✔ The miracle ~ Ένα συγκλονιστικό θαύμα του Αγίου Νικολάου!!! Η Ζωή έμεινε όρθια 4 μήνες (128 μέρες)... |Δείτε την σπάνια ταινία με τις λεπτομέρειες του θαυμαστού αυτού περιστατικού...👉

            

  Ένα συγκλονιστικό θαύμα του Αγίου Νικολάου...

Η Ζωή "κοκάλωσε" ακίνητη, με την εικόνα του Αγίου κολλημένη στο στήθος. Έμεινε έτσι επί 128 ημέρες! Χωρίς να μπορούν να την μετακινήσουν, χωρίς τροφή και νερό... Ο κομμουνιστικός στρατός της Ρωσίας απέκλεισε το σπίτι για να μην μαθευτεί το γεγονός...

Η ταινία Το Θαύμα (εδώ) (ЧУДО) του Αlexander Proshkin, η οποία βραβεύτηκε στο 31ο Διεθνές Φεστιβάλ της Μόσχας με το ειδικό βραβείο, βασίζεται σε πραγματικά περιστατικά, ένα θαύμα που συγκλόνισε την πόλη Σαμάρα της Σοβιετικής Ένωσης το 1956.

Ένα αληθινό γεγονός διάρκειας 128 ημερών, που συντάραξε και έφερε σε μετάνοια εκατοντάδες ανθρώπους στην πόλη Κουιμπίσεβ (σημερινή Σαμάρα) της Σοβιετικής Ρωσίας, την εποχή που επικρατούσε το κομμουνιστικό καθεστώς.

Όσοι δεν φορούσαν σταυρό, άρχισαν να φορούν κατά την εποχή εκείνη που μόνο γι’ αυτό ήταν δυνατόν να πληρώσουν με τη ζωή τους... 

Στην πόλη Κουιμπίσεβ ζούσε μία οικογένεια: 

η ευσεβής μητέρα και η κόρη της Ζωή. 

Το βράδυ της παραμονής της Πρωτοχρονιάς (31 Δεκεμβρίου) του 1956 η Ζωή προσκάλεσε επτά φίλες της και άλλους τόσους νεαρούς σε δείπνο και χορό...

Τότε ήταν η νηστεία των Χριστουγέννων (παλαιό ημερολόγιο) και η μητέρα παρακάλεσε την Ζωή να μην προγραμματίσει μια εσπερίδα με χορούς και φαγητό , αλλά η κόρη επέμενε στο δικό της. 

Εκείνο το βράδυ η μητέρα πήγε στην Εκκλησία να προσευχηθεί.

Μαζεύτηκαν οι καλεσμένοι, αλλά ο αρραβωνιαστικός της Ζωής δεν είχε έρθει ακόμη. 

Το όνομα του ήταν Νικόλαος. 

Οι κοπέλες και τα αγόρια χωρίσθηκαν σε ζευγάρια και άρχισαν το χορό.

Η Ζωή έμεινε μόνη της. 

Από αμηχανία χωρίς να πολυσκεφθεί, κατέβασε την εικόνα του αγίου Νικολάου του Θαυματουργού από τον τοίχο και είπε: 

«Θα πάρω αυτόν τον Νικόλα και θα πάω να χορέψω μαζί του», χωρίς να δίνει σημασία εν τω μεταξύ στις φίλες της, οι οποίες την συμβούλευσαν να μη κάνει αυτήν την βλάσφημη ενέργεια...

Αλλά η Ζωή απάντησε με θράσος: 

«Αν υπάρχει Θεός, ας με τιμωρήσει!»

Άρχισε να χορεύει, έκανε δύο γύρους, οπότε ξαφνικά μέσα στο δωμάτιο γίνεται ένας φοβερός θόρυβος, ανεμοστρόβιλος, και έλαμψε φως εκτυφλωτικό σαν αστραπή.

Η διασκέδαση γύρισε σε φρίκη και τρόμο. 

Όλοι έφευγαν φοβισμένοι από το δωμάτιο. 

Μόνο η Ζωή στεκόταν ακίνητη, με την εικόνα του Αγίου κολλημένη στο στήθος, απολιθωμένη και παγωμένη σαν μάρμαρο.

Οι γιατροί που γρήγορα κατέφθασαν, δεν μπόρεσαν να την συνεφέρουν με τις προσπάθειες τους. 

Οι βελόνες των ενέσεων, που ήθελαν να της κάνουν, στράβωναν και έσπαζαν καθώς κτυπούσαν πάνω στο μαρμαρωμένο κορμί της! 

Θέλησαν να την μεταφέρουν στο νοσοκομείο, αλλά δεν μπορούσαν να την μετακινήσουν από την θέση της. 

Τα πόδια της λες και ήσαν καρφωμένα στο πάτωμα. 

Αλλά, η καρδιά χτυπούσε! 

Η Ζωή ήταν ζωντανή, δεν μπορούσε όμως πλέον να φάει ούτε να πιει …

Τις πρώτες ημέρες το σπίτι της ζωής ήταν κυκλωμένο από πλήθος κόσμου, πιστοί που ήρθαν ή ακόμη και που βάδισαν από μακριά, περίεργοι, γιατροί, και πνευματικά πρόσωπα. 

Αλλά, γρήγορα, κατ’ εντολή των αρχών, το σπίτι έκλεισε για τους επισκέπτες. 

Δύο αστυνομικοί φύλαγαν σκοπιά εναλλάξ, ανά οκτάωρο. 

Κάποιοι από τους φύλακες που ήσαν ακόμη νέοι (28-30) άσπρισαν από την φρίκη ακούγοντας κάθε νύχτα τη Ζωή να βγάζει τρομακτικές κραυγές.

Νύχτες και νύχτες δίπλα της προσευχόταν η μητέρα.

- Μαμά, προσευχήσου! 

Προσευχήσου, γιατί χάνομαι για τις αμαρτίες μου! 

Προσευχήσου! Φώναζε η Ζωή...

Για όλα όσα συνέβησαν ενημέρωσαν και τον Πατριάρχη και τον παρεκάλεσαν να ευχηθεί υπέρ της αναρρώσεως της Ζωής. 

Ο Πατριάρχης απάντησε:

Εκείνος που την τιμώρησε εκείνος και θα την ελεήσει!

Μεταξύ των προσώπων που επετράπη στο εξής να επισκεφθούν τη Ζωή ήσαν:

- Εγνωσμένου κύρους καθηγητής της ιατρικής που κατέφθασε από την Μόσχα. 

Αυτός βεβαίωσε ότι η καρδιά δεν σταμάτησε να χτυπά.

- Ιερείς, τους οποίους προσκάλεσε η μητέρα της για να πάρουν από τα χέρια της Ζωής τον άγιο Νικόλαο. 

Αλλά ούτε εκείνοι μπόρεσαν να ξεκολλήσουν την εικόνα από τα απολιθωμένα χέρια της Ζωής.

- Ο ιερομόναχος Σεραφείμ από την έρημο του Γκλίνσκ, ο οποίος ήρθε στο Κουιμπίσεβ για την εορτή των Χριστουγέννων και τέλεσε αγιασμό και άγιασε την εικόνα. Κατόπιν είπε: 

«Τώρα πρέπει να περιμένουμε κάποιο σημείο το Πάσχα! Αν δεν γίνει τίποτε, σημαίνει ότι πλησιάζει το τέλος του κόσμου!», δείχνοντας με τα λόγια αυτά την βαθιά του πίστη σ’ ένα θαύμα.

Ο Γέροντας Σεραφείμ Τσιαπότκιν

- Ο Μητροπολίτης Νικόλαος, ο ποίος επίσης διάβασε παράκληση και είπε: «νέο θαύμα να περιμένουμε το Πάσχα», επαναλαμβάνοντας τον λόγο του ευσεβούς ιερομόναχου.

Η Ζωή έμεινε όρθια 4 μήνες (128 μέρες), μέχρι το Πάσχα ακριβώς, που εκείνη τη χρονιά έπεσε 23 Απριλίου (6 Μαΐου με το νέο ημερολόγιο).

Όλα αυτά τα γεγονότα συνετάραξαν τους κατοίκους του Κουιμπίσεβ και των περιχώρων. 

Πολλοί άνθρωποι βλέποντας το θαύμα, ακούγοντας τα ουρλιαχτά και τις παρακλήσεις της να προσευχόμαστε για τους ανθρώπους που χάνονται εξ αιτίας των αμαρτιών τους, ξαναβρήκαν την πίστη τους στον Θεό. 

Γύρισαν στην Εκκλησία με μετάνοια. 

Όσοι δεν φορούσαν σταυρό, άρχισαν να φορούν κατά την εποχή εκείνη που μόνο γι’ αυτό ήταν δυνατόν να πληρώσουν με τη ζωή τους. 

Η επιστροφή ήταν τόσο μαζική ώστε δεν έφθασαν τα σταυρουδάκια των εκκλησιών για όλους όσους ζητούσαν.

Σχόλιο (του ρωσικού πρωτοτύπου): 

Στον σοβιετικό τύπο εκείνης της εποχής είχε επίσης σχολιαστεί η περίπτωση της Ζωή. 

 Απαντώντας στα γράμματα που έφθαναν στην διεύθυνση διάσημης εφημερίδος, ένας αλαζονικός επιστήμων υποστήριξε ότι το γεγονός με την Ζωή πράγματι δεν είναι φανταστικό, αλλά εν τούτοις δήλωσε ότι είναι μια μορφή ακαμψίας άγνωστη ακόμη στην επιστήμη. 

Είναι προφανής η αναλήθεια μιάς τέτοιας υπόθεσης, διότι: 

Πρώτον, στην ακαμψία δεν υπάρχει τέτοια πετρώδης σκλήρυνσή του δέρματος, ώστε οι γιατροί να μη μπορούν να κάνουν ένεση στον άρρωστο. 

Δεύτερον, μπορεί ένας τέτοιος άρρωστος να μεταφερθεί από τόπο σε τόπο, ενώ η Ζωή δεν μπορούσαν να την μετακινήσουν· αυτή στεκόταν όρθια και μάλιστα τόσο πολύ που οι συνήθεις άνθρωποι δεν μπορούν να σταθούν.

Τρίτον, η αρρώστια καθ’ εαυτή δεν επιστρέφει τον άνθρωπο στον Θεό και δεν φέρει αποκαλύψεις από τον ουρανό, ενώ στην περίπτωση της Ζωή όχι μόνο χιλιάδες άνθρωποι ξαναβρήκαν την πίστη τους στον Θεό, αλλά φανέρωσαν την πίστη τους έμπρακτα, δηλαδή βαπτίστηκαν και έζησαν χριστιανικά . 

Όχι μόνο πίστεψαν ότι υπάρχει Θεός, αλλά και έγιναν Χριστιανοί. Απ’ αυτόν είναι φανερό ότι δεν επρόκειτο για απλή ασθένεια, αλλά για κάποια θεϊκή οικονομία.

   |Από το περιοδικό "Όσιος Γρηγόριος", τεύχος 21 του 1996, της Ιεράς Μονής Οσίου Γρηγορίου Αγίου Όρους. 

Πηγή: proskynitis.blogspot.com

    ✔ Δείτε την ταινία με τις λεπτομέρειες του θαυμαστού αυτού περιστατικού...👉

Μαρτυρίες ανθρώπων που έζησαν το γεγονός εδώ: 

Νέα στοιχεία για το θαύμα του Αγ.Νικολάου που συγκλόνισε την Σ. Ένωση το 1956. 

Ποιός πήρε την εικόνα από τα χέρια της Ζωής;

http://pneumatoskoinwnia.blogspot.gr/2015/11/the-miracle.html#more

|η πρώτη ανάρτηση της ταινίας συμπίπτει με την πρώτη αναδημοσίευσή μας, πριν από 10 χρόνια ακριβώς, από το αδελΦικό ιστολόγιο "Πνεύματος Κοινωνία"... 

Δες από πότε... 

 

"...Κινδυνεύει εἰς τό ἑξῆς νά γίνη περιττόν τό γυναικεῖον φύλον...

 

~ Ο καθένας μας μπορεί να λέει ό,τι θέλει.

Ανάλογα με το τι έχει μέσα του,

τι γνώμη έχει για τον εαυτό του και τους άλλους

και πόσο μεγάλο ή μικρό είναι

το "δοχείο" της ψυχής του...

Αυτά που ακολουθούν όμως, τα λέει κάποιος

που κανείς μας, άθεος ή ένθεος, δεν έχει τα κότσια να αμφισβητήσει...

~ με πόνο, "αμφ.".-

"...Κινδυνεύει εἰς τό ἑξῆς νά γίνη περιττόν τό γυναικεῖον φύλον,

ἐφ' ὅσον οἱ νέοι ἀναπληρώνουν ἀντί ἐκείνων,

ὅλα τά εἰς ἐκείνας ἀνήκοντα.

Καί δέν εἶναι μόνον αὐτό τό κακόν,

ἀλλ' ὅτι μέ πολλήν ἐλευθερίαν

ἀποτολμᾶται τοιαύτη ἀκολασία

καί ἐνομιμοποιήθη ἡ παρανομία.

Κανείς λοιπόν δέν φοβεῖται καί δέν τρέμει. Κανείς δέν ἐντρέπεται οὔτε κοκκινίζει,

ἀλλά καί ὑπερηφανεύεται διά τήν γελοίαν αὐτήν πράξιν

καί θεωροῦνται παράφρονες οἱ σώφρονες

καί ὅτι δῆθεν παραπλανῶνται οἱ νουθετοῦντες...

~ Δες ποιος τα λέει. Κι από πότε...

|μας έστειλε μια ψυχή εκ των "συν αυτώ" από το Λονδίνο, όπου αυτά που εμάς σοκάρουν σήμερα, εκεί τα έχουν ζήσει και έχουν γίνει η καθημερινότητά τους, δεκαετίες πριν...

|η φωτογραφία από εδώ...

- Σημερινή (22/8/2025) συμπλήρωση:

Κι έρχεται να κουμπώσει με την προ 2 χρόνων ανάρτησή μας η προχθεσινή είδηση, που κυκλοφορεί παντού και αποδεικνύει πως πλέον δεν κινδυνεύει "...εἰς τό ἑξῆς νά γίνη περιττόν τό γυναικεῖον φύλον" μόνο, αλλά και το ανδρικό...

ΠροΦανώς ζούμε "τα άλαλα και τα μπάλαλα"...

* Ότι είσαι, αυτό βλέπεις, ότι ζητάς, αυτό βρίσκεις...|Εμφάνιση αόρατου ασκητή στον Άθωνα.

 

”Ότι είσαι, αυτό βλέπεις, ότι ζητάς, αυτό βρίσκεις. Αν έλθεις στο Άγιον Όρος και ζητάς να βρεις αρετή, θα ψάξεις και θα την ανακαλύψεις. Αν ζητάς σκάνδαλα, θα τα βρεις. Όμως το πραγματικό, το άλλο Άγιον Όρος θ’ αγρυπνεί μυστικά και θα υφαίνει την ιστορία του υπόγεια και σιγαλά.”  

+Μοναχός Μωυσής Αγιορείτης.

 

Αληθινές ιστορίες προσκυνητών από τον Άθωνα

Με τον Χρήστο τραβήξαμε κατά την προβλήτα, πιάσαμε τα περί Θεού, το ακατάληπτο τούτο μυστήριο, που κάνει τις ψυχές των ανθρώπων να διψούν να μάθουν, να κατανοήσουν, να βρούν την Αλήθεια. Ξαφνιάστηκα καθώς τον άκουσα.
«Αυτό που θα σου πω δεν το εχω πεί σε κανέναν ποτέ στην ζωή μου φίλε.»Πάνε 10 χρόνια τώρα, που ήρθα πρώτη φορά στο Όρος, και αυτό που έγινε τότε δεν τόλμησα να το πω ποτέ σε κανέναν..
Θυμάμαι ο Κώστας τα κανόνισε όλα, θα πάμε ένα ταξίδι μου είπε, 4 μέρες με σκηνές, σε μια ερημιά, δεν σου λέω που, θα δείς. Είσαι μέσα; Θα σε χαλαρώσει και για τους αγώνες μποξ που ετοιμάζεσαι. Έκλεισε φίλε, «μέσα» του απάντησα, δίχως να ρωτήσω τίποτα άλλο.

Περάσαμε από Αθήνα, πήραμε άλλους δυο φίλους του Κωστή. Μας έφερε στο Άγιον Όρος, μια μέρα περάσαμε στην Ι. Μονή Βατοπεδίου, και φουριόζος ο Κώστας αναφώνησε « Μαζεύτε τα, φεύγουμε» πήραμε το καραβάκι, θυμάμαι φτάσαμε στο τέρμα, ούτε ξέρω σήμερα να σου πω που βρισκόμασταν.Περπατούσαμε για ώρες, 3-4 ώρες πεζοπορία μέσα στο βουνό, φτάσαμε σε ένα μεγάλο άπλωμα, με δέντρα, μια μικρή πηγή πιο πέρα..
« Εδώ» είπε ο Κώστας. «Αν θέλει να μας μιλήσει εκείνος που ζει στο βουνό, θα κατεβεί.»
Στήσαμε τις σκηνές, κάνεις μας δεν είχε δώσει βάση στην φράση του φίλου, το πήραμε για πλάκα.
Πέρασαν έτσι 3 μέρες στις πλαγιές του Άθωνα, επάνω στο βουνό. Καθόμασταν η παρέα κάτω από ένα δέντρο, κατάχαμα. Ένα μεγάλο άπλωμα ανοιγόταν στα μάτια μας μπροστά.
Ξαφνικά πολύ κοντά μας είδα έναν καλόγερο να έρχετε προς το μέρος μας. Απόρησα!
Μόλις δυο δευτερόλεπτα πριν είχα κοιτάξει και δεν υπήρχε κανείς! «Μα καλά που βρέθηκε τούτος ξαφνικά; σκέφτηκα..»
Ξερακιανός, με ένα γκρι ξεφτισμένο ράσο, αδύνατος σαν «σκουπόξυλο», τόσο λεπτός, με κάτασπρα γένια μακρυά, ερχόταν προς το μέρος μας. Σηκωθήκαμε όλοι όρθιοι και τον χαζεύαμε, καθώς πλησίαζε όλο και πιο κοντά, δίπλα μας, πάγωσα.Ξυπόλυτος περπατούσε πάνω στα χορτάρια, τα πόδια του δεν πίεζαν την ανοιξιάτικη χλόη, πάταγε επάνω σε αυτή, στις μύτες θαρείς των φυτών και λουλουδιών!

Δεν πίστευα στα μάτια μου, περπατούσε στον αέρα! Επάνω από τα φυτά! Δεν ακουμπούσαν τα πόδια του στο έδαφος! Μια ανατριχίλα πέρασε όλο μου το κορμί.
Ένα ρίγος διαπέρασε και το δικό μου κορμί, άκουγα σκυφτός τον αδερφό, έγυρα επάνω στο μπαστούνι μου καθώς σκεφτόμουν πως ο Χρήστος δεν ήταν «της εκκλησίας», το αντίθετο θα έλεγα! τι ήταν αυτά που μου ξεφούρνιζε; Που τα βρήκε; Μα ήταν δυνατόν; Τούτος εδώ είναι της «πιάτσας» με το ζόρι τον έκαμα καλά να ακολουθήσει!
Λες και περιέγραφε από εκείνες τις ιστορίες για τους «αόρατους ασκητές» του Άθωνα!
Σιωπηλά τον άφησα να τελειώσει τον μονόλογό του.

Αδερφέ, εκείνος ο άνθρωπος δεν πάταγε στη γη.
Και να πω, πως είμαστε τίποτα «χτεσινοί » ,τόσα χρόνια μέσα στη γύρα. Και να πω πως ήμουν μόνος μου.
Tον είδαμε και οι τέσσερεις, ήρθε προς το μέρος μας, μίλησε σε όλους μας,ήξερε τα πάντα αδερφέ μου σου λεω, τα πάντα, το όνομα μου, ότι έχω κάνει στη ζωή μου και δεν το ξέρει κανείς.
Μιλούσε σε έναν, και οι διπλανοί δεν μπορούσαν να ακούσουν τι έλεγε. Τον ακούσαμε ένας- ένας με τη σειρά και αμίλητοι, δεν σε «έπαιρνε» η φάση καταλαβένεις ; Τι να του πείς ;
Πως εσύ, ένας καλόγερος, εμφανίστηκες μέσα από την ερημιά του Αγίου Όρους; Και γιατί δεν πατάς στην γη;
Και πως ξέρεις τι έχουμε κάνει στη ζωή μας; Koυβέντα δεν μπορείς να βγάλεις αδερφέ μου, κουβέντα.
Τ’ ακούς φίλε; Περπατούσε στον αέρα, δεν πάταγε στην γη.
Ε, για κανά δυο μέρες την «άκουσα» φίλε, μετά το ξέχασα, δεν έδωσα σημασία. Τώρα μετά από τόσα χρόνια καταλαβαίνω τι έγινε τότε. Δεν μπορούσα να καταλάβω, δεν ήξερα.
«Εξομολόγηση αδελφού προς αδελφό, στην προβλήτα της Μονής Ιβήρων, περιμένοντας το πλοίο.»

Υ.Γ. Τρείς εβδομάδες μετά την επιστροφή μας, ο Χρήστος για πρώτη φορά στην ζωη του αποφάσισε να εξομολογηθεί, πήγε σε ένα εκκλησάκι έξω από την πόλη, είχε ακούσει για έναν ιερέα, περίμενε τρείς ολόκληρες ώρες, πολλές φορές είπε μέσα του να φύγει.
Όταν έφτασε η ώρα του, είπε στον ιερέα πως είναι πρώτη φόρα που θα εξομολογηθεί και θέλει να του πει τα πάντα, ο Ιερέας του απάντησε πως «Δεν θα μου πείς τίποτα σήμερα.»
– Σε πολέμησε 3 1/2 ολόκληρες ώρες για να φύγεις και δεν έφυγες.
– «Μα θέλω να σου πω, ψέλλισε ο Χρήστος.»
– «Είναι σαν να μου τα είπες.» 

Θα σου διαβάσω ευχή, θα κοινωνήσεις, και θα μου τα πείς όλα, όλα όσα θες, την επόμενη.

Υ.Γ. 2 (ο Χρήστος δεν κατέβηκε ποτέ στους αγώνες μποξ, ούτε ξαναμπήκε ποτέ σε ρινκ.)  

Συγγραφή κειμένου, Δημήτρης Ρόδης για Πνεύματος κοινωνία

✔ Η διάκριση των πραγμάτων |Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου

«Ο Αόρατος Πόλεμος» (κεφάλαιο Η)

Η αιτία που δεν διακρίνουμε ορθά όλα αυτά τα πράγματα που είπαμε και άλλα πολλά, είναι γιατί δεν τα σκεφτόμαστε στο βάθος τους ποιά είναι, αλλά πιάνουμε την αγάπη ή το μίσος σε αυτά, αμέσως από μόνη την εξωτερική τους μελέτη και εμφάνιση.

Έτσι όταν, η αγάπη τους ή το μίσος προλαβάνουν και σκοτίζουν το νού μας και γι αυτό δεν μπορεί να τα διακρίνει σωστά, όπως είναι στην αλήθεια (14). 

Λοιπόν, εσύ αδελφέ μου, εάν θέλεις να μην βρή τόπον η πλάνη αυτή στο νού σου, πρόσεχε καλά· και όταν, ή βλέπεις με τα μάτια ή μελετάς με το νού κανένα πράγμα, κράτα όσο μπορείς την θέληση σου και μη την αφήσης να το αγαπήσει ή να το μισήση, αλλά παρατήρησέ το με το νού μοναχά.

Πρίν απ΄όλα, όμως, σκέψου φρόνιμα, ότι αν αυτό είναι οδυνηρό και αντίθετο στην φυσική σου κλίσι, παρακινείσαι από το μίσος να το αποστρέφεσαι. Αν όμως σου προξενή ευχαρίστηση, παρακινείσαι από την αγάπη να το θέλεις.

Γιατί, τότε που ο νους σου δεν είναι ζαλισμένος από το πάθος, είναι ελεύθερος και καθαρός και μπορεί να γνωρίσει την αλήθεια και να διαπεράσει μέσα στο βάθος του πράγματος, που το κακό είναι κρυμμένο κάτω από την ψεύτικη ευχαρίστηση ή που το καλό είναι σκεπασμένο κάτω από την επιφάνεια του κακού. Αν όμως η θέλησις πρόλαβε να το αγαπήση ή να το μισήση, δεν μπορεί πλέον ο νους να το γνωρίσει καλά, καθώς πρέπει· διότι εκείνη η διάθεσις, ή καλύτερα να πω, εκείνο το πάθος που μπήκε στο μέσο, σαν τείχος, ζαλίζει το νού τόσο... 

που νομίζει το πράγμα άλλο από εκείνο που είναι στην αλήθεια και το περνά ως τέτοιο στην επιθυμία, η οποία όσο πηγαίνει μπροστά και περισσότερο αγαπά ή μισεί το πράγμα εκείνο... τόσο και ο νους σκοτίζεται περισσότερο και έτσι σκοτισμένος, κάνει πάλι να φαίνεται στην επιθυμία το πράγμα εκείνο περισσότερο όσο ποτέ αγαπητό ή μισητό.

Έτσι όταν δεν τηρήται ο παραπάνω κανόνας που είπα, (ο οποίος είναι πολύ αναγκαίος σε όλη αυτή την εκγύμναση), δηλαδή, το να κρατάς την επιθυμία σου από την αγάπη ή το μίσος του πράγματος, αυτές οι δυό δυνάμεις της ψυχής, ο νους δηλαδή και η θέλησις, προχωρούν πάντα κακώς, σαν σε κύκλο, από το σκοτάδι σε βαθύτερο σκοτάδι και από το σφάλμα σε μεγαλύτερο σφάλμα. Λοιπόν, φυλάξου, αγαπητέ, με κάθε είδους προσοχή, από την εμπαθή αγάπη ή το μίσος του κάθε πράγματος, το οποίο δεν έφθασες να ερευνήσης καλά πρότερα με το φως του νού και του ορθού λόγου, με το φως των θείων Γραφών... 

με το φως της χάριτος και της προσευχής, και με την κρίση του πνευματικού σου πατρός, για να μην κάνης λάθος και να υπολογίζης το αληθινά καλό για κακό, και το αληθινά κακό για καλό.

Καθώς αυτό συμβαίνει να γίνεται, ως επί το πλείστον, σε κάποια έργα, τα οποία φαίνονται μεν καθ΄ εαυτά πως είναι καλά και άγια... για μερικές όμως περιστάσεις· δηλαδή γίνονται ή παράκαιρα ή σε σχετικό τόπο ή με ανάλογο μέτρο, προξενούν όμως μεγάλη βλάβη σε εκείνους που τα επιχειρούν, καθώς γνωρίζουμε πολλούς που κινδύνευσαν σε παρόμοια επαινετά και αγιώτατα έργα.

Η διάκριση των πραγμάτων ~ Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου 

«Ο Αόρατος Πόλεμος» 
(κεφάλαιο Η)

(14) Γι αυτό και ο θεολόγος Γρηγόριος, σύμφωνα με αυτό λέει, ότι από την αγάπη ή το μίσος, συνηθίζει να κλέβεται η αλήθεια· «δεν υπάρχει τίποτε τόσο ευχάριστο στους ανθρώπους, όσο το να συζητούν τα ξένα, και μάλιστα όταν επηρεάζωνται από μίσος ή συμπάθεια για κάποιον, εξ αιτίας των οποίων, ως συνήθως, εξαφανίζεται η αλήθεια» (Λόγ. απολογητικ.)

Πηγή euxh.gr

(η εισαγωγική φωτογραφία ανήκει στην φίλη, Χαριτίνη Σχίζα )|

|πρώτη δημοσίευση 13/3/2019

☆ "Δε θα αλλάξει η ζωή σου ...

   ♡ Αφιερωμένο σε μια φίλη, 

ίσως και δυο, 

μπορεί και παραπάνω...

[Συγγραφή κειμένου, Δημήτρης Ρόδης]

Δε θα αλλάξει η ζωή σου με μια Χριστουγεννιάτικη γιρλάντα.. 

Με ενα καινούργιο ζευγάρι γόβες, ενα ταγέρ, το κόκκινο το φόρεμά σου... 

Με ένα ακόμη boy-friend σε ενα christmas party, θα γίνεις ''όμορφη'' για λίγο. 

Στολίσου τον Χριστό, άνοιξε Του τήν καρδιά σου. 

Έτσι θα γίνεις όμορφη για πάντα...

|τα υπόλοιπα εδώ...

https://pneumatoskoinwnia.blogspot.com/2015/12/to.html

☆ ...και που ξέρεις, μπορεί να χτυπήσεις κι ένα like απο Εκείνον...

 

Ωραίο να έχεις πέραση ρε φίλε, να ''πουλάει'' η μούρη σου ε; να ''αρέσεις'' στόν κόσμο, είναι μια ικανοποίηση θαρρώ....

Βάλε τώρα απο την μια πλευρά, πόσα λάικ έχεις πάρει στο facebook, και απο την άλλη σκέψου λέει, να νιώσεις ενα δείγμα, ενα μικρό σημάδι, οτι αρέσεις... στόν Θεό!

Να σου κλήσει λίγο το μάτι, σα να σου λέει: ''Ήρθες; Σε περίμενα...''

 Χριστούγγενα έρχονται, κάνε την κίνηση σου, δείξε λίγο διάθεση, κάνε ενα ''ποστάρισμα'' καλό (εκείνη την εξομολόγηση που χρόνια αναβάλεις) και που ξέρεις, μπορεί να χτυπήσεις ενα λάικ απο Εκείνον.... 

  πηγή

✨ Κάθε που ξεκινά Σαρακοστή, νιώθω μές στήν ψυχή μου χαλασμό... λες και φουντώνουν μέσα μου όλες οι φωνές των προγόνων μας, γενιές ηρώων, Καπεταναίων που έχουν ανοίξει πόλεμο με το σκοτάδι... Σήκω μου λένε! Σήκω και πέσε στόν αγώνα!...

 

|γράφει ο "σεσημασμένος συναυτός", Δημήτρης Ρόδης

...Και να, 

βλέπω τον Γέρο του Μωριά, νηστευτή, 

να προσεύχεται στήν Παναγιά, 

βλέπω τον Μακρυγιάννη να κάνει δυο χιλιάδες μετάνοιες! 

Βλέπω τον Παπαφλέσσα 

πνιγμένο μέσα στα αίματα... 

και με πιάνουνε τα δάκρυα.

 

Βλέπω και έναν καλόγερο, 

λιπόσαρκο ασκητή της Παναγούδας, 

ράσα τριμμένα, 

χέρια σταυρωτά, 

κεφάλι γερμένο στη καρδιά. 

"Θα σας βοηθήσουμε εμείς οι Αγιορείτες. 

Κοιτάξτε να αδελφωθείτε πιο πολύ. 

Τώρα πολεμάμε με τον διάβολο... 

Πολεμάτε!"

Καλή Σαρακοστή, 

πολεμάτε αδέρφια! 

Του Χριστού...

✨ Ο Οσιώτατος Μοναχός Χριστόφορος ο Παπουλάκος, από σήμερα θεωρείται Άγιος για την Ορθόδοξη Εκκλησία μετά από απόφαση της Ιεράς Συνόδου...

     |Η πιο χαρμόσυνη η είδηση του καλοκαιριού

ήρθε την προτελευταία μέρα του...

Όσοι γνωρίζουν 

τι εστί Παπουλάκος, 

καταλαβαίνουν πολύ καλά 

για ποιο λόγο 

είναι τέτοια και τόση η χαρά μας...

Δόξα Σοι ο Θεός!!!

Και ο νέος μας Άγιος, 

που θα εορτάζεται την 18η Ιανουαρίου...|

       |από τον (θεό)τρελο από τη χαρά του, "αμφοτεροδέξιο"... 

✨ Η ανακοίνωση της Ιεράς Συνόδου

 

«Συνεχιζομένων τῶν ἐργασιῶν τῆς Ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου, αὕτη ἀπεφάσισεν ὁμοφώνως ὅπως γένηται δεκτή ἡ εἰσήγησις τῆς Ἁγιωτάτης Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος περί κατατάξεως εἰς τό ἁγιολόγιον τῆς Ἐκκλησίας τοῦ μακαριστοῦ ἱερομονάχου Χριστοφόρου Παναγιωτοπούλου τοῦ ἐπιλεγομένου Παπουλάκου, τῆς μνήμης αὐτοῦ ἑορταζομένης κατ᾿ ἔτος τήν 18ην Ἰανουαρίου.

Ἐξ ἄλλου, σήμερον, Παρασκευήν 30ήν τ.μ. Αὐγούστου, ἐγένετο τό Μικρόν καί τό Μέγα Μήνυμα τῆς ἐκλογῆς ὡς Ἐπισκόπου Ἀρίστης τοῦ Πρωτοσυγκέλλου τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Αὐστρίας Θεοφ. κ. Μαξίμου (Rudko).

Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας».

 

✨ Ο βίος του

Ο Οσιώτατος Μοναχός Χριστόφορος ο Παπουλάκος υπήρξε μια προσωπικότητα που συγκλόνισε στο διάβα του με τις προτροπές και τις παρεμβάσεις του, κυρίως όμως με το άδολο κήρυγμά του. Έζησε και έδρασε την εποχή του Όθωνα, εποχή που το ελληνικό κράτος προσπαθούσε να οργανωθεί ακολουθώντας τα πρότυπα των κρατών της Δυτικής Ευρώπης. Ο Παπουλάκος, με τη ζωή και τον αγώνα του εξέφραζε την αντίδραση του Ορθόδοξου Έλληνα έναντι των αλλοιώσεων από το κοσμικό πνεύμα που είχε αρχίσει να διεισδύει στις ψυχές των ανθρώπων, εξοβελίζοντας τις πατροπαράδοτες αξίες του πολύπαθου γένους μας. Υπήρξε μια από τις προσωπικότητες, που έδωσαν μάχη για να διασώσουν τον άνθρωπο από το νέο δυτικότροπο μοντέλο ζωής, κηρύττοντας όχι μόνο το λόγο του Θεού, αλλά και το λόγο του ανθρώπου.

 

Ο Μοναχός Χριστόφορος, κατά κόσμον Χρήστος Παναγιωτόπουλος γεννήθηκε στον Άρμπουνα στην περιοχή Κλειτορία των Καλαβρύτων, μετά το 1770. Δεν υπάρχουν στοιχεία για τα πρώτα χρόνια του βίου του, καθώς ζούσε ως απλός χωρικός, γνωρίζοντας λίγα γράμματα. Ωστόσο η αγάπη του και η κλίση του στην Ορθόδοξη λατρεία ήταν έκδηλη από τη μικρή του ηλικία. Διαβιούσε ασκώντας το επάγγελμα του κρεοπώλη και σε προχωρημένη ηλικία συνέβη το θαύμα. Μετά από ένα παράξενο γεγονός στην οικία του έμεινε αναίσθητος και μεταφέρθηκε στο διπλανό Ιερό Ναό του Αγίου Αθανασίου, όπου επί τρεις ημέρες έμεινε πίσω από την Αγία Τράπεζα ως νεκρός. Το θεϊκό αυτό σημείο στην οικία του και η θαυμαστή ανάρρωσή του, τον συγκλόνισαν με αποτέλεσμα να παραδώσει την περιουσία του στα αδέρφια του και να εγκαταλείψει την κοσμική ζωή.

 

Σύμφωνα με τις πηγές, εκάρη Μοναχός στην ιστορική Μονή του Μεγάλου Σπηλαίου Καλαβρύτων, όπου Ηγούμενος ήταν ο πνευματικός του καθοδηγητής Αρχιμανδρίτης Ιγνάτιος Λαμπρόπουλος. Έλαβε το όνομα Χριστόφορος και άρχισε να περιφέρεται στα χωριά ασκώντας επαιτεία, ενώ στη συνέχεια μοίραζε στους φτωχούς τις ελεημοσύνες που συγκέντρωνε. Ζητούσε μάλιστα να μη διαδίδουν οι χωρικοί τις αγαθοεργίες του. Κατόπιν αναχώρησε για την Ιερά Μονή Αγίου Αθανασίου Φίλια, ενώ αργότερα έγινε ερημίτης ζώντας σε μια σπηλιά κοντά στο χωριό Άρμπουνα.

 

Το 1830 εγκαταστάθηκε σε ένα κατάλυμα ζώων που ανήκε στην οικογένειά του, σε ένα όρος που απέχει τρία χιλιόμετρα από το χωριό Άρμπουνα. Εκεί έχτισε μια καλύβα και άρχισε την ανέγερση μικρής Ιεράς Σκήτης προς τιμήν της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, της οποίας είχε μια μικρή θαυματουργή εικόνα ως οικογενειακό κειμήλιο. Ξεκινά περιοδείες και κηρύττει στα χωριά της Αχαΐας και της Αρκαδίας, ώστε να μπορέσει να ολοκληρώσει το οικοδόμημα της Ιεράς Σκήτης. Στη Σκήτη μόνασε με άλλους δύο Μοναχούς, τον Αβέρκιο και τον Κοσμά, με τους οποίους θα μείνει μαζί μέχρι το 1847, περίοδο που τους εγκαταλείπει και ξεκινά το κηρυκτικό του έργο.

 

Η κηρυκτική του δράση αρχικά γινόταν κατόπιν πρόσκλησης των εκκλησιαστικών και των κατά τόπους πολιτικών αρχών, καθώς δε διέθετε άδεια ιεροκήρυκα. Στη συνέχεια όμως η Ιερά Σύνοδος του παρείχε την άδεια. Ο Μοναχός Χριστόφορος ήταν περίπου εβδομήντα ετών, βραχύσωμος, με υπόλευκη γενειάδα, έφερε ράσο, καλογηρικό σκούφο και σταυροφόρο ράβδο. Ήταν όμως ακμαίος, παρά το μικρό ανάστημά του και ο κόσμος τον επονόμασε Παπουλάκο ή Αγιοπατέρα, ενώ σε πολλά έγγραφα αναφέρεται ως Παπουλάκης.

 

Ο λόγος του ήταν άδολος, απλοϊκός, ζωηρός και αποκτούσε ένταση και ευκρίνεια μπροστά στα πλήθη των πιστών. Χωρίς πομπώδες ύφος κήρυττε το λόγο του Χριστού και την αξία της χριστιανικής πίστης με απλές ηθικές διδαχές. Τα χαρίσματά του, όπως η διορατικότητα, η προορατικότητα και το προφητικό χάρισμα γίνονταν έκδηλα κατά τη διάρκεια των ομιλιών του. Τα πλήθη τον ευλαβούνταν για τις διδαχές και τα θαύματά του, εκδηλώνοντας την ευλάβειά τους παντοιοτρόπως. Έκοβαν κομμάτια από το ράσο του, τρίχες από τα γένια του, ακόμα και πέτρες από τα σημεία που πατούσε. Μάλιστα αναφέρεται χαρακτηριστικά ότι τα κομμάτια από το ράσο του μόλις κόβονταν, αμέσως αναπληρώνονταν.

 

Όπου πήγαινε τον υποδέχονταν με χαρά, οι καμπάνες των Ιερών Ναών χτυπούσαν χαρμόσυνα, οι Ιερείς εξέρχονταν να τον προϋπαντήσουν, οι τοπικές αρχές, ο στρατός, οι δημοδιδάσκαλοι με τους μαθητές τους σε παράταξη τον ανέμεναν. Μετά την είσοδό του αναπαυόταν ή προσευχόταν για λίγο και κατόπιν ανέβαινε σε κάποιο εξώστη οικίας ή εξέδρα ή κάποιο μεγάλο δέντρο και ξεκινούσε τις διδαχές. Τα αποτελέσματα των διδαχών του ήταν εντυπωσιακά και αυτό του το αναγνώριζαν ακόμα και οι μετέπειτα διώκτες του. Αναζωπυρώθηκε η ουσιαστική συμμετοχή του κόσμου στην Ορθόδοξη λατρεία και ενισχύθηκε η πίστη στις χριστιανικές αξίες. Μειώθηκαν οι ληστείες και οι ζωοκλοπές, αυξήθηκαν οι ελεημοσύνες προς τους πτωχούς και η αγάπη φώλιασε στις ψυχές των ανθρώπων. Ο τύπος αφιέρωσε πλήθη άρθρων, προκειμένου να εξαίρει τις αρετές του ανθρώπου αυτού και τον αντίκτυπο που είχε ο λόγος του στην κοινωνία.

 

Αυτή η επίδραση που ασκούσε ο Παπουλάκος στα πλήθη ενοχλούσε την εξουσία, καθώς δρούσε ανασταλτικά στα σχέδιά της για ξενοκρατία και επικράτηση του Καθολικισμού και του Λουθηροκαλβινισμού ως επίσημη θρησκεία του κράτους. Ο Παπουλάκος έγινε ο εκφραστής της φωνής του λαού που ήθελε να διαφυλάξει την Ελληνορθόδοξη παράδοση, ως παρακαταθήκη της μακραίωνης ιστορίας του Ελληνισμού. Στο πλευρό του ήταν η Φιλορθόδοξη Εταιρεία, στην οποία φαίνεται ότι ανήκε ο Παπουλάκος και η οποία έδρευε στην Πάτρα με επικεφαλής το λόγιο Φλαμιάτο, καθώς και όλος ο πνευματικός κόσμος. Μάλιστα εμφανίστηκαν εκείνη την εποχή πολλοί Μοναχοί κήρυκες, κυρίως κολλυβάδες, οπαδοί του Παπουλάκου, που ονομάζονταν Παπουλάκηδες.

 

Ο Παπουλάκος στο λόγο του καταφέρεται εναντίον του Όθωνα και επικρίνει το σαθρό πολιτικό γίγνεσθαι. Η πνευματική αφύπνιση του Χριστόφορου είχε ως αποτέλεσμα η κυβέρνηση να φοβηθεί και διέταξε τη σύλληψή του. Ταυτόχρονα ξεκίνησαν συλλήψεις και άλλων κληρικών και Μοναχών, ενώ απειλούνταν οι Ιερές Μονές ότι η εξουσία θα τις κλείσει αν δε συνετιστούν. Όμως ο Παπουλάκος συνέχιζε να κηρύττει, έχοντας συμμάχους τον απλό κόσμο που τον προστάτευε όπου βρισκόταν.

 

Με απάτη την 22 Ιουνίου 1852 κοντά στην Ιερά Μονή του Τζίγκου, στην περιοχή του Οίτυλου, την ίδια στιγμή που ξεψυχούσε δηλητηριασμένος ο Μοναχός Κοσμάς Φλαμιάτος στην Πάτρα, ο Παπουλάκος συνελήφθη. Η είδηση της σύλληψής του συγκλόνισε το λαό της Ελλάδας που τον θεωρούσαν ισαπόστολο. Μετά από τον εγκλεισμό του στη φυλακή, τις απάνθρωπες συνθήκες της κράτησής του, τη δίκη και την αθωωτική απόφαση του δικαστηρίου, η Ιερά Σύνοδος τον έστειλε στην Ιερά Μονή Προφήτη Ηλία Θήρας το 1854 ώστε να είναι «ακίνδυνος».

 

Ο Παπουλάκος παρά τον εγκλεισμό του στην απομακρυσμένη αυτή Ιερά Μονή συνέχισε να κηρύττει και οι κάτοικοι του νησιού να τον επισκέπτονται, ενάντια σε κάθε απαγόρευση και απειλή. Μετά από λίγους μήνες αποφασίστηκε ο εγκλεισμός του στην Ιερά Μονή Παναχράντου στην Άνδρο. Εκεί οδηγήθηκε σε ειδικά διαμορφωμένο μοναχικό κελί, φρουρούμενος από ένα χωροφύλακα. Τις ημέρες μπορούσε να συμμετέχει κανονικά στο πρόγραμμα των Ακολουθιών της Μονής και το βράδυ εγκλειόταν. Με την πνευματικότητά του κέρδισε την υπόληψη του Ηγουμένου και των Μοναχών του Μοναστηριού, ενώ η φήμη του έλκυε πολύ κόσμο από όλη την Ελλάδα που έρχονταν στο νησί για να πάρουν την ευχή του και να τον ακούσουν να κηρύττει.

 

Ο ζήλος του Μοναχού Χριστοφόρου για κήρυγμα δεν έπαψε ούτε κατά τα χρόνια του σωματικού του περιορισμού. Διακήρυττε ότι «ο Λόγος του Θεού ου δέδεται». Κατά τον εγκλεισμό του στα πετρόχτιστα υπόγεια της Μονής Παναχράντου και ενώ δεν υπήρχε τρόπος διαφυγής κατά θαυμαστό τρόπο ο Παπουλάκος χανόταν για κάποιες ημέρες και επέστρεφε ξανά. Η επίδραση των διδαχών του στο νησί ήταν καταλυτική και έχουν αναφερθεί πολλά θαυμαστά γεγονότα. Στην Άρνη ο Παπουλάκος ανέβηκε το ψηλότερο σημείο του νησιού στα Παρεκκλήσια της Παναγίας και του Προφήτη Ηλία για άσκηση και προσευχή. Εκεί τον είδαν οι ποιμένες, στους οποίους απηύθυνε νουθεσίες. Πιο χαμηλά από το Παρεκκλήσι του Προφήτη Ηλία σώζεται μέχρι σήμερα το «κελί του Παπουλάκου», που βρίσκεται στη ρίζα του βράχου και είναι πετρόχτιστο. Σύμφωνα με τις τοπικές παραδόσεις εκεί διέμεινε επί τρεις ημέρες ο Γέροντας.

 

Κοιμήθηκε το βράδυ της 18ης προς 19η Ιανουαρίου 1861, ήσυχα και ταπεινά, αφού πρώτα, διαισθανόμενος την κοίμησή του, συγχωρέθηκε και ετοιμάστηκε με τα Μυστήρια της Εκκλησίας. Οι πατέρες της Μονής τον τίμησαν ως Άγιο. Ετάφη στο κοιμητήριο της Ιεράς Μονής Παναχράντου Άνδρου στο Φωτοδότιο. Από τους πρώτους χρόνους της κοίμησής του έγιναν προσπάθειες για την ανακομιδή των λειψάνων του, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Ωστόσο παντού φιλοτεχνούνταν εικόνες του σε όλη την επικράτεια μέχρι την Κωνσταντινούπολη και χτίζονταν Ναοί στη μνήμη του. Το 1793 ο Μητροπολίτης Καλαβρύτων Γεώργιος μερίμνησε, προκειμένου να μεταφερθεί η κάρα του Παπουλάκου στο Ναό της Ιεράς Σκήτης της Κοιμήσεως στη γενέτειρά του.

 

Ο Παπουλάκος, ο φτωχός Μοναχός, εντάσσεται στη χορεία των Αγίων της Ορθοδοξίας και των μεγάλων προσωπικοτήτων του γένους από το φιλόχριστο πλήρωμα της πατρίδας μας. Επιπλέον έχει χαρακτηρισθεί εύστοχα ως ο πρώτος εθνομάρτυρας του ελεύθερου Ελληνικού κράτους...

πηγή

|✨δες εδώ, τι λέγαμε μαζί με "Πνεύματος Κοινωνία" από το 2022...

☆ Η Κηδεία του Ιερέα. Κατηχώρι, Ελλάδα, 1898 |Τότε που το γένος γνώριζε...

 

... πως αν δείς στο δρόμο 

έναν παπά και έναν άγγελο, 

πρώτα θα ασπαστείς το χέρι του Ιερέα 

και μετά του αγγέλου...

*****

Το ανθρώπινο σώμα, 

το πήλινο αυτό δοχείο, 

από την στιγμή που δέχεται την ιεροσύνη, 

αποκτά ιερότητα: 

είναι ιερό σαν την Αγία Τράπεζα. 

Και κάτι παραπάνω.

 

Γι' αυτό ο όσιος ιερέας Λουκιανός, 

ευρισκόμενος λίγο πριν πεθάνει στη φυλακή,

 λειτούργησε χρησιμοποιώντας 

σαν Αγία Τράπεζα το σώμα του, 

το στήθος του.

 

Και ο Θεόδωρος, επίσκοπος Κύρου, 

ευρισκόμενος στην έρημο, 

λειτούργησε έχοντας σαν Αγία Τράπεζα 

τα χέρια του διακόνου του...

 

Δείτε σχετικά: 

  

☆ Τα χαρίσματα της Ιερωσύνης 

~ π. Παναγιώτης Ρόδης

 

 

☆  Όταν οι μάρτυρες 

τελούσαν τη θεία λειτουργία 

πάνω στο στήθος τους. 

Η κρυφή και διωκόμενη 

«Εκκλησία των Κατακομβών» 

στην αθεϊστική Ρωσία...

 

 

Posted by Δημήτρης Ρόδης

πηγή: Πνεύματος Κοινωνία