✨ "Κάνω το σταυρό μου και δεν με ενδιαφέρει τι θα πούνε! Πιο σημαντικό για μένα είναι ο Χριστός και οι Άγιοί μας, παρά τι θα πει ο καθένας... |ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ: Η ομολογία του (DK) Δημήτρη Κυρσανίδη...

Ο Λυκούργος Μαρκούδης συνάντησε στην Αγία Πόλη της Ιερουσαλήμ τον 5 φορές Παγκόσμιο Πρωταθλητή στο Παρκούρ Δημήτρη Κυρσανίδη.

👉 Εκεί κουβέντιασαν (Διάλογοι στην Ιερουσαλήμ) για πολλά και ενδιαφέροντα. 

Ο γνωστός DK αναφέρθηκε στο πρώτο και δεύτερο προσκύνημά του στην Αγία Γη και φυσικά για το παρκούρ. 

Πως ξεκίνησε και πως συνέχισε την δική του ενασχόληση με τον αθλητισμό;

Η κουβέντα συνεχίστηκε για την παρουσία του  DK στα κοινωνικά δίκτυα, την λειτουργία και την επίδρασή του ως influencer και φυσικά  για την πίστη του στο Θεό και πόσο ο Θεός μπορεί να ταιριάζει στο ψηφιακό κόσμο των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. 

"Πιο σημαντικό για μένα είναι ο Χριστός 

και οι Άγιοί μας παρά τι θα πει ο καθένας" 

λέει χαρακτηριστικά και δηλώνει 

"Ανεβάζουμε τόσες βλακείες στα κοινωνικά δίκτυα, 

δεν θα ανεβάσω το σημαντικότερο που είναι ο Χριστός;". 

Για την εξομολόγηση λέει πως δεν υπάρχει μεγαλύτερη χαρά και πως επικοινωνεί όσο πιο συχνά μπορεί με τον πνευματικό του.

Ολόκληρη η συζήτηση μεταδόθηκε την Πέμπτη 9 Οκτωβρίου 2025  στην εκπομπή Η ΜΕΡΑ ΜΑΣ ΞΕΚΙΝΗΣΕ στην Πειραϊκή Εκκλησία. 

Στο κανάλι μας ανεβαίνει το πρώτο μέρος των Διαλόγων στην Ιερουσαλήμ και θα ακολουθήσει και το δεύτερο με τον DK να μας λέει πολλά. 

(Οι Διάλογοι βιντεοσκοπήθηκαν στην Ιερουσαλήμ τον Σεπτέμβριο του 2025).

Lykourgos Markoudis met Dimitris Kyrsanidis (DK), the 5 times World Champion in Parkour,  in the Holy City of Jerusalem. The had a very interesting discussion there (Dialogues in Jerusalem). The famous DK talked about his first and second pilgrimage to the Holy Land and shared his passion for parkour and sports. He also talked about the social media and his presence as an infuencer. He declared his faith in God and the presence of God in the digital world of social media. "Most important for me is Jesus Christ and our Saints, than what people say" he says and continues "we publisize a lot of nonsence in social media, why not to post something for the most important who is Jesus Christ?".

The whole interview was broacasted on the morning programme (OUR DAY HAS STARTED) in the radio station of Peiraiki Ecclesia on Thursday, October 9th 2025. In our channel we have the first part of the discussion and the second one will follow shortly. (Dialogues in Jerusalem were filmed/recorded  in Jerusalem on Septeber 2025).

☆ Ήταν μία από τις πιο συγκινητικές συζητήσεις που έχω κάνει στα 35 χρόνια στο ραδιόφωνο. Από τις μοναδικές στιγμές που τα λόγια είχαν στερέψει και οι ερωτήσεις είχαν χαθεί...

    |Στα γόνατα για τον Ευστάθιο...|

    |γράφει ο Λυκούργος Μαρκούδης

Στις 4 Ιουνίου στην πρωινή εκπομπή Η ΜΕΡΑ ΜΑΣ ΞΕΚΙΝΗΣΕ στην Πειραϊκή Εκκλησία φιλοξένησα τηλεφωνικά από την Θεσσαλονίκη ένα νέο παλικάρι που διηγήθηκε την προσωπική του μαρτυρική και θαυμαστή πορεία. 

Έχοντας μία ήρεμη και προσεκτική ζωή, χωρίς καταχρήσεις και υπερβολές, αθλητής (κάνοντας πρωταθλητισμό) της υδατοσφαίρισης, διαγνώστηκε εντελώς ξαφνικά με μία σπάνια μορφή επιθετικού καρκίνου. 

Ακολούθησαν χειρουργεία και θεραπείες που με καρτερικότητα υπέμεινε. 

Την ημέρα που συνομιλήσαμε για το ραδιόφωνο ετοιμαζόταν για ένα ταξίδι σε ένα εξειδικευμένο κέντρο στο Παρίσι, όπου μετά τις απαραίτητες προεγχειρητικές εξετάσεις θα υποβαλλόταν στο έκτο μεγάλο χειρουργείο. 

Το νεαρό παλικάρι με σταθερή, καθαρή και δυνατή φωνή περιέγραψε την περιπέτεια και την κατάστασή του, μίλησε για το θαύμα που ζει ως αυτή τη στιγμή και τόνισε πως επιθυμία του ήταν να μιλήσει για να δοξαστεί το όνομα του Κυρίου. 

Δεν ζήτησε καμία βοήθεια ή άλλη υποστήριξη, παρά μόνο την προσευχή μας. 

Ήταν μία από τις πιο συγκινητικές συζητήσεις που έχω κάνει στα 35 χρόνια στο ραδιόφωνο. 

Από τις μοναδικές στιγμές που τα λόγια είχαν στερέψει και οι ερωτήσεις είχαν χαθεί. 

Από το πρώτο δευτερόλεπτο δεν ήταν συζήτηση. 

Ήταν προσευχή!

Αύριο, Παρασκευή 13 Ιουνίου 2025, νωρίς το πρωί ο Ευστάθιος θα χειρουργηθεί. 

Ας του κάνουμε όλοι μας, όσοι μπορούμε, αυτό το δώρο: 

την προσευχή μας, ώστε ο Κύριός μας να του χαρίσει το δώρο της ιάσεως. 

Για να δοξαστεί το όνομα του Κυρίου, όπως είπε ο ίδιος ο Ευστάθιος. 

Δεν γράφω άλλα στοιχεία, το όνομα του είναι αρκετό για τον Κύριο. 

Δεν αναρτώ τη συζήτησή μας, αλλά εύχομαι να επιστρέψει νικητής και να του αφιερώσω όσο χρόνο θέλει, να κάνουμε όση συζήτηση επιθυμεί. Προς δόξαν Θεού…

Ας ευχηθούμε όλοι μας υπέρ υγείας, ιάσεως και αποκαταστάσεως του δούλου του Θεού Ευσταθίου...

☆ "...Υπάρχουν τόποι που μιλούν. Που δεν σου φωνάζουν στ’ αυτί αλλά σου ψιθυρίζουν στο στέρνο. Κατευθείαν στην καρδιά. Ένας τέτοιος τόπος είναι η Μονή της Αγίας Αικατερίνης στο Σινά...

 

 

     |γράφει ο Λυκούργος Μαρκούδης

   Αναρτώ αυτούσιο ένα κείμενο που δημοσίευσε ο αγαπητός μου αδελφός Μητροπολίτης Σιγκαπούρης και Νοτίου Ασίας κ.κ. Κωνσταντίνος για το Μοναστήρι του Σινά. 

(Το πρόβλημα παραμένει, δεν ξεπεράστηκε...). 

Τα δικά μου σχόλια είναι παντελώς περιττά. 

Με μια ανάσα διαβάζεται… 

   "Στο Σινά, η Αγία Αικατερίνη ανασαίνει ελληνικά

     |Του Σεβ. Μητρ.Σιγκαπούρης και Νοτίου Ασίας κ.κ. Κωνσταντίνου|

Δεν είναι όλα για τον πολιτισμό. Κάποια είναι για την ψυχή. Κι αν την ψυχή την ξεριζώσεις, μετά τι να κάνεις με το κτίσμα; Απλά να το δείχνεις;

Υπάρχουν τόποι που μιλούν. Που δεν σου φωνάζουν στ’ αυτί αλλά σου ψιθυρίζουν στο στέρνο. Κατευθείαν στην καρδιά. Ένας τέτοιος τόπος είναι η Μονή της Αγίας Αικατερίνης στο Σινά. 

Στα βράχια εκείνα τα καμένα από ήλιο και σιωπή. Ανάμεσα σε μονοπάτια που δεν χαρτογραφούνται αλλά θυμούνται, στέκει μια ανάσα αιωνιότητας. 

Ένα μοναστήρι. Ένα καταφύγιο. Μια εστία. 

Μια φωνή ελληνική που ψέλνει ακόμα, όταν όλοι γύρω έχουν σωπάσει.

Δεν είναι θέμα πίστης. Μην το περιορίζεις εκεί. Δεν είναι αν ανάβεις κερί ή όχι. Είναι αν ξέρεις πού ανήκεις, πού πατούν τα πόδια σου όταν όλα γύρω σου είναι έρημος.

Η Μονή αυτή, δεν είναι απλώς “σημαντική”. 

Είναι σπονδή ιστορική, φτιαγμένη από δάκρυα και από τη λιτότητα της Ορθόδοξης Παράδοσης που δεν θέλησε να κατακτήσει, αλλά να υπηρετήσει. 

Και οι πέτρες της; Δεν είναι οικοδομικό υλικό. Είναι προσευχές που σκλήρυναν με τους αιώνες. Είναι ιστορίες που δεν έγιναν ποτέ ντοκιμαντέρ. Είναι μοναχοί που έζησαν κι έφυγαν χωρίς βιογραφικό, μόνο με το κομποσκοίνι στο χέρι.

Και μέσα σε όλη αυτή την άγρια ομορφιά, τι είναι που μας κρατά ακόμα εκεί; 

Το ελληνορθόδοξο ήθος. 

Το ύφος. 

Η γλώσσα. 

Η μελωδία των ψαλμών. 

Το χρώμα του ξύλου στην Ωραία Πύλη. 

Ο τρόπος που χτυπάει το τάλαντο χαράματα. 

Όχι σαν θόρυβος. 

Σαν δήλωση.

″Είμαστε ακόμη εδώ. Ελληνικά. Ορθόδοξα. Άκαμπτοι σαν φως στην έρημο.”

Και τώρα, κάποιοι λένε να το διεθνοποιήσουμε. Να το ανοίξουμε σε όλους, λέει, να γίνει «οικουμενικό μουσείο». Και γιατί όχι, λέει, να χάσει και την “ελληνική του ιδιοκτησία και ταυτότητα”. Να γίνει “ουδέτερο”. 

Ουδέτερη ψυχή όμως δεν υπάρχει.

Οτιδήποτε Ιερό δεν δημεύεται. Αν δεν θέλεις να το υπηρετείς τότε… το εγκαταλείπεις αλλά δεν το ιδιοποιείσαι. 

Η Μονή της Αγίας Αικατερίνης στο όρος Σινά δεν είναι ένας ακόμα “ιστορικός χώρος”. Δεν είναι τουριστικό αξιοθέατο. Δεν είναι ένα ακόμα αρχιτεκτονικό μνημείο. Είναι το αρχαιότερο εν λειτουργία μοναστήρι του κόσμου. Και είναι ελληνορθόδοξο. Αυτό δεν είναι μια απλή αναφορά καταγωγής. Είναι δήλωση ταυτότητας. Είναι πνευματική αλήθεια.

Το μοναστήρι φτιαγμένο από τον αυτοκράτορα Ιουστινιανό, και από τότε, επί δεκαπέντε αιώνες, φυλάττει όχι μόνο την ορθόδοξη πίστη αλλά και μια ολόκληρη πολιτισμική μνήμη. Χειρόγραφα μοναδικά, εικόνες βυζαντινής τέχνης, και κυρίως το Ιερό Λείψανο της Αγίας Αικατερίνης, το οποίο δεν βρίσκεται εκεί για να εκτεθεί αλλά για να τιμάται. Δεν είναι μουσειακό εύρημα. Δεν είναι μούμια για γυάλινη προθήκη. Δεν είναι ένα θρησκευτικό έκθεμα για “πολυπολιτισμική παρατήρηση”. Είναι ένας ζωντανός σύνδεσμος με την αγιότητα, με το θαύμα, με το φως που φέρει η Ορθοδοξία.

Κι όμως, σήμερα, η Μονή απειλείται. Όχι από ληστές της ερήμου ή σεισμούς, αλλά από κάτι πιο ψυχρό: Τη δήμευση. Την επιχειρούμενη μετατροπή της σε “περιουσιακό στοιχείο του αιγυπτιακού κράτους”, αφαιρώντας τη διοίκηση από την ελληνορθόδοξη μοναστική του κοινότητα που επί αιώνες τη διαχειρίζεται με σεβασμό, αυτάρκεια και προσευχή. Μια διοίκηση που δεν εφευρέθηκε, αλλά παραδόθηκε από γενιά σε γενιά.

Η κίνηση αυτή δεν είναι απλή γραφειοκρατική υπόθεση. Είναι πνευματική απαλλοτρίωση. Είναι το γκρέμισμα μιας παράδοσης που άντεξε σε κατακτητές, αυτοκρατορίες και πολέμους, και τώρα καλείται να παραδώσει τα κλειδιά της σε μια κρατική δομή που δεν έχει ούτε τη γλώσσα, ούτε την πίστη, ούτε την κατανόηση αυτού που πάει να δημεύσει.

Γιατί στο Σινά δεν υπάρχει απλώς ένα όμορφο μοναστηράκι. Υπάρχει η φωνή μιας πίστης που αρνείται να γίνει τουριστικό φυλλάδιο. Υπάρχει μια ολόκληρη συλλογή θησαυρών — πνευματικών και υλικών — που σώθηκαν γιατί οι μοναχοί δεν τα πούλησαν, δεν τα διέθεσαν, δεν τα διαφήμισαν. Τα προστάτευσαν με νηστεία, προσευχή και σιωπή.

Και τώρα, τι ζητάμε από αυτούς τους ανθρώπους; Να μετατραπούν σε υπαλλήλους κρατικών συμφερόντων; Να δώσουν το λείψανο της Αγίας Αικατερίνης για “καλύτερη διαχείριση”; Να δουν τους θησαυρούς του μοναστηριού σε λίστες απογραφής, σαν να επρόκειτο για κεραμικά;

Η πίστη δεν εκτίθεται. Δεν τεκμηριώνεται σε Excel. Δεν οργανώνεται σε υπουργεία.

Η Αγία Αικατερίνη πρέπει να μείνει όπως είναι: Ελεύθερη στην έρημο της, κάτω από τον ίδιο ουρανό, με την ίδια γλώσσα προσευχής, το ίδιο αθόρυβο μεγαλείο, την ίδια αταλάντευτη ελληνορθόδοξη φλόγα. Γιατί δεν είναι μόνο μοναστήρι. Είναι παράδοση που ακόμα αναπνέει.

Αν πάρεις από το μοναστήρι τον ελληνορθόδοξο χαρακτήρα του, δεν το εκσυγχρονίζεις. Το ευνουχίζεις. Δεν το πας μπροστά. Το πετάς σε μια βιτρίνα όπου όλα μοιάζουν αλλά τίποτα δεν σημαίνουν. Τα μοναστήρια δεν είναι «χώροι πολιτιστικής ανταλλαγής». Είναι κιβωτοί πνεύματος. Είναι αγκαλιές που μυρίζουν λιβάνι. Είναι μνήμες που επιβίωσαν επειδή επέμειναν να μείνουν ίδιες.

Αν “χάσουμε” το Μοναστήρι της Αγίας Αικατερίνης, δεν “χάνουμε” ένα κτίσμα. Χάνουμε μια ελληνική ανάσα μέσα στην έρημο. Κι ύστερα, τι να την κάνεις την “πολυπολιτισμική συνεργασία”; Πού θα ανάψεις το κερί όταν όλα θα ’ναι ουδέτερα και ψυχρά;

Η Ορθοδοξία δεν είναι marketing plan. Δεν σερβίρεται με brochure και project management. Είναι πολιτισμός εσωτερικός. Και στο Σινά, αν σταθείς σιωπηλά, αν κάνεις λίγο πίσω τον εαυτό σου, θα τον ακούσεις. Θα νιώσεις τον ήχο της φλόγας του καντηλιού που τρεμοπαίζει. Την πέτρα που έχουν ακουμπήσει από αιώνες χείλη που προσεύχονταν. Τον παλμό της ιστορίας όχι όπως γράφεται, αλλά όπως χτυπάει δυνατάι.

Αυτή η φλόγα καίει ακόμη. Μην την φυσήξεις. Η παράδοση δεν είναι φορτίο. Είναι πυξίδα. Και χωρίς πυξίδα, η έρημος δεν έχει έξοδο.

Και όποιος πάει να τη δημεύσει, ας αναρωτηθεί: Αλήθεια, πώς μπορείς και τολμάς να δημεύεις το φως;

πηγή 

  

☆ Άγιος Παΐσιος: η τελευταία συγκλονιστική σκηνή της σειράς με τον σεναριογράφο Γιώργο Τσιάκκα... | Ένας Άγιος με φυσαρμόνικα...

 

☆ Άγιος Παΐσιος: αποκλειστικό! Ο Αντώνης Κατσαρής, που υποδύθηκε εκπληκτικά τον παπά Τύχωνα ...

Ο γνωστός Κύπριος ηθοποιός Αντώνης Κατσαρής που υποδύθηκε τον παπα-Τύχωνα στη σειρά «Άγιος Παΐσιος, από τα Φάρασα στον Ουρανό» μίλησε αποκλειστικά στον Λυκούργο Μαρκούδη και την Πειραϊκή Εκκλησία (στην εκπομπή Η ΜΕΡΑ ΜΑΣ ΞΕΚΙΝΗΣΕ) στις 7 Απριλίου. 

Σε μία από τις σπάνιες συνεντεύξεις που παραχώρησε και με την σεμνότητα που τον χαρακτηρίζει αναφέρθηκε στο πόσο χάρηκε με την ερμηνεία του παπά Τύχωνα, στην εξωτερική ομοιότητα με την αγιασμένη μορφή του Αγίου Όρους και στο πόσο ένιωσε την γλυκύτητά του. 

 Μιλάει για την ρωσική προφορά και λέει χαρακτηριστικά «μου ήρθε από μόνος του νομίζω, δεν ξέρω αν έβαλε (ο παπα Τύχων) το χεράκι του». 

Όλες οι σκηνές ήταν σημαντικές για τον ίδιο, αλλά οι τελευταίες σκηνές, το τέλος της ζωής του μεγάλου ασκητή, τον συγκίνησαν πολύ περισσότερο και τις χάρηκε ιδιαίτερα όπως βγήκαν στην οθόνη. 

Τονίζει το ιδιαίτερα προσεγμένο κείμενο του σεναριογράφου Γιώργου Τσιάκκα αλλά και την εξαιρετική προσέγγιση του σκηνοθέτη Στάμου Τσάμη που δημιούργησαν ιδανικές συνθήκες στα γυρίσματα και έτσι πέρασε αυτό το κλίμα και στους τηλεθεατές. 

Ήταν όλα προσεγμένα, χωρίς άγχος και χωρίς βιασύνη, χαρίζοντας ένα μοναδικό αποτέλεσμα με την συνεισφορά όλων των συντελεστών που έγινε με μεγάλη αγάπη. 

«Η καλή δουλειά πουλάει. Τι καλά θα είναι να παράγουμε τέτοιες ωραίες δουλειές» λέει στο τελείωμα της συζήτησης...

✨ Ο Πέτρος Ξεκούκης, γνωστός και αγαπητός ηθοποιός, που συμμετέχει στην επιτυχημένη σειρά «Άγιος Παΐσιος, από τα Φάρασα στον Ουρανό»... |Τίποτα τυχαίο στη σειρά, που άγγιξε τις καρδιές όλων μας...

 

    |Πριν δεις την απίθανη συνέντευξη που ακολουθεί...

Δες και θαύμασε για μια ακόμα φορά 

πως οι επιλογές του Γιώργου Τσιάκκα 

και του (δικού μας πλέον) Στάμου Τσάμη 

για όλους, ει δυνατόν, τους ηθοποιούς 

που συμμετείχαν σε αυτήν την υπέρλαμπρη παραγωγή, 

επαγγελματίες και μη, 

είχε πέρα από καλλιτεχνικά κριτήρια και πνευματικά...

 Περιμένοντας να ανεβεί από τον αγαπητό μας Λυκούργο Μαρκούδη 

και το 5ο και τελευταίο μέρος της συνέντευξης του Πέτρου 

(για κανέναν, που είχε την οποιαδήποτε συμβολή 

στη σειρά που μπήκε στα σπίτια μας, 

δεν μπορούμε πλέον να μιλήσουμε ή να γράψουμε στον πληθυντικό...),

διαπιστώσαμε παρακολουθώντας τον, λέξη προς λέξη, 

το πνευματικό ανάστημα ενός ηθοποιού, 

που κοσμεί τον χώρο του 

και διαθέτει αυτό που εμείς καλούμε "Ορθόδοξο ήθος"...

 Δες, άκου και θα καταλάβεις...

✨  Ο Πέτρος Ξεκούκης, 

γνωστός και αγαπητός ηθοποιός, 

που συμμετέχει στην επιτυχημένη σειρά 

«Άγιος Παΐσιος, από τα Φάρασα στον Ουρανό», 

ήταν καλεσμένος στην εκπομπή 

Η ΜΕΡΑ ΜΑΣ ΞΕΚΙΝΗΣΕ 

στην Πειραϊκή Εκκλησία την Πέμπτη 27 Μαρτίου 2025.

Συζήτησε με τον Λυκούργο Μαρκούδη 

για τα όρια της τέχνης, το σήριαλ, 

τις δυσκολίες και τις ευλογίες 

αλλά και την εμπειρία που είχε με τον Άγιο Παΐσιο 

και τον Άγιο Εφραίμ Κατουνακιώτη.

✔ Δείτε το α’ μέρος της συζήτησης:    • Άγιος Παΐσιος: Η Πίστη μας, κλαίει ο ...   Στο α’ μέρος της συζήτησης

θυμήθηκε την Ρένα Βλαχοπούλου

και τι του έλεγε στο θέατρο,

μας μίλησε για τα όρια της τέχνης,

για την βλασφημία

και την ευγένεια ψυχής του βουλευτή που αντέδρασε.

Αναφέρθηκε στην πίστη μας

και ξεκίνησε να μας μιλάει για την τηλεοπτική σειρά,

με την οποία όπως ο ίδιος είπε «ο κόσμος κλαίει».

✔ Δείτε το β’ μέρος της συζήτησης:    • Άγιος Παΐσιος: Αισθανόμασταν πως ο Άγ...   Στο β’ μέρος της συζήτησης

αναφέρεται στη σειρά του Αγίου Παϊσίου,

τους συντελεστές

και την ποιότητα της παραγωγής.

Μεταφέρει αληθινά και θαυμαστά περιστατικά,

την εμπειρία του από τα γυρίσματα της σειράς

και τα νοήματα που μένουν στο κοινό.

Λέει πως ήταν έντονα τα συναισθήματα

και αισθάνονταν πως ο Άγιος ήταν εκεί!

Με λόγο χειμαρρώδη,

χωρίς να κρύβεται,

ανατρέχει στο δικό του παρελθόν

και κάνει μία ξεκάθαρη ομολογία,

καταλήγοντας πως «ο Χριστιανός δεν είναι βλάκας».

✔ Δείτε το γ’ μέρος της συζήτησης:    • Αλίκη Βουγιουκλάκη σε Πέτρο Ξεκούκη: ...   Στο γ’ μέρος της συζήτησης αναφέρεται στην Αλίκη Βουγιουκλάκη

και στην απάντηση που της έδωσε όταν τον ρώτησε γιατί νηστεύει.

Αποκαλύπτει την μεταστροφή της μεγάλης ηθοποιού

που ο κόσμος δεν γνωρίζει,

όπως και στην πνευματική ζωή της φίλης του Ζωής Λάσκαρη.

Συγκινητικές αποκαλύψεις και ομολογία ψυχής.

✔ Δείτε το δ΄ μέρος της συζήτησης:

   • Άγιος Παΐσιος: τι αποκάλυψε ο Άγιος σ...  

Στο δ’ μέρος της συζήτησης

περιγράφει την πρώτη του συνάντηση

το 1978 με τον Άγιο Παΐσιο

και όσα του αποκάλυψε για το επάγγελμα που θα ακολουθούσε, ώστε να μην ξεχνά να ομολογεί τον Θεό.

Με τον δικό του προσωπικό τρόπο

αποκαλύπτει πολλά από την ζωή του,

για την προσπάθειά του να «κλέψει» την επιείκεια του Θεού,

αναφέρεται στις αγρυπνίες στο Μετόχι του Παναγίου Τάφου

στην Αθήνα με τον π. Ευδόκιμο το 1979

και περιγράφει τι προηγήθηκε

για να συναντήσει τον Άγιο Εφραίμ τον Κατουνακιώτη...

|εδώ το 5ο και τελευταίο μέρος της συνέντευξης...

✨"Άγιος Παΐσιος - Από τα Φάρασα στον Ουρανό" |Πως ξεκίνησε η ιδέα για την τηλεοπτική σειρά με θέμα το βίο του Αγίου Παϊσίου; Τι απέγινε ο Γιωργάκης και ο Πρωτοσύγκελος; Η ξεχωριστή παρουσία της συζύγου του Χριστίνας Παυλίδου (στο ρόλο της μητέρας του Αγίου) και στην εξαιρετική από κάθε άποψη ερμηνεία του Προκόπη Αγαθοκλέους... Και ποια ήταν η καλύτερη σκηνή της σειράς; Στο δ’ μέρος (και τελευταίο) της συζήτησης μάς αποκαλύπτει ο Γιώργος Τσιάκκας...

✔ Ο Γιώργος Τσιάκκας, σεναριογράφος της επιτυχημένης σειράς «Άγιος Παΐσιος, από τα Φάρασα στον Ουρανό», ήταν καλεσμένος στην εκπομπή Η ΜΕΡΑ ΜΑΣ ΞΕΚΙΝΗΣΕ στην Πειραϊκή Εκκλησία την Πέμπτη 20 Μαρτίου 2025.

Συζήτησε με τον Λυκούργο Μαρκούδη για το σήριαλ, τους συντελεστές, τις δυσκολίες και τις ευλογίες αλλά και την ζωντανή παρέμβαση του Αγίου σε κάθε βήμα της παραγωγής.

      (Το α΄μέρος της συζήτησης το έχουμε ήδη ανεβάσει εδώ.

Αν δεν το έχεις ακούσεις, μπορείς να ξεκινήσεις απ΄αυτό...)

Στο β’ μέρος της συζήτησης περιγράφει πως ξεκίνησε η ιδέα για την τηλεοπτική σειρά με θέμα το βίο του Αγίου Παϊσίου, τη συμβολή του Καθηγουμένου της Ι.Μ.Μ. Βατοπεδίου Αρχιμ. Εφράιμ, την έρευνα που έκανε για να συγκεντρωθεί το υλικό για το σενάριο και τη συμμετοχή του ίδιου στην επιλογή των ηθοποιών και των συντελεστών. 

Μαθαίνουμε σημαντικές πληροφορίες για την προετοιμασία της όλης παραγωγής.

Στο γ’ μέρος της συζήτησης μας μιλάει για το ρόλο του μικρού Γιωργάκη (η ερμηνεία του οποίου από τον μικρό Αντώνη έχει καθηλώσει το κοινό) και τι απέγινε στην πραγματικότητα.

Μας αποκαλύπτει τη συγκλονιστική συνάντηση του Πρωτοσυγκέλου με τον Άγιο Παΐσιο λίγο πριν την κοίμησή του, για την οποία απολογείται που την έμαθε μετά το πέρας των γυρισμάτων.

Αναφέρεται στα γυρίσματα, τις δυσκολίες τους και μας αποκαλύπτει την καλύτερη σκηνή της σειράς. 

Μας μιλάει για την παρουσία της συζύγου του Χριστίνας Παυλίδου (στο ρόλο της μητέρας του Αγίου) και στην εξαιρετική από κάθε άποψη ερμηνεία του Προκόπη Αγαθοκλέους που κατέβαλε μεγάλους κόπους για την προετοιμασία του, παρουσιάζοντας το αποτέλεσμα που όλοι απολαμβάνουν στις οθόνες τους...

Στο δ’ μέρος (και τελευταίο) της συζήτησης μας αποκαλύπτει την καλύτερη σκηνή της σειράς. 

Παράλληλα ακούμε τον Μητροπολίτη Λεμεσού κ.κ. Αθανάσιο να αναφέρεται στην ομοιότητα που έχει ο ηθοποιός με τον πραγματικό Άγιο. 

Ο σεναριογράφος της σειράς αναφέρει θαυμαστά περιστατικά από τα γυρίσματα που πολλοί θα θεωρούσαν απλές «συμπτώσεις», μιλάει για την δική του εμπειρία από τη δημιουργία της σειράς και ευχαριστεί όλους τους συντελεστές αλλά και το κοινό για την αγάπη με την οποία αγκάλιασαν την σπουδαία αυτή παραγωγή.

Ένα συγκλονιστικό αποτέλεσμα.

Είναι όλοι τους άξιοι συγχαρητηρίων.

|"αμΦ." ΥΓ.:

Ευχαριστίες θερμές από όλους εμάς στον Γιώργο, 

αλλά και στον Λυκούργο για όλα όσα θαυμαστά ακούσαμε 

και στα 4 μέρη της υπέροχης συνομιλίας τους...

«Πήρε δύο ηθοποιούς χαμένους στο πουθενά...»: Γιώργος Τσιάκκας, σεναριογράφος της τηλεοπτικής σειράς που όλοι έχουμε αγαπήσει "Άγιος Παΐσιος, από τα Φάρασα στον Ουρανό"...

"Το πρώτο μέρος από την ενδιαφέρουσα συζήτηση που είχαμε στις 20 Μαρτίου στην Πειραϊκή Εκκλησία με τον Γιώργο Τσιάκκα. 

Μας είπε πολλά για την τηλεοπτική σειρά που έγραψε και όλοι έχουμε αγαπήσει "Άγιος Παΐσιος, από τα Φάρασα στον Ουρανό". 

Στο πρώτο μέρος αναφέρθηκε στον πνευματικό του, από τον οποίο είχε την ευλογία να γράψει για την τηλεόραση θέματα σχετικά με την πίστη μας. 

Ήταν μια συζήτηση που μας χάρισε πολλά και μας έκανε να συνειδητοποιήσουμε πως η ευλογία του Θεού μπορεί να κρυφτεί και σε μία τηλεοπτική παραγωγή!

Γιώργο Τσιάκκα σε ευχαριστούμε πολύ.

   |Λυκούργος Μαρκούδης

☆ Με την ευκαιρία της εορτής του σύγχρονου Αγίου της Εκκλησίας μας, του Οσίου Εφραίμ του Κατουνακιώτη, αναρτούμε ένα βίντεο με όσα μας είπε ο Πανιερώτατος Μητροπολίτης Λεμεσού κ.κ. Αθανάσιος. Προσωπικές εμπειρίες με τον χαρισματούχο Γέροντα των Κατουνακίων του Αγίου Όρους. Ας έχουμε τις πρεσβείες του στη ζωή μας... |Λυκούργος Μαρκούδης

 

✨ Στιγμές στην Αγία Γη |Ένα υπέροχο οδοιπορικό από τον πλέον "ειδικό", Λυκούργο Μαρκούδη...

 

 

Πρόκειται για τον μοναδικό τόπο στον πλανήτη μας, που μολονότι βρίσκεται στην Γη, τον διεκδικεί μεταφυσικά ο Ουρανός. Η έκτασή του είναι περίπου το ένα τρίτο της Ελλάδος. Μία στενή λωρίδα γης, στην οποία, όμως, διαδραματίστηκαν τα κορυφαία γεγονότα της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης. Αυτή η περιοχή από τα πολύ παλαιά χρόνια ονομάστηκε Αγία Γη.

 

Είναι ένας τόπος γεωγραφικά κοντινός στην δική μας Πατρίδα, μια πολύπαθη περιοχή που εξακολουθεί να παραμένει στα φώτα της δημοσιότητας εξ αιτίας, κυρίως, της έχθρας και της πολεμικής των λαών που ζουν εκεί. Για μία ακόμα φορά στη σύγχρονη ιστορία τα θύματα πολλά, με απώλειες σε όλες τις πλευρές. Αυτή είναι η σκληρή πραγματικότητα. Υπάρχει όμως και μια άλλη!

 

 

 

Όταν κάποιος βρεθεί για πρώτη φορά εκεί, τότε σίγουρα αφήνει, φεύγοντας, την μισή του καρδιά στην Αγία Γη και σύντομα κατορθώνει και επαναλαμβάνει την προσκυνηματική του εμπειρία. Ο επισκέπτης της Αγίας Γης δεν είναι τουρίστας. Γίνεται προσκυνητής και η ιδιότητά του αυτή τον συνοδεύει για ολόκληρη την υπόλοιπη ζωή του. Αν κάποιος Ορθόδοξος Χριστιανός επισκεφθεί τα μέρη αυτά μπορεί να καταλάβει πως, μολονότι είναι μακριά από την χώρα του, στην ουσία βρίσκεται στην Πατρίδα του. Επισκέπτεται την επίγεια Πατρίδα του Επουράνιου Κοινού Πατέρα μας. Αίσθηση πρωτόγνωρη.

 

Δεν είναι εύκολο να αποτυπώσεις με λέξεις αυτά που έχεις ζήσει στους Αγίους Τόπους. Τα λόγια πραγματικά χάνουν την αξία τους, η περιγραφή πάντα θα είναι λειψή, ενώ ο παλμός της καρδιάς δεν θα μπορέσει ποτέ να μετασχηματιστεί σε φράσεις. Πως να περιγράψεις με λόγια ένα βίωμα μοναδικό και μία εμπειρία ανεπανάληπτη; Πως να μπορέσεις να αποδόσεις με πληρότητα κάτι που νιώθεις πως παραμένει, ακόμα και μετά το ταξίδι, πόθος ανεκπλήρωτος; Πως να εξηγήσεις σε κάποιον που δεν έχει πάει ποτέ στα Ιεροσόλυμα, γιατί εσύ θέλεις πάλι να πας και να ξαναπάς;

 

Υπερβολές, θα πουν πολλοί. Μα δεν θα μπορούσε να είναι και διαφορετικά: δεν είναι υπερβολή άραγε αυτό που έκανε ο Θεός για τους ανθρώπους; Δεν είναι υπερβολή πως ο θάνατος νικήθηκε και ο προαιώνιος εχθρός του ανθρώπου έχασε την κυριαρχία του; Δεν είναι υπερβολή πως η πίστη μας αντέχει εδώ και δύο χιλιετίες μέσα από ποικίλες αμφισβητήσεις, συκοφαντίες, διωγμούς και μαρτύρια; Υπερβολές, θα συνεχίσουν αρκετοί να λένε.

 

Πραγματικά! Είναι υπερβολή να βρίσκεις ηρεμία και γαλήνη στην πλέον πολύπαθη και ταραγμένη περιοχή του πλανήτη μας! Είναι υπερβολή να τριγυρνάς ανάμεσα σε ξένους λαούς, να ακούς ξένες γλώσσες και να νιώθεις πως είσαι στην ιδιαίτερη πατρίδα σου! Είναι υπερβολή να είναι όλα γύρω σου άγνωστα και όμως να μοιάζουν απίστευτα οικεία! Είναι υπερβολή, αλλά ζώντας λίγες μέρες στην Αγία Γη, ζεις έναν διαφορετικό χωροχρόνο, ζεις την Αγία Γραφή! Την βιώνεις με απόλυτο τρόπο.

 

Ανεβαίνεις λίγα μαρμάρινα σκαλοπάτια και βρίσκεσαι σε ένα υπερυψωμένο παρεκκλήσιο. Στέκεσαι μπροστά στον Εσταυρωμένο και αντικρίζεις βράχια σχισμένα. Σκύβεις και προσκυνάς μία οπή στο φυσικό βράχο και η ύπαρξή σου ολόκληρη συγκλονίζεται από μία απερίγραπτη και ξεχωριστή ευωδία. Ακούς την καρδιά σου να χτυπά πιο έντονα. Νιώθεις να μικραίνεις. Ελάχιστος γίνεσαι στον Φρικτό Γολγοθά.

 

Στέκεσαι μπροστά σε ένα περίτεχνο πέτρινο οικοδόμημα και περιμένεις καρτερικά τη σειρά σου. Τα τελευταία χρόνια, πριν την πολεμική σύρραξη, η αναμονή μπορούσε να κρατήσει αρκετές ώρες! Δεν προλαβαίνεις να δεις τον χώρο, να παρατηρήσεις λεπτομέρειες. Προχωράς και καθώς πλησιάζεις μπροστά στην είσοδο συνειδητοποιείς πως χωρίς να το θες έχεις σταματήσει να μιλάς. Δεν σκέφτεσαι κάτι άλλο, δεν θυμάσαι ακριβώς τις λεπτομέρειες που κάποιος λίγο νωρίτερα σου εξηγούσε για το μέρος αυτό. Και απλά προσεύχεσαι. Τα μάτια βουρκώνουν χωρίς να πονάς, χωρίς να στενοχωριέσαι. Και όταν εισέρχεσαι πλέον στον εσωτερικό χώρο, εκεί ο χρόνος σταματά. Μία στιγμή αιώνια. Δεν την χωράει ο νους σου, δεν την χωράει η καρδιά σου. Όπως αδυνατούσε στον τόπο αυτό να χωρέσει ο Αχώρητος. Εκεί που η γη υποχώρησε για να δεχτεί τον Δημιουργό του Σύμπαντος Κόσμου, για να εξέλθει νικητής και Αναστημένος. Για να αναχωρήσει χωρίς ποτέ όμως αποχωριστεί η Χάρις Του από τον Πανάγιο και Ζωοδόχο Τάφο.

 

Ο άλλος τάφος που θα επισκεφθείς, θα σε γεμίσει παρηγοριά και θα σε κάνει να παρακαλάς ασταμάτητα και ολόθερμα: από το πιο μικρό και ανούσιο μέχρι το πιο μεγάλο και σημαντικό. Όπως ζητάει τα πάντα ένα μικρό παιδί από τη μητέρα του. Τάφος φιλόξενος, δέχεται όλους τους πόθους και τις αγωνίες. Μνήμα ανοιχτό, κενό αλλά πάντα γεμάτο πλούσια ευλογία από την Χαρά πάντων των θλιβωμένων. Προσκυνάς και μόλις εξέλθεις από το Θεομητορικό Μνήμα αντικρίζεις σε θρόνο μαρμάρινο και περίτεχνο την εικόνα της «Παναγίας της Ιεροσολυμίτισσας». Το βλέμμα σου πάνω στο μοναδικής φυσικότητας, γλυκύτητας και παρηγοριάς πρόσωπο της μητέρας του Θεού και των ανθρώπων. Στιγμές στη Γεθσημανή!

 

Μια μικρή σπηλιά που χρησίμευε ως στάβλος, σήμερα μαρμαροστεφανωμένη και κοσμημένη με ένα ασημένιο αστέρι στο δάπεδό της. Κάθε μέρα του χρόνου, πάνω από το αστέρι αυτό τελείται η Θεία Λειτουργία. Χαρά μεγάλη σε κατακλύζει, και όποια μέρα κι αν βρεθείς εκεί, τα χείλη θα ψελλίσουν ύμνους δοξολογικούς, χριστουγεννιάτικους. Δεῦτε ἴδωμεν πιστοί, ποῦ ἐγεννήθη ὁ Χριστός. Βρίσκεσαι εκεί που βρισκόσουν από παιδί, κάθε παραμονή Χριστουγέννων. Τότε, ως μικρός καλαντιστής μετέφερες στα σπίτια της περιοχής σου Χριστού τη Θεία Γέννηση. Τώρα αξιώνεσαι να βρίσκεσαι ο ίδιος ἐν Βηθλεὲμ τῇ πόλῃ.

 

Μια λίμνη που μαγνητίζει το βλέμμα, ανάμεσα στους λόφους και τα άλλα υψώματα που την περιτριγυρίζουν. Κι αν για λίγο κλείσεις τα μάτια νομίζεις πως βρίσκεσαι μαζί με τους ταπεινούς ψαράδες της Γαλιλαίας και ακούς τον Διδάσκαλο. Γύρω, όπου κι αν κοιτάξεις, θαύματα πολλά. Αμέτρητα! Να και οι πόλεις και οι περιοχές που σώζονται ακόμα σήμερα με τα ίδια βιβλικά τους ονόματα: Ναζαρέτ, Κανά, Καπερναούμ, Ναΐν, Ιεριχώ... Όρος Θαβώρ, Ιορδάνης ποταμός, έρημος της Ιουδαίας... Τόσα πολλά σε τόσες λίγες μέρες. Ζεις την Αγία Γραφή. Γεμίζει η ψυχή σου. Αφήνεις την καρδιά σου ανοιχτή να απορροφήσει κάθε στιγμή, ενώ στο τέλος την μισή καρδιά, θέλοντας και μη, πραγματικά εκεί θα την αφήσεις.

 

Και κλέβεις... Κλέβεις τα πάντα για πάντα: όσα δεις, ακούσεις, ζήσεις τα παίρνεις για πάντα μαζί σου. Πολύτιμη παρακαταθήκη και θησαυρό ανεκτίμητο για να επιστρέφεις εκεί σε κάθε δύσκολη στιγμή για να αντλήσεις δύναμη. Μα δεν είναι μόνο οι τόποι, οι τόσο ευλογημένοι, οι λουσμένοι στη χάρη. Είναι και οι άνθρωποι, οι φύλακες των Παναγίων Προσκυνημάτων, οι ταπεινοί Αγιοταφίτες που σε κερδίζουν. Οι λόγοι τους, οι προσευχές τους, οι ευχές, οι αγωνίες και τα πάθη τους, η ζωή τους η ίδια, ζυμώνονται με όλη την προσκυνηματική σου εμπειρία.

 

Ο φιλόξενος π. Ιουστίνος στο Φρέαρ του Ιακώβ με τους αμέτρητους αγώνες να φυλάξει το προσκύνημα, ο πολύπαθος γέροντας Ιερόθεος στον Άγιο Θεοδόσιο με τον καλό του λόγο, ο π. Χρυσόστομος ο απλός, που πάντα κάτι έχει να πει σε όλους στον Άγιο Γεράσιμο, ο χαμογελαστός π. Κωνσταντίνος με την αδελφότητα των νέων πατέρων που έχουν κάνει θαύματα στη Μονή του Χοζεβά, ο π. Ιλαρίων στο Θαβώρ, ο σεμνός Μητροπολίτης Κυριακός στη Ναζαρέτ που πάντα με χαρά υποδέχεται τους προσκυνητές, ο χαριτωμένος γέροντας Ευδόκιμος στη Λαύρα του Αγίου Σάββα που ό,τι κι αν πεις λίγο θα είναι... Μα και οι νεώτεροι πατέρες, οι διακονιτές και οι εφημέριοι στο Ναό της Αναστάσεως, στη βασιλική της Γεννήσεως στη Βηθλεέμ, στο Θεομητορικό Μνήμα στη Γεθσημανή, στα μικρότερα προσκυνήματα στην Ιερουσαλήμ και τις άλλες περιοχές. Από όλους κάτι θα πάρεις.

 

Από την επίγεια Ιερουσαλήμ στην Άνω και Ουράνια, άλλοι πατέρες που γνώρισες τα προηγούμενα χρόνια, θα μεσιτεύουν από εκεί ψηλά: οι χαριτωμένοι αγωνιστές ηγούμενοι του Χοζεβά π. Αντώνιος και π. Γερμανός, ο μικροκαμωμένος π. Πέτρος που τα τελευταία χρόνια της ζωής του διακονούσε στη Γεθσημανή και μας έλεγε για τα θαύματα της Θεοτόκου, ο ασκητικός π. Γεράσιμος που αναστήλωσε το Σαραντάριο Όρος, ο ταπεινός και αφανής π. Φιλόθεος που ελάχιστοι τον επισκέπτονταν στην Άκρη με το σπουδαίο έργο του, ο γέροντας Θεοδώρητος του Αγίου Συμεών του Θεοδόχου που μας καταλάβαινε από το χτύπημα στην εξώπορτα, ο αγιοταφίτης φύλακας π. Παντελεήμων που για χρόνια μας υποδεχόταν στον Τάφο του Κυρίου, η γερόντισσα Ευπραξία της Βηθανίας με τα κρυφά της χαρίσματα που τα έκρυβε στην απλότητά της…

 

Καθώς ολοκληρώνεται το προσκύνημα, φτάνει η ώρα της επιστροφής. Αυτό, όμως, που νιώθεις είναι τελείως πρωτόγνωρο: χαρά και λύπη, τα πάντα γυρίζουν στο μυαλό μπερδεμένα, αλλά πριν ακόμα αφήσεις πίσω σου την Αγία Γη, ψάχνεις να δεις πότε θα μπορέσεις να ξαναπάς...

 

Υπερβολή; Όχι, πέρα για πέρα γεγονός αναμφισβήτητο. Και μπορώ να το πιστοποιήσω από την προσωπική μου εμπειρία. Μία εμπειρία 36 χρόνων παρουσίας στην Αγία Γη. Ποιος να μου το έλεγε τότε, αλήθεια, πως αυτό που έβλεπαν τα παιδικά μου μάτια εκστατικά για πρώτη φορά, θα γινόταν το πλέον προσφιλές και αγαπημένο μου θέαμα; Ή μήπως μπορούσα και ο ίδιος να φανταστώ πως αυτό που κατέγραφα με διπλό τρόπο (με ένα μικρό δημοσιογραφικό κασετόφωνο που είχα αγοράσει μόλις ένα μήνα νωρίτερα και ταυτόχρονα με την καρδιά και την ψυχή μου) εκείνες τις 9 μέρες του Αυγούστου, θα γινόταν για μένα το πολυτιμότερο βίωμα;

 

Επιστρέφοντας από το πρώτο μου ταξίδι έφερα μαζί μου 11 ωριαίες κασέτες που περιείχαν πολλά από όσα είχα ακούσει, ενώ στην ψυχή μου είχα κλείσει για πάντα εκείνες τις 216 ώρες που είχα ζήσει στην Αγία Γη… Πόσο μακριά μου έμοιαζαν εκείνα τα μέρη πριν τα δω για πρώτη φορά… Όπως σε όλους, όσοι δεν έχουν ποτέ βρεθεί εκεί, αλλά τα έχουν φανταστεί ο καθένας με τον δικό του απόλυτα προσωπικό τρόπο. Επέστρεψα αλλά ήμουν συνεχώς εκεί. Παράξενο συναίσθημα. Άκουγα ξανά και ξανά τις κασέτες που είχα φέρει, έβλεπα τις φωτογραφίες που είχα εκτυπώσει από τα 6 τριανταεξάρια φωτογραφικά φιλμ των 35mm και ταξίδευα. Κάθε μέρα, κάθε ώρα: ξαναζούσα τα πάντα με τις φωτογραφίες και τις κασέτες. Έκλεινα τα μάτια και ταξίδευα πάλι και πάλι. Βρήκα κάποια λίγα βιβλία και μαζί με το ένα που είχα πάρει από εκεί, διάβαζα και ξαναδιάβαζα και πάλι ταξίδευα...

 

Ήμουν μαθητής πλέον στην Α’ Λυκείου, αλλά στα διαλείμματα (ίσως κάποιες φορές και κατά τη διάρκεια του μαθήματος) ταξίδευα εκεί. Λίγο πριν το Πάσχα εκείνης της χρονιάς, μόλις 7 και κάτι μήνες μετά την πρώτη και αξέχαστα μοναδική φορά, ταξίδευα εκ νέου για τον ίδιο προορισμό. Για περισσότερες μέρες αυτή τη φορά και σε περισσότερα μέρη... Αλλά και πάλι σαν πρώτη φορά! Υπερβολή; Κάθε άλλο!

 

Από τότε μέχρι σήμερα πέρασαν 36 χρόνια. Μια ολόκληρη ζωή. Και βρέθηκα εκεί τόσες «πρώτες» φορές, αμέτρητες πια... Στην αρχή τις μετρούσα και τις κατέγραφα, μετά τις θυμόμουν με απόλυτη σειρά, μα στη συνέχεια έχασα το μέτρημα, ή πιο σωστά ξέχασα το μέτρημα, αφού ο κάθε χρόνος είχε σημείο αναφοράς εκείνους τους τόπους. Τους Αγίους Τόπους!

 

Από την πρώτη φορά που βρέθηκα εκεί, ήθελα να μιλάω συνεχώς για τα μέρη αυτά. Πραγματικά μιλάω, πλέον, πιο πολύ για την Αγία Γη, παρά για ο,τιδήποτε άλλο. Εξ αιτίας της Αγίας Γης έφτασα 15 χρονών στο κατώφλι του μικρού – τότε – ραδιοφωνικού σταθμού της Πειραϊκής Εκκλησίας και ξεκίνησα χωρίς καμία προηγούμενη εμπειρία και χωρίς να έχω απόλυτη συναίσθηση του τι έκανα, να μιλάω κάθε εβδομάδα για τους τόπους εκείνους. Όσο κι αν μοιάζει με υπερβολή, είναι πέρα για πέρα αληθινό.

 

Όπως πέρα για πέρα αληθινά είναι τα βιώματα που μου χάρισε η Αγία Γη. Με δυσκολία μπορώ να ξεχωρίσω κάποιο περισσότερο. Όλα μαζί πολύτιμα: το πρώτο Πάσχα και κυρίως το μεσημέρι του Μεγάλου Σαββάτου και το θαύμα του Αγίου Φωτός, η πρώτη φορά στον ναό της Αναστάσεως χωρίς κανέναν άλλον προσκυνητή (ναι, υπήρξαν χρονιές που ο Ναός ήταν τελείως άδειος), τα Εγκώμια της Θεοτόκου στη Γεθσημανή, η νυχτερινή Θεία Λειτουργία στο όρος Θαβώρ να ξημερώνει της Μεταμορφώσεως, η πρώτη φορά που με κόπους και περιπέτειες έφθασα στο Φρέαρ του Ιακώβ, η πρώτη φορά που μας έδωσαν άδεια οι αρχές και μέσα στο ναρκοπέδιο κάναμε την ακολουθία του Αγιασμού στον Ιορδάνη ποταμό, η πρώτη φορά που με το μικρό και μοναδικό ανηφορικό μονοπάτι που υπήρχε τότε έφτασα στο μοναστήρι του Σαρανταρίου Όρους, η πρώτη φορά που έχασα την επίσκεψη στο μοναστήρι του Αγίου Σάββα και η αγωνία μου να μην χάσω αυτό το κορυφαίο προσκύνημα την επόμενη φορά, οι Φυλακή του Χριστού στο Πραιτώριο, η Ανάσταση στον Άγιο Ονούφριο...

 

Άλλες στιγμές ανεξίτηλες;

 

Η αγιοκατάταξη του Αγίου Φιλουμένου στον τόπο του μαρτυρίου του. Η ακολουθία των Χαιρετισμών στον Ναό της Αναστάσεως. Η αγιοκατάταξη του Αγίου Ιωάννου του Νέου Χοζεβίτου στο μοναστήρι του στη χαράδρα του Χοζεβά. Η άνοδος στο σπήλαιο του Αγίου Χαρίτωνα. Η νυχτερινή ακολουθία στη Λαύρα του Αγίου Σάββα. Η αναστήλωση του Ιερού Κουβουκλίου του Παναγίου Τάφου από την ομάδα του Πολυτεχνείου της Αθήνας, τα βράδια που έμεινα εκεί ζώντας αυτό το ιστορικό γεγονός και η τελετή της παράδοσης του αποκατεστημένου Κουβουκλίου. Η μεταφορά του Σκηνώματος του Αγίου Σάββα του Ηγιασμένου στη νέα του Λάρνακα…

 

Φυσικά είναι αδύνατον να καταγράψεις εμπειρία 36 χρόνων σε λίγες γραμμές. Αλλά αναμφισβήτητα πολυτιμότερες στιγμές από όλες υπήρξαν οι δύο μεγαλύτερες ευλογίες του Θεού στη ζωή μου: ο γάμος στην Κανά και η βάπτιση του πρώτου μας παιδιού στον Άγιο Θεοδόσιο. Έτσι, η Αγία Γη έγινε κομμάτι αναφαίρετο της ζωής μας.

 

Αλήθεια, υπάρχει ψυχή που δεν έχει φανταστεί τα μέρη αυτά; Πόσα εκατομμύρια χριστιανών δεν επιθύμησαν ανά τους αιώνες να βρεθούν εκεί; Τα τελευταία χρόνια, πριν την πανδημία, η προσέλευση των προσκυνητών καθημερινά αύξανε. Από κάθε γωνιά της γης ερχόντουσαν άνθρωποι κάθε φυλής και εθνότητας για να γνωρίσουν την Αγία Γη.

 

Εμείς οι Έλληνες, ωστόσο, έχουμε και μία επιπλέον μεγάλη ευλογία από τον Θεό: αιώνες τώρα οι αγιοταφίτες, οι φύλακες των Παναγίων Προσκυνημάτων, είναι και παραμένουν Έλληνες. Σε κάθε προσκύνημα κυματίζουν περήφανα δύο σημαίες: η σημαία του Ελληνορθοδόξου Πατριαρχείου Ιεροσολύμων και η τιμημένη Γαλανόλευκη σημαία της Πατρίδος μας. Άραγε έχουμε συνειδητοποιήσει την μεγάλη αυτή παρακαταθήκη που μας έχει εμπιστευθεί το άπειρο Έλεος του Θεού;

 

Δεν υποκύπτουμε στον πειρασμό του εθνοφυλετισμού (που δυστυχώς γίνεται ξανά επικίνδυνος στις μέρες μας), αλλά νιώθουμε αυτή την ιερή έπαρση, δοξάζοντας τον Κύριο, για το μεγάλο Του δώρο: την εμπιστοσύνη στο έθνος μας να είμαστε, αιώνες τώρα, οι φύλακες του Ζωοδόχου Τάφου και των Παναγίων Προσκυνημάτων. Αυτό τον θησαυρό πρέπει να τον διαφυλάξουμε και να τον ενισχύσουμε πρωτίστως με την προσευχή μας.

 

Να ευχηθούμε ο Θεός να δίνει δύναμη, κουράγιο και υπομονή στους Αγιοταφίτες. Να τους σκεπάζει και να τους προστατεύει. Και όσοι μπορούμε, μόλις οι συνθήκες το επιτρέψουν και πάλι, να τους στηρίξουμε με την φυσική μας παρουσία εκεί, που είναι και η μεγαλύτερη προσφορά που μπορούμε να κάνουμε.

 

Τελικά η προσκυνηματική εμπειρία στους Αγίους Τόπους είναι υπερβολή. Γιατί αν δεν υπερβάλεις εαυτόν δεν θα μπορέσεις να πραγματοποιήσεις την Ιερή αυτή Αποδημία. Πρέπει να αφήσεις πίσω τις υποχρεώσεις και τις δουλειές (που δεν τελειώνουν ποτέ), να τολμήσεις και να μην σκεφτείς τις δυσκολίες της εποχής, να πάρεις συνειδητά την απόφαση και να παραμείνεις σταθερός. Να μην ακούσεις ειδήσεις και όσους από ενδιαφέρον δήθεν, θα σου προτείνουν να μην πας (κι ας μην έχουν πάει ποτέ εκείνοι, για να ξέρουν πως είναι). Να προετοιμαστείς πνευματικά και να κάνεις τον σταυρό σου.

 

Είναι μια υπερβολή χάριτος. Οι Άγιοι Τόποι είναι εμπειρία και βίωμα. Είναι το βάλσαμο για την ταραγμένη και ανήσυχη ψυχή, που τόσο έχουμε όλοι ανάγκη. Ενώ πλέον στις μέρες μας είναι και ομολογία. Ομολογία πίστεως! Αν κάποιος δεν έχει πάει, δύσκολα μπορεί να το κατανοήσει. Όποιος, όμως, έχει πάει στην Αγία Γη, δύσκολα μπορεί να παραμείνει ο ίδιος, όπως ήταν πριν το Προσκυνηματικό Οδοιπορικό. Αλλοιώνεται!

 

Σίγουρα όπου υπάρχει Ορθόδοξος Χριστιανικός Ναός, εκεί η κάθε Αγία Τράπεζα είναι ο Πανάγιος Τάφος. Σίγουρα ο Θεός μας είναι πανταχού παρών, ο ίδιος στα Ιεροσόλυμα, ο ίδιος στην Αθήνα, ο ίδιος όπου γης, σε κάθε ορθόδοξη γειτονιά του πλανήτη. Εμείς γινόμαστε διαφορετικοί στην Αγία Γη: βλέποντας όλα αυτά τα μέρη με τα μάτια του σώματος και της ψυχής και βαδίζοντας στα χώματα που πάτησε ο ίδιος ο Χριστός μας, η καρδιά μας συγκινείται, ζεσταίνεται και από τα βάθη της βγαίνει η προσευχή μας πιο καθαρή και πιο έντονη. Και όταν η καρδιακή προσευχή είναι έντονη, τότε είναι ευάρεστη στον Θεό.

 

Ας είναι άξιο το νοερό μας προσκύνημα στους Αγίους Τόπους.