✔ Οι Άγιοι Ανάργυροι Κοσμάς και Δαμιανός, περί το 400 μ.Χ., έκαναν την πρώτη μεταμόσχευση στον κόσμο...

 

👉 Ο κ. Βασίλειος Κέκης, καθηγητής της χειρουργικής του Πανεπιστημίου Αθηνών και Διευθυντής χειρουργός του “Ιατρικού Κέντρου Αθηνών”, έζησε στη Βοστόνη το 1962, μια έντονη θρησκευτική εμπειρία, σε σχέση με θαυμαστές θεραπείες των Αγίων Αναργύρων, όπως τις κατέγραψε ο ίδιος, προς δόξαν του Θεού και τιμή των Αγίων Κοσμά και Δαμιανού.

Τον Μάιο του 1962 μετεφέρετο επειγόντως στο τμήμα ατυχημάτων του Γενικού Νοσοκομείου της Μασσαχουσέτης (Mass. General Hospital) στη Βοστόνη Αμερικής, ένα μικρό αγόρι ηλικίας δώδεκα ετών, στο οποίο είχε αποκοπεί το δεξί του χέρι κατόπιν τροχαίου ατυχήματος. 

Μετά από επιτυχή χειρουργική επέμβαση επιτεύχθει η ανασυγκόλληση του άκρου και μετά από λίγο καιρό ο μικρός μαθητής επανήλθε στην ομάδα μπέιζ-μπολ του σχολείου του!

Μετά την επιτυχία αυτή ο ημερήσιος τύπος της Αμερικής οργάνωσε Press conferences μετά ιατρών χειρουργών, οι οποίοι έλαβαν μέρος στην εγχείρηση αυτή. 

Κατ΄ αρχήν ένας από τους δημοσιογράφους ρώτησε εάν το Mass. General Hospital διεκδικούσε την προτεραιότητα για ένα τέτοιο είδος χειρουργικής επέμβασης.

Τότε προς έκπληξη όλων, ο διευθυντής του Νοσοκομείου, χειρούργος E. D. Churchill απάντησε ως εξής:

“Όχι, δεν διεκδικούμε τέτοια προτεραιότητα, διότι μια άλλη ομάδα γιατρών, οι Άγιοι Κοσμάς και Δαμιανός, περί το 400 μ.Χ. ακρωτηρίασε ενός άνδρα το κάτω άκρο, το οποίο έπασχε από γάγγραινα και το αντικατέστησε με ενός άλλου υγιούς από έναν Άραβα, ο οποίος μόλις είχε πεθάνει”!

Το περιοδικό του M. G. H. δημοσίευσε τότε ένα ζωγραφικό πίνακα του 14ου αιώνα με θέμα “Το θαύμα του Μαύρου Ποδιού”, των Αγίων Κοσμά και Δαμιανού. 

Το ιατρικό περιοδικό Spectrum , θέλοντας να δημοσιεύσει έναν έγχρωμο πίνακα με το θαύμα, ανακάλυψε ότι υπάρχουν πλέον των 1500 ζωγραφικών πινάκων της εποχής της Αναγέννησης στα διάφορα μουσεία και Εκκλησίες της Ευρώπης, οι οποίοι απεικονίζουν το γεγονός της μεταμόσχευσης του μέλους από τους αγίους Κοσμά και Δαμιανό...

πηγή: φιλοι ΕλληνοΡωμηων

✔ Γιατί θάφτηκαν τελικά μαζί οι Άγιοι Ανάργυροι; |Και η καμήλα που μίλησε...

👉 Στη διήγηση για τους Αγίους Αναργύρους, Κοσμά και Δαμιανό, υπάρχει ένα θαύμα που περιλαμβάνει μια καμήλα. Σύμφωνα με την παράδοση, μετά τον θάνατο των δύο αγίων, μια καμήλα μίλησε με ανθρώπινη φωνή και αποκάλυψε...

Εκείνη την εποχή ζούσε μια γυναίκα που την έλεγαν Παλλαδία.

Η Παλλαδία υπέφερε από μια βαριά ασθένεια και βρισκόταν πολύ καιρό στο κρεβάτι.

Οι Άγιοι Ανάργυροι, που όχι μόνο δέχονταν τους αρρώστους, αλλά τους αναζητούσαν κιόλας στα σπίτια τους, επισκέφθηκαν και αυτή την γυναίκα.

Μόλις μπήκαν στο σπίτι της κι αφού εξήγησαν τον λόγο που βρίσκονταν εκεί, τη θεράπευσαν.

Η Παλλαδία, γεμάτη χαρά και ικανοποίηση για την παράδοξη θαυματουργία των Αγίων, θέλησε να τους ευχαριστήσει και να τους ανταμείψει.

Γι’ αυτό, σαν ένα ελάχιστο δώρο της βαθιάς της ευχαριστίας κι ευγνωμοσύνης πρόσφερε στους Αγίους Αναργύρους τρία αυγά.

Οι Άγιοι, όπως πάντα, δεν δέχτηκαν το δώρο αυτό, γιατί θα ήταν σαν να λάμβαναν μισθό.

Η γυναίκα, όμως, στεναχωρήθηκε πάρα πολύ.

Γι’ αυτό «παραμόνευε» για να βρει μια ευκαιρία να τους τα δώσει κι έτσι μια μέρα ξεμονάχιασε το μικρότερο από τους δύο αδελφούς, τον Άγιο Δαμιανό, και με δάκρυα στα μάτια, του είπε :

«Γιατί με περιφρονείτε; Γιατί δε δέχεσθε το δωράκι μου αυτό, σαν να ήταν σιχαμερό και βδελυκτό; Μήπως επειδή είμαι φτωχή και είναι μικρό; Σε παρακαλώ πολύ, να μη με πικράνεις άλλο, αλλά να δεχτείς το μικρό αυτό δώρο σαν να ήτανε μεγάλο.»

Με το που άκουσε αυτά τα λόγια ο Άγιος, ράγισε η καρδιά του, λυπήθηκε τη γυναίκα και πήρε τα τρία αυγά.

Όταν, μετά από μερικές μέρες, ο Άγιος Δαμιανός ανέφερε το γεγονός στον μεγαλύτερο αδελφό του, τον Άγιο Κοσμά, εκείνος στεναχωρήθηκε πάρα πολύ και έκανε αυστηρές παρατηρήσεις στο μικρότερο αδελφό του, γιατί παρέβηκε την υπόσχεση που και οι δύο είχαν δώσει στον Θεό, ότι δηλαδή δε θα έπαιρναν χρήματα από καμία θεραπεία.

Θύμωσε μάλιστα τόσο πολύ, που ζήτησε όταν πεθάνουν να μη τους θάψουν μαζί.

Ο Θεός, όμως, που γνώριζε τις πραγματικές προθέσεις του Αγίου Δαμιανού, δεν άφησε τον Άγιο Κοσμά να καταβάλεται από την θλίψη και την στεναχώρια, αλλά του φανέρωσε σε όραμα τον πραγματικό σκοπό του αδελφού του.

Αμέσως, ο Άγιος Κοσμάς έτρεξε στον αδελφό του και του ζήτησε συγγνώμη και του είπε ότι μετάνιωσε που ζήτησε να μην ταφούν μαζί.

Το όραμά του όμως δεν το φανέρωσε στους ανθρώπους.

Αρκετό καιρό αργότερα ο Άγιος Δαμιανός αρρώστησε και εκοιμήθη εν Κυρίω.

Ο Άγιος Κοσμάς, μαζί με άλλους χριστιανούς, παρέλαβαν το Άγιο λείψανό του Αγίου και το ενταφίασαν εκεί.

Λίγες μέρες αργότερα εκοιμήθη και ο Άγιος Κοσμάς.

Όταν εκοιμήθη ο Άγιος Κοσμάς, οι χριστιανοί είχαν υπόψη τους την παλιά επιθυμία του Αγίου, δηλαδή να μην τους θάψουν μαζί στον ίδιο τάφο και δεν γνώριζαν το όραμα του Αγίου Κοσμά.

Ο Θεός, όμως, θέλησε να δείξει το θέλημά του και μάλιστα με τρόπο που δεν το περίμενε κανένας.

Αυτή τη φορά δεν έστειλε φωνή ούτε από τον ουρανό ούτε μέσω κάποιου αγγέλου, αλλά αποφάσισε να μιλήσει μέσω μίας καμήλας, της οποίας, μάλιστα, το πόδι είχε θεραπεύσει ο Άγιος Κοσμάς από σοβαρή ασθένεια, πριν από καιρό.

Την στιγμή, λοιπόν, της απορίας των χριστιανών, η καμήλα μίλησε με ανθρώπινη ομιλία και είπε ότι το θέλημα του Θεού είναι να ταφούν και οι δύο αδελφοί μαζί.

Άλλωστε, ο ίδιος ο Χριστός είχε πει άλλοτε πως «οι λίθοι κεκράξονται»...

Αμέσως μετά η καμήλα έφυγε μόνη της για το βουνό. Μετά από αυτό το θαύμα, έθαψαν και τους δύο αδελφούς μαζί.

Τιμή και δόξα στους Αγίους Αναργύρους!

πηγή

|εμείς από την Athina Samos

☆ Τον κοινώνησαν οι άγιοι Ανάργυροι! Μέσα στο κρεβάτι του πόνου, στο θάλαμο του ΑΧΕΠΑ... |Τῇ Αʹ (1ῃ) τοῦ μηνός Ἰουλίου, μνήμη τῶν Ἁγίων και θαυματουργῶν Ἀναργύρων Κοσμᾶ και Δαμιανοῦ, τῶν αὐταδέλφων τῶν ἐν Ῥώμῃ τελειωθέντων (284).

 

 

Διήγηση Στυλιανού…:

 

«Στις 27-9-2001 

έπαθα ένα βαρύ εγκεφαλικό επεισόδιο (θρομβωτικό) 

και το αριστερό χέρι και πόδι ήταν σε πλήρη ακινησία. 

Ο λόγος μου ήταν αργός και όχι σταθερός. 

Έμεινα στο Νοσοκομείο 10 μέρες 

και ύστερα πήγα στο σπίτι. 

Κατά το τέλος Δεκεμβρίου του ιδίου έτους 

άρχισα να σηκώνομαι και να κυκλοφορώ με μπαστούνι.

 

 

»Στις 9-1-2002 και ενώ έκανα αντιπηκτική αγωγή, 

παθαίνω το δεύτερο εγκεφαλικό επεισόδιο 

και ταυτόχρονα πνευμονική εμβολή. 

Πάλι το αριστερό χέρι και πόδι μένουν χωρίς κίνηση. 

Οι γιατροί λένε ότι δεν υπάρχει σωτηρία για μένα. 

Με αυτή την αγωγή δεν δικαιολογείται ο θρόμβος 

που προκάλεσε το εγκεφαλικό και την πνευμονική εμβολή.

 Βρίσκομαι και πάλι στο ΑΧΕΠΑ στο κρεββάτι του πόνου.

 

»Στις εννέα προς δέκα Ιανουαρίου, 

στις τρεις μετά τα μεσάνυχτα, 

ενώ με είχε πάρει για λίγο ο ύπνος, 

ξύπνησα και είδα όλο τον θάλαμο φωτισμένο άπλετα 

με ένα λευκό φως που δεν μπορώ να το περιγράψω. 

Γύρισα προς την πόρτα 

και αντί να δω κάποια νοσηλεύτρια, 

βλέπω δυό άνδρες με γαλάζια άμφια, 

με μορφή γαλήνια, 

την οποία γαλήνη μετάδωσαν και σε μένα 

πριν ακόμη τους μιλήσω. 

Όταν πλησίασαν κοντά μου τους ρώτησα ποιοί είναι 

και με πραεία φωνή μου είπαν: 

“Ο Κοσμάς και ο Δαμιανός είμαστε, Στυλιανέ, 

γιατροί είμαστε”.

 

»Ο ένας κρατούσε ένα μικρό Άγιο Ποτήριο με την λαβίδα. 

Ο άλλος ένα δοχείο γυάλινο με ένα Σταυρό στην μέση 

και 3 κλωνάρια βασιλικό. 

Πλησίασαν, 

με ράντισαν με τον αγιασμό 

και έπειτα ράντισαν και τον άλλο ασθενή του θαλάμου, 

τον Αναστάσιο, από ένα χωριό της Κοζάνης. 

Στην συνέχεια έρχονται να με κοινωνήσουν.

 

Τους είπα ότι την προηγούμενη μέρα το απόγευμα 

είχα φάει κρέας και μου απάντησαν: 

“Μην στενοχωριέσαι, εμείς το γνωρίζουμε. 

Και ένα να γνωρίζης. 

Αυτόν που εμείς φέραμε σε σένα, 

Αυτόν και εσύ από εδώ και στο έξης 

θα δίνεις στους ανθρώπους”.

 

 

»Μου έδωσαν το μάκτρο και με κοινώνησαν. 

Το ίδιο έκαναν και στον Ανάσταση. 

Αφού μας ευλόγησαν, 

έφυγαν 

και το φως έσβησε μόνο του.

 

Τότε τινάχθηκα πάνω στο κρεββάτι 

και ένιωσα κάτι παράξενο. 

Πριν ακόμα αρχίσω να σκέφτωμαι 

και να συνειδητοποιώ τι συνέβη, 

ένιωθα την ευλογία τους. 

Έβγαλα από το στόμα μου τον Άγιο Άρτο 

και το χέρι μου κοκκίνισε. 

Τότε κατάλαβα πως ήταν κάτι το αληθινό, 

κάτι το υπαρκτό. 

Με δέος τον κατέλυσα. 

Δόξασα τον Θεό 

και πραγματικά περίμενα με αγάπη μέσα μου τον θάνατο.

 

»Αλλά συνέβη το αντίθετο. 

Ενώ ήμουν με 80 τοις εκατό αναπηρία 

και σύμφωνα με το νόμο 2643 

ήμουν άτομο με ειδικές ανάγκες, 

από εκείνη την στιγμή 

άρχισαν όλα να πηγαίνουν προς το καλύτερο. 

Η αποκατάσταση της υγείας μου ήταν γρήγορη, 

θεαματική και οι γιατροί απορούσαν γι’ αυτό.

 

»Όταν μετά από λίγους μήνες 

βρέθηκα με κάποιον Γέροντα Αγιορείτη 

και του διηγήθηκα όλα αυτά, μου είπε: 

“Στυλιανέ, τι ήταν αυτό 

που σου έφεραν οι Άγιοι εκείνη τη νύχτα; 

Ήταν ο Χριστός, 

το Σώμα και το Αίμα Του, 

η Θεία Κοινωνία.

 Ποιος είναι αυτός 

που δίνει στους ανθρώπους την θεία Κοινωνία; 

Ο Ιερέας. Στυλιανέ, παιδί μου, 

ήρθε η ώρα για τον θάνατο, 

όχι τον πνευματικό, 

αλλά τον θάνατο του παλαιού Στυλιανού, 

ήρθε η ώρα για να γίνης Ιερέας”.

 

 

»Έτσι στις 14-12-2003, 

χωρίς προηγουμένως να το έχω σκεφθή ποτέ,

χειροτονήθηκα Διάκονος από τα ευλογημένα χέρια 

του αειμνήστου Μητροπολίτου Σισανίου 

και Σιατίστης Κυρού Αντωνίου, 

και στις 23-5-2004 πρεσβύτερος, 

σε ηλικία 41 ετών».

 

Από το βιβλίο «Ασκητές μέσα στον κόσμο», 

τόμος Α’, και την ενότητα: 

«Θαυμαστά και διδακτικά περιστατικά». 

Ιερόν Ησυχαστήριον «Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος»,

 Μεταμόρφωσις Χαλκιδικής, 2008.

 

Τῇ Αʹ (1ῃ) τοῦ μηνὸς Ἰουλίου, μνήμη τῶν Ἁγίων καὶ θαυματουργῶν Ἀναργύρων Κοσμᾶ καὶ Δαμιανοῦ, τῶν αὐταδέλφων τῶν ἐν Ῥώμῃ τελειωθέντων (284).

  

Πηγή: https://iconandlight.wordpress.com

|εμείς από εδώ

[Η ΑΡΧΙΚΗ ΕΙΚΟΝΑ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΑΝΑΡΓΥΡΩΝ 

ΠΟΥ ΚΟΣΜΕΙ ΜΑΡΜΑΡΙΝΟ ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΑΡΙ 

ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΔΕΞΙΑ 

ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΕΙΣΟΔΟ ΣΤΟΝ

ΙΕΡΟ ΝΑΟ «ΜΕΓΑΛΗΣ» ΠΑΝΑΓΙΑΣ 

– ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΘΗΒΩΝ

«ΕΡΓΟ ΣΑΜΑΡΙΝΑΙΩΝ ΙΩΑΝΝΟΥ ΚΑΙ ΖΗΣΗ 

16 ΜΑΡΤΙΟΥ 1880» 

ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΕΠΙΓΡΑΦΗ ΤΗΣ ΕΙΚΟΝΑΣ...