Η Αγία Μάρτυς Τατιανή καταγόταν από τη Ρώμη και έζησε κατά την εποχή του αυτοκράτορα Αλεξάνδρου του Σεβήρου (222 – 235 μ.Χ.). Ο πατέρας της είχε διατελέσει ύπατος.
Η Αγία Τατιανή είχε το εκκλησιαστικό αξίωμα της διακόνισσας και στην υμνολογία παρίσταται ως μαθήτρια των Αγίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου. Η επισημότητα της καταγωγής της και ο ένθεος ζήλος με τον οποίο εκτελούσε τα διακονικά της καθήκοντα, έδωσαν στην Τατιανή περιφανή θέση μεταξύ των Χριστιανών. Και οι Εθνικοί όμως είχαν ακούσει περί αυτής και δεν μπορούσαν να δεχθούν το γεγονός ότι μια τέτοια γυναίκα καταφρονούσε τις κοσμικές βλέψεις και περιφρονούσε τα είδωλα, για να υπηρετεί με τόση αυταπάρνηση τους Χριστιανούς και να κηρύττει το Ευαγγέλιο του Κυρίου.
Όταν, επί Σεβήρου, διατάχθηκε δίωξη των Χριστιανών, η Τατιανή συνελήφθη και επειδή διεκήρυττε την πίστη της στον Χριστό, την οδήγησαν μπροστά στο βασιλέα και μαζί με αυτόν εισήλθε σε ένα ειδωλολατρικό ναό. Εκεί όμως η Αγία, με μια θερμή προσευχή στο Χριστό, συντάραξε τα ξόανα (τα ξύλινα αγάλματα) των θεοτήτων της ειδωλολατρίας και τα γκρέμισε στο δάπεδο. Για τον λόγο αυτό την υπέβαλαν σε βασανιστήρια. Την κτύπησαν και με σιδερένια νύχια της ξέσκισαν τα βλέφαρα. Έπειτα την κρέμασαν και της ξύρισαν το κεφάλι. Ακολούθως την έριξαν πάνω σε φωτιά, αλλά δεν έπαθε τίποτα. Κατόπιν την έριξαν σε πεινασμένα άγρια θηρία, αλλά αυτά δεν τόλμησαν να την βλάψουν. Ύστερα από όλα αυτά, οι ειδωλολάτρες, έκοψαν την Τίμια κεφαλή και κατ’ αυτόν τον τρόπο η Αγία εισήλθε με το στέφανο της δόξας στη χαρά του Κυρίου της.
Ήταν Αύγουστος του 2006, είχε ήδη περάσει όλο το καλοκαίρι κι εγώ κάλυπτα δημοσιογραφικά τον πόλεμο Λιβάνου-Ισραήλ ακόμη. Σε εκείνον τον πόλεμο άλλαξα εντελώς φιλοσοφία στη ζωή μου. Είχα χάσει τους συνεργάτες μου στον βομβαρδισμό της Τήρου στο Νότιο Λίβανο την ώρα που εγώ είχα βγει από το νοσοκομείο για να φέρω ένα συνάδελφο στο καταφύγιο κι εκείνοι είχαν μείνει μέσα. Είχα γλυτώσει από έναν δεύτερο βομβαρδισμό στο χωριό Κάνα όπου σκοτώθηκαν 54 παιδιά μεσα στο καταφύγιο για το οποίο γεγονός σχεδόν δεν μπορούσα να αρθρώσω λέξη στον αέρα των ειδήσεων αφού ήμουν από τους λίγους δημοσιογράφους στο χωριό που βομβαρδιζόταν ανελέητα (δεν θελω να πω πολλά).
Η εικονίτσα που μου έδωσε η Τατιάνα
Τώρα προς το τέλος Αυγούστου και αφού ο Νότιος Λίβανος είχε ισοπεδωθεί έπρεπε να φύγω από την πλευρά της Συρίας και να βγω από τη χώρα μέσα στη νύχτα. Σε αυτόν τον πόλεμο είχα έναν καλό άγγελο που την έλεγαν Τατιάνα που με όλη της την οικογένεια με βοήθησαν και με έσωσαν πολλές φορες προσφέροντάς μου ασφαλή μέρη να μένω.
Το βράδυ εκείνο που έφευγα λοιπόν η Τατιάνα με πήρε αγκαλιά και μου έδωσε μια μικρή εικόνα μιας Αγίας που δεν ήξερα. Ήταν ανήσυχη για την έκβαση της εξόδου μου από τη χώρα. “Είναι η Αγία Τατιάνα μου είπε, σε παρακαλώ πάρτην μαζί σου. Θα σε προστατεύει”.
Το ίδιο βράδυ λίγο πριν τα μεσάνυχτα περνούσα την κατεστραμμένη περιοχή και τις βομβαρδισμένες γέφυρες με τον λιβανέζο οδηγό που θα με περνούσε στα σύνορα της Συρίας. Είχε μείνει μία και μοναδική γέφυρα που ήταν ακόμη στη θέση της και απο αυτήν επιχειρήσαμε να περάσουμε.
Πίσω από την εικονίτσα είχα χαράξει την ημερομηνία της νύχτας εκείνης
Ξαφνικά πάνω από τα κεφάλια μας λίγο πριν τα σύνορα με τη Συρία άρχισαν τα βομβαρδιστικά να γαζώνουν πίσω μας τη γέφυρα που μόλις περνούσαμε. Έσφιξα την εικόνα στα χέρια μου και η καρδιά μου άρχισε να χτυπάει δυνατά. Κοίταξα τον οδηγό που είχε πατήσει τέρμα το γκάζι κάνοντας το αυτοκίνητο να μουγκρίζει και κλείνοντας τα μάτια μου προσευχήθηκα ώσπου βρέθηκα πια στο σημείο των Συνόρων με τη Συρία έχοντας ξεπεράσει τον κίνδυνο. Η μοναδική γέφυρα που ένωνε τις δύο χώρες είχε πια ισοπεδωθεί!
Εκεί οι Σύριοι στρατιώτες με ρωτούσαν δίνοντάς μου τσάι μαραμίγιε ποιον άγιο είχα βοηθό……
Γράφω αυτήν την ιστορία γιατί σήμερα* γιορτάζει η Αγία αυτή η οποία μαρτύρησε για την πίστη της και έτσι θέλω να ΕΥΧΗΘΩ χρόνια πολλά και στην μακρινή μου φίλη Τατιάνα που ζει, Δόξα τω Θεώ ασφαλής, ακόμη στο Λίβανο.
*Το κείμενο γράφτηκε στις 12 Ιανουαρίου 2017, ημέρα που εορτάζει η Αγία Τατιανή
|Όπως και την "παρουσία" της Αγίας Τατιανής με τον μοναδικό Ναό της στην Ελλάδα, που υπάρχει στην πόλη της Αίγινας...
Για να φθάσεις στην Αγία Τατιανή υπάρχουν δύο τρόποι. Ανεβαίνοντας την οδό Αφαίας στα αριστερά του δρόμου συναντάς την ομώνυμη οδό. Πρόκειται για ένα μικρό δρομάκι - σοκάκι που εξελίσσεται σχεδόν σε μονοπάτι και φθάνει στην μικρή εκκλησιά. Ο δεύτερος τρόπος είναι από την πλευρά του Μεριστού και λίγο μετά το Νοσοκομείο ένα στενό δρομάκι και πάλι οδηγεί στην πόρτα της.
Άγνωστη για πολλούς Αιγινήτες η εκκλησία αυτή που εορτάζει σήμερα, 12 Ιανουαρίου, ημέρα μνήμης της μάρτυρος των Ρωμαϊκών χρόνων Τατιανής, η οποία έζησε στη Ρώμη την εποχή του αυτοκράτορα Σεβήρου, όταν οι χριστιανοί ήταν υπό διωγμό.
Εξίσου άγνωστο το πως αφιερώθηκε αυτός ο ναός σε μια Αγία που δεν είναι και τόσο γνωστή.
Το καλαίσθητο κτίσμα βρίσκεται χωμένο μέσα σε χωράφια γεμάτα φιστικιές και το καλοκαίρι στην κυριολεξία δεν διακρίνεται από τα φυλλώματα των δένδρων.
Ανήκει στην ενορία της Μητροπόλεως, της Κοιμήσεως της Θεοτόκου όπου ο εφημέριος πρωτ. Εμμανουήλ Γιαννούλης την ευλαβείται πολύ και την πανηγυρίζει κάθε χρόνο έτσι ακριβώς όπως τις αρμόζει.
Το κτίσμα έχει έντονες δυτικές επιρροές, στην οροφή του σχηματίζει σταυρό αλλά χωρίς τρούλο και αρχιτεκτονικά θυμίζει την εκκλησία του Αγίου Διονυσίου του Νοσοκομείου με την οποία άλλωστε γειτονεύει. Το Αιγινήτικο πουρί που χρησιμοποιήθηκε για το κτίσιμο της, της έχει δώσει εξωτερικά την ομορφιά όλων αυτών των παλαιών κτιρίων της πόλης.
|κι αν κάποιοι αγαπούν την Αγία
(ή την αγάπησαν σήμερα μετά απ΄όλα αυτά...)
ας κάνουν σήμερα που είναι η μέρα της
την Παράκλησή της...
|Τελειώνοντας και υπό τον φόβο
πως ήδη κουράσαμε...
Δεν μπορούσαμε να μην συμπεριλάβουμε την Τατιάνα μας,
Και μιας και είναι σίγουρο για όσους κατά καιρούς μας ρωτάτε πως είναι το κορίτσι μας...
Θα καταλάβεις βλέποντας τις παρακάτω φωτογραφίες από την πρόσφατη επίσκεψη-έκπληξη που μας έκανε με όλη την υπέροχη οικογένειά της μετά από μια χημειοθεραπεία της...
Για να φθάσεις στην Αγία Τατιανή υπάρχουν δύο τρόποι. Ανεβαίνοντας την οδό Αφαίας στα αριστερά του δρόμου συναντάς την ομώνυμη οδό. Πρόκειται για ένα μικρό δρομάκι - σοκάκι που εξελίσσεται σχεδόν σε μονοπάτι και φθάνει στην μικρή εκκλησιά. Ο δεύτερος τρόπος είναι από την πλευρά του Μεριστού και λίγο μετά το Νοσοκομείο ένα στενό δρομάκι και πάλι οδηγεί στην πόρτα της.
Άγνωστη για πολλούς Αιγινήτες η εκκλησία αυτή που εορτάζει σήμερα, 12 Ιανουαρίου, ημέρα μνήμης της μάρτυρος των Ρωμαϊκών χρόνων Τατιανής, η οποία έζησε στη Ρώμη την εποχή του αυτοκράτορα Σεβήρου, όταν οι χριστιανοί ήταν υπό διωγμό. Εξίσου άγνωστο το πως αφιερώθηκε αυτός ο ναός σε μια Αγία που δεν είναι και τόσο γνωστή. Το καλαίσθητο κτίσμα βρίσκεται χωμένο μέσα σε χωράφια γεμάτα φιστικιές και το καλοκαίρι στην κυριολεξία δεν διακρίνεται από τα φυλλώματα των δένδρων. Ανήκει στην ενορία της Μητροπόλεως, της Κοιμήσεως της Θεοτόκου όπου ο εφημέριος πρωτ. Εμμανουήλ Γιαννούλης την ευλαβείται πολύ και την πανηγυρίζει κάθε χρόνο έτσι ακριβώς όπως τις αρμόζει.
Για να φθάσεις στην Αγία Τατιανή υπάρχουν δύο τρόποι. Ανεβαίνοντας την οδό Αφαίας στα αριστερά του δρόμου συναντάς την ομώνυμη οδό. Πρόκειται για ένα μικρό δρομάκι - σοκάκι που εξελίσσεται σχεδόν σε μονοπάτι και φθάνει στην μικρή εκκλησιά. Ο δεύτερος τρόπος είναι από την πλευρά του Μεριστού και λίγο μετά το Νοσοκομείο ένα στενό δρομάκι και πάλι οδηγεί στην πόρτα της.
Άγνωστη για πολλούς Αιγινήτες η εκκλησία αυτή που εορτάζει σήμερα, 12 Ιανουαρίου, ημέρα μνήμης της μάρτυρος των Ρωμαϊκών χρόνων Τατιανής, η οποία έζησε στη Ρώμη την εποχή του αυτοκράτορα Σεβήρου, όταν οι χριστιανοί ήταν υπό διωγμό.
