✔ Μην πεις λοιπόν πως δεν υπάρχει πλέον τίποτα για να σωθεί ο άνθρωπός μου... Πέσε εσύ στα γόνατα και άσε τον Θεό ν΄αποΦασίσει. Και δέξου με ευχαριστία και ευγνωμοσύνη την κατάληξη, έχοντας την απόλυτη πεποίθηση πως τίποτα δεν συμβαίνει χωρίς να το επιτρέψει Εκείνος.-

Πρωτοδημοσιεύτηκε στις 5.4.19

"Φρόντισε μιά-δυό φορές κάθε χρόνο, να επισκέπτεσαι ένα Νοσοκομείο. Ίσως έτσι καταλάβεις, πόσο πλούσιος είσαι..."

πηγή τίτλου και φωτογραφίας

* Επισήμανση "αμφ.": 

Πρέπει να διαβάσεις οπωσδήποτε το βιβλίο του:

"Ο Άγιος Γαβριήλ, ο δια Χριστόν Σαλός και Ομολογητής".

Ζήτα το από το βιβλιοπωλείο της γειτονιάς σου.

(Δεν είναι κάποιας συγκεκριμένης έκδοσης.

Τα δικαιώματα ανήκουν στην εκδότρια, κ.Νανά Μερκβιλάτζε, πνευματικό παιδί του Αγίου Γαβριήλ...)

Πρόκειται για "περίπτωση"!

Φαντάσου τον αντίστοιχο με τον δικό μας, Γεωργιανό Άγιο Πορφύριο...

Καταλαβαίνεις...
Δεν είναι από τα βιβλία που διαβάζεται απνευστί.
"Τρώγεται" αργά.
Όπως ακριβώς 1 σπάνιο γλυκό.
Για να μην τελειώσει...

            

|Λέγαμε το 2015. Ακόμα να το παραγγείλεις;|

...

 

☆ Τη μέρα που θα λυπηθείς για κάποιον άρρωστο...

 

  ...να βλέπεις τον εαυτό σου 

σαν μάρτυρα για το Χριστό!…

       ● Άγιος Ισαάκ ο Σύρος

|από τον Konst Rous

✨ Η Εκκλησία είναι νοσοκομείο, θεραπευτήριο. Δεν δίνει βραβεία αλλά φάρμακα και θεραπείες. Δεν δίνει ευλογίες να μας πάνε καλά τα πράγματα αλλά μας ανοίγει τον ευλογημένο δρόμο για να πάνε στο Χριστό τα πράγματα...

Αν πηγαίνουμε στην Εκκλησία με αίσθημα αυτοδικαίωσης και αμετανοησίας
χωρίς να θέλουμε πραγματικά να αλλάξουμε,
τότε χάνουμε χρόνο από την ζωή μας. 

Είναι σαν να πηγαίνουμε 

στην αναμονή του νοσοκομείου
ενώ είμαστε άρρωστοι,
για να πούμε στον γιατρό 

ότι είναι μαγκιά μας που είμαστε άρρωστοι
και ότι δεν θέλουμε να γίνουμε καλά.

Τότε μάταιη η επίσκεψη μας στο νοσοκομείο.

Χαμένος χρόνος! 

Και ο γιατρός δεν μπορεί να κάνει τίποτα,
διότι δεν θέλει ο ασθενής…

Οπότε η αρρώστια θα πάρει την φυσική της ροή...

Ας προσπαθήσουμε… έστω λίγο…
και το λίγο θα γίνει πολύ
με την βοήθεια της Χάριτος του Κυρίου.

Κάποτε ένας Ιερέας ρώτησε ένα πιστό
γιατί έρχεται στην Εκκλησία,
για να λάβει την εξής απάντηση:
- Θέλω να αγαπήσω τον εχθρό μου 

και δεν μπορώ
και αφού μου το λέει Αυτός που με έφτιαξε
τότε με την βοήθεια Του
θα μπορέσω να τα καταφέρω
ώστε να γίνει η καρδιά μου
καρδιά αγάπης για κάθε δημιούργημα.

- Εύγε αδερφέ ! 

Είσαι στο σωστό μέρος !

Η Εκκλησία είναι νοσοκομείο, θεραπευτήριο. 

Δεν δίνει βραβεία αλλά φάρμακα και θεραπείες.

Δεν δίνει ευλογίες να μας πάνε καλά τα πράγματα
αλλά μας ανοίγει τον ευλογημένο δρόμο
για να πάνε στο Χριστό τα πράγματα. 

Δεν θα πάω στην Εκκλησία 

για να κερδίσω τον κόσμο
αλλά για να γίνω πολίτης του Ουρανού 

και της Βασιλείας του Θεού.

Μιας Βασιλείας 

που η πόρτα έχει ήδη ανοίξει 

και είμαι προσκεκλημένος…

Θα πω όχι σε αυτή την πρόσκληση;

π. Σπυρίδων Σκουτής

Για κάποιον & όχι (μόνο) με κάποιον...

 

~ Αναζήτηση νέων συνεργατών διοικητικής υποστήριξης στην "Εθελοντική Διακονία Ασθενών"...

 

Λαχταράς να εργαστείς προσφέροντας στο συνάνθρωπο;

Νιώθεις ότι είναι σημαντικό για εσένα να λειτουργήσεις σε ένα περιβάλλον που σου δίνει ευκαιρίες προσωπικής και επαγγελματικής εξέλιξης;

Σου αρέσει να δουλεύεις ομαδικά, έχοντας ταυτόχρονα και τη δυνατότητα ατομικής εργασίας;

Βρίσκεις ενδιαφέρουσα την επαφή και επικοινωνία με τον κόσμο, τη χρήση των social media και την οργάνωση;

Τότε ίσως σε περιμένει μία θέση στην οικογένεια των στελεχών της “ΔΙΑΚΟΝΙΑΣ”

 

Ολοκληρώνοντας 20 χρόνια υπεύθυνης, αδιάλειπτης και ασφαλούς προσφοράς στον συνάνθρωπό μας, η “ΔΙΑΚΟΝΙΑ” κάνει κάλεσμα για στελέχη διοικητικής υποστήριξης.

Το κάλεσμα αφορά δύο (2) θέσεις πλήρους απασχόλησης ορισμένου χρόνου. 

Μπορείς να συμπληρώσεις την αίτηση ακολουθώντας τον σύνδεσμο παρακάτω (στο τέλος του άρθρου) έως 10 Απριλίου και ώρα 23:59:59.

Με νέες δράσεις οι οποίες αναπτύσσονται συνεχώς  και πάντα με στόχο τον συνάνθρωπο, η ΔΙΑΚΟΝΙΑ προσκαλεί και εσένα...

 

|αν σε ενδιαφέρει, δες τα υπόλοιπα εδώ...

* Βγαίνοντας στην καυτή άσφαλτο ένοιωθα να βρίσκομαι σε όαση

Χάρηκε τόσο πολύ όταν με είδε να μπαίνω στο δωμάτιο της χειρουργικής.

Παρότι φοβισμένη από τα δύσκολα που περνάει, από την μοναξιά και τον πόνο, άπλωσε και τα δυο χεράκια...

Αργότερα μου έδωσε το "παιχνίδι" της σε ένδειξη εμπιστοσύνης. 

Με τα μάτια μιλούσαμε στην αρχή μέχρι που μου χάρισε το γέλιο της!

Και το χάρισε και στην κοινωνική λειτουργό της Εθελοντικής Διακονίας που πέρασε να δει πως πάμε.

Και έγινε αυτό το γέλιο η δροσιά μέσα στον καύσωνα.

Η χαρά της πιο σπουδαίας νίκης στον αγώνα να γίνει γέλιο το κλάμα ενός παιδιού που μόνο του πονάει...

Πριν την αφήσω κάναμε "κόλλα το"! 

Αδύναμο το χεράκι της, όμως μου έδωσε τόση δύναμη που βγαίνοντας στην καυτή άσφαλτο ένοιωθα να βρίσκομαι σε όαση.

Θεοδώρα Παπαφράγκου - Μεταξά

εθελόντρια της "Εθελοντικής Διακονίας Ασθενών"

Σημείωση

Η "Εθελοντική Διακονία Ασθενών" είναι μια προσπάθεια που ξεκίνησε πριν από πολλά χρόνια ο π. Βασίλειος Κοντογιάννης, εφημέριος του Νοσοκομειακού Ναού του "Ιπποκράτειου" της Αθήνας.

Σήμερα έχει συγκροτηθεί μη κερδοσκοπικό σωματείο με απόφαση του Πρωτοδικείου Αθηνών με όραμα "κανένας συνάνθρωπός μας να μην αντιμετωπίζει μόνος του το βάρος της ασθένειας, της εγκατάλειψης, και της μοναξιάς, γιατί ο καθένας μας έχει δικαίωμα στην υποστηρικτική παρουσία και αγάπη ενός ανθρώπου  δίπλα του, ανεξάρτητα από κάθε είδους διαχωρισμό.

Μέχρι το όραμα να γίνει πραγματικότητα, στόχος μας είναι η Εθελοντική Διακονία Ασθενών να αποτελέσει φάρο ευαισθητοποίησης στο πνεύμα και τις αρχές του εθελοντισμού και στη φροντίδα των μοναχικών και εγκαταλελειμμένων συνανθρώπων μας".

Σήμερα στην Εθελοντική Διακονία προσφέρουν τις υπηρεσίες τους περίπου 500 εθελοντές που διακονούν ασθενείς σε όλο το λεκανοπέδιο.

Ποιός μπορεί να γίνει εθελοντής ;
Καθένας που μπορεί και ξέρει πώς “να χαίρεται με εκείνους που χαίρονται και να κλαίει με εκείνους που κλαίνε” (Ρωμ. ιβ΄ 15) νομίζουμε πως είναι κατάλληλος για να δοκιμάσει να γίνει εθελοντής.

Τι προσφέρουν οι εθελοντές διακονίας ;
Ό, τι θα περίμενε καθένας μας τις ώρες του πόνου…
Ό, τι προσδοκά ο μοναχικός εγκαταλελειμμένος ασθενής…
Εκείνο που καθένας από μας θα προσέφερε στο νοσηλευόμενο συγγενή του…

Διαβάστε περισσότερα στο https://www.diaconia.gr

* Μην πεις πως δεν υπάρχει πλέον τίποτα για να σωθεί ο άνθρωπός μου...

Δεν έχει SMS για μετακίνηση η μικρή μου

Έτσι περάσαμε τρεις ώρες σήμερα. 

Εκείνη ξαπλωμένη να μου κρατάει το χέρι
και να με κοιτάζει στα μάτια
με βλέμμα γεμάτο αγάπη, απορία, χαρά , πόνο... 

Δεν έχει SMS για μετακίνηση η μικρή μου. 

Δεν μπορεί ούτε να κινηθεί.

Μόνο όταν επιτρέπεται,
οι εθελόντριες την πηγαίνουμε μια μικρή βόλτα με το καρότσι
στον κήπο του νοσοκομείου. 

Σήμερα ούτε αυτό. 

Mια μικρή αδιαθεσία της
πέρα από τα σοβαρά προβλήματά της,
μας κράτησε στο δωμάτιο. 

Χέρι-χέρι να με κοιτάζει σιωπηλή
ή να μου μιλάει με μικρούς ήχους και κινήσεις των χεριών. 

Είναι η δική της γλώσσα και την έχω μάθει. 

Λέμε τα « μυστικά» μας... 

Πάντως παράπονο για την καραντίνα δεν μου έκανε. 

Αφού όλη της τη ζωή θα ζει την δική της καραντίνα. 

Ούτε για το φαγητό παραπονέθηκε,
αφού μέσα από ένα σωληνάκι τρέφεται... 

Ούτε ρώτησε γιατί τα άλλα παιδάκια στα διπλανά κρεβάτια
είχαν κοντά την μαμά τους.

Της έφτανε που κρατούσε το χέρι μου
και μου το έδειξε με ένα μεγάλο φωτεινό χαμόγελο
που αποτυπώθηκε για πάντα στην καρδιά μου. 

Βγαίνοντας αργότερα στον δρόμο,
έπιασα ξαφνικά το πρόσωπο μου
νομίζοντας ότι έχασα τη μάσκα. 

Στη θέση της ήταν!
Συνέχεια. 

Απλά την είχα ξεχάσει,
σαν να μην υπήρχε εδώ και ώρες. 

Σαν να την εξαφάνισε το χαμόγελο ενός παιδιού μοναχικού
που δεν παραπονιέται για τίποτα.

Που χρειάζεται μόνο ένα χέρι να κρατήσει. 

Σήμερα ήταν το δικό μου χέρι. 

Θέλεις αύριο να είναι το δικό σου; 

Έλα μαζί μας! 

Έλα στην Εθελοντική Διακονία Ασθενών!

 Θεοδώρα Παπαφράγκου Μεταξά

________________

Σημείωση ("αμφ.")

Όσοι θέλουν να γνωρίσουν την Εθελοντική Διακονία Ασθενών, μπορούν να επισκεφθούν την ιστοσελίδα 

https://www.diaconia.gr/

Για να προσφέρεις, δεν είναι απαραίτητο να πας σε ένα νοσοκομείο...

 Τώρα μπορείς να προσφέρεις, αγοράζοντας ένα δώρο!

Η «Εθελοντική Διακονία Ασθενών» σε προσκαλεί στο Bazaar Προσφοράς που θα διεξαχθεί 23 με 30 Οκτωβρίου (10:00-20:00) στον χώρο του Σεράφειου του Δήμου Αθηναίων (Πειραιώς & Πέτρου Ράλλη).

Στο Bazaar θα βρεις ποιοτικά και μοντέρνα επώνυμα γυναικεία ρούχα ελληνικών εταιρειών, συνθέσεις δώρων και παραδοσιακά τρόφιμα και ζυμαρικά από συνεταιρισμούς της πατρίδας μας.

Ένα δώρο για σένα ή τα αγαπημένα σου πρόσωπα, μπορεί ταυτόχρονα να αποτελέσει δώρο για ένα παιδάκι που είναι μόνο του στο νοσοκομείο, ή για έναν μοναχικό ηλικιωμένο συνάνθρωπό μας.

Υπεύθυνα και με ασφάλεια, τηρώντας όλα τα προβλεπόμενα μέτρα λόγω της πανδημίας που έχει πλήξει τη χώρα μας, σας περιμένουμε όλους!

Στο Bazaar Προσφοράς, για Αγορές Προσφοράς!

Για να σταθείς και εσύ δίπλα στα παιδιά και τους ενηλίκους ασθενείς στα Νοσοκομεία της Αττικής!

(μας έστειλε ο Apostolos Papapostolou)

Το ψωμί στο Χριστουγεννιάτικο τραπέζι είχε άλλη γεύση ... (αληθινό περιστατικό)

25 Δεκεμβρίου 2019 ώρα 11 π.μ.
Μπαίνω στο δωμάτιο και τη βρίσκω να κοιμάται.
Ήταν ανήσυχη μου είπαν, αποκοιμήθηκε κλαίγοντας.
Κάθισα δίπλα στο κρεβατάκι και την κοιτούσα.
Τόσο μικρή, τόσο όμορφη, τόσο μόνη...
Άνοιξε τα μάτια και μόλις με είδε χαμογέλασε
μ' ένα χαμόγελο τεράστιο, φωτεινό, αληθινό.
Με καλωσόρισε με φωνούλες
που στα δικά μου αυτιά ακούστηκαν χριστουγεννιάτικες καμπάνες.
"Χρόνια πολλά γλυκούλα μου" της είπα.
Άπλωσε τα χέρια για αγκαλιά.
Πόσο κράτησε αυτή η αγκαλιά;
Δεν ξέρω.
Πόσο διαρκεί ένα προσκύνημα στη Φάτνη του Χριστού;
Ένα ταξίδι στη Βηθλεέμ πάνω στα φτερά ενός αγγέλου;
Ξέρω μόνο πως μετά, αργά,
αφού την άφησα στην αγκαλιά της επόμενης εθελόντριας,
στο τραπέζι το Χριστουγεννιάτικο το ψωμί στο στόμα μου
είχε τη γεύση του ΧΡΙΣΤΟψωμου.

Θεοδώρα Παπαφράγκου Μεταξά  

από την Εθελοντικη Διακονια Ασθενων.

ΥΓ1. Επί του πιεστηρίου (που έλεγαν παλιά)

Ήμασταν έτοιμοι να ανεβάσουμε το post,
όταν διαβάσαμε σε ένα από τα μπλογκ
που αγαπάμε και διαβάζουμε συχνά,
ότι δεκάδες μαθητές και φοιτητές
ανήμερα Χριστούγεννα
αντί να χουζουρεύουν στο κρεβάτι ή τον καναπέ
με το κινητό αγκαλιά,
άφησαν τα ζεστά σπίτια τους,
για να ζεστάνουν με την αγάπη τους
τους ασθενείς των δύο μεγάλων νοσοκομείων της πόλης τους. 

ΥΓ2. Και κάτι ακόμα που διαβάσαμε στο προφίλ του Klimis Pirounakis

"Πρίν μία εβδομάδα με συνάντησε η κοινωνική λειτουργός στις φυλακές Θήβας και μου είπε ότι σε λίγες μέρες αποφυλακίζεται η Τ Σ και δεν έχει που να μείνει και ότι έχει αποφασίσει να απεμπλακεί απο τους βρόγχους της παράβασης.

Την Πέμπτη το απόγευμα αποφυλακίστηκε. 

Σε λίγο έφτασε στο Ξενοδοχείο "Διονύσιο" στην Θήβα για να περάσει την νύχτα. 

Το πρωί της Παρασκευής την συναντήσαμε για να την πάμε στο ΚΤΕΛ με σκοπό να φτάσει στην Αθήνα στον Ξενώνα μας. 

Ο ξενοδόχος ο κ. Στέλιος Περγαντής δεν θέλησε να πληρωθεί λέγοντάς μας οτι μας κάνει Χριστουγεννιάτικο δώρο τα έξοδα δωματίου. 

12 το μεσημέρι ήταν στον Ξενώνα όπου την περίμενε ο Γιάννης ο Επόπτης μας. 

Της έδειξε το διαμέρισμα και της έδωσε οδηγίες. Της πρότεινε αν θέλει άμεσα να εργαστεί και δέχτηκε. 

Σάββατο πρωί 8 πμ ξεκίνησε να εργάζεται στόν Συνεταιρισμό "νέοι ορίζοντες". 

Φίλοι από την Φιλική Φωλιά Ελευσίνας της έστειλαν τρόφιμα, χρήματα και μία επιταγή 50€ του Σκλαβενίτη. 

Η ΕΠΑΝΕΝΤΑΞΗ ΣΤΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΔΙΚΤΥΑ της ΤΣ ξεκίνησε. 

Ένα ασφαλές μέρος, ένα ζεστό δωμάτιο, ένα χατζιλίκι για αρχή, εργασία και υποστήριξη για 6 μήνες είναι ότι χρειάζεται ένας μοναχικός άνθρωπος που τιμωρήθηκε και πλήρωσε για τα λάθη του. 

ΚΟΙΤΑΓΜΑ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ και η υπόσχεση για σεβασμό στον εαυτό και στον Άλλον γίνεται πραγματικότητα. Επίγνωση, Αυτογνωσία, Εμπιστοσύνη, Επ-Ανάσταση".

***

Κάποιοι στην παγερή Βηθλεέμ της πραγματικότητας
προσφέρουν κατάλυμα στο Χριστό.

Και γίνονται με το παράδειγμά τους
η πιο τρανή απόδειξη ότι Αληθώς Χριστός ετέχθη!