✔ Από το αίμα του Χριστού ...

Στίχοι-Μουσική-Πρώτη εκτέλεση

Χάρης και Πάνος Κατσιμίχας

♡ Ποιανής το χέρι να φιλήσω;

Ευχαριστούμε τον π. Νεκτάριο από το Ι. Κάθισμα Δολών Δ. Μάνης που μας το θύμισε

* Το τραγούδι εδώ...

~ Σχόλιο Βασιλικής Παπαδημητρίου:

Ερμηνεύει ο Γιάννης Πουλόπουλος (κοιμήθηκε πριν λίγο καιρό), ο οποίος αρνιόταν να τραγουδήσει στίχους, που δεν είχαν σεβασμό στον άνθρωπο και στα θεία. Και έλεγε δημόσια ότι ευχαριστεί το Θεό για το δώρο της φωνής του... 

~ Σχόλιο Katerina Michail:

Ο Λευτέρης Παπαδόπουλος έχει γράψει αυτούς τους στίχους... Για τη δική του φτωχή μητέρα, που λάτρευε και δεν την απαρνήθηκε ούτε εκείνη, ούτε τη γειτονιά που μεγάλωσε στην οδό Φυλής στην πλατεία Βικτωρίας, κοντά στο περίφημο δεύτερο Γυμνάσιο Αθηνών...

|το πρωτοδημοσιεύσαμε στις 9 Φλεβάρη 2021

✔ Άκου να δεις...

 

   ☆ Άρχισε ήδη το αδερΦάκι μας ο Νεκτάριος 

να βγάζει τα τραγούδια του προς τα έξω.

Μικρά και μεγάλα διαμαντάκια!

Όπως και το "Θ΄άλλαζες" 

που του κλέψαμε ξεδιάντροπα κάπου μέσα στο 2016

και το κάναμε "Ύμνο των απανταχού αμΦοτεροδέξιων"...

 Κι ας είναι ψάλτης, παιδιατρικός εργοθεραπευτής, 

προσΦάτως Νευροεπιστήμονας

κυρίως όμως πολύτεκνος πατέρας...

         (Μ΄αυτήν τη σειρά...)

Άκουσε λοιπόν, όσο γίνεται ανεπηρέαστος,

2 -3 από τα πρώτα, που βγαίνουν αυτές τις μέρες 

ένα ένα από τa συρτάριa τους στα Λονδίνα 

και ίσως να διαπιστώσεις και συ

πως δεν είναι και τόσο υποκειμενική η κρίση μας...

                ━━━━━━━━━ ✧ ✦ ✧ ━━━━━━━━━

    ✔ Για αρχή το "Ένας μύθος η εκδίκηση",

που είναι μάλλον ένα δωρεάν μάθημα 

για το μάταιο της εκδίκησης 

και το απολύτως αναγκαίο της συγχωρητικότητας...

     [Peli Galiti, α(μ)Φιερωμένο!]

   ✔ Αν ωστόσο θέλεις κάτι πιο αιχμηρό,

πήγαινε κατευθείαν στο "Λιθαράκι", 

για το οποίο έχουμε την αίσθηση πως θα γίνει, 

κυρίως λόγων των στίχων του, 

viral...

Μόλις χθες δημοσιεύτηκε κι ας έχει γραφτεί το 2008. 

Δυστυχώς περιγράφει με ανατριχιαστική ακρίβεια 

(και) τη σημερινή εποχή και τους τύπους 

που (νομίζουν πως) μας κυβερνάνε.

(Στα δικά μου μάτια και αυτιά είναι σαν να γράφτηκε 

για 104 † 57 ψυχούλες...)                     

👉 Ρίξε μια ματιά πρώτα τους στίχους 

και μετά αν θες, το ακούς...                                                  

  🔴 ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ ΓΟΥΝΑΡΙΔΗΣ

ΤΟ ΛΙΘΑΡΑΚΙ

από το άλμπουμ

«Ο ΔΡΟΜΟΣ»

 

   Στίχοι:

Δεν μας αξίζει η φωτιά

Στέρεψε πια το μαύρο δάκρυ

Βγήκαν στους δρόμους τα παιδιά

Κάποιον σκοτώσαν σε μιαν άκρη

 

Δεν μας αξίζει αυτός ο τόπος

άνοιξη βιάζομαι να ρθεί

Τι κι αν φωνάζουν τσάμπα κόπος

Κανείς δε θέλει να νοιαστεί

 

Κάθεσαι γράφεις υπογράφεις και χαζεύεις

Και την καρέκλα έχεις λιώσει προ πολλού

Λόγια πουλάς ψήφους σαν ψίχουλα μαζεύεις

Και μεις βοήθεια ζητάμε εξ΄ουρανού

Το λιθαράκι που θα έβαζες θυμήσου

Όταν μια μέρα σε ακούσαμ’ ανοιχτά

Ίσως να πούλησες τον λόγο της τιμής σου

Μα εμάς μας έχασες στο λέμε καθαρά

 

Δεν μας αξίζει ετούτη χώρα

Πίκρα ποτίζει τις ψυχές

Δε θα περάσει δεν είναι μπόρα

Είναι αγιάτρευτες πληγές

 

Δεν μας αξίζει αυτή ιστορία

Ποιός φταίει που κλαίει κι ο ουρανός

Η ελπίδα χάραξε πορεία

Δεν μας αντέχει ο καιρός

 

Κάθεσαι γράφεις υπογράφεις και χαζεύεις

Και την καρέκλα έχεις λιώσει προ πολλού

Λόγια πουλάς ψήφους σαν ψίχουλα μαζεύεις

Και μεις βοήθεια ζητάμε εξ΄ουρανού

Το λιθαράκι που θα έβαζες θυμήσου

Όταν μια μέρα σε ακούσαμ’ ανοιχτά

Ίσως να πούλησες τον λόγο της τιμής σου

Μα εμάς μας έχασες στο λέμε καθαρά

 

Ξέρεις εμείς δεν είμαστε πρόβατα

που όπου θέλει ο βοσκός τα πηγαίνει

Έχουμε άποψη και θα τη λέμε

όσο τη μέρα ο ήλιος βγαίνει

 

Ξέρεις εμείς δεν τρώμε κουτόχορτο

Ποτέ να μην υποτιμήσεις την καρδιά μας

Έχουμε γνώμη, κι άμα σ’ αρέσει

Αλλιώς να αδειάσεις την γωνιά μας

 

Κι εσύ

Κάθεσαι γράφεις υπογράφεις και χαζεύεις

Και την καρέκλα έχεις λιώσει προ πολλού

Λόγια πουλάς ψήφους σαν ψίχουλα μαζεύεις

Και μεις βοήθεια ζητάμε εξ΄ουρανού

Το λιθαράκι που θα έβαζες θυμήσου

Όταν μια μέρα σε ακούσαμ’ ανοιχτά

Ίσως να πούλησες τον λόγο της τιμής σου

Μα εμάς μας έχασες στο λέμε καθαρά...

  

   ✔   Πρώτο απ΄όλα βέβαια κυκλοΦόρησε 

για τους γνώστες ή τους αγγλόφωνους το "Rennaissance". 

Και ακολούθησε το ψυχοθεραπευτικό "When the Storm Hits".                                

 [όλα τα τραγούδια που ήδη ανέβηκαν 

   και όσα ακόμα αναμένονται,

   - ιδιαιτέρως τα τραγούδια που μιλάνε με όμορφο τρόπο 

όχι για τον φτηνό έρωτα αλλά για την αγάπη,

για τα οποία παρεμπιπτόντως κάτι μας λέει 

πως θα διεκδικηθούν σοβαρά από τους επαγγελματίες τραγουδιστές 

για το ποιοι θα τα ερμηνεύσουν πρώτοι δημόσια -

  θα τα βρίσκεις πλέον εδώ...]

|Συγχώρα μας αν όλο αυτό σου φάνηκε 2 much.

Μπορεί και να΄ναι.

Άκου, κρίνε και πες μας στα σχόλια!

Κάθε γνώμη σεβαστή...

      σ.Β.Γ.

✨ Μη μου λυπάσαι! Ξημερώνει Κυριακή... | † Μίμης Πλέσσας...

|Πάρε απόψε το βράδυ 

το όνομά του Μίμη 

στην προσευχή σου!

Κι ας ξημερώνει αύριο Δευτέρα...

"Και ανάπαυσον ο Θεός την ψυχή 

του δούλου Του Θεού, Δημητρίου..."

~ εκ των "συν αυτώ"...

Μουσική: Μίμης Πλέσσας

Στίχοι: Λευτέρης Παπαδόπουλος

†Γιάννης Πουλόπουλος 

"Ξημερώνει Κυριακή..."

Άλμπουμ: Ο Δρόμος

"Ο παλιός φωνόγραφος

πάνω στο τραπέζι

έπαψε να παίζει

μέσα στη νυχτιά.

Το τραγούδι τέλειωσε

μα η λύπη μένει

σαν ναυαγισμένη

στη θολή ματιά

Ξημερώνει, 

ξημερώνει Κυριακή...

Μη μου λυπάσαι!

Κι είναι όμορφη, 

είναι όμορφη η ζωή!

Να το θυμάσαι...

Μη μου λυπάσαι!

Να το θυμάσαι… 

|η αρχική ιδέα της υπέροχης Μαίρης Γιαννούλη...

✔ Από πείσμα και τρέλα θα ζω σε τούτη τη χώρα! Ώσπου να΄βρω νερό...

Τα καράβια μου καίω
τα καράβια μου καίω τα καίω
δε θα πάω πουθενά.

Μπρος στα πόδια σου κλαίω
μη μ'αφήσεις σου λέω σου λέω
να σ'αφήσω ξανά.
 

Κι ας μη μου 'χεις χαρίσει ποτέ
ένα χάδι ως τώρα
πάντα εδώ θα γυρνώ.
 

Από πείσμα και τρέλα θα ζω
σε τούτη τη χώρα
ώσπου να 'βρω νερό
γιατί ανήκω εδώ.
 

Τα παιδιά στην κερκίδα
είναι η μόνη σου ελπίδα ελπίδα
πρωινός ουρανός
 

Σταυρωμένη πατρίδα
μες στα μάτια σου είδα αχ είδα
της ανάστασης φως.
 

Κι ας μη μου 'χεις χαρίσει ποτέ
ένα χάδι ως τώρα
πάντα εδώ θα γυρνώ.
 

Από πείσμα και τρέλα θα ζω
σε τούτη τη χώρα
ώσπου να 'βρω νερό
γιατί ανήκω εδώ.

Στίχοι-Μουσική-Ερμηνεία:  Νίκος Πορτοκάλογλου

|πρωτοαναρτήσαμε τέτοιες μέρες το 2020...

✔ Μα να θυμάσαι πως δεν πεθαίνει ό,τι βαθιά στις καρδιές κατοικεί...

|Απόψε (συμ)πληρώνονται 70 χρόνια 

από τη κατάμαυρη μέρα 

των Σεπτεμβριανών του 1955. 

Και μεις ξεχάσαμε. 

Γι΄αυτό (ξε)πουλάμε τα πάντα στον Τούρκο... 

Χωρίς το παραμικρό ίχνος σωβινισμού.

Γιατί μιλάμε για γεγονότα, 

που δεν είναι στην φαντασία μας.

Συνέβησαν.

Ρωτήστε εκείνους τους ελάχιστους, 

που ακόμα βρίσκονται εν ζωή 

και ποτέ δεν έβγαλαν από τα μυαλά και τις ψυχές τους 

τον ξεριζωμό που βίωσαν από τα σπίτια τους 

και τα μαγαζιά τους στην Πόλη των Πόλεων 

εκείνον τον Σεπτέμβρη του ΄55.

Και υπάρχει ακόμα κανείς εχέφρων 

που δεν πιστεύει πως ο Τούρκος και οι ομόδοξοί του 

θα το ξανα(ματα)κάνουν, 

όταν και εφόσον τους δοθεί ξανά η ευκαιρία;

Ή όχι;

Ευχαρίστως να μας διορθώσετε 

αν κάνουμε λάθος.-

    ☆ πρωτοδημοσιεύσαμε αυτό που ακολουθεί 

στον μικρούλη τότε "αμΦ." 

έτσι απαράλλακτα εκείνον τον Σεπτέμβρη του 2015, 

όταν έγινε σ'εκείνο το σχολειό στο Μαρούσι 

η πρωτόγνωρη - για σχολικό επίπεδο - εκδήλωση. 

Πέρασαν 10 χρόνια ακόμα από τότε. 

Αν δεν το έχεις δει, δες το!

Και άκουσέ το!

Κάποιοι κλαίνε και τα 8 λεπτά...

Κάθε φορά που το βάζουν...

Κι ας (συμ)πληρώνονται σήμερα 70 χρόνια από τότε...

~ Σε μια, τουλάχιστον, αλλόκοτη περίοδο για τον τόπο μας, όπου κάποιοι έχουν βαλθεί με έντεχνες μεθοδεύσεις ν΄αφανίσουν καθετί ηρωικό και θυσιαστικό από τη διαπαιδαγώγηση των παιδιών μας... 
Θυμηθείτε, ενδεικτικά μονάχα, πως οι σαφείς οδηγίες των "υπευθύνων" είναι ν΄αφαιρεθούν από την ύλη, που μέχρι πρότινος διδασκόταν στα ελληνικά σχολειά, 
ο Μέγας Αλέξανδρος, 
ο Απόστολος Παύλος 
και οι Άγιοι Μάρτυρες...
(αριθμούν μόνο τους 3 πρώτους αιώνες μ.χ., 

περίπου τα 11 (!!!) εκατομμύρια...)
Σε μια τόσο δεινή φάση, λοιπόν,
όπου το ανόσιο, ανομολόγητο και βλακώδες επιχειρείται να γίνει ουσιαστικό και καθημερινό, έρχονται κάποιοι "πιτσιρικάδες",
καθοδηγούμενοι από κάποιους "θεότρελους" δασκάλους να τολμήσουν την υπέρβαση...
Να τολμήσουν να μιλήσουν ξανά 

για "Την Βασίλισσα των πόλεων", 

την Κωνσταντινούπολη...
Να παίξουν και να τραγουδήσουν 
για πρώτη φορά...
"Θα΄ρθουνε πάλι εκείνα τα χρόνια,
που τραγουδάμε από παιδιά..."


  ~ Κάποιοι από εκείνους, που άκουσαν "ζωντανά" 

αυτά τα 2 τραγούδια είπαν, 

 πως επιτέλους "απέκτησαν" τα Σεπτεμβριανά 

τους "ύμνους", που τους έλειπαν... 

Έστω και 60 χρόνια (που απόψε 6/9/2025 γίνανε 70) μετά...

    ✔ Κι αν θες να κλάψεις κι άλλο, το 2ο τραγούδι της εκδήλωσης είναι εδώ και σε περιμένει...

✨ Ωραίο νησί |Χίος, καλοκαίρι 2025

 

  |Καθαρά βλέμματα, όμορΦες Φωνές, αΦιλτράριστα πρόσωπα, αΦτιασίδωτες κινήσεις, αΦοσίωση στην παράδοση, καμιά διάθεση εντυπωσιασμού, αγάπη στον τόπο που γέννησε τους προγόνους τους, Πίστη στο Δημιουργό...

       Τι είναι όλα αυτά;

   Η απάντηση στην πιθανή ερώτηση:

"Γιατί ανεβάσατε, ανάμεσα στις αναρίθμητες τόσες που κυκλοφορούν, αυτήν την δημιουργία;"

  Γι΄αυτό...

     Σε μια Ελλάδα που δυστυχώς σε αρκετές οικογένειες (ιδιαιτέρως σε περιόδους διακοπών όπως αυτή του καλοκαιριού), γονείς και παιδιά, αδέλφια μεταξύ τους, κολλημένοι ο καθένας και η καθεμιά στην οθόνη του, δεν μιλιούνται καν μεταξύ τους...

       Έρχεται μια τέτοια οικογενειακή δημιουργία να ταράξει τα λιμνάζοντα...

    Συγχαρητήρια melaband!

      Χαιρόμαστε που, έστω και μ΄αυτόν τρόπο, γινόμαστε και μεις μέρος του ξεκινήματός σας!

       Keep going...

     

            |από τον "αμΦ." & τους "συν αυτώ"...

     "Τώρα που άλλοι από μας φεύγουν κι άλλοι πάλι μένουν πίσω στην πονεμένη μα και αγαπημένη Χίο μας.

Μάνο, ευχαριστούμε πολύ για την επαγγελματική ηχογράφηση και ...σας περιμένουμε πάλι πίσω για τις επόμενες!

Οι φωτογραφίες και τα βίντεο τραβήχτηκαν στο Άγιο Ιωάννη Καλλιμασιάς και στην Νέα Μονή (Άγιος Λουκάς) της Χίου.

 

Ωραίο νησί

Στίχοι: Γ.Δροσίνης

Μουσική: αγνώστου σύνθετη

Ενορχήστρωση: Καλλιόπη - Λεμονιά Μελαχροινούδη

Σόλο και ά φωνή: Χριστίνα Μελαχροινούδη

Α΄φωνή: Μυρτώ Μπίλλου, Ελισάβετ Μελαχροινούδη

Β΄φωνή: Μαρία Σάγου, Ζωή Καπίρη

Ισοκρατηματα: Καλλιόπη - Λεμονιά Μελαχροινούδη, Ανδρεανή Μελαχροινούδη

Βιολί: Χριστίνα Μελαχροινούδη

Φλάουτο: Καλλιόπη - Λεμονιά Μελαχροινούδη

Λαούτο: Ελισάβετ Μελαχροινούδη

Τσέλο: Ανδρεανή Μελαχροινούδη

Ηχογράφηση, επεξεργασία ήχου: Μάνος Μπίλλος

Μοντάζ: Ελισάβετ Μελαχροινούδη

Χίος, καλοκαίρι 2025

    Με πολύ αγάπη!!!

☆ Δεύτερη ζωή δεν έχει! |Να, εδώ στου δρόμου τα μισά (Ποια μισά; Και βάλε...)

 

Εδώ στου δρόμου τα μισά
έφτασε η ώρα να το πω
άλλα είναι εκείνα που αγαπώ
γι' αλλού γι' αλλού ξεκίνησα.

Στ' αληθινά στα ψεύτικα
το λέω και τ' ομολογώ.
Σαν να 'μουν άλλος κι όχι εγώ
μες στη ζωή πορεύτηκα.

Όσο κι αν κανείς προσέχει
όσο κι αν το κυνηγά,
πάντα πάντα θα 'ναι αργά
δεύτερη ζωή δεν έχει.

Στίχοι: Οδυσσέας Ελύτης

Μουσική: Δημήτρης Παπαδημητρίου

Πρώτη εκτέλεση: Ελευθερία Αρβανιτάκη

[άκουσε το, αν θες, εδώ ...]

* Χρειάζεται ένα θαύμα εδώ, μα πες μου πώς!

 

Μια στιγμή, θέλω μόνο μια στιγμή
και θ’ ανοίξει το παράθυρο η ζωή.
Λίγο φως, θέλω μόνο λίγο φως
και θα γίνει το σκοτάδι μου ουρανός.

Χρειάζεται ένα θαύμα εδώ, δε γίνεται αλλιώς.
Αυτά που μας βαραίνουν να καούν, μα πες μου πώς;
Τα πάνω να `ρθουν κάτω και τα πίσω να `ρθουν μπρος.
Χρειάζεται ένα θαύμα εδώ μα πες μου πώς;

Μια στιγμή, θέλω μόνο μια στιγμή
να βγω για λίγο για μια ανάσα καθαρή.
Λίγο φως, θέλω μόνο λίγο φως
και θα γίνει το σκοτάδι μου ουρανός.

Χρειάζεται ένα θαύμα εδώ, δε γίνεται αλλιώς.
Αυτά που μας βαραίνουν να καούν, μα πες μου πώς;
Τα πάνω να `ρθουν κάτω και τα πίσω να `ρθουν μπρος.
Χρειάζεται ένα θαύμα εδώ μα πες μου πώς; 

Στίχοι-Μουσική: Φίλιππος Πλιάτσικας

Πρώτη ερμηνεία:
Διονύσης Τσακνής, Λαυρέντης Μαχαιρίτσας,  Φίλιππος Πλιάτσικας

☆ "Θα΄ρθουνε πάλι εκείνα τα χρόνια..." ~ Γυμνάσιο Αμαρουσίου "H ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ"

  

  |Σε μια τόσο δεινή φάση, λοιπόν, 

όπου το ανόσιο, ανομολόγητο και βλακώδες 

επιχειρείται να γίνει ουσιαστικό και καθημερινό...

Επαναφέρουμε απόψε κάποιους «πιτσιρικάδες» 

(από το παρελθόν),

οι οποίοι καθοδηγούμενοι από κάποιους «Θεό-τρελους" δασκάλους 

τολμούν την υπέρβαση...

Τολμούν να μιλήσουν ξανά 

για «Την Βασίλισσα των πόλεων», 

 την Κωνσταντινούπολη...

Να παίξουν και να τραγουδήσουν 

σα να'ναι πρώτη φορά...

ΥΓ:

  Να ξέρεις, μανούλα Μαρία.

Κάθε φορά που ακούω το κορίτσι μας, την Αντωνία,  να λέει μ'εκείνο τον εκπληκτικό τρόπο της για Γ' Γυμνασίου παιδί (ως απάντηση σε εκείνο το συνταρακτικό "Να φύγουμε, μάνα! Να φύγουμε..." της επίσης υπέροχης Αντζελίνας) αυτήν την ατάκα:

 "Να φύγουμε από την Πόλη μας, παιδί μου;

Πως να φύγουμε από την Πόλη μας;

Εδώ είναι η ζωή μας ολόκληρη..."

Με πιάνουνε τα ζουμιά, να το ξέρεις.

Κάθε φορά!

Και έχουνε περάσει χρόνια...

Και μνημονεύω εκείνη τη μάνα (και τον πατέρα, να τα λέμε) που ποτίσαν τα παιδιά τους από μικρά με καλό θέατρο, που σε κάνει να κλαις και να χαίρεσαι που μπορείς να κλάψεις. Γιατί ακόμα είσαι άνθρωπος...

Συμπαθάτε με για το παραλήρημα...

✔ ...Μέτρα Θεέ μου τα όμορφα και τ' άσχημά μου μέτρα... Και κάνε μου την χάρη, άδειασε όλη τη ζωή πάνω στη ζυγαριά σου κι άμα θα γείρει στο κακό, συγχώρεσε με τον θνητό που' χασα τόσο χρόνο να κάνω δίκιο τ' άδικο και την χαρά μου πόνο... |Λεωνίδας Μπαλάφας – Ζυγαριά

     [προτροπή "αμΦ.": 

Άσε για λίγο τ΄άσχημα κι άκου τον Λεωνίδα! 

Πως μπορεί κάποιος σ΄ένα 2λεπτο τραγουδάκι 

να πει τόσα πολλά...]

   |Στίχοι - Μουσική: Λεωνίδας Μπαλάφας|

 

✔ Πήρα το δρόμο το σωστό,

πήρα το λάθος δρόμο

κι έχω ευτυχία στην καρδιά

κι έχω καρδιά από πέτρα.

Πικρή λαλιά, λόγια γλυκά,

μέτρα Θεέ μου τα όμορφα

και τ' άσχημά μου μέτρα.

Τα χρόνια αυτά που πέρασαν

με κάναν ξεχασιάρη

και δεν θυμούμαι τις στιγμές

και κάνε μου την χάρη...

Άδειασε όλη τη ζωή πάνω στη ζυγαριά σου

κι άμα θα γείρει στο κακό

συγχώρεσε με τον θνητό 

που' χασα τόσο χρόνο

να κάνω δίκιο τ' άδικο

και την χαρά μου πόνο...

Βοήθα του Πόντου Παναγιά... | Tou Pontou Panagia (Official Music Video HD)

Μάνα μου ,τα λόγια σου κρατάω σαν φυλαχτό μες την καρδιά τούτη η όμορφη πατρίδα δεν ζει μες τη σκλαβιά την κέντησε το δάκρυ στην λέξη λευτεριά Βοήθα του πόντου Παναγιά τον προδομένο μας λαό αχ Παναγιά μου Σουμελά σκύβω το χέρι σου φιλώ μίλα μας για τη λευτεριά να’ρθει ξανά η ξαστεριά Μάνα μου , έχει ματώσει τούτη η όψη απ τις πληγές σου προσφυγιά πέφτουν οι μέρες με την κόψη σαν λες πατρίδα έχε γεια μαχαιρωμένο τώρα το αύριο με σουγιά...

Θέμης Αδαμαντίδης & Παιδική χορωδία Δημήτρη Τυπάλδου Μουσική Κώστας Αγέρης Στίχοι Γιάννης Τζουανόπουλος

~ Αντί δικού μας σχολίου ένα από τα σχόλια στην ανάρτηση του τραγουδιού στο utube: 
"Γράφονται ακόμα τέτοια τραγούδια;;;
Τρανταχτό παράδειγμα ότι Ελπίδα υπάρχει.
Για μας ελπίδα είναι ο Θεός. Μεσιτρία του η Παναγιά... "
(spygiann6)

✔ 1963 και 2025 |Η Ελλάδα κοιτάζει επιτέλους και πίσω! Και παίρνοντας ό,τι καλό υπάρχει εκεί, θα βγει ξανά μπροστά...

 

                         |γράφει ο Chrysostomos Melis

✔ Έχω την εντύπωση 

ότι η εκπροσώπηση της Ελλάδος στη eurovision του 1963 

επαναλαμβάνεται τώρα και στο 2025, 

φυσικά με άλλο πρόσωπο, 

σε άλλη εποχή, 

με άλλη τεχνολογία, 

σε άλλη έκδοση...

    Παρόλ' αυτά, διακρίνεται ο ίδιος πολιτισμός, 

η ίδια αλήθεια, 

το ίδιο ήθος...

    Νάνα Μούσχουρη και Κλαυδία Παπαδοπούλου 

δεν χρειάστηκαν να γδυθούν, 

δεν χρειάστηκαν να προκαλέσουν 

ή να διεκδικήσουν την προσοχή κανενός.  

Κέρδισαν την προσοχή 

με τη σεμνότητα, 

το μέτρο, 

την καλαισθησία 

και την ευπρέπειά τους. 

Δεν χρειάστηκε να βάλουν φακούς επαφής, 

δεν χρειάστηκαν να υποδυθούν κάποια που δεν είναι, 

δεν χρειάστηκαν να μηχανευτούν τρόπους 

για να τραβήξουν τα φώτα πάνω τους.

     Σε ευχαριστούμε Κλαυδία 

που μας υπενθύμισες τα απλά, 

τα όμορφα 

και τα αληθινά του πολιτισμού μας...

 

   |"αμΦ." ΥΓ:

εμείς, παρότι τελείως αναρμόδιοι, 

τα λέμε και έχουμε ταχθεί υπέρ της Αστερομάτας εδώ και 3 μήνες...

 

Και αυτό γιατί σε ένα τέτοιο εν πολλοίς διεστραμμένο περιβάλλον, το όποιο υγιές αλλάζει το τοπίο και είναι κατά τη γνώμη μας ένα είδος ομολογίας...

     👉 Κι όπως εύστοχα λέει και η Θωμαή...

"Αυτό που είδαμε δεν ήταν απλά ένα τραγούδι.

Περιέγραψε τόσο η σπαρακτική φωνή της Κλαυδίας, 

όσο και το ακραία δυνατό σκηνικό, 

όλον τον πόνο του χωρισμού 

και όλον τον καημό του γυρισμού.

Μπροστά στα μάτια μας εκτυλίχθηκαν 

οι φρικτές στιγμές από την πυρκαγιά της Σμύρνης, 

από τις σφαγές του Πόντου, 

από τις ψυχές που ξεριζώθηκαν 

και πέταξαν μακριά σαν τα πουλιά 

και μια θάλασσα αίμα ολόγυρα 

να σου μαχαιρώνει την καρδιά!

Και να που στο τέλος ξεπρόβαλε πάλι η ελπίδα, 

με τ' άσπρο της το φόρεμα, 

να θυμίζει στην ελληνική ψυχή, 

αυτό που λέει ο ποιητής...:

τι έχασε, 

τι έχει, 

τι της πρέπει!

Τίποτα λιγότερο, ποτέ ξανά.

Αυτή είναι η πατρίδα μας.

Αυτή είναι η Ελλάδα..."