✔ Ὅταν σοῦ λέει ὁ ἐχθρός, ''Χάθηκες, δέν μπορεῖς πιά νά σωθεῖς'', ἐσύ πές του... |από τον τεράστιο Όσιο Ἐφραίμ τον Σῦρο, που γιορτάζουμε σήμερα...

     |εξ΄ου και το ολοήμερο α(μ)Φιέρωμά" μας σ΄εκείνον, που ήδη ξεκίνησε...

...''Ἐγώ ἔχω Θεό εὔσπλαγχο καί μακρόθυμο, 

γι΄ αὐτό καί δέν ἀπελπίζομαι γιά τή σωτηρία μου..." 

~ Όσιος Ἐφραίμ ὁ Σῦρος

|από τον "συν αυτώ", Σπύρο Κοντογούρη

☆ Από τα χαρίσματα στην πορνεία και το φόνο και από κει στην αγιότητα... |28 Ιανουαρίου

Όσιος Ιάκωβος ο Ασκητής

 |ο δολοφόνος και βιαστής άγιος...

"Πορνείαν ετέλεσα. 

Φόνον ειργασάμην. 

Αίμα αθώον εξέχεα..."

...Κι όμως αγίασες...

("αμΦ.": Γιορτάζει αύριο! Πες μου, που έχεις διαβάσει ξανά τέτοιο "σενάριο"; )

|πρωτοδημοσιεύσαμε σαν σήμερα το 2015.

Όταν πάθαμε το πρώτο σοκ, διαβάζοντας αυτόν τον απίστευτο βίο...

Για να τον μνημονεύουμε μαζί με τον τεράστιο Όσιο Εφραίμ τον Σύρο ...  

 

Ο Όσιος Ιάκωβος έγινε μοναχός και ασκήτεψε επί δέκα πέντε χρόνια σε ένα σπήλαιο, κοντά στην κωμόπολη Πορφυρεώνη. 

Κατά την διάρκεια του πνευματικού του αγώνα υπέβαλλε τον εαυτό του σε κάθε είδους άσκηση και κακουχία.

Κάποτε μερικοί ακόλαστοι και φθονεροί άνθρωποι οδήγησαν στον Όσιο μια πόρνη. 

Αυτή, αφού με δόλο κατόρθωσε να εισέλθει στο κελί του, τον προκαλούσε να διαπράξει αμαρτία μαζί της. 

Εκείνος όμως της υπενθύμισε την τιμωρία του μέλλοντος πυρός. 

Έτσι, την έκαμε να συναισθανθεί την αμαρτωλότητά της, να μετανοήσει, να αλλάξει τρόπο ζωής και να ακολουθήσει πλέον αναγεννημένη πνευματικά τον Χριστό.

Επειδή όμως κανένας δεν ξεφεύγει από τις ενέδρες του διαβόλου, συνέβη και ο Όσιος αυτός να πέσει σε μεγάλο παράπτωμα, για να γίνει παράδειγμα σε όλους τους αμαρτωλούς και οδηγός προς μετάνοια.

Να, λοιπόν, τι συνέβη:

Κάποιος άνθρωπος επιφανής είχε μια θυγατέρα δαιμονισμένη, την οποία πήγε στον Όσιο να την θεραπεύσει. 

Εκείνος προσευχήθηκε και αμέσως το δαιμόνιο έφυγε και άφησε ελεύθερη τη νέα. 

Ο πατέρας της όμως, επειδή φοβόταν μήπως και πάλι το δαιμόνιο ενοχλήσει την θυγατέρα του, την άφησε στο σπήλαιο του Αγίου. 

Για συντροφιά της άφησε εκεί και το νεότερο αδελφό της.

Ο ασκητής όμως Ιάκωβος νικήθηκε από την επιθυμία και διέφθειρε τη νέα. 

Και στη συνέχεια, για να μη γνωστοποιηθεί η μυσαρή του πράξη και εξευτελισθεί, φόνευσε και τη νέα και τον αδελφό της και έριξε τα σώματά τους στο ποτάμι που ήταν εκεί κοντά...

Ύστερα από τα φοβερά αυτά εγκλήματα που διέπραξε, έχασε κάθε ελπίδα για σωτηρία και του δημιουργήθηκε η ακατάσχετη επιθυμία να αφήσει την ασκητική ζωή και να επανέλθει στον κόσμο. 

Στο δρόμο όμως τον συνάντησε κάποιος ευλαβής μοναχός, στις παραινέσεις του οποίου πειθάρχησε ο Όσιος, που αποφάσισε να κλειστεί μέσα σε ένα τάφο και να υπομείνει κάθε σκληραγωγία.

Εκείνο τον χρόνο σημειώθηκε στη χώρα μεγάλη ξηρασία και ο Θεός κατά θαυμαστό τρόπο μήνυσε στον Επίσκοπο της πόλεως ότι, αν δεν προσευχηθεί ο Όσιος Ιάκωβος που διαμένει στον τάφο, δεν θα λάβει τέλος η ανομβρία.

Αμέσως λοιπόν, τότε ο Επίσκοπος επισκέφθηκε τον Όσιο, μαζί με όλο τον λαό και τον παρακάλεσε να προσευχηθεί, για να ανοίξουν οι κρουνοί του ουρανού. 

Ο Όσιος, μετά από την παράκληση του Επισκόπου, προσευχήθηκε με άκρα ταπείνωση και βαθιά πίστη στον Θεό. 

Και ο Θεός άκουσε την προσευχή του, διότι, αν και είχε διαπράξει βαρύτατα αμαρτήματα, είχε ειλικρινά μετανοήσει και έστειλε πλούσια την βροχή στη γη.

Το θαύμα αυτό έδωσε στον Όσιο την ελπίδα αλλά και τη βεβαιότητα ότι ο Θεός τον συγχώρεσε. 

Και με την ελπίδα και τη βεβαιότητα αυτή συνέχισε τον επίπονο ασκητικό του βίο. 

Έτσι αγωνιζόμενος κοιμήθηκε με ειρήνη.

Τέλος, αξίζει να σημειώσουμε την προσευχή που έλεγε ο Όσιος Ιάκωβος όσο ήταν στον τάφο:

«Πώς ατενίσω προς σε ο Θεός; Ποίαν δε αρχήν της εξομολογήσεως εύροιμι; Ποία καρδία ή ποίω θαρρήσας συνειδότι, γλώσσαν ασεβή, και χείλη μολυσμού γέμοντα, κινήσαι πειράσωμαι; Ποίας δε αμαρτίας πρώτον άφεσιν αιτήσαι κατατολμήσω;...

Φείσαι φιλάνθρωπε Κύριε! Ίλεως γενού τω αναξίω, Δέσποτα αγαθέ, και μη συναπολέσης με ταις αισχραίς μου πράξεσιν. Ου γαρ μικρά μου τα δυσσεβήματα. Πορνείαν ετέλεσα. Φόνον ειργασάμην. Αίμα αθώον εξέχεα. Και προς τούτοις, τοις ύδασι, και θηρίοις, και πετεινοίς δέδωκα εις βοράν...

Και νυν Κύριε, ειδότι σοι τα πάντα εξομολογούμαι, αγαθέ, την τούτων εξαιτούμενος άφεσιν. Μη παρίδης με Δέσποτα. Aλλά κατά την σοι πρέπουσαν ευσπλαγχνίαν, οικτείρησόν με τον ασεβή. Και κατάπεμψον εις εμέ το παρά σου πλούσιον έλεος, ελθόντα επί τα της αμαρτίας βάραθρα. Κατεπόντισέ με γαρ, η του λυμεώνος εχθρού καταιγίς. Μη δη καταπίη με ο δράκων ο βύθιος»...

«Ἀπῆλθε σαρκός, ὥσπερ ἒκ τινος πάγης, Ὁ σαρκός, Ἰάκωβος οὐχ ἁλοὺς πάγαις...»

«Βγήκε από την σάρκα, σαν μέσα από πάγο, ο Ιάκωβος που γεννήθηκε από σάρκα, αλλά δεν κυριεύθηκε από αυτήν...»

Η μνήμη του τιμάται στις 28 Ιανουαρίου

 ***

Ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος μας λέει: 

«Πολλοί έκαμαν θαύματα. 

Ανέστησαν και νεκρούς. 

Εκοπίασαν να επαναφέρουν αμαρτωλούς και πλανημένους στον δρόμο του Θεού. 

Έκαμαν όπως θα λέγαμε, θαύματα: 

Μέσω αυτών οδηγήθηκαν πολλοί στον Χριστό! 

Και όμως... 

Αυτοί, που έδωσαν σε άλλους ζωή, έπεσαν οι ίδιοι σε πάθη μιαρά, επειδή είχαν μόνοι τους προκαλέσει στον εαυτό τους τον θάνατο.»

και αυτό γιατί: 

«Είναι δύσκολο στον άνθρωπο να έχει δόξα και τιμή, χωρίς ζημία στην ψυχή του. 

Δύσκολο όχι μόνο για τους εμπαθείς, εκείνους που αγωνίζονται να νικήσουν τα πάθη τους, αλλά και σ’ εκείνους που τα ενίκησαν... στους αγίους.

Γιατί, έστω και αν τους έδωσε ο Θεός την νίκη κατά της αμαρτίας, όμως μπορεί να ξαναγυρίσουν στην αμαρτία και να ξαναϋποδουλωθούν στα πάθη, όπως έγινε με μερικούς, που δεν έδειξαν την απαιτούμενη νήψη και επαγρύπνηση, αλλά αναθάρρησαν στον εαυτό τους, στην πνευματική τους κατάσταση!...» 

Άγιος Ιγνάτιος Μπριαντσιανίνωφ

Η ροπή στην υπερηφάνεια, λέγει ο άγιος Μακάριος, εξακολουθεί να υπάρχει ακόμη και στις πιο καθαρές ψυχές. 

Η ροπή αυτή είναι η πρώτη αιτία, που σπρώχνει τον άνθρωπο να γοητευθεί από την αμαρτία και να ξαναγυρίσει σ’ αυτήν.

Και γι’ αυτό και το χάρισμα των ιαμάτων και όλα τα άλλα αντιληπτά χαρίσματα, είναι πολύ επικίνδυνα σ’ εκείνους που τα έλαβαν. Γιατί γίνονται αντικείμενα μεγάλης τιμής από τους ανθρώπους με σαρκικό φρόνημα.

Αντίθετα τα μη αντιληπτά χαρίσματα είναι σε ασύγκριτο βαθμό ανώτερα από εκείνα, που πέφτουν στην αντίληψή μας. 

  π.χ. Το χάρισμα να οδηγεί κανείς ψυχές στη σωτηρία, και να τις θεραπεύει από τα πάθη, ο κόσμος ούτε το καταλαβαίνει ούτε του δίνει σημασία...

Έτσι ο πρώην ασκητής, που αξιώθηκε να κάνει και θαύματα, έγινε άσωτος (βιαστής και φονιάς!) 

Και κατόπιν με την φλογερή του μετάνοια, ο Θεός τον αναγνώρισε ως έναν από τους αγίους Του...

Γιατί ο Θεός δεν βλέπει ούτε κρίνει τις ψυχές των ανθρώπων μόνο από το φαινόμενο (από τις πράξεις, τις πτώσεις και τις αμαρτίες), όπως συνηθίζουμε να κάνουμε εμείς οι άνθρωποι, αλλά από την καρδιά (την προαίρεση και το μέγεθος της μετάνοιας)...

«Μη κρίνετε κατ΄ όψιν, αλλά τήν δικαίαν κρίσιν κρίνατε.» 

(Ιω. ζ΄19-24)

«Είδα άνθρωπο πού φανερά αμάρτησε, αλλά μυστικά μετανόησε. 

Και αυτόν πού εγώ τον κατέκρινα ως ανήθικο, ο Θεός τον εθεωρούσε αγνό, διότι με την μετάνοιά του Τον είχε πλήρως εξευμενίσει...» «Κλίμαξ» Αγίου Ιωάννου Σιναΐτου

Πηγή

📍 Τι είναι μεγαλύτερη παλιανθρωπιά;

 Ρωτάω τους φίλους μου:

Τί είναι μεγαλύτερη παλιανθρωπιά;

Να καπηλεύεσαι τον Χριστό για εθνική ιδιοτέλεια ή να τον καπηλεύεσαι για την βόλεψη, την ειρήνη, την ανάπαυση σου ;

Η πείρα λέει ότι «ληστές και τραμπούκοι» μετανόησαν και πήγαν στον παράδεισο.

Ειρηνιστές, «πράοι, αμερόληπτοι, συνετοί, φρόνιμοι, ηθικολόγοι, θρησκευόμενοι», πουριτανοί, πολιτικά ορθοί, αμέτοχοι, αγαπησιάρηδες, νομιμόφρονες, υγιεινιστές και ο λοιπός μελισσών των Καθαρών ανθρώπων είναι τόσο γεμάτοι από την Καθαρότητα και την Σιγουριά της καλής τους πίστης, που ούτε απ’ έξω...

Ουσιαστικά η παλιανθρωπιά είναι στην νοικοκυροσύνη του μυαλού, στα Καθαρά χέρια.

Ουσιαστικά ο καθαρός θέλει έναν βίο ατάραχο, ομαλό, ανώδυνο, χωρίς τρομερά ηθικά διλήμματα και οδυνηρές επιλογές.

Και πιστεύω ότι προσπαθεί να κάνει τα πάντα για να εξουθενώσει όποιον βγαίνει από τις προκαθορισμένες γραμμές.

Γιατί η διασάλευση της τάξης για κείνον είναι το μεγαλύτερο αμάρτημα.

Γι΄ αυτό ας αναθεωρήσουμε την στάση μας κάποιοι για να μην προσμετρηθούμε στους έκπληκτους στην μεγάλη ανατροπή του Θεού...

π. Παντελεήμων Κρούσκος

|πρώτη δημοσίευση: 24/1/2019

✨ "Ο αναρχικός με το πράσινο λειρί και τα δύο πράσινα μεγάλα μάτια...." |Που όλος ο κόσμος δεν αξίζει όσο μία ψυχή...

|ακούστε την ομιλία στο τέλος!

Αξίζει από το πρώτο έως το τελευταίο δευτερόλεπτο...|

Ομιλία π. Νήφωνος Βατοπαιδινού στον Ι.Ν. Αγίου Δημητρίου Βύρωνος

Όταν ήμασταν στο Βατοπαίδι, στις αρχές που πήγαμε, ζούσε και ο Γέροντας μας ο Ιωσήφ. 

Ήταν γύρω στα τέλη Νοεμβρίου. 

Ήμουν αρχοντάρης, αρχοντάρης είναι ο μοναχός που υποδέχεται τους ξένους. 

Και τότε είχαν γίνει μερικά επεισόδια στις 17 Νοεμβρίου στο Πολυτεχνείο, είχαν σπάσει και είχαν γίνει μεγάλες φασαρίες.

Μια ομάδα από αυτά τα παιδιά, τους αναρχικούς, κυνηγημένοι από την αστυνομία έφυγαν και ήρθαν για να κρυφτούν στο Άγιο Όρος. 

Και ήρθαν εκεί διότι ο ένας από αυτούς -ο οποίος είχε ξυρισμένο το κεφάλι του από τις δύο πλευρές και είχε ένα σαν λειρί εδώ μπροστά και ήταν και βαμμένο πράσινο στις άκρες- είχε ένα θείο στη Μονή Εσφιγμένου. 

Και τους είπε, θα πάμε στο θείο μου εκεί να κρυφτούμε. 

Φυσικά, ούτε διαμονητήρια είχαν ούτε ήξεραν πως θα μπουν μέσα. 

Πήγαν, δεν μπορούσαν να μπουν και μπήκαν με τα πόδια πόσες ώρες να φθάσουν... 

Έφθασαν στην Μονή Εσφιγμένου. 

Ξέρετε είναι και λίγο αυστηροί εκεί και μόλις τους είδαν σ’ αυτά τα χάλια .. με τα σκουλαρίκια .. τους έδιωξαν. Έφυγαν. 

Και ήρθαν με τα πόδια, σουρούπωνε θα βράδιαζε, στο Μοναστήρι μας. 

Ετοιμαζόταν ο πορτάρης να κλείσει την πόρτα και μόλις τους είδε ο καημένος κι αυτός φοβήθηκε, έτσι όπως ήταν η όψη τους και ειδοποίησε το Γέροντα και λέει, 

Γέροντα τι να κάνουμε; 

Τώρα να τους διώξουμε; 

Που θα πήγαιναν; 

Δεν είχαν και χρόνο γιατί οι Μονές κλείνουν τις πύλες με τη δύση του ηλίου.
Είπε ο Γέροντας, εντάξει, 

εφόσον τα έφερε η Παναγία τα παιδιά εδώ, 

βάλτε τους σε ένα δωμάτιο στο Αρχονταρίκι, αλλά μην τους βάλετε κοντά με τους άλλους προσκυνητές. 

Βάλτε τους κάπου ξεχωριστά και έχετε και λίγο το νου σας.

Λοιπόν, ως αρχοντάρης τους φιλοξένησα. 

Εντάξει, φαινόντουσαν λίγο τρομαγμένοι, απορημένοι από το περιβάλλον που ζούσαν, κουρασμένοι κιόλας από την οδοιπορία. Ξεκουράστηκαν λοιπόν, τους βάλαμε να φάνε. Τους μιλήσαμε λίγο αλλά τους είπαμε ότι ένα βράδυ θα φιλοξενηθείτε, αύριο πρέπει να φύγετε. 

Λοιπόν, τους είπαμε και λίγα λόγια αγάπης, ότι ο Θεός είναι αγάπη, ό,τι κι αν κάνουμε στη ζωή μας υπάρχει μετάνοια.

Και την επόμενη μέρα αυτός με το λειρί λέει, πάτερ, θέλω να μείνω ακόμη μία ημέρα. 

Μπορώ να μείνω; 

Οι άλλοι δεν ήθελαν, έφυγαν. 

Λέω, θα ρωτήσω και θα σου απαντήσω. 

Ε, ο Γέροντας λέει, εντάξει αφού θέλει ας μείνει ακόμη ένα βράδυ. 

Έμεινε ακόμη ένα βράδυ, του λέω θα μείνεις, όμως θα ακολουθήσεις το πρόγραμμά μας, θα έρχεσαι στην Εκκλησία, στην τράπεζα. 

Έμεινε ακόμη ένα βράδυ, λέει, μπορώ να μείνω ακόμη ένα βράδυ; 

Λέει ο Γέροντας, κοίταξε, πες τε του τουλάχιστον να βάλει ένα σκουφάκι να μην φαίνεται έτσι και να προκαλεί και τους άλλους, και τους πατέρες και τους προσκυνητές. 

Δεν είπε όχι, δέχτηκε.

Έμεινε δύο μέρες, τρεις μέρες ο Πέτρος. 

Πέτρος ήταν το όνομά του, ένα παιδί με μεγάλα πράσινα μάτια. 

Και ένα απόγευμα όταν κάναμε Εσπερινό, πίσω στη λιτή -λιτή είναι ο πρόναος ας πούμε- ακούστηκαν αναφιλητά, κάποιος έκλαιγε με λυγμούς. 

Πήγα εγώ να δω και ήταν ο Πέτρος σκυμμένος και έκλαιγε με αναφιλητά.

-Πέτρο μου συμβαίνει κάτι;

Σκέφτηκα μήπως του είπε κάποιος κάτι που ήταν έτσι. Όχι.

Μου λέει, θέλω να σου μιλήσω.

Βγήκαμε λοιπόν έξω μετά που τελείωσε ο Εσπερινός και μου λέει,

-- Πάτερ, υπάρχει και για μένα σωτηρία;

Μπορώ κι εγώ να σωθώ;

Λέω, Πέτρο μου, για όλους υπάρχει σωτηρία. 

Ο ληστής ήταν πάνω στο σταυρό και ο Χριστός μας τον έσωσε.

Λέει, μα εγώ τόσο πολύ πλήγωσα και τους ανθρώπους και τους γονείς μου και τον Θεό.

Και μου απεκάλυψε ότι ήταν από μία οικογένεια διαλυμένη. 

Ο πατέρας χτυπούσε τη μητέρα του, αυτός δεν μπορούσε να τα βλέπει. 

Δώδεκα χρονών έφυγε από το σπίτι του, έμενε στα Εξάρχεια, έμπλεξε εκεί με αναρχικούς, με ναρκωτικά και λοιπά. 

Ήταν μια ζωή έτσι ταραγμένη.

Αλλά όμως ήταν μια πολύ καλή ψυχούλα. 

Το λέω αυτό αδελφοί μου για να μην απορρίπτουμε ποτέ μας κανέναν. 

Γιατί εκείνους που εμείς απορρίπτουμε τους μαζεύει ο Θεός. 

Εμείς νομίζουμε ότι είμαστε οι καλοί και εκεί είναι που την πατάμε. 

Και θα δούμε εκπλήξεις έλεγε ο ΓεροΠαΐσιος στη Δευτέρα Παρουσία. 

Θα δούμε εκείνους που δεν υπολογίζαμε να μπαίνουν μέσα και θα δούμε άλλους που υπολογίζαμε, όπως είμαι εγώ, να μένουν απ’ έξω.

 Μη γένοιτο όμως. 

Ευχόμαστε και ελπίζουμε στην αγάπη του Χριστού μας, όλοι μας να σωθούμε.

Λοιπόν ο Πέτρος, μετά απ’ αυτήν την αλλοίωση που η Παναγία μας του έκανε, του είπαμε ότι πρέπει να εξομολογηθεί. 

Και με τόσα δάκρυα εξομολογήθηκε, που κάτω το πάτωμα είχε γίνει μία μικρή λιμνούλα από τα δάκρυα του Πέτρου.

Ο Πέτρος έμεινε αρκετά στο Μοναστήρι μας. 

Ο Γέροντας είπε, πες τε του να το κόψει αυτό το πράγμα τουλάχιστον. 

Και είπε, όχι δεν θα το κόψω, όχι γιατί δεν θέλω, δεν θα το κόψω για να μην πάω έξω και μου πουν ότι σε έβαλαν οι μοναχοί και το έκοψες, θα πάω έξω και θα το κόψω μόνος μου. 

Κι έτσι, φορούσε το σκουφάκι.


Έφυγε ο Πέτρος λοιπόν, άρχισε να κάνει μία πνευματική ζωή. 

Ξαναήρθε ακόμη μία φορά με αλλοιωμένη την όψη και τον χάσαμε τον Πέτρο, δεν ξαναπαρουσιάστηκε. 

Εν τω μεταξύ δεν είχε μιλήσει ποτέ με την μητέρα του από τότε που έφυγε από το σπίτι, και προσπαθήσαμε, κάναμε την επανασύνδεση. 

Βρήκαμε τα τηλέφωνα, της είπαμε, συγκλονίστηκε η γυναίκα γιατί νόμιζε ότι είναι πεθαμένο το παιδί της και έγινε μία πολύ ευλογημένη έτσι κατάστασις.

Μετά από δύο χρόνια είχαμε πάει σε μία πανήγυρη μίας Μονής του Αγίου Όρους και μετά την πανήγυρη πήγαμε με τα πόδια σε ένα άλλο Μοναστήρι κοντινό να προσκυνήσουμε. 

Τότε ήταν μαζί μας και ο μακαριστός ο μητροπολίτης Καστορίας Γρηγόριος, ο οποίος μας είπε, μην πείτε ότι είμαι επίσκοπος να μην μου κάνουν τιμές οι πατέρες και ξεσηκώνονται.

Πήγαμε εκεί λοιπόν, μας κέρασαν και όταν ετοιμαζόμασταν να φύγουμε έρχεται ένας μοναχός και μου λέει,

-- Πάτερ Νήφων δεν με γνώρισες;

-- Κοίταξα, λέω, όχι, ποιος είσαι;

-- Λέει, κοίταξέ με καλά.

Τι είδα; Δύο πράσινα μεγάλα μάτια. 

Ήταν ο Πέτρος.


Ήταν ο Πέτρος ο οποίος ήταν δόκιμος μοναχός.

 Και τότε έπεσε ο ένας μέσα στην αγκαλιά του άλλου. 

Κλαίγαμε και δόξασα την Παναγία μας για τα μεγάλα θαύματα που κάνει. 

Αυτά είναι τα θαύματα αδελφοί μου. 

Σας είπα ένα. 

Όποιος προσκυνητής πάει στο Άγιο Όρος είναι και ένα θαύμα μέσα στην ψυχή του, γι’ αυτό να ευχαριστούμε την Παναγία μας που υπάρχει και το Άγιο Όρος και όλα τα Μοναστήρια και οι Ναοί και επιτελούν αυτά τα μεγάλα θαύματα της θεραπείας των ψυχών. 

Που όλος ο κόσμος δεν αξίζει όσο μία ψυχή...

Αυτά τα θαύματα λοιπόν να επιζητούμε κι εμείς, όπου κι αν βρίσκεται ο καθένας μας, να μην απελπιζόμαστε και να μην κρίνουμε εύκολα. 

Ο Θεός δεν απορρίπτει κανέναν αδελφοί μου. 

Ο Θεός δέχεται όλους. Και ξέρετε; 

Πολλές φορές εμείς που λεγόμεθα ευλαβείς Χριστιανοί και γεμίζουμε τις Εκκλησίες, και καλά κάνουμε, αν έχουμε και λίγη ευλάβεια περισσότερη και αν είναι και ο βίος μας λίγο καθαρός σε εισαγωγικά, γινόμαστε αυστηρότατοι κριτές στους αμαρτωλούς αδελφούς μας. 

Και αυτό είναι που θα μας βγάλει έξω από τον Παράδεισο διότι, εν ω γαρ κρίματι κρίνετε κριθήσεσθε, και εν ω μέτρω μετρείτε μετρηθήσεται. 

Αν κρίνετε εσείς αυστηρά θα είναι και ο Χριστός αυστηρός μαζί μας.

Γι’ αυτό να έχουμε επιείκεια, να έχουμε αγάπη και να μιμούμεθα, εφόσον λεγόμαστε Χριστιανοί, τον Αρχηγό της Πίστεώς μας που είναι ευσπλαχνικός και γίνεται ο Καλός Ποιμένας που αφήνει τα ενενήκοντα εννέα πρόβατα και τρέχει να βρει το πεπλανημένο. 

Ποτέ να μην λέτε για κάποιον αμαρτωλό άνθρωπο γιατί δεν ξέρετε μέχρι το τέλος του αυτός ο άνθρωπος εάν μετανοήσει και αν γίνει άγιος.

Εάν ζούσαμε εμείς αδελφοί μου στην εποχή της Αγίας Μαρίας της Αιγυπτίας, που θα γιορτάσουμε σε λίγο, θα πίστευε σας παρακαλώ κανείς ότι αυτό το σκεύος του διαβόλου, το σκεύος της αμαρτίας, θα μπορούσε ποτέ όχι να γίνει αγία, να μετανοήσει; 

Κανείς δεν θα το πίστευε. 

Και όχι μόνο μετανόησε, όχι μόνον ο Θεός τη δέχτηκε και της συγχώρησε τις αμαρτίες, αλλά έγινε και τόση μεγάλη αγία που περπατούσε πάνω στον Ιορδάνη Ποταμό, προσευχόταν και σηκωνόταν στον αέρα και την προβάλλει και η Εκκλησία μας μία από τις Κυριακές της Τεσσαρακοστής για να μας δείξει την δύναμη της μετανοίας.

***

πηγή

Απομαγνητοφώνηση Φαίη για το Αβέρωφ

Εικόνα Οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας από Αντέχουμε

|εμείς από τη Theodoula Paraskeuopoulou

Ακολουθεί η ομιλία του πατρός Νήφωνος του Βατοπαιδινού με θέμα "Θαύματα στο Άγιο Όρος", απ΄όπου και το συγκλονιστικό περιστατικό...

(ακούστε την!

Αξίζει από το πρώτο έως το τελευταίο δευτερόλεπτο...)

|Πρωτοδημοσιεύσαμε & πρωτοσυγκλονιστήκαμε στις 16/1/2022

✔ "Για τον Άγιο Βονιφάτιο και την Αγία Αγλαΐα σας είπα; Δε σας είπα...

 

~ Θέλεις να μάθεις την φοβερή ιστορία ενός "παράνομου" ζευγαριού, που παρ΄όλ΄αυτά...αγίασε; 

|Χρόνια πολλά στις Αγλαϊες μας! 

(Γνωρίζεις κανέναν ΒονιΦάτιο;)

 

 Τους γιορτάζουμε μαζί κάθε που Φτάνει 19 Δεκέμβρη...

Πριν από κάποια χρόνια έμαθα για την ιστορία της Αγίας Αγλαΐας και του Αγίου Βονιφατίου που γιορτάζουν στις 19 Δεκεμβρίου 

(σημ. την ίδια μέρα κοιμήθηκε κι ο π. Γεώργιος Μεταλληνός). 

Θυμάμαι πως εντυπωσιάστηκα τότε. 

Μου άρεσε πάρα πολύ ο τρόπος που ο Θεός έπιασε τον Άγιο Βονιφάτιο, από εκεί που ήταν μέθυσος αλλά ελεήμων και τελικά τον έκανε μάρτυρα. 

Και ακολούθησε οσιακά και η Αγία Αγλαΐα.

Αν δεν έχετε ακούσει το βίο και τη μετάνοιά τους, την όλη ιστορία τους δηλαδή, θα σας πρότεινα να την ακούσετε από τον μακαριστό π. Ανανία Κουστένη, όπως τα είπε πολύ όμορφα την παραμονή της εορτής τους και πιο συγκεκριμένα στις 18 Δεκεμβρίου 2002.

Μαρτύρων τὴν εὔκλειαν ἰχνηλατήσας θερμῶς, Χριστὸν ὡμολόγησας ἐπὶ ἀπίστων στερρῶς, σοφὲ Βονιφάτιε· ὅθεν καθάπερ πλοῦτον ἀδαπάνητον, μάρτυς, δέδωκάς σου τὸ σῶμα τῇ σεμνῇ Ἀγλαΐᾳ· ἐξ οὗ τῷ κόσμῳ πηγάζει ῥώσις καὶ ἔλεος.
(Απολυτίκιο Αγίων Αγλαΐας και Βονιφατίου)

Από εκείνη τη στιγμή η ιστορία τους ερχόταν συχνά στο νου μου τις ημέρες της γιορτής τους [1] 

και όχι μόνο [2], ως στοιχείο που πρέπει να κρατήσω ζωντανό και, ει δυνατόν, να παραδειγματιστώ κι εγώ από αυτό. 

Τόσο από τα λάθη τους - τόσο ως αντιπαράδειγμα αλλά και ως ελπίδα ότι ο Θεός συγχωρεί - όσο και από τη μετάνοιά τους.

Πριν 2 περίπου χρόνια είχα τη σκέψη ότι 

«τι ωραία να είχα τους Αγίους σε εικόνα στο σπίτι μας». 

Όμως δεν βρήκα πουθενά κάποια εικόνα που να μου αρέσει.

Πάντα ήταν δίπλα-δίπλα! 

Ποτέ… μαζί! 

Όχι ερωτικά, αλλά κάπως να φαίνεται πλήρως συνδεδεμένη η ζωή τους!

Κι ύστερα, κάποια στιγμή, πάνω σε μια ακόμη - θεωρητικά μάταιη - αναζήτηση… βρέθηκα πάνω στην παρακάτω εικόνα [3]. 

Εικόνα σαν αυτή που βλέπουμε και σε άλλους αγίους, όπως στην περίπτωση του Αγίου Σάββα του εκ Καλύμνου που κρατάει τον Άγιο Νεκτάριο.

 Βρέθηκα λοιπόν πάνω στην παρακάτω εικόνα...

Αυτή η εικόνα λοιπόν μου άρεσε υπερβολικά. 

Οι δύο άγιοι, η Αγία Αγλαΐα και ο Άγιος Βονιφάτιος, ο καθένας με τη δική του ζωή, με το δικό του τέλος, αλλά... μαζί! 

Συνοδοιπόροι! 

Συν Θεώ, πνευματικοί συνοδοιπόροι!

Έχουμε λοιπόν την εικόνα… 

Μας λείπει ο Αγιογράφος.

Και κάποια στιγμή, αρχίζω και βλέπω στις διάφορες ιστοσελίδες που παρακολουθώ κατά καιρούς, να εμφανίζονται εικόνες διαφορετικές... όχι με το κλασικό βυζαντινό ορθόδοξο που ξέρουμε και αγαπούμε και σεβόμαστε... 

Με ένα λίγο διαφορετικό, το οποίο όμως δεν άφηνε περιθώρια ασεβείας ή κάποιου άλλου αρνητικού χαρακτηριστικού. 

Ίσως κάποιες να σας είναι ήδη γνωστές και σε εσάς:

 

Και κάπως - ευλόγησε ο Θεός - και πιάσαμε γνωριμία με αυτόν τον Αγιογράφο - που κάνει γενικότερα προσωπογραφίες αλλά και τοπία. 

Κάπως, λοιπόν, ξεκινήσαμε να συνομιλούμε με τον κο Ανδρέα Πιπερίδη. 

Έτσι έμαθα και για την ιδιαίτερη αγάπη του προς τον ασυρματιστή του Θεού, τον Άγιο Παΐσιο τον Αγιορείτη - αν και δεν γνωρίστηκαν ποτέ από κοντά.

Αφού κάναμε πρώτα μια άλλη δουλειά μαζί, στο τέλος του είπα ότι θέλω να φτιάξει αυτός την εικόνα των δύο Αγίων... 

Συνεννοήθηκα και με τους δικούς μου ανθρώπους για να έχω τη σύμφωνη γνώμη τους, κι αφού διαλέγουμε το ξύλο, σε 4 ημέρες δημιούργησε την παρακάτω εικόνα...

Θυμάμαι πως αφού την είδα, του είπα "κράτα την και θα σου πω αύριο να μου τη στείλεις". 

Το ίδιο βράδυ έκανα προσευχή και ρωτούσα την Αγία, αν είναι χαρούμενη με το αποτέλεσμα. 

Γιατί ο Άγιος ήταν μέσα στη λαμπρότητά του με την εικόνα και όλα, ενώ η Αγία ήταν πάνω στο απλό ξύλο. 

Εμένα μου άρεσε πάρα πολύ αλλά το σημαντικό ήταν - οι Άγιοι ήταν ικανοποιημένοι; 

Έτσι ήθελαν; 

Γιατί αν είμαι εγώ εντάξει, αλλά όχι εκείνοι... 

ποιο το νόημα;

Έτσι την επόμενη ημέρα...

|η συνέχεια από το πολύ όμορφο "συν αυτώ" ιστολόγιο, το οποίο θεωρούμε πως θα μπορούσε να μπει στη λίστα των αγαπημένων σας,  Ένα παιδί / Ένας άνθρωπος ...

          (πέρυσι σαν σήμερα η πρώτη δημοσίευση)

  * Κι αν δεν σου φτάνει και θέλεις λίγα παραπάνω, 

άκουσε πόσο όμορφα περιγράφει μέσα σε 5΄ 

τη ζωή των 2 αγίων ο Σεβασμιώτατος Λεμεσού...