✔ Μια τέτοια ημέρα δυό νησιά ένα κορμί γιορτάζουν, που της συγγνώμης Άγιο σ' όλη τη γη φωνάζουν. Είναι της Ζάκυνθου παιδί, της Αίγινας ο στύλος, παιδί τς Αναφωνήτριας του Νεκταρίου φίλος... Δεκαεπτά του Δεκεμβριού στα ουράνια θα πάει, ο άνθρωπος που δίδαξε τον κόσμο ν' αγαπάει... Πέφτω καλέ μου Άγιε στα πόδια σου σαν φταίχτης και θέλω της αγάπη σου κι εγώ να γίνω κλέφτης...

   | Άγιος Διονύσιος ο Νέος, ο Ζακυνθινός Αρχιεπίσκοπος Αιγίνης (1547 - 1622)

|το διαΦορετικό συναξάρι του Αγίου Διονυσίου, 

με κλάματα Φτιαγμένο, από την "ειδική", 

Ελένη Ζεάκη...

 

... Ο Άγιος Γεράσιμος

τελεί το βάπτισμα του

κι αυτό σίγουρα ήτανε

αρχή στο χάρισμα του...

 

Ήτανε αρχοντόπουλο

και ζούσε με ανέσεις,

μα μία μία ανέβαινε

των αρετών τις θέσεις.

 

Ήτανε εξυπνότατος

και είχε καταλάβει

σπουδές και πλούτη

μάταια ήταν που είχε λάβει

 

Και κοιμηθήκαν οι γονείς

γύρω στα είκοσι του,

ορφάνεψαν τρία παιδιά

κι ήρθε η συναίσθηση του...

 

Αυτό που κληρονόμησε

στον αδερφό του αφήνει

και του ζητά υπόσχεση

στην αδερφή να μείνει

 

Το βιός του εμπιστεύεται

στον ένα αδερφό του,

τον Κωνσταντίνο που έμελε

να ζήσει το χαμό του...

 

Για να παντρέψει αδερφή

μικρότερη που είχε,

γιατί εκείνος στο εξής

στα κοσμικά θα απείχε...

 

Παίρνει τα μπογαλάκια του

και στα Στροφάδια πάει,

στο μοναστήρι Δανιήλ

το όνομα θα πάρει

 

Κι έτσι κυλούσε ο καιρός

με άσκηση μεγάλη,

η υπακοή και η προσευχή

στολίζει τον με Χάρη...

 

Πόθο μεγάλο στην καρδιά

είχε να ταξιδέψει,

στον τόπο που Σταυρώθηκε

Ο Κύριος να τρέξει...

 

Παίρνει καράβι, μα αντί

να πάει εκεί που θέλει,

μες στης Αθήνας την καρδιά

τον ξεφορτώνει εντέλει...

 

Βρίσκεται στην επισκοπή

κι ο δέσποτας θαυμάζει,

να μείνει εκεί με φωτισμό

Του Λυτρωτή προστάζει...

 

Κάνει τελεία υπακοή

και γίνεται ιερέας,

δεσπότης μονοκοπανιά

σ' απόσταση μιάς μέρας...

 

Παίρνει σπουδαίο όνομα

το ταπεινό σπουργίτι,

του Άγιου Διονύσιου

του Αρεοπαγίτη

 

Και του ζητούν επίσκοπος

στην Αίγινα να γίνει,

που στο νησί οι άνθρωποι

μονάχοι είχαν μείνει...

 

Φτωχοί και αλειτούργητοι

στων πειρατών τη βία,

είχαν ορφάνια φυσική

μα και στην εκκλησία

 

Τον αγκαλιάζει ο λαός

σαν Τον Μεσσία φτάνει

και προσπαθεί ηρωικά

κάθε καλό να κάνει...

 

Τους συγυρίζει τις ζωές,

φτιάχνει ναούς και δρόμους

κάθε ψυχούλα δέχεται,

να την κρατά στους ώμους...

 

Ήταν σεμνός επίσκοπος,

την δόξα να αποφύγει,

την Αίγινα αποχαιρετά,

στη Ζάκυνθο γυρίζει...

 

Θα πάρει τη σκυτάλη του

και γίνεται Ιεράρχης

ο Άγιος Νεκτάριος,

νέος τους ποιμενάρχης...

 

Νοικιάζει σπίτι, γίνεται

στη Ζάκυνθο ιερέας

για δύο χρόνια Του Χριστού,

ο ταπεινός ποιμένας...

 

Μετά από χρόνια στη Μονή

Στροφάδων θα γυρίσει

και την Αναφωνήτρια

ξανά θα υπηρετήσει...

 

Κοιμάται πάνω σε αιχμηρές

πέτρες αντί για στρώμα

και όπως νέος πολεμά

με άσκηση ακόμα!

 

Τη θέση του επίσκοπου

κι εκεί αναλαμβάνει

και θαύματα απερίγραπτα

με μαρτυρίες κάνει!

 

Όπως ο Κύριος μπορεί

τη θάλασσα να αρνεύει,

με ευλογία στον ψαρά

την πείνα να γιατρεύει

 

Και μιά βεντέτα ξέσπασε

μία ζωή αφαιρείται

και ο φονιάς στα πόδια του

φτάνει κι απολογείται...

 

Και με μεγάλη έκπληξη

ακούει τ' όνομα του,

του αδερφού του ο φονιάς

στεκότανε μπροστά του!

 

Του δίνει τη συγχώρεση

χωρίς ιδέα να 'χουν,

κρυφά του δίνει χρήματα

να φύγει μη το μάθουν...

 

Πόσο μεγάλα θαύματα

δημιουργεί η αγάπη!

Και βγαίνει λάδι ο φονιάς

και μοναχός εκάρη!

 

Τα τόσα χρόνια άσκησης

έγραψαν στο κορμί του

και στα εβδομήντα πέντε του

θα σβήσει η πνοή του...

 

Δεκαεπτά του Δεκεμβριού

στα ουράνια θα πάει,

ο άνθρωπος που δίδαξε

τον κόσμο ν' αγαπάει...

 

Πέφτω καλέ μου Άγιε

στα πόδια σου σαν φταίχτης

και θέλω της αγάπη σου

κι εγώ να γίνω κλέφτης...

 

Να μη μπορώ να δω κακό,

καλό να βλέπω μόνο,

όπως εσύ να συγχωρώ

και να βαστώ στον πόνο...

 

* * *

 

"Καταθέτω μιά θάλασσα ευγνωμοσύνης στον Άγιο, 

που αξιώθηκα να πλησιάσω και να νιώσω...

Ελένη Ζεάκη"

 

 

(Η φωτογραφία είναι τραβηγμένη 

από την ίδια την Ελένη στην Αίγινα...)

✔ "Έτσι τους ξεχνάνε τους φίλους, αμΦοτεροτέτοιε μας; |Προφήτης Δανιήλ... Άγιοι Τρεις Παίδες Ανανίας, Αζαρίας, Μισαήλ... Άγιος Διονύσιος εκ Ζακύνθου... |Στο παρατσάκ...

 

            |γράφει Ένα Παιδί Ένας Άνθρωπος (και πόσο δίκιο έχει...)

Προφήτης Δανιήλ... 

Άγιοι Τρεις Παίδες Ανανίας, Αζαρίας, Μισαήλ... 

Άγιος Διονύσιος εκ Ζακύνθου...

Η σημερινή ημέρα δε μας βρήκε 

με κάποιο αφιέρωμα σε αυτούς για κάποιο λόγο. 

Λες και δεν εορτάζαμε σήμερα τη μνήμη τους...

Ευτυχώς όμως στις εκκλησίες τούς θυμήθηκαν... 

Και τον Άγιο Διονύσιο τον θυμήθηκαν, 

φυσικά ιδιαίτερα στη Ζάκυνθο,

όπου φυλάει Θερμοπύλες απέναντι στους ετερόδοξους ...

Και ξέρετε... 

Δεν είναι ότι δεν κάναμε κάποια γιορτή 

έστω και διαδικτυακά 

για το πανηγύρι, 

για το φαίνεσθαι, 

για να είμαστε εντάξει στη θρησκεία μας...

Όπως έλεγε κι ένας ευλογημένος άνθρωπος, 

φίλος του Αγίου Ιωάννου του Ρώσου: 

"Έτσι τους ξεχνάνε τους φίλους;"

Αυτό είναι το σημαντικό... 

Να τους κάνουμε φίλους μας! 

Γιατί αυτοί οι Άγιοι βρίσκονται στη Χαρά του Κυρίου τους! 

Και είναι καθήκον μας να τούς έχουμε φίλους και μεσίτες μας! 

Να τους φέρουμε εμείς με τις προσευχές μας 

από το παρελθόν όπου ευλογήθηκαν από το Θεό να ζήσουν, 

στο σήμερα που ευλογηθήκαμε να ζήσουμε εμείς! 

Για να χαριτώσουν τη ζωή μας! 

Να τους κάνουμε φίλους μας κι αδελφούς μας! 

Να βοηθήσουν εμάς 

όπως τους βοήθησε κι αυτούς ο Θεός 

και μέσω Αυτού, 

η ταπείνωση, η ελεημοσύνη, η ομολογία της Αλήθειας...

Είναι καρδιακό το μήνυμα αυτό, όπως και πολλά άλλα. 

Μα αυτό έχει και πόνο μέσα του. 

Γιατί πραγματικά νιώθω πως ξέχασα 

ή πως ξεχάσαμε τους φίλους μας. 

Ναι, λέμε ιστορίες για αυτούς στους φίλους και τα παιδιά μας... 

Ναι, πάντοτε δείχνουμε με συγκίνηση 

τις αγιογραφίες τους στις εκκλησιές... 

Μα τους ξεχάσαμε σήμερα...

Σαν τον Ληστή λοιπόν... 

Έστω, στο τέλος της ημέρας... 

Στο παρά 5!

Μνήσθητε και ημάς Άγιοι του Θεού... 

Κι ας σας ξεχάσαμε...

Χριστός Ανέστη! 

Κι ας περιμένουμε τη γέννησή Του...

|"αμΦ." ΥΓ:

Σε όλα είχαν τα δίκια τους.

Και "το παιδί" και "ο άνθρωπος".

Παραλίγο να τους ξεχάσουμε...

Δόξα τω Θεώ που μας μάλωσε

υπενθυμίζοντας μας τους...

Απολογούμαστε, γιατί έτσι πρέπει.

[αύριο στις 10 το πρωί η συνέχεια του α(μ)Φιερώματος, 

που δεν κάναμε στα 3 Αγιόπαιδα σήμερα...]

Ευχαριστίες θερμές!

Τις ευχές τους...

(το παράθυρο με τον Άγιο Διονύσιο από εδώ...)

|πρώτη δημοσίευση πέρυσι σαν σήμερα...

✨ Η συγγνώμη, αδέρφια, δεν είναι αδυναμία. Είναι η πιο "macho", η πιο αντρειωμένη πράξη που υπάρχει... |Χρόνια Πολλά σε όσους και όσες γιορτάζουν μαζί με τον απίθανο Άγιό τους, αλλά και σε όσους τολμούν να συγχωρούν…

 

                       |γράΦει ο εκ των "συν αυτώ", ΚωστήςΠαπαναστασίου

 ·

(Ποιον εαυτό μας αντέχουμε να έχουμε; 

Του φονιά ή του αγίου Διονυσίου;)

 

17 Δεκεμβρίου, 

γιορτάζει ο αναφερόμενος και ως "άγιος της Συγγνώμης".

 

Ας αφήσουμε για λίγο, τα λιβάνια και τις λιτανείες 

και ας μπούμε στο "matrix" μιας πραγματικής ιστορίας…

 

Γιατί, αυτό που έκανε ο Διονύσιος 

(ο κατά κόσμον, κόμης Γραδενίγος Σιγούρος, 

πριν φορέσει τα ράσα), 

αν γινόταν ταινία στο Netflix, 

θα λέγαμε ότι το σενάριο είναι υπερβολικό τουλάχιστον!

 

Σκεφτείτε το…

 

Ζάκυνθος του 16ου αιώνα, 

μια εποχή άκρατης βίας,παραλογισμού , βεντέτας 

και να κυριαρχεί η φράση "οφθαλμός αντί οφθαλμού".

 

Ένας φονιάς χτυπάει παρορμητικά την πόρτα ενός μοναστηριού, 

όντας τρομαγμένος και κυνηγημένος…

 

Ο ηγούμενος (ο άγιος Διονύσιος) του ανοίγει:

 

– «Κρύψε με, με κυνηγάνε, δολοφόνησα», λέει ο φονιάς.

– «Ποιον σκότωσες;», ρωτάει ο άγιος.

– «Τον Κωνσταντίνο Σιγούρο, τον αριστοκράτη»…

 

(Παρένθεση: 

Ο Κωνσταντίνος Σιγούρος ήταν ο αδερφός εξ αίματος, 

του Αγίου…)

 

Εδώ, φίλοι μου, σταματάει η λογική και αρχίζει η Οντολογία…

 

Είναι σχεδόν βέβαιο, 

πως, ο σύγχρονος άνθρωπος σε μια τέτοια περίπτωση

θα ούρλιαζε, 

μπορεί να άρπαζε ακόμη και το μαχαίρι 

ή στην καλύτερη, θα φώναζε την αστυνομία...

Κοινώς, με κάποιον τρόπο Θα έπαιρνε εκδίκηση. 

Είναι το "δίκαιο", σωστά; 

Το ανθρώπινο…

 

Ξέρετε πολύ καλά, 

ότι ζούμε σε μια χώρα 

που κρατάμε μούτρα για μια θέση πάρκινγκ, 

δεν μιλάμε στα αδέρφια μας για ένα θέμα κληρονομικό 

ή, ακόμη ακόμη, 

"δολοφονούμε" χαρακτήρες στα social media 

επειδή διαφώνησαν μαζί μας κάπου!

 

Ο άγιος Διονύσιος, όμως, 

έκανε κάτι όπου σήμερα φαντάζει αδιανόητο.

Ούτε έκλαψε μπροστά στον φονιά, 

ούτε τον έβρισε,

αλλά…τον έκρυψε,

τον τάισε, 

του εδώ έδωσε ακόμη και χρήματα 

και τον φυγάδευσε, για να μην τον πιάσουν οι διώκτες 

(που ήταν η ίδια η οικογένεια του Αγίου!).

 

Ήταν τρελός;

 Ήταν αδύναμος;

Όχι αγαπητοί μου…

Ήταν… Ελεύθερος!!!

 

Ο άγιος, κατάλαβε εκείνη τη στιγμή κάτι, 

που εμείς παλεύουμε μια ζωή να νιώσουμε:

Αν σκότωνε τον φονιά 

(κυριολεκτικά ή ηθικά), 

θα γινόταν κι αυτός φονιάς. 

Το κακό τότε θα πολλαπλασιαζόταν.

Συγχωρώντας τον όμως, 

σκότωσε το κακό από τη ρίζα,

έσπασε την αλυσίδα του μίσους και του παραλογισμού!

 

Μέσα μας, αγαπητοί μου, παλεύουν δύο τύποι:

Από τη μία ο "Φονιάς", 

που θέλει να έχει πάντα δίκιο, 

που κρατάει τεφτέρι με τα χρωστούμενα των άλλων, 

που διψάει για εκδίκηση και δικαίωση…

Από την άλλη ο "Διονύσιος", 

που ξέρει ότι η μόνη αληθινή νίκη 

είναι η ανόθευτη καθάρια αγάπη, 

που υπερβαίνει ακόμη και τον πόνο.

 

Η συγγνώμη, αδέρφια, δεν είναι αδυναμία.

 

Είναι η πιο "macho", 

η πιο αντρειωμένη πράξη που υπάρχει.

Θέλει τεράστια ψυχικά "καρύδια" 

για να αγκαλιάσεις αυτόν που σε πλήγωσε.

 

Στην Ελλάδα του σήμερα, 

που όλοι είμαστε έτοιμοι να φάμε τις σάρκες μας, 

ο άγιος Διονύσιος στέκεται όρθιος, 

αδι(άΦθορος) και μας ρωτάει:

«Εσύ, 

πόσο ακόμα θα κουβαλάς το πτώμα του εγωισμού σου;»

 

Χρόνια Πολλά στη Ζάκυνθο και στην Αίγινα 

και σε όσους τολμούν να συγχωρούν…

✔ Μια σύνδεση προκλητικά μυστική, μια λεπτή γραμμή που τα συνδέει όλα… Το όνομα αυτής της σύνδεσης δεν είναι άλλο από τον πρώην φανατικό Σαύλο, τον γνωστότερο και ως Άγιο Απόστολο Παύλο... Δεν είναι εύκολος ο δρόμος… κι εμείς φοράμε στο ένα πόδι βασιλικό σανδάλι και στο άλλο παντόφλα... Και προσπαθούμε να βαδίσουμε το δρόμο της ζωής πατώντας και στον κόσμο και στο Χριστό και γλιστράμε ξανά και ξανά...

 

    Χθες η εκκλησία μας 

εόρταζε τον Άγιο Διονύσιο τον Αρεοπαγίτη. 

Πολλά κι ενδιαφέροντα έχει ο βίος του. 

Μα έχει και μια σύνδεση προκλητικά μυστική, 

μια λεπτή γραμμή που τα συνδέει όλα… 

Το όνομα αυτής της σύνδεσης 

δεν είναι άλλο από τον πρώην φανατικό Σαύλο, 

τον γνωστότερο και ως Άγιο Απόστολο Παύλο!

Οταν διαβάζουμε 

ή ακούμε τις επιστολές του Απόστολου Παύλου 

(Προς Ρωμαίους, Προς Κορινθίους, 

Προς Γαλάτες, Προς Εφεσίους κτλ), 

στην πραγματικότητα γινόμαστε κι εμείς 

δέκτες του ίδιου Πνεύματος 

που φώτισε τον Απόστολο Παύλο 

και ενέπνευσε τους πρώτους του πιστούς ακροατές - 

τον Άγιο Ιερόθεο, 

τον Άγιο Διονύσιο 

και την Αγία Λυδία. 

Επίσης, γινόμαστε μάρτυρες του ίδιου Πνεύματος 

που φώτισε και εξήγησε τις επιστολές του 

στον Άγιο Ιωάννη το Χρυσόστομο.

Κι εμείς πρέπει να διαλέξουμε…

Θα πιστέψουμε στη δύναμη των θαυμάτων 

αλλά και στην Ανάσταση του Χριστού, 

ότι μας αφορά πραγματικά 

ή - σαν τους Αθηναίους του τότε - 

θα μείνουμε στο να χειροκροτήσουμε τον Χριστό 

για τα θαύματά Του 

αλλά μόλις ακούσουμε για Ανάσταση θα φύγουμε;

Αυτή η τελευταία μάλιστα ερώτηση 

μάς θυμίζει και το βράδυ εκείνο… 

Μεγάλο Σάββατο προς Κυριακή… 

Κάθε χρόνο… 

Αυτά που λένε οι ιερείς μας στις εκκλησίες 

μετά που ακούγεται το «Χριστός Ανέστη» 

και ανταλλάσουμε ευχές…

Αυτά τα λόγια…

«Ἀναστήτω ὁ Θεός, 

καὶ διασκορπισθήτωσαν οἱ ἐχθροὶ αὐτοῦ, 

καὶ φυγέτωσαν ἀπὸ προσώπου αὐτοῦ 

οἱ μισοῦντες αὐτόν…»

Δεν είναι εύκολος ο δρόμος… 

κι εμείς φοράμε στο ένα πόδι βασιλικό σανδάλι 

και στο άλλο παντόφλα… 

και προσπαθούμε να βαδίσουμε το δρόμο της ζωής 

πατώντας και στον κόσμο και στο Χριστό… 

και γλιστράμε ξανά και ξανά!

Ας είναι όμως..! 

Δόξα τω Θεώ για την αναγνώριση Του 

προς τον αγώνα μας να ζήσουμε κοντά Του! 

Κι όπου μας βρει…

               Χριστός Ανέστη!

 |επιμέλεια ανάρτησης: Ένα Παιδί Ένας Άνθρωπος