού π. Γερασίμου Φωκά, ερμηνεύει τον ξεχωριστό τρόπο σχέσεως που έχει ο Κεφαλλονίτης με τον Θεό, γενικότερα ο Έλληνας με τον Θεό, που δεν βολεύεται στο λίγο, αλλά αποζητά το όλον. Ζητά να καταλάβει. Ζητά να συναντηθεί μαζί Του, ν’ αγκαλιασθεί με τον Θεό του, και πολλές φορές να συγκρουσθεί μαζί Του, για να πάνε στο τέλος μια βόλτα στο Πάντα.

Είναι αυτό που λέει ο Άγιος π. Πορφύριος, πως σε συμφέρει να έχεις καυγά με τον Θεό και να έχεις όμως - όπως οι αληθινοί γονείς με τα αληθινά παιδιά - σχέση μαζί Του, παρά να τον «σέβεσαι», δηλαδή ψευτοσέβεσαι. Τηρώντας κάποιες τυπικές εξωτερικές υποχρεώσεις, χωρίς να έχεις καμία περαιτέρω πραγματική, υπαρξιακή, σχέση μαζί Του. Μένοντας ως το τέλος, εντός εισαγωγικών «σωστός», «καλός» για τον κόσμο, και για τον Θεό «άγνωστος».

[...]Υπόδειγμα μιας τέτοιας υπαρξιακής αγωνίας και πάλης με τον Θεό, υπήρξε ο πατέρας τού π. Γερασίμου, Σπυρίδων Φωκάς, και έτσι δόθηκε η ευκαιρία στον Άγιο να μελετήσει το φαινόμενο από κοντά. 

"Ούτε μοναχός στο Άγιον Όρος δεν έχει τόσο κουβεντολόι με τον Θεό όλη μέρα, όλη μέρα, όσο έχει ο Πατέρας μου. Φυσικά βρίζοντάς τον· όμως έχουν σχέση· ζωντανή!", 

μου είχε πει ο π. Γεράσιμος, και πολλά είχα καταλάβει απ’ αυτό.

[...]ένα παράδειγμα, που μπορεί να μας φανερώσει πως μπορεί να ήταν αυτή η δύσκολη κατάσταση που αντιμετώπιζε ο Πατήρ Γεράσιμος, και μάλιστα από τον ίδιο του τον πατέρα· και πόσο υπομονή και προσευχή, και αληθινή αγάπη (όχι γλυκερή αγαπολογία) χρειαζόταν, για να μπορεί ο π. Γεράσιμος να μεταστοιχειώνει τελικά, την άψινθο του πικρού, σε γλυκύ μέλιτος· όπως έκανε και με τον πατέρα του, ο οποίος τελικά μετά από μια ολόκληρη Οδύσσεια πάλης, όλη του την ζωή με τον Θεό, είπε συγκλονιστικά και πραγματικά στο τέλος, το, «Σοί Κύριε»!, ενώ ο εκλεκτός υιός του είχε την άρρητη συγκίνηση να τον κοινωνήσει.

[...]

Γεώργιος Κακής Κωνσταντινάτος,

Ηθοποιός/Σκηνοθέτης/Εικαστικός

Αυτή είναι η μαρτυρία μου γιά τον π. Γεράσιμο Φωκά την οποία απέστειλα να συμπεριληφθεί στο βιβλίο μαρτυριών για το πρόσωπο του, με τίτλο, “Λάμψη ο π. Γεράσιμος κι αν είδες, είδες”.

Πηγή: https://kefaloniamagazine.gr/apopsi/quot-lampsi-o-p-gerasimos-fokas-ki-opoios-eide-eide-quot/

Βιβλίο: https://www.google.com/search?q=Λάμψη+Ο+Π+Γεράσιμος+Κι+Αν+Είδες+Είδες

  |Στην αγάπη σας 2 μόνο σχόλια από την fb ανάρτηση:

     Σόνια Αντωνιάδου

Ο πατέρας μου είχε ανύπαρκτη σχέση με το Χριστό και την Παναγία.

Συχνά πυκνά τους βλαστήμαγε κιολας. 

Πέρασαν πολλά χρόνια έτσι, ώσπου ερχόμενη εγώ πιο κοντά στην Εκκλησία, άρχισα να προσεύχομαι να τον σώσει ο Χριστός. 

Προσευχόμουν πολύ θερμά, ώσπου μια μέρα είχε ένα ατύχημα από το οποίο δεν έπαθε τίποτα, το είχα δει σε όνειρο καιρό πριν και οι προσευχές μου εντάθηκαν. 

Όταν συνέβη, του είπα το όνειρο κ τον συμβούλευσα να πηγαίνει Εκκλησία, ν΄ανάβει κεράκι στην Παναγία που τον έσωσε και να μη βλαστημάει. 

Δύο χρόνια μετά, στα 90 του, Τρίτη μέρα της Διακαινησίμου, αφού ήπιε τον καφέ του με τους φίλους του, όπου τους έδειξε και κάποια κείμενα που είχε γράψει για το Χριστό, γύρισε σπίτι, έβγαλε το καπέλο και το σακάκι του, φόρεσε τις παντόφλες του, κάθισε σε μια πολυθρόνα και " κοιμήθηκε". 

Στην κηδεία του έψελναν αναστασιμους ύμνους οι ιερείς, ντυμένοι στ'ασπρα. 

Πόσο βοηθά η προσευχή μας για τη σωτηρία των ανθρώπων! 

Βέβαια ο ίδιος σε όλη του τη ζωή ήταν ελεήμων, απλός, πονετικος, συγχωρούσε εύκολα, κ είχε ευαίσθητη καρδιά...

   

    Δημόπουλος Στέφανος 

Γιώργο Κακή σε ευχαριστώ από καρδιάς! 

Έχω ακούσει τόσα για τον Σπυρίδωνα και τη σχέση του με τον π.Γεράσιμο Φωκά, αλλά είναι η πρώτη μου φορά που κατάλαβα...

| Σε όλο αυτό "μας έμπλεξε", να ξέρετε, Ένα παιδί/ Ένας άνθρωπος ...

   ☆ επί του πιεστηρίου:

Δείτε στα σχόλια της ανάρτησης την εξίσου αξιοσημείωτη πληροφορία, που έγραψε πριν από λίγο η συμπατριώτισά τους, Πένυ Μουρελάτου...

✔ Όταν ο Άγιος Παΐσιος χαστούκισε βλάσφημο φοιτητή της Θεολογίας... |Μαρτυρία Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη Ναυπάκτου και Αγ. Βλασίου κ.κ. Ιεροθέου

 

Κάποτε επισκέφτηκα τον Πατέρα Παϊσιο 

με έναν φοιτητή της θεολογίας 

που βρισκόταν σε μια ηλικία κρίσιμη.

Τον ρώτησε για τις σπουδές του. 

Ο φοιτητής με αφέλεια του είπε για μια εργασία του 

σχετικά με την δημιουργία του ανρθώπου. 

Σε κάποια στιγμή είπε στον Πατέρα Παϊσιο:

“O Θεός κάποτε δεν ήξερε τι να κάνει 

και έπλασε τον Αδάμ και την Εύα, 

για να περάσει τον καιρό του.”

Είδα αστραπιαία τον Πατέρα Παϊσιο 

να σηκώνει το χέρι του 

και να του δίνει ένα γερό χαστούκι. 

Ο φοιτητής τα έχασε, 

ζαλίστηκε, 

έμεινε για λίγο με γουρλωμένα τα μάτια 

για να συνειδητοποιήσει τι έγινε 

και μετά άρχισε να κλαίει με αναφιλητά σα μικρό παιδί.

Ο Πάτερας Παϊσιος τον κοίταζε, 

δεν έλεγε τίποτα 

και τον άφησε να κλάψει. 

Μετά από πολύ κλάμα του είπε:

“Ευλογημένε, τι είναι αυτό που είπες; 

Έλα μαζί μου”.

Τον πήρε από το χέρι, 

όπως η μάνα το μικρό παιδί, 

τον πήγε στον νιπτήρα 

και του είπε:

“Πλύνε το πρόσωπό σου”.

Ύστερα του έδωσε μια πετσέτα 

για να σκουπίσει το πρόσωπό του από τα δάκρυα 

και τον έφερε στην προηγούμενη θέση, 

όποτε άρχισε με ιλαρότητα, 

με τρυφερότητα 

και με πολύ αγάπη 

να του υποδεικνύει το λάθος του 

και να του λέγει 

ότι δεν πρέπει να μιλάμε με απρέπεια για τον Θεό 

και το έργο Του. 

Μάλιστα του έγραψε 

και μια χαριτώμενη αφιέρωση σε ένα βιβλίο του 

και του το έδωσε. 

Περιττό δε να πω 

ότι εγώ παρακολουθούσα όλη αυτή τη σκηνή 

άφωνος και εκστατικός.

Όταν τον επισκεφτόμουν μετά από τις συμβουλές 

που του ζητούσα για θέματα της προσωπικής μου ζωής, 

τον ρωτούσα και για θέματα 

που αντιμετώπιζα με τα πνευματικά μου παιδιά. 

Του είπα για κάποιο παιδί 

που ήταν πολύ ζωηρό και αντιδραστικό 

και ζήτησα την γνώμη του πως να τον αντιμετωπίζω. 

Μου απάντησε αφοπλιστικά:

“Να κάνεις ότι ο αγωγιάτης με το ζώο. 

Να κρατάς γερά τα γκέμια 

και να κάθεσαι μακριά 

για να μην τρως τις κλωτσιές του.”

Όταν επαναφέρω στην μνήμη μου 

την αγιασμένη αυτή μορφή, 

συγκινούμαι, 

δακρύζω 

και προσεύχομαι.

Να έχουμε τις άγιες ευχές του...

|Απόσπασμα από το βιβλίο 

"Μαρτυρίες Προσκυνητών 

- Γέροντας Παϊσιος ο Αγιορείτης - 1924 - 1994,

σελ 43-44, εκδόσεις Αγιοτόκος Καππαδοκία, 

Νικόλαος Α. Ζουρνατζόγλου, επισμηναγός Ε.Α

πηγή