Στη νεαρή μου ηλικία, όταν ερχόμουνα τα ξημερώματα στο σπίτι
από τις ατασθαλίες μου, με έλεγε η μητέρα μου:
Μα φτερό σαν τα μυρμήγκια έκανες;
Πού να την καταλάβω! Αυτά με έλεγε ο κόσμος και οι άνθρωποι
γύρω μου, οι «καλοθελητές», αυτά με έλεγε η σάρκα μου, αυτά με έλεγε ο εγωισμός
μου και αυτά έκανα. Και έτσι της έκλεινα την πόρτα κατάμουτρα. Έβλεπα τα
πράγματα διαφορετικά από τη μάνα μου. Είχα παχύ σκοτάδι. Δεν βρέθηκαν άνθρωποι
να μου μιλήσουν, να με πουν μία κουβέντα, στον κόσμο που βρισκόμουν. Όλοι με
οδηγούσαν στο κακό. Τώρα το πώς γύρισα και επέστρεψα στο δρόμο του Θεού, μόνο ο
Θεός το ξέρει. Δεν μπορεί να βρεθεί έστω και ένας, που να έρθει και να μου πει:
Δημήτρη εγώ ήρθα να σε
μιλήσω, εγώ σε βοήθησα και σε είπα μία καλή κουβέντα για το καλό σου!
Κανένας δεν βρέθηκε, αλλά πώς τα οικονόμησε ο Θεός! Άμα
υπάρχει καλή προαίρεση μέσα στον άνθρωπο, δεν δυσκολεύεται ο Θεός να τον βγάλει
με τον τρόπο Του από το σκοτάδι στο Φως. Δεν δυσκολεύεται ο Θεός από τις
αμαρτίες μας, απλά ζητάει να του επιτρέψουμε να μας λύσει τα χέρια. Μεγάλη
υπόθεση να διαφωτίσεις το σκοτάδι κάποιου συνανθρώπου σου!
Οι άνθρωποι που βοηθούν το έργο του Θεού, με το να φέρνουν
διαφωτίζοντας-νουθετώντας ανθρώπους στο δρόμο του Θεού, ο Θεός θα τους
κατατάξει σε ειδική θέση μέσα στον παράδεισο. Έχω προσωπικά δεδομένα σε αυτό το
θέμα, αλλά παραπάνω δεν μπορώ να σας πω.
* Εργαζόμουνα στον Οργανισμό Λιμένος Πειραιά. Μια μέρα, βγήκα έξω
από τα γραφεία για να πάρω αέρα και βρήκα έναν τυφλό, ο οποίος πουλούσε λαχεία.
Κρατούσε τα λαχεία στο χέρι και φώναζε:
Λαχεία! Λαχεία! Δεν φώναζε τυχερά λαχεία,όπως φωνάζουν κάποιοι
άλλοι (αφού είναι τυχερά, γιατί πουλάς την τύχη σου, τους λένε πολλοί).
Πλησίασα τον μπάρμπα Διονύση και του λέω:
Να πάρω ένα τυχερό λαχείο; Αμέσως μόλις άκουσε αυτά τα λόγια
μου, τραβήχτηκε προς τα πίσω και έκρυψε τα λαχεία του. Και μου λέει:
Τύχη δεν υπάρχει!
Υπάρχει μόνο πίστη και ελπίδα στο Θεό!
Αυτά ήταν τα λόγια του. Εγώ τότε ήμουν άνθρωπος του γλυκού
νερού και όχι πραγματικός Χριστιανός. Όταν όμως γύρισα το 1950 στην Εκκλησία,
τότε θυμήθηκα τα λόγια του μπάρμπα Διονύση, πόσο δίκαιο είχε. Και το βλέπω
μέχρι σήμερα, ότι το χέρι του Θεού είναι εκείνο που οδηγεί τους ανθρώπους, αυτό
που πολλοί σήμερα ονομάζουν τύχη.
* Γνώρισα κάποτε μια καλόγρια, η οποία είχε θείο έρωτα. Αυτή η
καλόγρια με βοήθησε με τον τρόπο της, ώστε το 1951 να επιστρέψω στο δρόμο του
Θεού. Η καλόγρια αυτή, όταν έλεγε τη λέξη Χριστός, έτρεχαν ουρές δακρύων από τα
μάτια της, σαν να άνοιγε κάποιος από μέσα της μια βρύση. Δεν το έχω ξαναδεί
αυτό το πράγμα σε άλλον άνθρωπο (το είδα και στον γέροντα Ιερώνυμο της
Αίγινας). Η καλόγρια αυτή με έλεγε χαρακτηριστικά:
Να ‘ξεραν οι άνθρωποι, Δημήτρη μου, πόσο πολύ μας αγαπάει ο
Χριστός!!! Και τα δάκρυα έτρεχαν ασταμάτητα!!!
Εμείς δεν έχουμε τέτοια πράγματα και το μόνο που μας
ενδιαφέρει είναι, αν χτύπησε η τρίτη καμπάνα για να πάμε τελευταία στιγμή στην
Εκκλησία.
* Όταν πήγα να εφαρμόσω, το «αγαπήστε τον εχθρό σας», ομολογώ
ότι δεν μπόρεσα να το εφαρμόσω. Μου ήταν αδύνατο και ας έλεγε το Ευαγγέλιο
αυτήν την εντολή. Βέβαια το Ευαγγέλιο δεν λέει ψέματα και δεν δίνει προτροπές,
που δεν είναι πραγματοποιήσιμες. Είναι βλασφημία να λέμε, ότι ο Χριστός είπε
πράγματα, που δεν είναι κατορθωτά. Βέβαια δεν είναι κατορθωτά, αν ο άνθρωπος τα
εφαρμόσει με τις δικές του δυνάμεις, αλλά γίνονται κατορθωτά με τη βοήθεια του
Χριστού. Εξάλλου μας είπε ο Χριστός:
''Χωρίς εμού, ου δύνασθε ποιείν ουδέν'' δηλ. χωρίς Εμένα δεν
μπορείτε να κάνετε τίποτα.
Και έλεγα στο Θεό: Θεέ
μου, δεν μπορώ να εφαρμόσω αυτήν την εντολή και ξέρετε τι απάντηση με έδωσε ο
Θεός; Εσύ θέλεις; Αυτό με ρώτησε ο Θεός, και η απάντησή Του, ομολογώ, ότι με
κόλλησε στον τοίχο.
Διότι το θέμα, δεν ήταν μόνο ότι δεν μπορούσα, αλλά και το ότι
δεν ήθελα να αγαπήσω. Αισθανόμουν μίσος, αυτό ήταν το μυστικό. Και ο Χριστός
δεν μας ρωτάει αν μπορούμε, αλλά αν θέλουμε.
Άρα η ευθύνη μας έγκειται, στο ότι δεν θέλουμε να αγαπήσουμε
τους εχθρούς μας και όχι ότι δεν μπορούμε να τους αγαπήσουμε. Το να μπορέσουμε
ο Θεός θα μας βοηθήσει, το να θέλουμε, εμείς θα συμβάλλουμε. Και όταν εμείς
θελήσουμε, ο Χριστός θα μας δώσει τρόπο τινά τέτοια φώτιση, που θα βλέπουμε τον
άνθρωπο, που μας έκανε κακό, και αντί να τον μισούμε, θα τον λυπούμαστε και θα
αισθανόμαστε οίκτο γι’ αυτόν. Θα μας φορέσει ο Χριστός ειδικά γυαλιά δικά του,
από το «κατάστημά» Του και θα μπορέσουμε έτσι να έχουμε σπλάχνα οικτιρμών για
τους εχθρούς μας.
* Κάποτε ρώτησα κάποιον που γνώριζα εξ όψεως, πώς κατόρθωσε να
βρεθεί σε ένα πολύ σπάνιο κοσμοπολίτικο γεγονός. Α, ήταν εύκολο, ήταν πολύ
εύκολο, μου απάντησε εκείνος. Και μου βγάζει μία μασονική διαπίστευση, μου τη
δείχνει και μου λέει:
Αυτός είναι ο τρόπος.
Με αυτήν, είναι ανοιχτές όλες οι πόρτες.
Πλην του ουρανού,
συμπλήρωσα εγώ.
Και εκεί θα τα καταφέρομε, είπε διαφωνώντας μαζί μου. Σε λίγες
μέρες αυτοκτόνησε στο Κολωνάκι! Έπεσε από τον 3ο όροφο κάτω, από του κοριτσιού
του το διαμέρισμα. Και εκεί θα τα καταφέρουμε…, ήταν η απάντησή του, έτσι
πίστευε. Έτσι ξεγελά ο διάβολο πολλούς και τους κάνει να νομίζουν, ότι θα
σωθούν με τον τρόπο τους. Τον συγκεκριμένο μάλιστα άνθρωπο, μέχρι και στην
αυτοκτονία τον έσυρε.
* Είχα έναν θείο, ο οποίος έχει πεθάνει τώρα, που ήταν μεγάλος
άθεος. Αυτός με έλεγε:
Γιατί δεν κατέβηκε ο Χριστός από τον σταυρό; Άμα ήταν Θεός, θα
μπορούσε να κατέβει και να ξεφύγει. Τον πιάσανε τον κατεργάρη και τον
σταυρώσανε οι Εβραίοι! Δεν μπορούσε να ξεφύγει;
Εγώ τότε του λέω: Τότε, πώς ξέφυγε ο Χριστός, όταν κάποτε
θέλησαν να Τον ρίξουν στον γκρεμό; Ξέφυγε ανάμεσά τους. Πώς έγινε αυτό;
Πού το αναφέρει αυτό, με ρώτησε.
Άνοιξα το Ευαγγέλιο και του το έδειξα (Λουκάς κεφάλαιο 4,
στίχοι 29-30). Είναι πολλών γνώμη αυτή, ότι ο Χριστός δεν μπορούσε να κάνει
διαφορετικά, τον πιάσανε οι Εβραίοι και τον Σταύρωσαν. Όχι δεν είναι έτσι. Ο
Χριστός από αγάπη προς τον άνθρωπο, οδηγήθηκε προς το εκούσιο πάθος, θεληματικά
Σταυρώθηκε. Και να Του χρωστάμε υποχρέωση και ευγνωμοσύνη. Αυτό να το βάλουν
καλά στο μυαλό τους!
* Ο αδερφός μου, με είπε τρελό όταν πέθανε η μάνα μας. Μπροστά
στο λείψανο της μάνας μας και μπροστά σε όλον τον κόσμο με είπε τρελό, γιατί
δεν μπορούσε να ερμηνεύσει, πώς εγώ δεν έκλαιγα, πώς εγώ δεν μαυροφορέθηκα, πώς
εγώ δεν μαλλιοτραβιόμουνα, όπως έκανε αυτός και όλοι οι υπόλοιποι. Δεν μου λες,
εμείς όλοι εδώ μέσα είμαστε τρελοί και εσύ είσαι ο λογικός;
Τέτοια επίθεση με έκανε ο αδερφός μου, αλλά επειδή ήξερα ότι
υποκινείται από άλλον, απλά τον είπα:
Δεν ξέρω, εγώ δεν σας βλέπω για τρελούς και έτσι δεν έδωσα
συνέχεια στο θέμα. Μα εγώ πίστευα, ότι η μάνα μου ησύχασε και άμα πάω και εγώ
εκεί που πήγε, θα την βρω και θα ζούμε αιώνια μαζί.
Ο αδερφός όμως, ο στρατηγός, δεν πίστευε στην άλλη ζωή, ήταν
άπιστος, δεν πίστευε στην Ανάσταση των νεκρών και γι’ αυτό αντέδρασε έτσι.
Βέβαια μετά από 7 χρόνια, χώνεψε ο αδερφός μου την όλη συμπεριφορά μου και με
κατάλαβε. Εμένα η μάνα μου ήταν για 14 χρόνια σε καρότσι και με αυτό τη
μεταφέραμε από Εκκλησία σε Εκκλησία, μιας γυναίκας που είχε προβλέψει το θάνατό
της. Ξέρω ότι η μάνα μου σώθηκε και πήγε στον παράδεισο.
* Έχω έναν αδερφό, ο οποίος στην πίστη του κλονιζόταν. Άκουγε
την υπόθεση περί του μύρου της Παναγίας της Μαλεβής και αμφισβητούσε με τη
λογική του, ότι από την εικόνα της Παναγίας, έρεε μύρο.
Κάποτε όμως, κόπηκε λίγο ο εγωισμός του και ήθελε να έρθει
μαζί μας στη μονή της Μαλεβής. Πήγαμε στο μοναστήρι και μετά την παράκληση,
καθίσαμε για να φάμε. Ο αδερφός μου δεν κάθισε να φάει, αλλά πήγε στο ναό και
κοίταζε την εικόνα, για να δει, πώς έχουν τα πράγματα. Και καθώς την
παρακολουθούσε, βλέπει ξαφνικά να ρέει μύρο η εικόνα της Παναγίας!
Συγκλονίστηκε ο αδερφός
μου και τρέχει στην τραπεζαρία να μας βρει. Έρχεται στην γυναίκα μου και την
σηκώνει από το τραπέζι και της λέει: Έλα, Κική να δεις, ρέει από την εικόνα
μύρο! Το είδα με τα ίδια μου τα μάτια! Του λέει τότε η γυναίκα μου: Αμφέβαλλες
γι’ αυτό το θαύμα και εξανίστασαι με αυτόν τον τρόπο; Και τότε παραδέχθηκε ο
αδερφός μου, ότι είχε τις αμφιβολίες του, γι’ αυτό το θέμα. Τώρα αυτό που είδε
ο αδερφός μου, άντε να του το βγάλεις από το κεφάλι του. Απέκτησε γνώση επί του
θέματος. Όμως ο Χριστός δεν την αρνείται τη γνώση, αλλά δεν την αμοίβει κιόλας
και θέλει ο άνθρωπος να πιστέψει χωρίς να δει. Την πίστη αμοίβει Χριστός, αλλά
για να πιστέψει ο άνθρωπος πρέπει να ταπεινωθεί.
* Έχω ένα φίλο που είναι ταξιτζής. Αυτός τις Κυριακές το πρωί
δούλευε και δεν πήγαινε στην Εκκλησία.
Μια μέρα τον πλησίασα και τον ρώτησα, πόσα βγάζεις την ημέρα
και μου είπε, περίπου 1700 δραχμές. Τότε του πρότεινα, την ερχόμενη Κυριακή το
πρωί, να πήγαινε στην Εκκλησία και μετά να πήγαινε στην δουλειά και όσα
λιγότερα θα έβγαζε από τις 1700 δραχμές, την διαφορά θα του την έδινα εγώ.
Ο φίλος μου το σκέφτηκε και τελικά δέχτηκε την πρότασή μου.
Πήγε την Κυριακή στην Εκκλησία και μετά μέχρι το βράδυ δούλεψε
το ταξί. Το βράδυ με πήρε τηλέφωνο και μου λέει:
Δημήτριε, έγινε κάτι φοβερό! Είχα φουλ δουλειά και δεν
προλάβαινα τους πελάτες! Έβγαλα 2000 δραχμές! Από τότε ο φίλος μου, κάθε πρωί
πηγαίνει στην Εκκλησία.
Οι άνθρωποι που δουλεύουν τις Κυριακές και δεν πάνε στην
Εκκλησία, τα λεφτά που βγάζουν δεν είναι ευλογημένα και κάποια μέρα θα τα
χάσουν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Γιατί όποιος συλλέγει χρήματα μακριά από το
Θεό, τα διασκορπίζει.
Γι’ αυτό και βλέπουμε πολλές οικογένειες που εργάζονται από το
πρωί έως το βράδυ, αλλά να μην μπορούν να βάλουν μερικά χρήματα στην άκρη.
Φωτιά είναι τα λεφτά
της Κυριακής,
έλεγε ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός..."
Εις αγαθή ανάμνηση
Εμπειρικές αλήθειες από την κηρυκτική διακονία του πιστού
εργάτου Κυρίου
Δημήτριος Παναγόπουλος Ιεροκήρυκας †
(1916-1982)
Εκδόσεις "Ορθόδοξος Κυψέλη"
|εμείς το πρωτοείδαμε από http://ahdoni.blogspot.gr/)
- η πρώτη δημοσίευση έγινε τέτοιες μέρες το 2016...
✔Αν δεν σου Φτάνει,
άκουσε τον ίδιο μεταξύ άλλων,
να τα λέει εδώ...
Αξεπέραστος πραγματικά...
