Πού να εξηγώ..., που έλεγε και ο αείμνηστος Αντώνης Βαρδής…
━━━━━━━━━ ✧ ✦ ✧ ━━━━━━━━━
📍 Τροχαίο στη Ρουμανία: Δεν ήτανε δυστύχημα, ήταν αυτοκτονία…
Με Μια Ματιά:
• Το οπαδικό πάθος είναι δικαίωμα, αλλά η εμπιστοσύνη της ζωής
μας σε έναν οδηγό υπό την επήρεια ουσιών είναι παραίτηση από τη λογική.
• Το επίσημο ιατροδικαστικό πόρισμα για τοξικό μείγμα
κάνναβης, κοκαΐνης και αλκοόλ μετατρέπει το «ατύχημα» σε μια αποστολή χωρίς
επιστροφή.
• Δεν υπάρχει τίποτα επικό στον θάνατο από αμέλεια· ο
πραγματικός ηρωισμός είναι η επιστροφή στο σπίτι και η άδεια θέση στην κερκίδα
δεν τιμά καμία ομάδα.
• Το παιδί πρέπει να μάθει ότι ο πραγματικός μάγκας είναι
αυτός που βρίσκει το σθένος να αρνηθεί να μπει σε ένα αυτοκίνητο, ακόμα κι αν η
παρέα χλευάζει.
• Η χρήση της λέξης «ανοησία» είναι απαραίτητη για να σπάσει η
ρομαντική θλίψη των social media που καταπίνει τις ζωές των νέων στο όνομα μιας
στρεβλής παντοδυναμίας.
Στις 27 Ιανουαρίου 2026, ένα μίνι βαν με 10 οπαδούς του ΠΑΟΚ
που ταξίδευαν οδικώς προς τη Γαλλία ενεπλάκη σε τροχαίο στη Ρουμανία. Επτά νέοι
άνθρωποι, από 21 έως 30 ετών, σκοτώθηκαν και άλλοι τρεις τραυματίστηκαν σοβαρά,
χωρίς ευτυχώς να κινδυνεύει η ζωή τους. Η εικόνα των συντριμμιών του μαύρου βαν
στον αυτοκινητόδρομο DN6 της Ρουμανίας παίζει σε λούπα στις οθόνες μας.
Για τους οπαδούς του ΠΑΟΚ, και για όλον τον φίλαθλο κόσμο, ο
ρουμανικός αυτοκινητόδρομος έγινε τόπος θυσίας. Μια εκδρομή στήριξης στην ομάδα
αποδείχτηκε αποστολή αυτοκτονίας. Ως γονείς, νιώθουμε το σφίξιμο στο στομάχι.
Όμως, πέρα από το πένθος, έχουμε το καθήκον να διαχειριστούμε
την αλήθεια. Ποια είναι αυτή; Ότι η παρέα ταξίδευε ολόισια προς τον θάνατο. Αν
αφήσουμε τα παιδιά μας να πιστέψουν ότι το τροχαίο στη Ρουμανία ήταν μια «θυσία
για την ομάδα», τα αφήνουμε απροστάτευτα.
Η τοξικολογική εξέταση που είδε το φως της δημοσιότητας
αναφέρει ότι ο οδηγός βρέθηκε θετικός σε κάνναβη, κοκαΐνη και αλκοόλ, ενώ στο
βαν εντοπίστηκαν ουσίες, όπως επιβεβαιώνεται και από τις καταθέσεις και το
ρεπορτάζ ρουμανικών μέσων.
Τι είναι πίστη και τι είναι ανοησία
Πρέπει, λοιπόν, να καθίσουμε με τα παιδιά μας και να
τραβήξουμε μια κόκκινη γραμμή. Δεν είναι το ίδιο πράγμα η αγάπη για την ομάδα
και η παραίτηση από τη λογική.
Η πίστη στην ομάδα είναι το δικαίωμα να ανήκεις κάπου και να
παθιάζεσαι και να ταξιδεύεις 2.000 χιλιόμετρα μόνο και μόνο για να φωνάξεις για
το σήμα στη φανέλα.
Η ανοησία είναι να εμπιστεύεσαι τη ζωή σου σε έναν οδηγό που
έχει καταναλώσει ουσίες, πολλώ δε μάλλον σε έναν δρόμο-σουρωτήρι από λακκούβες,
όπου κυκλοφορούν νταλίκες, με μια λωρίδα κυκλοφορίας, χωρίς διαχωριστικό,
επειδή «είμαστε αδέρφια και δε μασάμε, τον ΠΑΟΚ τον ακολουθάμε».
Αποδομώντας την ηρωοποίηση
Με κάθε σεβασμό στους νεκρούς και στους τραυματίες, τα παιδιά
μας βλέπουν τα κασκόλ πάνω στα συντρίμμια και νιώθουν μια ρομαντική θλίψη.
Είναι χρέος μας να τους εξηγήσουμε ότι δεν υπάρχει τίποτα ηρωικό στο να
πεθαίνεις από τοξικό μείγμα ουσιών στο 80ό χιλιόμετρο μιας κακοφτιαγμένης
εθνικής οδού κοντά στην Τιμισοάρα. Νομίζω πως είναι ο καλύτερος τρόπος για να
τιμήσουμε ουσιαστικά τη μνήμη των νεκρών και να βοηθήσουμε τους ζωντανούς να
προχωρήσουν.
Ο θάνατος δεν είναι «εκτός έδρας νίκη»: Είναι το απόλυτο
τέλος. Η ομάδα θα συνεχίσει να παίζει, η ΠΑΕ θα βγάλει συλλυπητήρια και θα
οργανώσει εκδηλώσεις εις μνήμην, μπορεί να έρθει ως και ο Οικουμενικός
Πατριάρχης να σε μνημονεύσει. Αλλά η θέση στο τραπέζι του σπιτιού σου, όπως και
η θέση σου στην κερκίδα θα μείνουν άδειες. Δεν θα ξαναδείς την οικογένειά σου
ούτε την ομάδα σου.
Η μαγκιά της άρνησης: Δεν χρειάζεται στη συγκεκριμένη
περίπτωση κήρυγμα για τα ναρκωτικά ή το αλκοόλ. Η κρίση και τα αντανακλαστικά
αλλάζουν. Σε τέτοιες συνθήκες, ένα τιμόνι γίνεται όπλο και αυτό τους είναι
προφανές. Αυτό που πρέπει να μάθουμε στα παιδιά είναι ότι ο/η πραγματικός/ή
«μάγκας/μάγκισσα» της παρέας είναι αυτός/ή που θα πει: «Φίλε/φιλενάδα, είσαι
φτιαγμένος/η, εγώ σε αυτό το αμάξι δεν μπαίνω».
Λέμε με απλά λόγια:
Αν ο/η οδηγός έχει πιει ή έχει πάρει κάτι, δεν μπαίνεις στο
αυτοκίνητο. Τελεία.
Αν είσαι ήδη μέσα, ζητάς να κατέβεις. Βρίσκεις άλλο τρόπο.
Παίρνεις τηλέφωνο εμάς, ταξί, οτιδήποτε.
Η αγάπη για μια ομάδα δεν είναι άλλοθι για ρίσκο. Δεν χρωστάς
σε κανέναν να αποδείξεις τίποτα.
Αν οι φίλοι κοροϊδέψουν, τότε δεν είναι φίλοι.
Βρες το θάρρος να πεις όχι και να φύγεις.
Η αλήθεια χωρίς ωραιοποίηση
Αν δεν οδηγούμε νηφάλιοι, παίζουμε τη ζωή μας ρώσικη ρουλέτα.
Η «αποστολή αυτοκτονίας» ξεκίνησε τη στιγμή που η παρέα αποφάσισε ότι οι
κανόνες της φυσικής και της βιολογίας δεν ισχύουν για τους «πιστούς». Όσοι
ταξιδεύουν οργανωμένα γνωρίζουν ακριβώς τι συμβαίνει στις οπαδικές εκδρομές στο
εξωτερικό.
Αυτό που συνέβη δεν ήταν κακό παιχνίδι της μοίρας. Ως γονείς,
ας μη φοβηθούμε να πούμε τη λέξη ανοησία. Είναι η μόνη λέξη που μπορεί να
λειτουργήσει ως αντίδοτο στον ψευτο-ηρωισμό που καταπίνει τις ζωές των νέων,
στο όνομα μιας στρεβλής παντοδυναμίας.
Η ηρωοποίηση αυτών των παιδιών στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης
είναι τοξική. Πρέπει να πούμε στα παιδιά μας ότι ο θάνατος από υπερβολική
ταχύτητα και ουσίες δεν έχει τίποτα το επικό. Είναι μια βίαιη, άδικη και
απόλυτα περιττή απώλεια.
📍 Στην Αμαλιάδα ένας 14χρονος εκβίαζε κι απειλούσε με ξυλοδαρμό έναν 12χρονο. Του απέσπασε 8200€.
Στο σπίτι του μετά την σύλληψη βρέθηκαν 97 κροτίδες.
Στον Εύοσμο στην Θεσσαλονίκη ένας 14χρονος αποπειράθηκε να
κλέψει το πορτοφόλι ενός 13χρονου και συνελήφθη από την ομάδα ΔΙΑΣ. Κατά την
σύλληψη ανακαλύφθηκα πως στην τσάντα του είχε μαχαίρι 20 εκατοστών.
Στην Τρίπολη ένας 13χρονος μαχαιρώνει πολλαπλά έναν 12χρονο
ύστερα από καταδίωξη που ακολούθησε έναν καβγά.
Στον Χολαργό ένας 17χρονος μαζί με έναν 19χρονο έδωσαν
ραντεβού σε έναν 14χρονο –υποδυόμενοι μια κοπέλα- και αποπειράθηκαν να τον
δολοφονήσουν με μαχαιριές. Μάλιστα ο ένας από τους 2 πόζαρε μετά με το μαχαίρι
της επίθεσης.
Στην Πάτρα ένας 13χρονος κατέρρευσε στο σχολείο του ύστερα από
μεγάλη χρήση κάνναβης, φαίνεται πως τις ναρκωτικές ουσίες του τις προσέφεραν
δυο 15χρονοι συμμαθητές του.
Στον Ασπρόπυργο ένας 14χρονος διέφυγε από το Ίδρυμα Αρωγής Ανηλίκων
και συμμετείχε σε σειρά κλοπών σε διάφορα καταστήματα.
Στην Πάτρα, ένας 12χρονος κι ένας 13χρονος έστησαν ενέδρα σε
έναν 15χρονο, τον απείλησαν με σουγιά και τον ξυλοκόπησαν.
Στην Κρεμαστή της Ρόδου ένας 12χρονος βρισκόταν έξω με την
μητέρα του όταν μια ομάδα 5 ανηλίκων ξεκίνησαν να του κάνει φραστική επίθεση, η
οποία γρήγορα εξελίχθηκε σε απειλή με σουγιά και απόπειρα σωματικής βίας με
ξύλα και γλάστρες.
Στην Κυψέλη μια 16χρονη μέσα στο σχολείο έβγαλε μια
«πεταλούδα» και τραυμάτισε μια 14χρονη συμμαθήτρια της στα χέρια και στην
κοιλιά.
Στη Λαμία δυο ανήλικα κορίτσια ξεκίνησαν τον καβγά μέσα στο
σχολείο, αυτός συνεχίστηκε και κλιμακώθηκε έξω από αυτό, κατέληξε σε βίαιη
σύρραξη που οδήγησε και τις 2 στο νοσοκομείο.
Στην Βάρδα Ηλείας ένας 13χρονος μπούκαρε στο τοπικό Γυμνάσιο
βρήκε έναν δωδεκάχρονο και -μάλλον λόγω της διαφορετικότητας του- τον χτύπησε
στο πρόσωπο σε τέτοιο σημείο ώστε να συλληφθεί.
Χθες στις Σέρρες ένας 16χρονος ομολόγησε πως χτύπησε μέχρι
θανάτου έναν 17χρονο, γιατί, λέει, έστελνε μηνύματα στο κορίτσι του.
Όλα αυτά σε διάστημα 2 μηνών. Και δε μιλάμε για «τυπικό»
bullying, μιλάμε για μαχαίρια, σουγιάδες, κλοπές, εκβιασμούς, ναρκωτικά,
συλλήψεις, νεκρούς.
Η καλύτερη απεικόνιση της κατάρρευσης αυτού του κόσμου είναι
τα παιδιά με τα μαχαίρια, τα παιδιά με τα αίματα. Τα μαχαίρια δεν είναι όπλα·
είναι σύμβολα μιας κοινωνίας που απέτυχε να προστατεύσει, να αγκαλιάσει, να
διδάξει. Όταν τα παιδιά κρατούν αιχμηρά αντικείμενα αντί για όνειρα, τότε η
κατάρρευση δεν είναι μελλοντική — είναι ήδη εδώ. Και δεν φωνάζει· στάζει αργά,
μέσα από βλέμματα που σκλήρυναν πολύ νωρίς.
|Χριστινα Μητσοπούλου
