✨ "Φώτα ολόφωτα" |Διήγημα των Φώτων, του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη...

Διαβάζει η ραδιοφωνική παραγωγός και συγγραφέας Σοφία Χατζή, την οποία ευχαριστούμε θερμά για την ευγενική παραχώρηση. 

 * Μουσική επιμέλεια: Βαγγέλης Σφακιανάκης 

 * Η εικόνα του εξωφύλλου είναι έργο του Γιώργου Κόρδη 

 * Επιμέλεια βίντεο: Νίκη Κατσιάπη & Κωνσταντίνος Καρατζογιάννης

† Η μόνη επαναστατική πράξη στην ιστορία

"1984"*
ΤΟ ΜΑΡΤΥΡΙΟ

Θυμάσαι που στο τέλος, η τελευταία αντίσταση που έπρεπε το σύστημα να αλώσει για να τον υποτάξει δεν ήταν η άρνηση των ιδεών του, δεν ήταν καν η απόρριψη της κοινής του λογικής. 

Ήταν την αγάπη που έπρεπε να αρνηθεί, την επιθυμία, τη δύναμη, τον πόθο να πεθάνει για χάρη κάποιου άλλου.

Γιατί το σύστημα ήξερε, πάντα θα ξέρει, πως η καρδιά συστήνει την ύπαρξη κι όχι οι λέξες-ιδέες. 

Ακόμα κι αν τις ιδέες αλλάξει κάποιος, αν μπορεί ακόμα να πεθάνει χαριστικά για κάτι έξω από τον εαυτό του, τότε είναι ολότελα ελεύθερος και αδέσμευτος και ανυπότακτος.

Γι΄αυτό ίσως η επαναστατικότερη πράξη, 

η μόνη επαναστατική μάλλον πράξη στην ιστορία, είναι το μαρτύριο από αγάπη.

Αυτή είναι η πράξη στην οποία τελειώνει ο παλιός κόσμος των συμφερόντων, των υπολογισμών, της στενής φυλακής της ατομικής ύπαρξης.

Στο μαρτύριο αγάπης σταματά και πεθαίνει ο παλιός κόσμος αφού δεν μπορεί πλέον να αναπαραχθεί και σβήνει μέσα στο τυφλό σκοτάδι του μανικά κι αδιέξοδα κυλισμένος σε αίμα των αθώων.

Για τη σημερινή γιορτή του Τιμίου Προδρόμου.

Για όσους αγαπούν την ελευθερία.

Κείμενο - εικόνα: Γιώργος Κόρδης

______________________

* "αμΦ."
1984 είναι ο τίτλος του τελευταίου μυθιστορήματος του Τζορτζ Όργουελ. Θεωρείται βιβλίο-σταθμός του 20ού αιώνα στην πολιτική σκέψη.

✔ Σκέψου: Ποιο όνομα υβρίζεται περισσότερο από κάθε άλλο σε ολόκληρη την οικουμένη; Δες ποιος κατεργάρης και γιατί την διαβάλλει αιώνες τώρα, όσο κανένα άλλο πρόσωπο που έζησε επί γης......

 

|Απλά πράγματα.

Και ξεκάθαρα.

Δεν θα κάνουμε το χατήρι του κατεργάρη και μεις.

Γι΄αυτό, όσο περνάει από το χέρι μας...

Μην αΦήνουμε κανέναν πλέον 

να πιάνει το όνομα της Παναγιάς Μάνας Μας 

στο στόμα του!

Και να το περάσουμε και στα παιδιά μας...

[Κείμενο: † Δημήτριος Παναγόπουλος

Εικόνα: Γιώργος Κόρδης

επεξεργασία: "συν αυτώ"]

✔ Οι περισσότεροι είμαστε άσχημοι |Οι άνθρωποι όμως, μέσα στην ιστορία έμαθαν να είναι όμορφοι αλλιώς...

Πολλά ολίγοι έχουν ωραία σώματα. 

Ακόμα ολιγότεροι έχουν όμορφα πρόσωπα και λαμπερά ακτινοβόλα μάτια που καθρεφτίζουν την ψυχή.

Οι πολλοί των ανθρώπων είμαστε άσχημοι. 

Κάτι λείπει πάντα και δεν ολοκληρώνεται η ευ-μορφία. 

Κι άμα παρέρχεται και το 19ον ετος της ηλικίας η φθορά που επέρχεται σταδιακά και αμετάκλητα επιτείνει την ασχήμια.

Όμως οι άνθρωποι ήβραν τρόπους να υπάρχουν ωραίοι, ήβραν τρόπους να δημιουργούν εικόνα του εαυτού που παραπλανά το μάτι και προσφέρει ηδύτητα στην καρδιά και στες αισθήσεις.

Και μη φανταστείς τίποτα παράξενα και απωθητικά και δυσάρεστα πράγματα και επεμβάσεις χειρουργικές στις οποίες εσχάτως επιδίδονται διάφοροι αμήχανοι και άνευ φαντασίας εύποροι.

Οι άνθρωποι μέσα στην ιστορία έμαθαν να είναι όμορφοι αλλιώς. 

Με μια χειρονομία, για παράδειγμα, μέσα σε πλήθος στους πολυπληθείς και βουερούς σταθμούς λεωφορείων που μοιάζει να σκορπά έλεος και χάρη ενα γύρω χωρίς λόγο. 

Με μια κίνηση γυναικεία μέσα σε βαθειά σιωπή που ανοίγει και κλείνει με αργό ρυθμό και μοιάζει με αγκαλιά απέραντη ή μήτρα γόνιμη. 

Με ένα βλέμμα ήμερο που διαπερνά όλα τα σχήματα και χρώματα των κοκαλωμένων, γυάλινων πόλεων και αγγίζει το θάνατο με τρυφερότητα τόση που κι εκείνος λιώνει.

Αλλά κι άλλα πολλά έχουν μηχανευτεί οι πολλοί των ανθρώπων μέσα στους αιώνες για να υπάρχουν ως εύμορφοι.

Στολίζουν τα μέτωπά των οι άντρες με λίγες πολύτιμες τίμιες ματωμένες σταγόνες ίδρωτα, σαν εκείνες του Χριστού στη Γεθσημανή. 

Μετατοπίζουν τις εποχές με ένα σταυροπόδι οι γυναίκες και απλώνουν ανέμους ζέφυρους σε όλη την πλάση με ένα ηδονικό βλεφάρισμα, με ένα χαμήλωμα της φωνής τρυφερό, με ένα μικρό διστακτικό ακροπάτημα πριν το φιλί. 

Φορούν γυμνά χέρια σα χαϊδεύουν τα παιδία οι παπούδες και ζυμώνουν πρόσφορα με καρδιά και μετάνοια οι γραίες.

Κι άλλους τρόπους ξεύρουν οι πολλοί των ανθρώπων που ευλογήθηκαν με την έλλειψη και την απόσταση και ένα παράξενο ιδιαίτερο καθ᾽ομοίωσιν που σ᾽ όλη τη ζωή των παλεύουν να φτάσουν γνωρίζοντας πως δεν έχει μήτε τέλος και λόγο ετούτο το ταξίδι, εξόν από την ίδια την κίνηση που ζυμώνει αενάως το φύραμα της ζωής, τον έρωτα.

Κείμενο - εικόνα: Γιώργος Κόρδης

|πρώτη δημοσίευση 19/6/2019

- αντί άλλου ΥΓ...

Της Πεντηκοστής...

 

Χρόνια πολλά ή Χριστός Ανέστη;

Κείμενο: παναγιώτης ασημακόπουλος

Εικόνα: Άνοιξη (Γιώργος Κόρδης)

Μεγάλη Παρασκευή

 

Ευχαριστούμε τον κ. Γιώργο Κόρδη για την ευγενική παραχώρηση της ψηφιοποιημένης εικόνας

Χάθηκε πριν προλάβει να δει τον Χριστό να κλαίει γι΄αυτόν..

Ευχαριστούμε το Γιώργο Κόρδη για την ευγενική παραχώρηση της ψηφιοποιημένης εικόνας

* Μόνο την ταπείνωσή μας θέλει...

Εικόνα: Γιώργος Κόρδης

Σύνθεση: "συν αυτώ"

☆ Η μη οριστική επιστροφή του Ασώτου

[...] Κυριακή του Ασώτου
και εγώ ο δυστυχής απαριθμώ τον εαυτό μου
σε εκείνους που ακόμα δεν αποφάσισαν
να αφήσουν την αγέλη των χοίρων και τα χαρούπια
και να επιστρέψουν στην ανοιχτή αγκαλιά. 

Δεν αποφάσισα οριστικά να γυρίσω
κυρίως για την δειλία μου
για την λίγη αγάπη που έχω στην καρδιά,
αλλά και για το φόβο όσων καιροφυλακτούν
έξω απ' την πατρική εστία
για να με ανακρίνουν 

και να με βάλουν στο σωστό δρόμο,
στη βάσανο των νόμων 

και των άκαμπτων κανόνων.

Καλή επιστροφή σε όλους.
 

Υ.Γ. 

Μην το πάρεις προσωπικά...

Κείμενο και εικόνα: Γιώργος Κόρδης

 

Από την αγάπη

Όλα από την καρδιά κρέμονται.
Άμα αυτή αλλάξει, αλλάζει όλος ο άνθρωπος.
Κι η καρδιά αλλάζει εύκολα ανάλογα 

με τις πράξεις ή τις σκέψεις.
Έτσι αν κι όλα επιτρέπονται, 

δεν τα κάνουν όλα οι ερωτευμένοι.
Μένουν μακριά από όσα θα πάγωναν την καρδιά τους 

και θα πλήγωναν τον ή την αγαπημένη τους.
Κι έτσι κρατούν το πολυτιμότερο όλων· την ένωση.
Μένουν μαζί ψυχῇ τε και σώματι και στήνουν τη ζωή. 
Ας είναι λοιπόν ο έρωτας μας για τη ζωή ως όλον το κριτήριο των πραγμάτων 

κι όχι μια νομικίστικη λογική,
που καταμετρά και καταγράφει και περιμένει εκδίκηση και δικαιοσύνη.
Γιατί κανείς με το νόμο δεν θα σωθεί
είπε Eκείνος.
Από την Αγάπη σώζονται όλοι,
εξαιτίας της αγάπης που εκείνοι τόλμησαν.

Κείμενο - Εικόνα: Γιώργος Κόρδης

|πρώτη δημοσίευση: 29/11/2021

☆ Η ομορφιά του Θεού λαβωμένη... |από τον σήμερα εορτάζοντα Άγιο

 

–Μά τί εἶναι, ἐπί τέλους αὐτά, που πρέπει ἀπαραιτήτως να τα πάρουμε; –Τό διήγημα τῶν Χριστουγέννων, που μοῦ ἐζητήσατε. –Το διήγημα τῶν Χριστουγέννων... και ποιός εἶσθε σεῖς; –Ο Ἀλέξανδρος Παπαδιαμάντης! –Ο ἴδιος;

 

Πήγε ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης στα γραφεία της εφημερίδας «Ἀκρόπολις» για να παραδώσει ένα χριστουγεννιάτικο διήγημα. 

Ο Σταμάτης Σταματίου (Στὰμ Στὰμ) δεν τον αναγνώρισε και μάλιστα σχημάτισε την εντύπωση ότι ήταν κάποιος άπορος που πήγε να πάρει τις δέκα δραχμές για τα Χριστούγεννα, όπως όλοι οι φτωχοί της εποχής. 

Ο Παπαδιαμάντης τις πήρε, αλλά ήθελε να δώσει και το κείμενό του. 

Ακολουθεί ο χαρακτηριστικός διάλογος στο πολυτονικό της καθαρεύουσας, όπως τον κατέγραψε Στ. Σταματίου:

 

«-Κι᾿ αὐτὰ τί νὰ τὰ κάμω; Δὲν τὰ θέλετε;

 

Καὶ μοῦ ἔδειχνε κάτι χαρτιά. 

Νόμισα πὼς ἦταν πιστοποιητικὰ ἀπορίας.

 

–Κράτησέ τα, τοῦ εἶπα, ἐμᾶς δὲν μᾶς χρειάζονται.

 

Ἐσείστηκε, λυγίστηκε ὀλίγο, ἔκανε, σκυφτὸς νὰ φύγῃ, ξαναγύρισε.

 

–Τότε ἀφοῦ δὲν σᾶς χρειάζονται αὐτά, ἐγὼ μὲ τί δικαίωμα θὰ πληρωθῶ;

 

–Δέν πειράζει, ἀρκούμεθα εἰς τὸν λόγον σας. Χριστούγεννα εἶναι τώρα.

 

–Ναί, ἀλλὰ ἂν δὲν πάρετε αὐτά, ἐγὼ δὲν μπορῶ νὰ πάρω χρήματα.

 

–Μά δὲν τὰ παίρνετε ἐσεῖς τὰ χρήματα, σᾶς τὰ δίνουμε ἐμεῖς!...

 

–Έ, τότε, πᾶρτε κι᾿ ἐσεῖς ἐτοῦτα ποὺ μοῦ τὰ ζητήσατε.

 

Καὶ τὰ ἄφησε σιγὰ καὶ μαλακὰ ἀπάνω στὸ τραπέζι.

 Ἐσκέφθηκα, μήπως τοῦ ζήτησε τίποτα πιστοποιητικὰ τὸ λογιστήριο.

 

–Μά τί εἶναι, ἐπὶ τέλους αὐτά, τοῦ λέω, ποὺ πρέπει ἀπαραιτήτως νὰ τὰ πάρουμε;

 

–Τό διήγημα τῶν Χριστουγέννων, ποὺ μοῦ ἐζητήσατε.

 

–Τό διήγημα τῶν Χριστουγέννων... καὶ ποιὸς εἶσθε σεῖς;

 

–Ο Ἀλέξανδρος Παπαδιαμάντης!

 

–Ο ἴδιος;

 

–Ο ἴδιος καὶ ὁλόκληρος!

 

Ἔπεσε τὸ ταβάνι καὶ μὲ πλάκωσε, ἡ πέννα ἔφυγε ἀπὸ τὰ χέρια μου, ὅλα ἐκεῖ μέσα, εἰκόνες, καρέκλες, βιβλία, ἐφημερίδες, σὰν νὰ στροβιλίσθηκαν γύρω μου καὶ ἔκανα ὥρα νὰ συνέλθω.

 

Ὁ Ἀλέξανδρος Παπαδιαμάντης! 

Αὐτὸς ὁ πρίγκηψ τῶν Ἑλλήνων λογογράφων, ποὺ τὸν φανταζόμουνα ἀκτινοβολοῦντα, γελαστόν, ὡραῖον, καλοντυμένον, εὐτυχῆ, γεμάτον ἐγωϊσμόν, ἀέρα καὶ μεγαλοπρέπεια, αὐτός!... 

Αὐτὸς ὁ μαλακός, ὁ καλός, ὁ δειλός, ὁ φοβισμένος, καὶ τσαλακωμένος ἄνθρωπος, ποὺ στεκότανε μὲ συστολὴ μαθητοῦ ἐπιμελοῦς, ἐκεῖ ἐνώπιόν μου!...

 Αὐτός, ποὺ μᾶς ἔδωκε γλύκες πνευματικὲς καὶ συγκινήσεις ψυχικές, ποὺ ἀνιστόρησε κόσμους θαλασσινούς, κι᾿ ἐζωντάνεψε, ἐμπρός μας, ἀνθρώπους μακρυνοὺς κι᾿ ἀγνώστους, ποὺ τοὺς ἔκαμε δικούς μας, ἐντελῶς δικούς μας, σὰν νὰ περάσαμε μιὰ ζωὴ μαζί, αὐτὸς σὲ μιὰ τέτοια κατάστασι, ἐκεῖ ἐνώπιόν μου!... 

Τοῦ ἕσφιξα τὸ χέρι χωρὶς νὰ ἠμπορῶ οὔτε μιὰ λέξι νὰ προφέρω.

 Ἀπὸ τὴν ταραχή μου καὶ τὴ σαστιμάρα μου οὔτε τὸ φῶς δὲν ἄναψα. 

Αἰσθάνθηκα ἕνα τρεμουλιαστὸ χέρι νὰ σφίγγῃ τὸ δικό μου καὶ τὸν ἔχασα μέσα εἰς τὸ σκοτάδι...

 Ἔμεινε ὅμως πίσω μιὰ μοσχοβολιὰ κηριοῦ ποὺ λυώνει ἐμπρὸς στὶς ἅγιες εἰκόνες, κάτι ἀπὸ τοῦ καντηλιοῦ τὸ σβύσιμο, κάτι ἀπὸ θυμιατοῦ πέρασμα μακρυνό, μακρυνὸ πολύ...''

 

πηγή 

|Η εικόνα που πλαισιώνει το κείμενο 

είναι δημιουργία του Γ. Κόρδη.

|από την fb ανάρτηση της εκ των "συν αυτώ", 

Νίκης Κατσιάπη.

☆ Ο Ἄγνωστος Ἅγιος... |Εις μνήμην της Σωτηρίας.-

Τήν Δεκαετία του ΄60 μου διηγήθηκε ὁ μακαριστός φίλος των φοιτητικῶν μου χρόνων καί συνομήλικος μου ἀρχιτέκτονας Νίκος Χαρκιολάκης, γυρνῶντας στό νεοκλασσικό του σπίτι στήν ὁδό Πατησίων ἀπ'  το 18ο Γυμνάσιο ἀρρένων με τα πόδια μπῆκε νά ἀνάψει ἕνα κεράκι στόν Ἅγιο Ἀνδρέα της ὁδοῦ Λευκωσίας. 

Εἶδε ἕναν ἡλικιωμένο νά ψέλνει καί νά ἁγιογραφεῖ συγχρόνως. 

Ἦταν ὁ κυρ Φώτης Κόντογλου! 

Κάτι τον ρώτησε καί αὐτός σταμάτησε νά ἁγιογραφεῖ καί του ἀπάντησε καλοσυνάτα.

 Προσεύχονταν, ἔψελνε καί ἁγιογραφοῦσε!!!

Το ἴδιο κάποτε πού με ἔστειλε ὁ παπα Δημήτρης Γκαγκαστάθης νά ἐπισκεφτῶ τούς παράλυτους ἁγιογράφους ἀδελφούς Λέπουρα καί νά τούς μεταφέρω τον χαιρετισμό του στό μαγνητοφωνάκι μου.   

Ψέλνανε ἤ ἄκουγαν στό ραδιόφωνο ἐκκλησιαστικές ἀκολουθίες καί διέκοπταν την δουλειά τους ὅταν δεχόντουσαν ἐπίσκεψη.

9/12/23. 

Ο Γιῶργος Κόρδης δούλευε ἀφοσιωμένος στό βορινό παρεκκλήσιο του Ἁγίου Σεραφείμ Πεντέλης ἱστορῶντας ἕναν ἄγνωστο μου Ἅγιο. 

Ἀνέβηκα ἀπό τον κάτω παλαιό ναό μετά τη Θεία Λειτουργία γιά νά θαυμάσω την πρόοδο της ἁγιογραφήσης των δύο παρεκκλησίων τοῦ νέου μας ναοῦ.

Δέν του μίλησα, σεβάστηκα τον δημιουργό, δέν ἤθελα νά τον διακόψω. 

Τόν διέκοψε ὅμως λίγο ἀργότερα, ἀπό ὅτι ἔμαθα, ἕνα τηλεφώνημα με την πικρή ἀναγγελία του θανάτου της κόρης του Σωτηρίας. 

Ἄραγε ποιόν Ἅγιο ἱστοροῦσε με προσευχή καί δάκρυα ἐκείνη την ὥρα; 

Μου μοιάζει γιά τον Ἅγιο Δαυϊδ τον Γέροντα.

 Όποιος καί νά ἦταν, ἄς τον παρηγορεῖ κι ἄς μεσιτεύει στούς οὐρανούς γιά τήν κορούλα του...

 

~ Στέφανος Δημόπουλος

* Ο ένας κι ο άλλος

Δεν έκανε κακό ούτε πάτησε νόμους. 

Απλά κοιτούσε ψηλά σε άδειο μεταφυσικό ουρανό

και δεν έβλεπε τους άλλους, 

δεν έβλεπε ούτε τον ίδιο το Θεό στους άλλους.

Ο άλλος δεν έκανε κανένα καλό, 

δεν τήρησε κανένα νόμο 

απλά κοιτούσε χαμηλά 

και έβλεπε στον καθρέφτη των άλλων 

την τσαλακωμένη όψη του, 

την απόσταση που τον χώριζε από το Θεό
...
George Kordis

Τελώνης και Φαρισαίος. 

Ψηφιακή ζωγραφική 2016. 

Giclee print, 70x70 cm.

~ Γέροντα, πώς θα αυξηθώ πνευματικά; ~ Με τις πέτρες και τα χώματα του τόπου σου. ~ Δεν το καταλαβαίνω Γέροντα, εξηγείστε το...

Κάποτε στο Άγιο Όρος ρώτησα έναν Γέροντα

~ Πώς θα αυξηθώ πνευματικά;

και μου έδωσε μια απάντηση που με ξάφνιασε

~ Με τις πέτρες και τα χώματα του τόπου σου.

~ Δεν το καταλαβαίνω Γέροντα, του λέω, εξηγείστε το.

~ Με τους ανθρώπους της καθημερινότητας σου και τις καταστάσεις που δημιουργούνται στη ζωή σου.

Με αυτές τις πέτρες και τα χώματα του τόπου σου θα χτίσεις την πνευματική σου οικοδομή.

Μην τρέχεις μακριά για να τα κουβαλήσεις, δίπλα σου είναι, αρκεί να καταλάβεις ότι κανένας άνθρωπος και καμιά κατάσταση καλή ή κακή δεν έρχεται τυχαία στη ζωή σου.

Όλοι και όλα συνεργούν για την οικοδομή σου...

[Πόσο απλό ακούγεται αλλά και πόσο δύσκολα εφαρμόζεται στην καθημερινότητα μας, ειδικά στις μέρες μας που η σύγχρονη αρρωστημένη νοοτροπία χωρίζει τους ανθρώπους σε αρνητικούς και θετικούς...]

|το κείμενο από το fb προφίλ του Χρήστου Κλητσινάρη

(εμείς από την Anna Sahanidou)

~ Δανειστήκαμε την απίθανη πέτρα με το πρόσωπο, χειρί Γεωργίου Κόρδη. Δες:

«Οι πέτρες, λένε όσοι ξεύρουν, δεν έχουν ψυχή, αλλά έχουν πρόσωπο, παίρνουν το πρόσωπο εκείνων που καταδέχονται να τις δουν».

* Και ποια είσαι εσύ, μῆτερ; Μια πρώην πόρνη...

Καμαρώνουμε συχνά οι Χριστιανοί για την οσία Μαρία την Αιγυπτία. 
Και δικαίως. 
Και η Εκκλησία μας την προβάλει ως απαράμιλλο παράδειγμα μετάνοιας και την 1η Απριλίου (ημέρα μνήμης της) και την Ε΄ Κυριακή των Νηστειών της Μεγάλης Σαρακοστής. 
Με ύμνους και ακολουθίες τιμάμε το ιερό της πρόσωπο.
«Ἐθαυματούργησε Χριστέ, τοῦ Σταυροῦ σου ἡ δύναμις, ὅτι καὶ ἡ πρώην Πόρνη ἀσκητικὸν ἀγῶνα ἠγωνίσατο», αναφέρει το δοξαστικό του εσπερινού της Ε΄ Κυριακής των Νηστειών. 
Συμφωνούμε. 
Σίγουρα; 
Μια λεξούλα εκεί, ασήμαντη και μικρή, χαλάει συχνά το καλά δομημένο κοσμοσύστημά μας. «Πρώην». 
Γιατί είναι απαραίτητο να είναι πρώην; Μα για να ζήσει στη μετά Χριστόν εποχή.
Ίσως, για αυτό το λόγο προβάλουμε το πρότυπο της οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας ως παράδειγμα μετάνοιας. 
Όσο όμως κι αν μάς ενθουσιάζει η μεταστροφή της, δύσκολα θα δεχθούμε την πιθανότητα να γνωρίσουμε και να εγκρίνουμε σύγχρονες οσίες Μαρίες. 
Φτάνει μία, η οποία μάλιστα δεν μας ενοχλεί και ιδιαίτερα στην καθημερινή μας ζωή με τα πράγματά μας σωστά τοποθετημένα. 
Εάν θέλουμε να μπούμε στη μετά Χριστόν εποχή, είναι ανάγκη να γίνουμε «πρώην». 
Και είναι βαρύς αυτός ο σταυρός, Κύριε….
Όλοι μας έχουμε ανάγκη την ψυχολογική ετικέτα του κοινωνικά αποδεκτού επιθετικού προσδιορισμού: 
Καλός, τίμιος, ηθικός, φιλάνθρωπος. 
Και θέλουμε να φωτίζουμε την ετικέτα μας, σκοτεινιάζοντας τους άλλους: 
Κακός, αμαρτωλός, κατώτερος. 
Και ζούμε τάχατες και στην κοινωνία. 
Κι είναι κι αυτή η Εκκλησία του Χριστού που έχει αλλεργία στους πάσης φύσεως διχαστικούς –ισμούς. «Ἵνα πάντες ἕν ὧσιν….».
Υπάρχουν βέβαια και καμιά χούφτα μισότρελοι που επιμένουν να ζουν μετά Χριστόν. 
Αυτοπυρπολούνται με την αγάπη του Θεού και νομίζουν οι κακόμοιροι ότι φωτίζουν τον κόσμο. 
Καλά δεν βλέπουν ότι οι περισσότεροι τρέχουμε να κρυφτούμε στα προχριστιανικά μας λαγούμια, κουβαλώντας ως κουβέρτες τις ιδεολογίες μας και ως γαλέτες τα ψίχουλα της μικροψυχίας μας;
Θα γίνω εγώ «πρώην» για να ζήσει ο άλλος; 
Νομίζεις ότι έχω καμιά όρεξη να χαθώ μέσα στην αγάπη μου για τον άλλο; 
Για τον οποιονδήποτε άλλο; 
Δεν θα κουβαλώ τα αγκαθάκια μου για να βελτιώσω το έργο σου, Χριστέ μου; 
Δεν πρέπει να φανώ ότι είμαι οικονομικά, φυλετικά, κοινωνικά και πολιτισμικά ανώτερος από τον άλλο; 
Όταν Σου λέω μετά γονυκλισίας «τῆς μετανοίας ἄνοιξόν μοι πύλας, Ζωοδότα», νομίζεις ότι σοβαρολογώ;
«Ἐν σοὶ Μῆτερ ἀκριβῶς διεσώθη τὸ κατ’ εἰκόνα». 
Και ποια είσαι εσύ, μῆτερ; 
Μια πρώην πόρνη. 
Γι’ αυτό, δεν πρόκειται ποτέ να χαριστεί το μήνυμα του Ευαγγελίου σε φασισμούς, ολοκληρωτισμούς και κοσμικές ιδεολογίες. 
Και δεν θα χαριστεί ούτε ως κονκάρδα στο πέτο τους, ούτε θα το ήθελαν ως φλέγουσα και φλεγόμενη αγάπη. 
Γιατί στο πρόσωπο των πρώην μετά Χριστόν περιθωριακών διεσώθη το κατ’ εικόνα.

Ακριβώς: 

Και με ακρίβεια και ακριβά….
 

Κείμενο: Παναγιώτης Ασημακόπουλος 

Εικόνα: Γιώργος Κόρδης

*Σχόλιο Γιάννη Γουναρίδη:
Σήμερα θα την έλεγαν απλώς τρελή... απέδειξε πως νικιούνται ακόμη και οι πιο δυνατές αισθήσεις!!! Μας διδάσκει την μεγάλη αλλαγή! Πόσο αποφασισμένοι είμαστε; Φοβάμαι πως είμαστε Θεοφοβούμενοι παρά Θεοσεβούμενοι...

~ πρωτοδημοσιεύτηκε στις 14 Απρ. 2019

Μια σωτήρια απεργία πείνας

 

Δυο εικόνες, δυο αγκαλιές

Εκείνη τον εκράτησε στην αγκαλιά της γνωρίζοντας βαθειά μέσα της πως είναι Γιός του Θεού. Τον εκράτησε ενώπιον μας ως άνθρωπο με τρυφερότητα, τον μεγάλωσε με στοργή, τον συνόδευσε με πόνο συγκρατημένο μα ανθρώπινο στον τάφο και χάρηκε την μεγάλη χαρά της Ανάστασής Του.

Κι άμα κοιμήθηκε, Εκείνος ήρθε και πήρε την ψυχή της στην αγκαλιά Του και την συνόδευσε στην Βασιλεία Του, στην Βασιλεία των Ουρανών.

Παναγία του Άρακος, Κύπρος, Λαγουδερά 1192μ.Χ.

Μιά από τις πολύ αγαπημένες μου εικόνες της Βρεφοκρατούσας Παναγίας, όπου η μητέρα Θεοτόκος κρατά τον Υιό της με τα δύο της χέρια με περίσσεια τρυφερότητα και Τον κοιτά με αγάπη σοβαρή χωρίς συναισθηματισμούς και γλυκερά αισθήματα. Η αγκαλιά της, ο σεμνός και διακριτικός τρόπος που γέρνει την κεφάλη της προς Εκείνον, το απαλό κράτημα των δύο χεριών της επάνω στο σωματάκι Του δείχνουν όλη την αγάπη της, χωρίς αυτά όλα να κάνουν την εικόνα μια διαπροσωπική συναισθηματική υπόθεση που χάνει την εκκλησιολογική της διάσταση. Η Παναγία κρατά τον ευλογούντα Χριστό τρυφερά και αγαπητικά ενώπιον όλης της Εκκλησίας και εκφαίνει έτσι ότι η Ενανθρώπηση του Θεού Λόγου και οι συνέπειές της είναι γεγονός που αφορά όλους, όλη την αθρωπότητα.

 

Κοίμηση της Θεοτόκου, Αυγοτέμπερα σε ξύλο, 40Χ50 εκ. 2006.

Η Παναγία μικρόσωμη σεμνά "κοιμάται" στο κρεβάτι της, ενώ γύρω οι Απόστολοι ελθόντες εκ περάτων του κόσμου να την κηδεύσουν λυπούνται χαρωπά για την εκδημία της προς τον Υιό και Θεό της.

Και ο εν δόξῃ αναστημένος και αναληφθείς Χριστός έρχεται και παίρνει αγκαλιά την ψυχή της, ακριβώς όπως κι εκείνη Τον εκράτησε ως βρέφος, και ίσταται κατενώπιον όλων ημών για να δείξει για μιά ακόμα φορά ευπρεπώς και ιεροπρεπώς το μελλούμενο θαύμα της Αναστάσεως όλων ημών. 

 

Γιώργος Κόρδης

Μόνο!